Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności.

Wyłącznym prawem Państwa jest:

Rozpowszechnianiem prasy (kolportażem) w rozumieniu ustawy są wszelkie czynności zmierzające do przekazania dzienników i czasopism od wydawcy do czytelnika.

Liniami i urządzeniami telekomunikacyjnymi są linie i urządzenia służące do przesyłania, nadawania lub odbioru za pomocą energii elektromagnetycznej znaków pisma, obrazów, dźwięków i wszelkiego rodzaju wiadomości drogą przewodową, radiową, optyczną lub innymi sposobami.

Siecią telekomunikacyjną jest zespół współpracujących ze sobą linii i urządzeń telekomunikacyjnych.

Rozgłośnie radiowe i ośrodki telewizyjne są to obiekty lub zespoły obiektów wyposażone w urządzenia techniczno-produkcyjne służące do tworzenia, realizacji i przekazywania programów radiowych i telewizyjnych do nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych na potrzeby powszechnego odbioru.

Stacje radiowe i telewizyjne naziemne i satelitarne są to obiekty lub zespoły obiektów wyposażone w odpowiednie urządzenia techniczne służące do nadawania programów radiowych i telewizyjnych przekazywanych (przesyłanych) z rozgłośni i ośrodków telewizyjnych do powszechnego odbioru.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może objąć prawem wyłączności Państwa niezarobkowy przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej określonego rodzaju, z wyjątkiem korespondencji prywatnej.

Prezes Rady Ministrów może wyłączyć spod prawa wyłączności Państwa kolportaż określonych dzienników i czasopism.

Działalność objętą prawem wyłączności Państwa w dziedzinie telekomunikacji wykonują:

Sieć telekomunikacyjna służąca celom określonym w ust. 1 pkt 1 tworzy sieć telekomunikacyjną użytku publicznego, a sieci telekomunikacyjne służące potrzebom określonym w ust. 1 pkt 2 i 3 tworzą sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe.

Linie telekomunikacyjne łączące poszczególne punkty na terenie tej samej miejscowości, przekraczające zasięg wewnątrzzakładowych sieci telekomunikacyjnych (linie sieci miejscowych), mogą wchodzić w skład telekomunikacyjnych sieci wewnątrzresortowych resortów: górnictwa i energetyki, komunikacji oraz ochrony środowiska i gospodarki wodnej, po uprzednim uzgodnieniu z Ministrem Łączności.

Posiadanie, zakładanie i używanie radiowych urządzeń nadawczych, nadawczo-odbiorczych i radiowych urządzeń odbiorczych oraz sieci radiokomunikacyjnych wymaga zezwolenia.

Posiadanie i używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych innych niż odbiorniki powszechnego odbioru wymaga zezwolenia.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do urządzeń pracujących w zakresach częstotliwości przydzielonych w trybie art. 26 ust. 2, zakładanych i używanych przez jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

Za używanie urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych i odbiorczych pobiera się opłaty na rzecz budżetu Państwa; w razie zwłoki w ich uiszczaniu pobiera się kary pieniężne ustalone w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ust. 3.

W razie stwierdzenia używania urządzeń, o których mowa w ust. 1, bez zezwolenia, pobiera się opłatę za faktyczny czas używania urządzenia, nie mniej niż za okres 1 roku.

Używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych wymaga zarejestrowania w jednostkach podległych Ministrowi Łączności.

Pobieranie opłat za używanie odbiorników, o których mowa w ust. 1, normują odrębne przepisy.

Minister Łączności wykonuje przez podległe organy kontrolę linii i urządzeń telekomunikacyjnych, których założenie i używanie wymaga jego zezwolenia lub uzgodnienia.

Zakres kontroli przewidzianej w ust. 1 określa Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami i kierownikami urzędów centralnych.

W razie stwierdzenia, że praca linii i urządzeń, o których mowa w ust. 1, jest niezgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami lub powoduje zakłócenia w działaniu innych linii i urządzeń telekomunikacyjnych, organ Ministra Łączności przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której określa środki i termin usunięcia przyczyn nieprawidłowych warunków eksploatacji.

Sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe, sieci wewnątrzzakładowe oraz sieci wybudowane na podstawie przewidzianych w art. 8 i 9 zezwoleń Ministra Łączności lub części składowe tych sieci mogą być na podstawie ustaleń zainteresowanego ministra i Ministra Łączności użyte do wykonywania usług sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.

Zainteresowani ministrowie, w uzgodnieniu z Ministrem Łączności, ustalają warunki użycia wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych do celów wskazanych w ust. 1. Opłaty za usługi wykonywane przy użyciu wewnątrzresortowych sieci telekomunikacyjnych pobierają jednostki podległe Ministrowi Łączności w wysokości ustalonej w obowiązujących taryfach, zwracając jednostkom zarządzającym tymi sieciami opłaty taryfowe pomniejszone o 20%.

W warunkach szczególnych Minister Łączności zapewnia sprawność działania urządzeń łączności, w pierwszej kolejności dla organów władzy i administracji państwowej oraz służb publicznych.

Minister Łączności może tworzyć w celach określonych w ust. 1 służby specjalne łączności.

Prezes Rady Ministrów może ze względu na interes Państwa wstrzymać lub ograniczyć pracę określonych urządzeń łączności.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, ustala:

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów i Ministrem do Spraw Cen, w drodze rozporządzenia, określa wysokość opłat za używanie urządzeń radiowych nadawczych, nadawczo-odbiorczych oraz odbiorczych.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, określa wysokość kar pieniężnych za zwłokę w uiszczaniu opłat, o których mowa w ust. 2.

Minister Łączności w porozumieniu z Komitetem do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja”, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

Sieć telekomunikacyjna użytku publicznego, sieci telekomunikacyjne wewnątrzresortowe, sieci telekomunikacyjne zakładane i używane na podstawie zezwolenia Ministra Łączności oraz telekomunikacyjne przewodowe sieci wewnątrzzakładowe tworzą łącznie jednolitą sieć telekomunikacyjną Państwa.

Jednolita sieć telekomunikacyjna Państwa powinna być rozbudowywana i wykorzystywana na zasadzie wzajemnego uzupełniania się oraz jednolitości technicznej sieci wchodzących w jej skład, z zachowaniem wymagań obronności i bezpieczeństwa Państwa. Potrzeby jednostek państwowych powinny być zaspokajane w pierwszej kolejności przez wykorzystanie i rozbudowę sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.

Koordynację rozwoju i wykorzystania jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa wykonuje Minister Łączności.

Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Górnictwa i Energetyki, Komunikacji oraz Ministrowi - Kierownikowi Urzędu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej uzgadniają z organami Ministra Łączności plany budowy, rozbudowy i przebudowy przewodowych międzymiastowych sieci telekomunikacyjnych.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa sposób uzgadniania planów, o których mowa w ust. 1.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do sieci łączności na liniach przesyłowych napięcia powyżej 1 kV i na przewodach podwieszonych na słupach tych linii przesyłowych.

Jednostki, które na podstawie zezwolenia Ministra Łączności posiadają własne sieci radiokomunikacyjne, uzgadniają z organami Ministra Łączności plany rozbudowy i przebudowy tych sieci.

Jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych uzgadniają plany budowy, rozbudowy i przebudowy sieci telekomunikacyjnych międzymiastowych i miejscowych z organami Ministra Łączności tylko w zakresie współpracy tych sieci z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego.

Założenia inwestycyjne budowy, rozbudowy lub modernizacji wewnątrzzakładowych przewodowych sieci telekomunikacyjnych, współpracujących z siecią telekomunikacyjną użytku publicznego, uzgadnia się z organami wyznaczonymi przez Ministra Łączności.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzzakładowych sieci resortów górnictwa i energetyki, komunikacji, obrony narodowej, spraw wewnętrznych, ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz do wewnątrzzakładowych sieci przeznaczonych wyłącznie do celów dyspozytorskich.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zasady i warunki budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, w miastach i miejscowościach, wzdłuż kanałów i dróg wodnych, w pobliżu lotnisk oraz ustala warunki, jakim te linie powinny odpowiadać w razie skrzyżowania się lub zbliżania do torów kolejowych, dróg publicznych, dróg wodnych i kanałów, linii i urządzeń energetycznych oraz urządzeń służących do przesyłania płynów i gazów.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa warunki, jakim pod względem zapobiegania zakłóceniom w pracy linii i urządzeń telekomunikacyjnych powinny odpowiadać linie energetyczne i linie trakcji elektrycznej oraz urządzenia do przesyłania płynów i gazów w razie skrzyżowania się lub zbliżania do linii i urządzeń telekomunikacyjnych.

