Dz.U. 1972 nr 39 poz. 256 · Rozporządzenie · nieobowiązujący - uchylona podstawa prawna
z dnia 1 września 1972 r. w sprawie wyznaczania żołnierzy zawodowych do wykonywania zadań poza wojskiem. Na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134) i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1958 r. Nr 36, poz. 165 i z 1967 r. Nr 44, poz. 220) zarządza się, co następuje:
Żołnierzy zawodowych kieruje się na określone stanowiska poza wojskiem w organach administracji państwowej, instytucjach państwowych, jednostkach gospodarki uspołecznionej oraz w organizacjach społecznych dla:
wykonywania zadań w zakresie przygotowania resortów w dziedzinie obronności kraju,
wykonywania zadań w zakresie dostaw, usług i innych świadczeń na rzecz sił zbrojnych,
wykonywania innych zadań w dziedzinie powszechnego obowiązku obrony.
Żołnierze skierowani do wykonywania zadań poza wojskiem przez czas wykonywania tych zadań pozostają w czynnej służbie wojskowej i podlegają z tego tytułu Ministrowi Obrony Narodowej i określonym przez niego przełożonym wojskowym.
W zakresie realizacji zadań wymienionych w § 1 żołnierze:
podlegają właściwym ministrom i określonym przez nich organom,
kierują się przepisami ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i innymi odrębnymi przepisami, a ponadto wytycznymi właściwych organów wojskowych, dotyczącymi realizacji tych zadań.
Oprócz zadań wymienionych w § 1 żołnierze ci wykonują również inne zadania przekazane przez właściwego ministra do zakresu działania komórek organizacyjnych, w których zajmują stanowiska.
Prezes Rady Ministrów określa ogólny wykaz stanowisk poza wojskiem zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych ze względu na szczególny charakter tych stanowisk lub zadań na nich wykonywanych.
Na stanowiskach zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych pracownicy cywilni mogą być zatrudnieni w szczególnych wypadkach — za zgodą Ministra Obrony Narodowej lub organu przez niego określonego — jeśli posiadają odpowiednie kwalifikacje, a nie jest możliwe skierowanie na te stanowiska żołnierzy zawodowych. Pracownicy ci otrzymują wynagrodzenie według zasad obowiązujących w zakładzie pracy, w którym są zatrudnieni.
W wypadku określonym w ust. 2 należy przede wszystkim zatrudniać pracowników będących oficerami rezerwy.
Na podstawie ogólnego wykazu stanowisk poza wojskiem zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych, określonego zgodnie z § 3 ust. 1, właściwi ministrowie sporządzą w ciągu 3 miesięcy zestawienia stanowisk w podległych im jednostkach organizacyjnych stosownie do posiadanego limitu etatowego (osobowego funduszu płac) oraz prześlą je Ministrowi Obrony Narodowej, który ustali szczegółowy wykaz tych stanowisk dla poszczególnych resortów.
Zestawienie powinno określać nazwy stanowisk i komórek organizacyjnych, w których stanowiska te występują, liczbę stanowisk, specjalistyczne kwalifikacje wymagane na tych stanowiskach oraz zakres zadań dla nich przewidziany.
W razie konieczności zmian w ustalonym szczegółowym wykazie stanowisk zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych właściwi ministrowie występują do Ministra Obrony Narodowej z odpowiednimi wnioskami. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie ze szczegółowym wykazem stanowisk zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych Minister Obrony Na-
rodowej kieruje do dyspozycji właściwych ministrów żołnierzy zawodowych z wnioskiem o wykorzystanie ich na określonych stanowiskach.
Żołnierza wyznacza na stanowisko i przenosi na inne — w ramach stanowisk zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych — właściwy minister po uprzednim uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Żołnierzy skierowanych do wykonywania zadań w studiach wojskowych szkół wyższych wyznacza na stanowisko oraz przenosi na inne rektor szkoły po uprzednim uzgodnieniu z organem określonym przez Ministra Obrony Narodowej. Nie dotyczy to żołnierzy skierowanych z wnioskiem o wykorzystanie na stanowisku kierownika studium.
Do żołnierzy skierowanych do wykonywania zadań poza wojskiem stosuje się wszystkie przepisy dotyczące żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, a w szczególności przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz wydawane przez Ministra Obrony Narodowej zarządzenia, rozkazy, regulaminy i inne przepisy wojskowe.
Żołnierze wykonujący zadania poza wojskiem podlegają opiniowaniu służbowemu na zasadach obowiązujących w odniesieniu do żołnierzy zawodowych w siłach zbrojnych.
Z wnioskiem o mianowanie żołnierza na wyższy stopień wojskowy oraz o nadanie orderu lub oznaczenia występują organy wojskowe określone przez Ministra Obrony Narodowej.
Z wnioskiem o nadanie żołnierzowi orderu lub odznaczenia może wystąpić również właściwy minister w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.
Urlopu wypoczynkowego i innych urlopów przysługujących żołnierzom zawodowym udzielają, w wymiarze i na zasadach określonych w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, właściwi ministrowie lub organy przez nich określone.
Żołnierze wykonujący zadania poza wojskiem mogą być kierowani na przeszkolenie (kursy) i praktyki oraz podlegają rotacji na zasadach obowiązujących w siłach zbrojnych.
W okresie odbywania przeszkolenia (kursów) żołnierze pozostają na zajmowanych stanowiskach służbowych.
Żołnierzy kieruje się na praktykę do jednostek i instytucji podległych Ministrowi Obrony Narodowej na stanowiska odpowiadające charakterowi wykonywanych przez nich zadań poza wojskiem.
