Art. 1. PDF ↗
Brzmienia tego przepisu w tej wersji nie podajemy: nie umiemy jeszcze zastosować zmiany wprowadzonej przez Dz.U. 2020 poz. 1291 ↗.
Dz.U. 1950 nr 36 poz. 336 ↗ · Ustawa
Ustawa z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera.
Historia pokazuje kolejne brzmienia przepisu. Jak przepis stosować w danym okresie, mogą określać także przepisy przejściowe innych ustaw.
Brzmienia tego przepisu w tej wersji nie podajemy: nie umiemy jeszcze zastosować zmiany wprowadzonej przez Dz.U. 2020 poz. 1291 ↗.
posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych w ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 65) oraz
posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864) oraz
art. 59, Dz.U. 2016 poz. 65 ↗
Minister właściwy do spraw zdrowia potwierdza w drodze decyzji kwalifikacje zawodowe felczera osobom, które posiadają dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny na podstawie umów międzynarodowych lub odrębnych przepisów.
Prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera przysługuje obywatelom polskim, którzy:
ukończyli liceum felczerskie bądź szkołę felczerską w Polsce albo
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy byli uprawnieni do wykonywania czynności felczerskich na podstawie dotychczasowych przepisów, albo
po dniu 9 maja 1945 r. ukończyli Oficerską Szkołę Instruktorów Sanitarnych przy Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi.
art. 1 pkt 1, Dz.U. 2003 nr 208 poz. 2017 ↗
Naczelna Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera osobom, które:
ukończyły liceum felczerskie lub szkołę felczerską w Polsce albo
posiadają decyzję, o której mowa w ust. 1, oraz dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny na podstawie umów międzynarodowych, albo
posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych (Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864) oraz
posiadają pełną zdolność do czynności prawnych,
posiadają stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu felczera,
władają językiem polskim w mowie i w piśmie, w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu felczera,
przedstawią zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa, w którym został wydany dyplom, że posiadają na terenie tego państwa prawo do wykonywania zawodu felczera, które nie zostało zawieszone ani którego nie zostali pozbawieni, oraz że nie toczy się przeciwko nim postępowanie w sprawach pozbawienia albo zawieszenia prawa wykonywania zawodu.
Minister Zdrowia może przyznawać prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera obywatelom polskim, którzy za granicą w myśl obowiązujących tam przepisów nabyli równorzędne uprawnienia. Minister Zdrowia może uzależnić przyznanie tego prawa od złożenia przez kandydata egzaminu w liceum felczerskim z niektórych przedmiotów, objętych programem tego liceum.
art. 1 pkt 1, Dz.U. 2003 nr 208 poz. 2017 ↗
W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej wystarczającym dokumentem potwierdzającym znajomość języka polskiego jest oświadczenie o znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu felczera.
W odniesieniu do obywateli innych państw niż państwa członkowskie Unii Europejskiej dokumentem potwierdzającym znajomość języka polskiego jest zaświadczenie o złożeniu egzaminu z języka polskiego.
Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Naczelną Radę Lekarską. Egzamin przeprowadza się na wniosek cudzoziemca, po uiszczeniu opłaty za egzamin.
Opłatę za egzamin, o której mowa w ust. 5, ponosi felczer, a wpływy z tego tytułu stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.
Wysokość opłaty nie może przewyższać planowanych kosztów przeprowadzenia egzaminu.
Podstawą zaliczenia egzaminu jest suma punktów uzyskana z egzaminu, która musi przekroczyć 50% ogólnej sumy punktów przewidzianej dla całości egzaminu.
Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie konieczny do wykonywania zawodu felczera, uwzględniając w szczególności zakres uprawnień zawodowych felczera,
skład komisji egzaminacyjnej oraz sposób i tryb przeprowadzania i składania egzaminu, mając na uwadze zapewnienie sprawdzenia umiejętności, o których mowa w ust. 2 pkt 6,
wysokość opłaty za egzamin, mając na względzie przepis ust. 7.
Prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera przysługuje obywatelom polskim, którzy:
ukończyli liceum felczerskie bądź szkołę felczerską w Polsce albo
w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy byli uprawnieni do wykonywania czynności felczerskich na podstawie dotychczasowych przepisów, albo
po dniu 9 maja 1945 r. ukończyli Oficerską Szkołę Instruktorów Sanitarnych przy Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi.
Minister Zdrowia może przyznawać prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera obywatelom polskim, którzy za granicą w myśl obowiązujących tam przepisów nabyli równorzędne uprawnienia. Minister Zdrowia może uzależnić przyznanie tego prawa od złożenia przez kandydata egzaminu w liceum felczerskim z niektórych przedmiotów, objętych programem tego liceum.