Warunki próbnej eksploatacji urządzeń, sprzętu i kabli telekomunikacyjnych oraz wprowadzenia ich do eksploatacji w jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa podlegają uzgodnieniu z Ministrem Łączności.

Wprowadzane do jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa urządzenia, sprzęt, kable i przewody telekomunikacyjne powinny posiadać świadectwa dopuszczenia do eksploatacji (świadectwa homologacji).

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa zakres i tryb wydawania świadectw homologacji określonych w ust. 2, warunki uzyskiwania zgody na zastosowanie tych urządzeń, sprzętu, kabli, przewodów telekomunikacyjnych w jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa oraz organy właściwe w tych sprawach.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych przeznaczonych do zaspokojenia potrzeb resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych oraz do urządzeń, sprzętu, kabli i przewodów telekomunikacyjnych nie stosowanych w sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego lub przeznaczonych na eksport.

Minister Łączności przydziela nadawczym i nadawczo-odbiorczym urządzeniom radiokomunikacyjnym częstotliwości oraz znaki wywoławcze lub inne sygnały identyfikacyjne.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych przydziela zakresy częstotliwości dla tych resortów.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wewnątrzresortowych sieci i urządzeń radiokomunikacyjnych resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych, pracujących w zakresach częstotliwości wymienionych w ust. 2.

Linie i urządzenia telekomunikacyjne wchodzące w skład jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa są ewidencjonowane.

Użytkownicy linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa dostarczają danych potrzebnych do prowadzenia ewidencji.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zakres i sposób prowadzenia ewidencji oraz organy właściwe w tych sprawach.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych.

Organem Ministra Łączności powołanym do kontroli posiadania, zakładania i używania urządzeń radiowych, zwalczania zakłóceń radiowych oraz ochrony: środowiska, środowiska pracy, ludności oraz pracy urządzeń telekomunikacyjnych przed szkodliwym działaniem pól elektromagnetycznych jest Państwowa Inspekcja Radiowa.

Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Radiowej należy w szczególności wydawanie zezwoleń przewidzianych w art. 9 ust. 1 i art. 11, kontrola prawidłowości pracy urządzeń i sieci radiokomunikacyjnych, warunków odbioru programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz przyjmowanie zgłoszeń maszyn i urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości.

Minister Łączności może zlecić Państwowej Inspekcji Radiowej wykonywanie innych czynności i zadań z zakresu łączności radiowej.

Państwową Inspekcję Radiową tworzą:

Głównego Inspektora mianuje oraz rozwiązuje z nim stosunek pracy Minister Łączności.

Zastępcę Głównego Inspektora oraz okręgowych inspektorów mianuje i rozwiązuje z nimi stosunek pracy Minister Łączności na wniosek Głównego Inspektora.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, powołuje okręgowe inspektoraty oraz określa ich siedziby i obszar działania.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy zakres i zasady działania oraz organizację Państwowej Inspekcji Radiowej.

Użytkownik maszyn i urządzeń technicznych wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości jest obowiązany zgłosić je Państwowej Inspekcji Radiowej.

Państwowa Inspekcja Radiowa jest upoważniona do przeprowadzania kontroli maszyn i urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości i w razie ustalenia, że mogą one powodować zakłócenia w pracy urządzeń telekomunikacyjnych, wydaje decyzję, w której określa równocześnie środki i co najmniej 14-dniowy termin usunięcia zakłóceń.

