Ustawa z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji.

Kto towar przeznaczony do sprzedaży w jednostce handlu detalicznego zbywa poza tą jednostką lub w ilości większej od ustalonej bądź z naruszeniem innych przepisów określających zasady sprzedaży takiego towaru,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności lub grzywny.

Tej samej karze podlega, kto potwierdza otrzymanie towaru wymienionego w dokumencie dostawy, przyjmując w zamian równowartość tego towaru w gotówce lub w innym towarze bądź kto w zamian towaru, który miał obowiązek dostarczyć do jednostki handlu detalicznego, przekazuje jego równowartość w gotówce lub w innym towarze.

Kto wbrew przepisom zbywa towar, którym obrót bez zezwolenia jest zabroniony,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności lub grzywny.

Jeżeli wartość towarów nie przekracza 2.000 zł, sprawca czynu określonego w ust. 1-3

podlega karze aresztu lub karze grzywny do 5.000 zł albo obu tym karom łącznie.

Usiłowanie dokonania wykroczenia określonego w ust. 4 jest karalne.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do osób, które popełniły czyn określony w tym przepisie w ciągu 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego za przestępstwo podobne albo w ciągu 2 lat od uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu za wykroczenie podobne.

Kto wyłudza nienależną mu kartę zaopatrzenia albo wchodzi w posiadanie takiej karty za pomocą innego czynu zabronionego,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

Jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa określonego w ust. 1 w stosunku do znacznej ilości kart zaopatrzenia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Kto kartę zaopatrzenia uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga w jej zbyciu albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przyjmuje lub pomaga w jej ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

Jeżeli sprawca dopuścił się przestępstwa określonego w ust. 3 w stosunku do znacznej ilości kart zaopatrzenia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Kto nabywa kartę zaopatrzenia lub pomaga w jej zbyciu albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kartę tę przyjmuje lub pomaga w jej ukryciu, jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego,

podlega karze grzywny.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 221 § 2-4, 222, 223 oraz 224 Kodeksu karnego oraz za przestępstwo określone w niniejszej ustawie, towary i dokumenty będące przedmiotem przestępstwa ulegają przepadkowi, chociażby nie były własnością sprawcy, chyba że stanowią mienie społeczne.

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 132 § 1-3, 133 i 135 Kodeksu wykroczeń oraz za wykroczenie określone w niniejszej ustawie, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Przepadkowi ulegają również pieniądze zakwestionowane u ujętego na gorącym uczynku sprawcy czynu, wymienionego w ust. 1 lub 2, jeżeli z okoliczności wynika, że zostały one uzyskane w wyniku popełnienia takiego czynu.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 1 ust. 1-3 lub w art. 2 lub 3 sąd może orzec zakaz prowadzenia działalności wytwórczej, przetwórczej, handlowej lub usługowej.

W postępowaniu o wykroczenia, o których mowa w art. 5 ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przyspieszonym; art. 70 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie stosuje się.

Postępowanie przyspieszone w sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 7, i o wykroczenia, o których mowa w art. 5 ust. 2, stosuje się na obszarze całego kraju.

Tworzy się Centralną Komisję do Walki ze Spekulacją, zwaną dalej „Komisją Centralną”, oraz wojewódzkie komisje do walki ze spekulacją, zwane dalej „komisjami wojewódzkimi”.

Komisja Centralna działa przy Radzie Ministrów, a komisje wojewódzkie - przy terenowych organach administracji państwowej stopnia wojewódzkiego.

Wojewodowie oraz prezydenci miast stopnia wojewódzkiego mogą tworzyć przy terenowych organach administracji państwowej terenowe komisje do walki ze spekulacją.

Przewodniczącego, wiceprzewodniczących oraz członków Komisji Centralnej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, a przewodniczącego, wiceprzewodniczących i członków komisji wojewódzkiej i komisji terenowej - terenowe organy administracji państwowej, przy których komisje te działają.

Przewodniczący komisji zaprasza do udziału w pracach komisji pracowników administracji państwowej, przedstawicieli spółdzielczości, związków zawodowych i innych organizacji społecznych oraz inne osoby.

Przewodniczący Komisji Centralnej przedstawia Radzie Ministrów okresowe sprawozdania z prac Komisji oraz wnioski w sprawach należących do zakresu działania Rady Ministrów.

Przewodniczący komisji wojewódzkich oraz komisji terenowych przedstawiają właściwym prezydiom rad narodowych okresowe informacje o pracach komisji.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zadania, skład i tryb działania Komisji Centralnej oraz komisji wojewódzkich i terenowych.

Minister Handlu Wewnętrznego i Usług, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii właściwej komisji sejmowej, określi zasady sprzedaży towarów w jednostkach handlu detalicznego, o których mowa w art. 1 ust. 1.