W okresie odbywania praktyki żołnierz może pozostawać na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym poza wojskiem. W takim wypadku można skierować do pełnienia obowiązków na tym stanowisku w celu odbycia praktyki innego żołnierza zawodowego.
Rotacji, o której mowa w ust. 1, podlegają oficerowie po upływie 6—8 lat wykonywania zadań poza wojskiem. W uzasadnionych wypadkach okres ten może być przedłużony.
Żołnierze wykonujący zadania poza wojskiem otrzymują uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami, przewidziane w przepisach o uposażeniu żołnierzy.
Minister Obrony Narodowej lub organ przez niego określony ustala zaszeregowanie stanowisk poza wojskiem do odpowiednich grup uposażenia przewidzianych dla żołnierzy zawodowych.
Minister Obrony Narodowej lub organ przez niego określony ustala wysokość uposażenia, jakie przysługuje żołnierzowi na zajmowanym stanowisku w myśl przepisów ust. 1 i 2. O wysokości tego uposażenia właściwy organ wojskowy zawiadamia zakład pracy, w którym żołnierz zajmuje stanowisko.
Żołnierze wyznaczeni do wykonywania zadań w przedsiębiorstwach i zjednoczeniach (równorzędnych) mogą otrzymywać również premie na zasadach przewidzianych dla odpowiednich grup pracowników cywilnych. Szczegółowe zasady premiowania oraz wysokość premii, jaką mogą otrzymać żołnierze pełniący służbę w przedsiębiorstwach i jedno- czeniach, określają właściwy minister w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej lub organy przez nich upoważnione.
Żołnierzom nie przysługuje inne uposażenie, dodatki lub premie niż określone w ust. 1 i 4.
Uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami oraz premie przysługujące żołnierzom (§ 14), bez potrącenia podatku od wynagrodzeń i składki emerytalnej, pokrywa się ze środków zakładów pracy, w których zajmują oni stanowiska.
Żołnierze skierowani na przeszkolenie (kursy) lub praktykę, którzy pozostają na dotychczas zajmowanych stanowiskach służbowych poza wojskiem, otrzymują w tym czasie z zakładu pracy uposażenie określone w § 14 ust. 1—
Żołnierze ci mogą otrzymywać również premie według zasad określonych w § 14 ust. 4. 3. Koszty związane z odbywaniem przez żołnierzy przeszkolenia (kursów) oraz praktyk (koszty wyżywienia, zakwaterowania oraz przejazdów) ponoszą organy wojskowe według zasad obowiązujących w wojsku.
Żołnierzowi nie posiadającemu kwatery wojskowej w miejscowości, w której położony jest zakład pracy, przysługuje mieszkanie od zakładu pracy według zasad i norm zakwaterowania obowiązujących w siłach zbrojnych, jeżeli wojskowe organy kwaterunkowe nie dysponują kwaterami w tej miejscowości.
Przepis ust. 2 nie dotyczy żołnierzy wyznaczonych do wykonywania zadań w studiach wojskowych szkół wyższych. Żołnierze ci otrzymują kwatery od wojskowych organów kwaterunkowych.
Żołnierz otrzymuje od organów wojskowych:
umundurowanie i wyekwipowanie w naturze oraz równoważnik pieniężny na zasadach przewidzianych dla żołnierzy zawodowych,
równoważnik pieniężny przewidziany w przepisach o zakwaterowaniu sił zbrojnych w razie niemożności przydzielenia mu kwatery wojskowej albo mieszkania przez zakład pracy,
zasiłek na pokrycie kosztów pogrzebu w razie śmierci członka rodziny przewidziany w przepisach o uposażeniu żołnierzy zawodowych.
Należności przysługujące żołnierzowi w razie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz z tytułu doznania trwałego uszczerbku na zdrowiu, jak również należności przysługujące członkom rodziny w razie śmierci żołnierza — przyznają i wypłacają właściwe organy wojskowe.
Wydatki z tytułu świadczeń wymienionych w § 18 i 19 nie podlegają zwrotowi przez zakład pracy, w którym żołnierz zawodowy wykonuje zadania określone w § 1.
Żołnierze zawodowi wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem pozostają poza normami liczbowymi przewidzianymi dla sił zbrojnych.
W razie wprowadzenia stanu bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa państwa, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny żołnierze wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem zostają wykorzystani zgodnie z potrzebami sił zbrojnych.
Żołnierze wyznaczeni do wykonywania zadań poza wojskiem na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają nadal na zajmowanych stanowiskach do czasu ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk zastrzeżonych dla żołnierzy zawodowych.
Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej przewidziane w rozporządzeniu przysługują Ministrowi Spraw Wewnętrznych w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podległych mu jednostkach i wyznaczonych do wykonywania zadań poza wojskiem. Żołnierze ci mogą być wyznaczeni również do wykonywania zadań poza wojskiem w zakresie ochrony zakładów pracy i obiektów gospodarki narodowej.
Przepisy rozporządzenia dotyczące ministrów stosuje się odpowiednio do przewodniczących komisji pełniących funkcje naczelnych organów administracji państwowej, do kierowników urzędów centralnych oraz do organów naczelnych organizacji społecznych.
Wykonanie rozporządzenia porucza się Ministrowi Obrony Narodowej oraz zainteresowanym ministrom.
Tracą moc:
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 lipca 1958 r. w sprawie wyznaczania oficerów w czynnej służbie wojskowej do wykonywania zadań poza wojskiem (Dz. U. z 1958 r. Nr 47, poz. 232, z 1965 r. Nr 33, poz. 214 i z 1969 r. Nr 7, poz. 59),
rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1964 r. w sprawie wyznaczania podoficerów zawodowych do wykonywania zadań poza wojskiem (Dz. U. Nr 3, poz. 16).
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Prezes Rady Ministrów: w z. M. Jagielski