Użytkownicy maszyn i urządzeń są obowiązani na swój koszt zastosować w wyznaczonym terminie środki usunięcia zakłóceń wskazane w decyzji, o której mowa w ust. 2.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje maszyn i urządzeń, o których mowa w ust. 1, podlegających obowiązkowi zgłoszenia oraz warunki techniczne, jakim powinny one odpowiadać pod względem zapobiegania zakłóceniom pracy urządzeń telekomunikacyjnych.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych, które zadania określone w tych przepisach wykonują we własnym zakresie.

Pracownicy Państwowej Inspekcji Radiowej oraz innych jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Łączności i przez niego wyznaczonych są uprawnieni do przeprowadzania kontroli oraz wchodzenia na teren i do pomieszczeń, w których znajdują się maszyny i urządzenia podlegające kontroli, na podstawie legitymacji służbowych upoważniających do wykonywania tych czynności.

Posiadacze maszyn i urządzeń podlegających kontroli są obowiązani zapewnić warunki prawidłowego przeprowadzenia kontroli, a w razie potrzeby umożliwić zbadanie ich stanu technicznego w innych miejscach.

PPTT prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, dostosuje przepisy, o których mowa w ust. 1, do specyfiki PPTT.

PPTT posiada osobowość prawną.

PPTT podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorstw państwowych; w tym zakresie do PPTT stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o przedsiębiorstwach państwowych.

Siedzibą PPTT jest miasto stołeczne Warszawa.

Minister Łączności określa w statucie strukturę organizacyjną i zakres działania jednostek PPTT.

Minister Łączności może w ramach organizacji wewnętrznej PPTT tworzyć jednostki organizacyjne wykonujące nadzór nad jednostkami PPTT, działającymi na określonym obszarze kraju.

Środki trwałe PPTT nie mogą służyć do zaspokojenia jej zobowiązań pieniężnych.

PPTT odpowiada tylko za swoje zobowiązania; odpowiedzialność jej nie rozciąga się na zobowiązania Skarbu Państwa ani innych osób prawnych.

Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania PPTT.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa warunki korzystania z usług, o których mowa w art. 44 pkt 1, oraz usług, o których mowa w art. 44 pkt 2, wprowadzonych jako usługi o charakterze powszechnym.

Spory między PPTT a osobami korzystającymi z jej usług co do obowiązku świadczenia przez PPTT usług o charakterze powszechnym oraz wymiaru opłat taryfowych są rozstrzygane przez właściwy organ PPTT w drodze decyzji administracyjnej.

Decyzje w sprawach określonych w ust. 2 mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadach i w trybie ustalonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Warunki świadczenia usług wymienionych w art. 44 pkt 2, którym Minister Łączności nie nadał charakteru powszechności, są ustalone w umowach zawieranych przez PPTT z korzystającymi z tych usług podmiotami.

Minister Łączności określa zakres i tryb obsługi klientów przez jednostki organizacyjne PPTT

PPTT nie może nikomu odmówić wykonania usług o charakterze powszechnym, chyba że żądający wykonania usług nie spełnia warunków ustalonych przez Ministra Łączności albo praca urządzeń łączności została wstrzymana w trybie określonym w art. 18 ust. 3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ze względu na interes Państwa wstrzymać lub ograniczyć wykonywanie usług PPTT na czas określony na całym obszarze Państwa lub na jego części.

Za usługi o charakterze powszechnym PPTT pobiera - z zastrzeżeniem art. 49 - opłaty taryfowe. Wysokość opłat określa Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen.

Za zwłokę w uiszczaniu opłat taryfowych pobiera się kary pieniężne w wysokości określonej w drodze rozporządzenia przez Ministra Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów.

Zaległe opłaty taryfowe za usługi o charakterze powszechnym, należne od osób fizycznych i jednostek gospodarki nie uspołecznionej, podlegają ściągnięciu w drodze egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych.

Nakaz płatniczy wystawiony przez jednostkę PPTT określoną przez Ministra Łączności stanowi tytuł egzekucyjny.

