Ustawa z dnia 30 maja 1962 r. o gospodarce paliwowo-energetycznej.

Gospodarką paliwowo-energetyczną w rozumieniu niniejszej ustawy jest:

Realizacja zadań gospodarki paliwowo-energetycznej obejmuje również:

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi rodzaje urządzeń energetycznych, których eksploatacja, projektowanie lub budowa podlegają przepisom niniejszej ustawy.

Celem gospodarki paliwowo-energetycznej jest racjonalne wykorzystanie zasobów energetycznych dla zaspokojenia potrzeb gospodarki narodowej i potrzeb ludności.

Podstawą gospodarki paliwowo-energetycznej są roczne i wieloletnie plany gospodarcze, perspektywiczne plany rozwoju gospodarki narodowej oraz bilanse paliwowo-energetyczne.

Naczelnym organem administracji państwowej w zakresie gospodarki paliwowo-energetycznej jest Minister Górnictwa i Energetyki.

Minister Górnictwa i Energetyki wydaje przepisy w zakresie gospodarki paliwowo-energetycznej, a w szczególności w zakresie:

Organem Ministra Górnictwa i Energetyki do spraw gospodarki paliwowo-energetycznej jest Państwowy Inspektorat Gospodarki Paliwowo-Energetycznej.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia określi zakres działania i tryb postępowania Państwowego Inspektoratu Gospodarki Paliwowo-Energetycznej.

Prezes Rady Ministrów nada Państwowemu Inspektoratowi Gospodarki Paliwowo-Energetycznej statut, który określi jego organizację.

Rada Ministrów może upoważnić inne organy do sprawowania nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem przepisów określonych w art. 4 ust. 2.

W zakresie ustalonym przez Radę Ministrów w sprawach dotyczących inwestycji w dziedzinie gospodarki paliwowo-energetycznej ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich (miast wyłączonych z województw) rad narodowych uzgadniają swe poczynania z Ministrem Górnictwa i Energetyki.

Niezależnie od uprawnień określonych w ust. 1 Minister Górnictwa i Energetyki może występować z wnioskami o dokonywanie odpowiednich inwestycji i modernizacji potrzebnych dla realizacji zadań w zakresie gospodarki paliwowo-energetycznej.

Minister Górnictwa i Energetyki określa zasady przyłączania do wspólnej sieci poszczególnych urządzeń do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania i rozdzielania paliw gazowych i energii oraz ich odbioru.

Dysponowanie mocą urządzeń energetycznych przyłączonych do wspólnej sieci należy do Ministra Górnictwa i Energetyki, który może do tego upoważnić organy podległe.

Przez dysponowanie mocą rozumie się w szczególności uprawnienia do:

Eksploatacja określonych w trybie art. 1 ust. 3 urządzeń energetycznych może być prowadzona tylko pod kierownictwem i dozorem osób posiadających odpowiednie kwalifikacje.

Minister Górnictwa i Energetyki określi w drodze rozporządzenia rodzaj kwalifikacji osób określonych w ust. 1 oraz tryb i zasady stwierdzania tych kwalifikacji.

Usługi w zakresie konserwacji i naprawy określonych w trybie art. 1 ust. 3 urządzeń energetycznych wykonywać mogą tylko osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.

Minister Górnictwa i Energetyki w porozumieniu z Przewodniczącym Komitetu Drobnej Wytwórczości określi w drodze rozporządzenia rodzaj kwalifikacji osób określonych w ust. 1 oraz tryb i zasady stwierdzania tych kwalifikacji.

Urządzenia energetyczne w przedsiębiorstwach (zakładach) przemysłowych i usługowych mogą obsługiwać tylko osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje.

Minister Górnictwa i Energetyki określi w drodze rozporządzenia wykaz stanowisk, do których ma zastosowanie przepis ust. 1, rodzaj kwalifikacji oraz tryb i zasady ich stwierdzenia.

