Dekret z dnia 23 kwietnia 1953 r. o świadczeniach w celu zwalczania klęsk żywiołowych.

Kierownictwo zorganizowaną akcją społeczną sprawują prezydia rad narodowych (gminnych, miejskich, powiatowych, wojewódzkich) właściwe ze względu na obszar zagrożony lub dotknięty klęską żywiołową.

Organizacje społeczne współdziałają w tej akcji z prezydiami rad narodowych.

Jeżeli środki, którymi dysponuje prezydium właściwej rady narodowej, są nie wystarczające, może ono w drodze uchwały wprowadzić na terenie województwa, powiatu, miasta lub gminy obowiązek świadczeń osobistych i rzeczowych dla celów zorganizowanej akcji społecznej. Obowiązkowi temu podlegają osoby fizyczne i prawne na terenie danej gminy, miasta, powiatu lub województwa.

O powzięciu uchwały, o której mowa w ust. 1, prezydium rady narodowej bezzwłocznie zawiadamia prezydium rady narodowej bezpośrednio wyższego stopnia.

Uchwała o wprowadzeniu obowiązku świadczeń osobistych i rzeczowych wchodzi w życie z chwilą jej obwieszczenia w siedzibie prezydium właściwej rady narodowej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Prezydium rady narodowej powinno niezwłocznie odwołać wprowadzony obowiązek, gdy ustaną przyczyny, które uzasadniały jego wprowadzenie. Odwołanie obowiązku następuje w tym samym trybie jak wprowadzenie (ust. 3).

Świadczenia osobiste i rzeczowe dla celów zorganizowanej akcji społecznej polegają na:

2. Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia określić także inne świadczenia osobiste i rzeczowe, kto- re uchwałą prezydium właściwej rady narodowej mogą być wprowadzone dla celów zorganizowanej akcji społecznej.

Do wykonania obowiązku świadczeń osobistych i rzeczowych powołuje prezydium właściwej miejskiej, dzielnicowej lub gminnej rady narodowej.

2. Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi tryb powoływania do wykonania obowiązku świadczeń osobistych i rzeczowych, zasady wykonywania świadczeń oraz kategorie osób zwolnionych od tych świadczeń.

Kto w czasie zorganizowanej akcji społecznej i w związku z udziałem w tej akcji bez własnej winy doznał uszkodzenia zdrowia powodującego utratę zdolności do pracy zarobkowej, ma prawo do odszkodowania. Jeżeli wskutek takiego uszkodzenia nastąpiła śmierć, prawo do odszkodowania przysługuje osobom, do

utrzymania których zmarły był zobowiązany, oraz osobom, które zmarły rzeczywiście utrzymywał.

Poszkodowanemu przysługuje prawo do odszkodowania za zniszczenie, uszkodzenie, zużycie lub utratę mienia w czasie i w związku z udziałem w akcji, o ile nastąpiły one bez jego winy.

Kto w związku z wykonywaniem świadczeń opuścił pracę zawodową w swoim zakładzie pracy, ma prawo do pełnego wynagrodzenia z tego zakładu pracy za cały czas wykonywania świadczeń.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zasady oraz tryb ustalenia i wypłaty odszkodowania, o którym mowa w ust. 1 i 2.

Kto nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku świadczeń przewidzianych w niniejszym dekrecie — podlega karze pracy poprawczej do jednego miesiąca lub grzywny do 1.500 zł.

Orzekanie następuje w trybie postępowania karno-administracyjnego.

Sposób przeprowadzania zorganizowanej akcji społecznej w stosunku do obiektów wojskowych jak również zakres i warunki wykonywania świadczeń wynikających z art. 4 i 5 przez organy wojskowe oraz żołnierzy w czynnej służbie wojskowej określi Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Komunalnej i za zgodą Prezesa Rady Ministrów.

Sposób przeprowadzania zorganizowanej akcji społecznej w stosunku do obiektów bezpieczeństwa publicznego, zasady współdziałania prezydiów rad narodowych z organami bezpieczeństwa publicznego w zakresie zwalczania klęsk żywiołowych oraz zakres i warunki wykonywania świadczeń wynikających z art. 4 i 5 przez funkcjonariuszy bezpieczeństwa publicznego określi Minister Bezpieczeństwa Publicznego w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Komunalnej i za zgodą Prezesa Rady Ministrów.