Od opłat taryfowych są zwolnione:

Warunki korzystania ze zwolnień od opłat, o których mowa w ust. 1. określa Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

W wypadkach uzasadnionych względami natury gospodarczej lub społecznej Minister Łączności może zwalniać określone podmioty od opłat lub obniżać obowiązujące stawki taryfowe.

PPTT przysługuje wyłączne prawo wydawania znaczków pocztowych.

Znaczki pocztowe służą do uiszczania opłat za określone przez Ministra Łączności usługi PPTT.

Znaczki pocztowe są urzędowymi znakami wartościowymi.

Znaczki pocztowe wprowadza do obiegu Minister Łączności w drodze zarządzenia.

PPTT przysługuje ustawowe prawo zastawu na przesyłkach pocztowych w celu zabezpieczenia należności z tytułu opłat pocztowych i celnych oraz innych wydatków PPTT obciążających te przesyłki.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest organ władzy lub administracji państwowej, przedsiębiorstwo państwowe albo inna państwowa jednostka organizacyjna.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa sposób wykonywania prawa zastawu.

PPTT przysługuje prawo otwierania niedoręczalnych listów w celu ustalenia osoby adresata lub nadawcy.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa tryb otwierania niedoręczalnych listów oraz sposób postępowania z nimi.

Przedsiębiorstwa przewozowe wykonujące publiczny regularny transport lądowy, lotniczy, morski lub śródlądowy są obowiązane przewozić na zasadach odpłatności ładunek pocztowy w oddzielnych przedziałach lub schowkach oraz zapewniać PPTT na swoich stacjach i w swoich portach możliwość używania potrzebnych pomieszczeń i urządzeń, a także wolny dostęp dla pracowników PPTT do miejsc załadunku i wyładunku.

Przewoźnicy wymienieni w ust. 1 są obowiązani w szczególności:

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanym organem założycielskim lub innym organem zwierzchnim ustala warunki użytkowania pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw określonych w ust. 1, jak również prawa i obowiązki PPTT oraz tych przedsiębiorstw.

Warunki przewozu ładunku pocztowego wymienionego w ust. 2 pkt 1 są ustalane dla przewozów statkami powietrznymi w umowach zawartych między PPTT a przedsiębiorstwami transportu lotniczego.

Rada Ministrów określa zasady przewozu ładunków pocztowych kolejami.

PPTT współdziała w zakresie wykonywania zadań poczty specjalnej resortu spraw wewnętrznych na zasadach i warunkach uzgodnionych przez Ministra Łączności z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Minister Łączności może określać szczegółowe warunki, jakim muszą odpowiadać opakowania przesyłek dopuszczonych do obrotu pocztowego.

PPTT przysługuje prawo bezpłatnego umieszczania:

Koszty przemieszczenia linii i urządzeń telekomunikacyjnych wchodzących w skład jednolitej sieci telekomunikacyjnej Państwa, spowodowane realizacją inwestycji lub remontami dokonywanymi przez jednostki gospodarki uspołecznionej, ponoszą te jednostki.

W jednostkach organizacyjnych PPTT będących zakładami pracy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, zwanych dalej „jednostkami”, działają rady załogi wybierane przez pracowników tych jednostek.

Radę załogi wybierają pracownicy jednostki na zebraniu wyborczym spośród nieograniczonej liczby kandydatów, w wyborach powszechnych, równych, a w jednostkach liczących do 300 pracowników także bezpośrednich, w głosowaniu tajnym.

W jednostkach liczących ponad 300 pracowników funkcję zebrania wyborczego pełni zebranie delegatów wybranych w wyborach powszechnych, równych i bezpośrednich, w głosowaniu tajnym. Liczba delegatów powinna zapewnić odpowiednią reprezentację całej załogi jednostki, nie może być jednak mniejsza niż 100.

Minister Łączności może określić jednostki bezpośrednio związane z obronnością Państwa, do których nie stosuje się przepisów ustawy o radach załogi.

Rada załogi w zakresie dotyczącym danej jednostki:

Uchwały, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mają dla kierownika jednostki charakter wiążący.