Dla nowo inwestowanych urządzeń odbiorczych zamówienie dostawy paliw gazowych lub energii na przyszłe okresy następuje na podstawie umowy między zamawiającym a dostawcą.

Umowa powinna w szczególności przewidywać wielkość poboru paliw gazowych lub energii w określonych terminach oraz cywilną odpowiedzialność stron w przypadku niedotrzymania w całości lub w części warunków umowy, zwłaszcza w przypadku, jeżeli jedna ze stron dokonała inwestycji urządzeń wytwórczych, przetwórczych, przesyłowych, rozdzielczych lub odbiorczych, a naruszenie warunków umowy przez drugą stronę, uniemożliwiło pełne wykorzystanie dokonanych inwestycji.

Urządzenia energetyczne i inne urządzenia służące do użytkowania paliw, a w szczególności przeznaczone do użytku w gospodarstwach domowych, powinny odpowiadać normom państwowym, zapewniać ekonomiczne i racjonalne ich użytkowanie oraz pełne bezpieczeństwo obsługi i otoczenia.

Minister Górnictwa i Energetyki w porozumieniu z ministrem sprawującym nadzór nad produkcją urządzeń, o których mowa w ust. 1, może uzależnić dopuszczenie do ruchu lub do obrotu określonego urządzenia od spełnienia oznaczonych warunków technicznych oraz wprowadzić obowiązek oznaczania przez wytwórcę przy pomocy trwałego znaku dopuszczenia tego urządzenia do ruchu lub do obrotu.

Prezes Rady Ministrów może zakazać użytkowania określonego urządzenia, które nie spełnia wymogów określonych w ust. 1.

Kto narusza przepisy art. 7 ust. 2 i 3, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1. art. 11 ust. 1, art. 12, art. 16 ust. 2 i 3 albo wykracza przeciw nakazom lub zakazom wydanym na podstawie tych przepisów przez właściwe organy

• -

  podlega karze grzywny do 4.500 zł.

Tej samej karze podlega, kto:

Orzekanie w sprawach wymienionych w ust. 1 i 2 następuje w trybie przepisów o orzecznictwie karno-administracyjnym.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do pracowników jednostek gospodarki uspołecznionej w zakresie pracy w tych jednostkach (art. 18 ust. 1).

Osoby odpowiedzialne za gospodarkę paliwowo-energetyczną w jednostce gospodarki uspołecznionej oraz pracownicy tej jednostki dopuszczający się wykroczeń, o których mowa w art. 17 ust. 1 i 2

• -

  podlegają karze pieniężnej do 4.500 zł.

Karę pieniężną (ust. 1) nakłada Minister Górnictwa i Energetyki, który może w drodze rozporządzenia przekazać to uprawnienie Państwowemu Inspektoratowi Gospodarki Paliwowo-Energetycznej oraz innym organom.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia osoby odpowiedzialne za gospodarkę paliwowo-energetyczną w rozumieniu ust. 1 oraz zasady i tryb postępowania przy wymierzaniu i ściąganiu kary pieniężnej.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia ustalić, że kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, będą nakładane w trybie przepisów o orzecznictwie karno-administracyjnym.

Niezależnie od kar przewidzianych w art. 18 wymierza się jednostce gospodarki uspołecznionej (przedsiębiorstwu, urzędowi, instytucji lub innemu zakładowi pracy) za naruszenie przepisów o gospodarce paliwowo-energetycznej karę pieniężną, której wysokość zależna jest od rodzaju i stopnia naruszenia przepisów oraz poniesionych strat.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, nakłada Minister Górnictwa i Energetyki, który może w drodze rozporządzenia przekazać to uprawnienie Państwowemu Inspektoratowi Gospodarki Paliwowo-Energetycznej oraz innym organom.

Kara pieniężna może wynosić od 1.000 do 30.000 zł.

Rada Ministrów ustali w drodze rozporządzenia zasady i tryb wymiaru oraz ściągania kar pieniężnych.