Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 1955 r. w sprawie tablic i pieczęci urzędowych.

Na budynku siedziby jednostki organizacyjnej uprawnionej do używania wizerunku orła umieszcza się tablicę z go- dłem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz tablicę z napisem — zależnie od warunków miejscowych — nad wejściem do budynku lub z boku od tego wejścia w ten sposób, by tablica z godłem znajdowała się bezpośrednio nad tablicą z napisem.

Jeżeli szczególne warunki miejscowe nie pozwalają na łączne umieszczenie obu tablic w sposób określony w § 1, umieszcza się tablicę z godłem nad wejściem do budynku, tablicę zaś z napisem z boku od wejścia.

Jeżeli przy wejściu do budynku mają być umieszczone tablice urzędowe kilku jednostek organizacyjnych, umiesz-

cza się tylko jedną tablicę z godłem i po jednej tablicy z wy- pisaną nazwą każdej z tych jednostek.

Wymiary tablic z godłem wynoszą:

Wymiary tablic z napisem zależą od wysokości liter i długości napisu. Stosunek szerokości tablicy z napisem do jej długości wynosi 1 : 3.

Wysokość liter napisu wynosi dla wszystkich jednostek organizacyjnych 5 cm.

Ze względu na długość nazwy można w napisie użyć nazwy skróconej lub liter mniejszych dla części napisu mającej mniejsze znaczenie.

Wielkość liter napisu oraz barwy, kształt, wymiary i wzajemny układ tablicy urzędów i instytucji państwowych za granicą mogą być odmienne od określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Umieszczenie wizerunku orła i napisu może być przystosowane do szczególnych właściwości architektonicznych budynku.

Właściwy organ naczelny może zarządzić używanie przez podległe organy wykonawcze i pomocnicze zakłady, placówki oraz przedsiębiorstwa zamiast wizerunku orła innej oznaki. Rozdział 2. Pieczęcie państwowe.

Wymiar pieczęci urzędowych używanych do laku wynosi jednolicie 30 mm średnicy.

W niektórych rodzajach dokumentów (dowodach osobistych, paszportach, legitymacjach pracowniczych) można ze względu na szczupłość miejsca w nich używać pieczęci średnicy 20 mm.

Do tłoczenia w metalu używa się plombownicy z wizerunkiem orła na jednej matrycy i nazwą właściwej jednostki organizacyjnej na matrycy przeciwległej.

Ze względu na długość nazwy można użyć w pie- części nazwy właściwej jednostki organizacyjnej w postaci skróconej.

Do wyrobu pieczęci państwowych uprawniona jest wyłącznie Mennica Państwowa.

Zamówienia na pieczęcie urzędowe kierują do Mennicy Państwowej:

Jednostka organizacyjna uprawniona do zamawiania pieczęci urzędowych bezpośrednio do swojego użytku lub do użytku podległej jednostki organizacyjnej rozstrzyga o potrzebie i celowości zamówienia.

Zamówienie pieczęci urzędowej w Mennicy Państwowej może być dokonane tylko na piśmie. Pismo zamawiające powinno być podpisane przez kierownika zamawiającej jednostki organizacyjnej lub pracownika przez niego wyznaczonego i wskazywać osobę upoważnioną do odbioru wykonanej pieczęci z podaniem nazwiska, imienia i numeru legitymacji pracowniczej tej osoby albo dokładny adres, pod który wykonana pieczęć ma być przesłana jako polecona przesyłka pocztowa.

Zamówienie większej liczby egzemplarzy pieczęci urzędowej tego samego rodzaju jest dopuszczalne tylko w przypadkach uzasadnionych wielkością jednostki organizacyjnej, warunkami rozmieszczenia jej biur lub wymaganiami organizacji pracy. Mennica Państwowa opatruje każdy wtórnik pie- części kolejną numeracją rozpoznawczą stosownie do treści zamówienia.

Wykonaną pieczęć wydaje Mennica Państwowa ściśle według wskazań zawartych w zamówieniu, zachowując odbitki wydanej pieczęci oraz potwierdzenie odbioru pieczęci.

Mennica Państwowa jest obowiązana prowadzić księgę zamówień i przechowywać ją wraz z wszystkimi dokumentami dotyczącymi zamówień.

Pieczęcie urzędowe należy przechowywać w żelaznych szafach lub w kasetkach; podczas urzędowania powinny one znajdować się w miejscu dostępnym tylko dla pracownika odpowiedzialnego za pieczęć.

O utracie pieczęci urzędowej jednostka organizacyjna jest obowiązana zawiadomić niezwłocznie swoją jednostkę bezpośrednio przełożoną, Mennicę Państwową oraz właściwe

organy Milicji Obywatelskiej lub prokuratury z podaniem okoliczności utraty pieczęci i wskazaniem osoby, która dopuściła do utraty pieczęci.

Pieczęcie, które nie mogą być używane z jakiegokolwiek powodu, w szczególności z powodu ich zużycia lub uszkodzenia, zniesienia jednostki organizacyjnej lub zmiany przepisów uprawniających do używania pieczęci urzędowych, należy przekazać niezwłocznie do Mennicy Państwowej w trybie określonym w § 17.

Mennica Państwowa jest obowiązana niezwłocznie zniszczyć przekazane jej pieczęcie, o których mowa w § 25, wraz z ich odbitkami (§ 21); o zniszczeniu tym powinna sporządzić protokół i przechować go w swoich aktach, odpis zaś protokołu przesłać jednostce organizacyjnej, która przekazała pieczęć. Rozdział 3. Przepisy przejściowe i końcowe.

Szkoły wyższe mogą w dalszym ciągu używać dotychczasowych oznak i pieczęci tradycyjnych w zakresie, kto- ry ustala Minister Szkolnictwa Wyższego.

Tracą moc przepisy z dnia 20 czerwca 1928 r. o pieczęciach urzędowych (Dz. U. Nr 65, poz. 593 i z 1931 r. Nr 107, poz. 831) oraz z dnia 29 marca 1930 r. w sprawie oznak władz, urzędów, zakładów, instytucji i przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 28, poz. 245).

Wykonanie rozporządzenia porucza się Prezesowi Rady Ministrów, wszystkim ministrom oraz Generalnemu Prokuratorowi Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Prezes Rady Ministrów: J. Cyrankiewicz