Art. 1. PDF ↗
Tworzy się Centralny Instytut Ochrony Pracy, zwany w dalszym ciągu Instytutem.
Dz.U. 1950 nr 17 poz. 139 · Ustawa · obowiązujący
z dnia 4 kwietnia 1950 r. o utworzeniu Centralnego Instytutu Ochrony Pracy.
Tworzy się Centralny Instytut Ochrony Pracy, zwany w dalszym ciągu Instytutem.
Zadaniem Instytutu jest prowadzenie i organizowanie prac naukowo-badawczych z dziedziny ochrony pracy, a w szczególności:
organizowanie i prowadzenie prac naukowo-badawczych, dotyczących higieny i bezpieczeństwa pracy oraz środków technicznych i urządzeń zapobiegających chorobom zawodowym,
koordynowanie planów prac innych placówek naukowo-badawczych oraz zakładów szkół wyższych w dziedzinach, określonych w pkt 1,
współdziałanie z władzami: ochrony pracy, przemysłowymi, rolnymi, morskimi, leśnymi i służby zdrowia w zakresie określonym w pkt 1 oraz ze związkami zawodowymi.
Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w porozumieniu z właściwym ministrem może zlecić Instytutowi ustalanie wiążących wytycznych w zakresie, określonym w ust. 1 pkt 1 dla działalności przedsiębiorstw państwowych, do zakresu działania których należy:
wydawanie opracowań naukowych i popularnych z zakresu ochrony pracy lub
produkowanie urządzeń i sprzętu z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.
Instytut posiada osobowość prawną.
Siedzibą Instytutu jest m. st. Warszawa.
Instytut ma prawo używania pieczęci okrągłej z godłem państwowym pośrodku i napisem: „Centralny Instytut Ochrony Pracy” w otoku.
Zwierzchni nadzór nad Instytutem sprawuje Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.
Instytut ma zarząd i użytkowanie majęt- ku nieruchomego, oddanego mu protokolarnie przez Skarb Państwa.
Majątek ruchomy Instytutu wyodrębnia się protokolarnie z ogólnego majątku Skarbu Państwa i przekazuje Instytutowi na własność.
Za zobowiązania Instytutu niezależnie od odpowiedzialności Instytutu odpowiada Skarb Państwa do wysokości wartości majątku nieruchomego, użytkowanego i zarządzanego przez Instytut.
Rozporządzenie Rady Ministrów określi szczegółowo zasady postępowania przy ustalaniu zakresu odpowiedzialności Skarbu Państwa.
Budżet Instytutu jest częścią budżetu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.
Władzami Instytutu są dyrekcja i Rada Naukowo-Społeczna.
Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w porozumieniu z Ministrem Skarbu może w drodze zarządzenia zlecić Prokuratorii Gene- ralnej Rzeczypospolitej Polskiej zastępstwo sądowe Instytutu w odniesieniu do wszystkich albo niektórych spraw.
Szczegółowy zakres działania i organizację Instytutu, a zwłaszcza skład, sposób powołowania członków i czas trwania kadencji Rady Naukowo-Społecznej oraz liczbę i sposób powoływania dyrektorów określi statut, nadany przez Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w porozumieniu z Ministrami Pracy i Opieki Społecznej oraz Zdrowia po zasięgnięciu opinii Centralnej Rady Związków Zawodowych.
Stosunek służbowy pracowników Instytutu z wyjątkiem zatrudnionych na mocy umowy o pracę jest publiczno-prawny. Do tego stosunku mają odpowiednie zastosowanie przepisy o państwowej służbie cywilnej.
Pracownicy Instytutu podlegają przepisom uposażeniowym dla pracowników państwowych. Do pracowników naukowych Instytutu stosują się w tym względzie przepisy dotyczące państwowych pracowników nauki.
Instytut wolny jest od podatków i opłat państwowych oraz innych danin publicznych.
Uchwała Rady Ministrów, powzięta na wniosek Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, określi, które z istniejących państwowych placówek naukowo-badawczych ♦lub innych zakładów, wzorcowni, warsztatów lub ich części zostaną przejęte przez Instytut oraz termin i sposób przejęcia.
Wykonanie ustawy porucza się Przewodniczącemu Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego.
Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Prezydent Rzeczypospolitej: B. Bierut Prezes Rady Ministrów: J. Cyrankiewicz Wiceprezes Rady Ministrów i Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego: H. Minc