§ 1. ↗
Dolną granicę zdolności zatrudnienia przewidzianą w art. 3 ust. 1 B. ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. R. P. Nr 3, poz. 17) podwyższa się w następujących rodzajach przedsiębiorstw: A.
w odlewniach żelaza,
w zakładach mechanicznych o charakterze zakładów naprawczych,
w przemysłach wyrobów platerowych domowego użytku i artystycznych,
w wytwórniach kosmetyczno-perfumeryjnych, mydeł toaletowych, świec, past do butów, środków do czyszczenia i polerowania,
w zakładach przerabiających masy plastyczne,
w stolarniach budowlanych i meblarskich,
w hutach szkła, o ile posiadają nie więcej niż jedną wannę,
w zakładach ceramiki szlachetnej, kaf- larniach, wytwórniach szamotu i kamionki,
w wytwórniach zabawek, instrumentów muzycznych, galanterii i wyrobów artystycznych,
w wytwórniach walizek i kufrów,
w wytwórniach kartonaży i opakowań papierowych,
w wytwórniach baterii elektrycznych kieszonkowych i anodowych,
w wytwórniach futer,
w wytwórniach wyrobów mączno-cukierniczych, czekolady i cukierków o zdolności produkcyjnej do 750 kg dziennie,
w cegielniach, których roczna zdolność produkcji nie przekracza 2.500.000 cegieł do 100 pracowników na jedną zmianę; B.
w betoniarniach,
w przedsiębiorstwach zajmujących się kwaszeniem kapusty i ogórków, nie połączonych z inną produkcją,
w wędzarniach ryb nie połączonych z inną produkcją, i do 150 pracowników na jedną zmianę; C.
w kamieniołomach, żwirowniach, piaskowniach i torfiarniach nie posiadających urządzeń masowego transportu o napędzie mechanicznym,
w wapiennikach o rocznej zdolności produkcyjnej do 5.000 ton wapna odpalonego, do 200 pracowników na jedną zmianę.