Rada załogi jest obowiązana do wyrażania opinii w sprawach przedstawionych przez kierownika jednostki, kierownika jednostki nadrzędnej lub Ministra Łączności.

Rada załogi jest uprawniona do kontrolowania działalności jednostki, ze szczególnym uwzględnieniem racjonalnej gospodarki.

Uprawnienia i obowiązki rady załogi wymienione w ust. 1-4 nie naruszają uprawnień związków zawodowych, wynikających z ustawy o związkach zawodowych i Kodeksu pracy.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowy tryb wyboru oraz zasady działania rad załogi, a także organy właściwe w sprawach rozstrzygania sporów.

Przy Ministrze Łączności działa Rada Konsultacyjna, w której jest zapewniona reprezentacja rad załogi jednostek organizacyjnych PPTT oraz organizacji społecznych i zawodowych działających w PPTT.

Rada Konsultacyjna jest organem doradczym i opiniodawczym w zakresie spraw istotnych dla pracowników PPTT, a w szczególności opiniuje:

Przewodniczącego Rady Konsultacyjnej powołuje Minister Łączności.

Zasady powoływania Rady Konsultacyjnej oraz jej regulamin działania określa Minister Łączności.

W zakresie określonym w ustawie PPTT odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym.

Do odpowiedzialności PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie innych usług niż wymienione w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego.

Odpowiedzialność PPTT za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług pocztowych i telekomunikacyjnych w obrocie zagranicznym normują umowy międzynarodowe.

PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie nastąpiło wskutek siły wyższej, niezachowania przez nadawcę lub adresata przepisów obowiązujących przy korzystaniu z danej usługi albo z winy zleceniodawcy.

W wypadku przyjęcia przesyłki przez odbiorcę bez zastrzeżeń, wszelkie roszczenia przeciwko PPTT wygasają. Nie dotyczy to jednak roszczeń z tytułu niewidocznych uszkodzeń przesyłki, jeżeli odbiorca w ciągu tygodnia od chwili przyjęcia przesyłki zawiadomił o nich PPTT.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa PPTT.

Odszkodowanie za utratę poleconej przesyłki listowej, bez względu na jej zawartość, ustala się w wysokości pięćdziesięciokrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przesyłki jako poleconej.

Odszkodowanie za uszkodzenie poleconej przesyłki listowej zawierającej dokumenty ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym odszkodowanie to nie może przewyższać kwoty należnej w razie utraty takiej przesyłki.

Odszkodowanie za utratę lub zniszczenie dokumentu powierzonego PPTT celem inkasa ustala się w wysokości określonej w ust. 1.

Odszkodowanie za utratę listu wartościowego lub paczki z podaną wartością wypłaca się w wysokości kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

Odszkodowanie za ubytek lub uszkodzenie listu wartościowego albo paczki z podaną wartością ustala się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, których ubytek lub uszkodzenie stwierdzono, przy czym odszkodowanie to nie może przewyższać kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie paczki bez podanej wartości ustala się w wysokości zwykłej wartości utraconych lub uszkodzonych rzeczy.

Odszkodowanie za zawartość paczki ekspresowej przeznaczonej dla odbiorcy zamieszkałego w miejscowym obszarze pocztowym, zepsutą wskutek opóźnionego jej doręczenia, ustala się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, które uległy zepsuciu.

W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 odszkodowanie nie może przewyższać piętnastokrotności najniższej opłaty taryfowej za przewóz paczki jednokilogramowej, pomnożonej przez wagę danej paczki podaną w kilogramach, przy czym część kilograma liczy się za cały.

W razie utraty, ubytku lub uszkodzenia przesyłki obciążonej pobraniem, odszkodowanie obejmuje dodatkowo kwotę w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej za pobranie.

W razie wydania przesyłki obciążonej pobraniem, dokumentu wierzytelnościowego lub pokwitowania zleceniodawcy bez zainkasowania sumy pieniężnej określonej przez zleceniodawcę albo po zainkasowaniu sumy pieniężnej niższej niż zlecona - odszkodowanie ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym nie może ono przewyższać sumy pieniężnej określonej przez zleceniodawcę. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

W razie niesporządzenia protestu wekslowego lub sporządzenia niezgodnego z prawem wekslowym, odszkodowanie ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym nie może ono przewyższać sumy wekslowej.

