Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lipca 1950 r. w sprawie wykonania ustawy o zniesieniu sankcji oraz ograniczeń w stosunku do obywateli, którzy zgłosili swą przynależność do narodowości niemieckiej.

Jeżeli karę za przestępstwo z art. 1 dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939—1945 r. (Dz. U. R. P. Nr 41, poz. 237) orzeczono łącznie z karą za inne przestępstwa — sąd zastosuje przepis art. 1 ust. 2 ustawy do kary za odstępstwo od narodowości, a odnośnie kar za pozostałe przestępstwa — wymierzy karę według ogólnych zasad o karze łącznej.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy jedna z kar została orzeczona za przestępstwa, przewidziane w dekrecie z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. R. P. z 1946 r. Nr 69, poz. 377 wraz z późniejszymi zmianami).

Orzeczenia o przepadku majątku, zapadłe do dnia wejścia ustawy w życie, pozostają w mocy.

Zwolnienie majątku spod zajęcia, dozoru lub zarządu może nastąpić tylko pod warunkiem, że majątek znajdował się w dniu wejścia ustawy w życie jeszcze w posiadaniu właściciela.

Koszty umorzonego postępowania ponosi Skarb Państwa.

W przypadkach darowania kar pozbawienia wolności i utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych umarza się nieściągnięte koszty postępowania.