Odszkodowanie w razie niedoręczenia przekazu pocztowego ustala się w wysokości dziesięciokrotnej najniższej opłaty taryfowej za nadanie przekazu zwykłego.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegraficznego lub ekspresowego przekazu pocztowego ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za traktowanie przekazu jako ekspresowego.

Odszkodowanie za niedoręczenie telegramu stanowi kwota pięciokrotnej opłaty taryfowej za nadanie tego telegramu.

Odszkodowanie za zniekształcenie treści telegramu lub korespondencji umieszczonej na telegraficznym przekazie pocztowym w stopniu takim, że treść ta stała się niezrozumiała lub zmieniony został jej sens, ustala się w wysokości pięciokrotnej opłaty taryfowej za nadanie tego telegramu.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegramu ustala się w wysokości dwukrotnej opłaty taryfowej za nadanie tego telegramu.

W razie niemożliwości korzystania przez okres dłuższy jednorazowo niż 7 dni z abonamentu telefonicznego, teleksowego, telegraficznego, radiotelefonicznego, teleinformatycznego lub głośnikowego, PPTT ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o korzystanie z danego abonamentu.

W wypadkach określonych w ust. 1 odszkodowanie ustala się w wysokości 1/30 miesięcznej opłaty abonamentowej za każdy dzień przerwy w korzystaniu z abonamentu.

Prawo dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy przysługuje osobie fizycznej lub prawnej, która zawarła z PPTT umowę o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej o charakterze powszechnym.

W razie przyjęcia przesyłki pocztowej przez adresata, roszczenie o odszkodowanie określone w ust. 1 przysługuje adresatowi tej przesyłki.

Nadawca przesyłki pocztowej, przekazu pocztowego lub telegramu może zrzec się na rzecz adresata swego prawa dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy.

Adresat przesyłki pocztowej, któremu zgodnie z ust. 2 przysługuje prawo dochodzenia roszczenia o odszkodowanie, może zrzec się tego prawa na rzecz nadawcy.

Prawo dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym lub arbitrażowym o odszkodowania przewidziane w art. 66-76 przysługuje po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.

Reklamację można zgłosić w każdej jednostce organizacyjnej PPTT pełniącej służbę danego rodzaju.

Roszczenia dochodzone na podstawie ustawy przedawniają się z upływem roku od dnia następnego po dniu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej o charakterze powszechnym.

Od decyzji jednostki PPTT załatwiającej reklamację przysługuje reklamującemu prawo wniesienia odwołania do jednostki nadrzędnej, podległej bezpośrednio Ministrowi Łączności.

Bieg przedawnienia zawiesza się na okres postępowania reklamacyjnego.

Drogę postępowania reklamacyjnego uważa się za wyczerpaną:

Minister Łączności wydaje Dziennik Łączności.

Na każdym numerze Dziennika Łączności oznacza się dzień jego wydania. Dzień wydania jest dniem prawnego ogłoszenia aktów zamieszczonych w numerze, z wyjątkiem aktów, o których mowa w art. 81 ust. 2.

Akty ogłaszane w Dzienniku Łączności wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, jeżeli same nie stanowią inaczej.

W Dzienniku Łączności ogłasza się:

Ogłoszenie zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej „Monitor Polski” nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu go w Dzienniku Łączności, jeżeli jest to uzasadnione względami usprawnienia organizacji pracy.

„Polska Poczta, Telegraf i Telefon” przejmuje majątek oraz prawa i zobowiązania dotychczasowego państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

Pracownicy dotychczasowego państwowego przedsiębiorstwa „Polska Poczta, Telegraf i Telefon” stają się pracownikami państwowej jednostki organizacyjnej „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. Nr 8, poz. 48, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1972 r. Nr 53, poz. 346, z 1974 r. Nr 24, poz. 142 i z 1982 r. Nr 7, poz. 54).

Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy, zachowują moc dotychczasowe przepisy wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.