Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

Prokurator, stosownie do przepisów ustaw, wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania Milicji Obywatelskiej, Służbie Bezpieczeństwa lub innemu uprawnionemu organowi.

W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje, w wypadkach przewidzianych w ustawach, środki zapobiegawcze wobec osób podejrzanych.

Tymczasowe aresztowanie lub poręczenie majątkowe mogą być zastosowane tylko po uprzednim przesłuchaniu przez prokuratora osoby podejrzanej, chyba że osoba ta ukrywa się.

Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez uprawniony do tego inny organ. Zarządzenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym są wiążące.

W razie niewykonania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na żądanie prokuratora, przełożony winnego funkcjonariusza wszczyna przeciwko niemu postępowanie służbowe lub dyscyplinarne.

W razie gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności sprzyjających popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich ujawnianie, prokurator kieruje wystąpienie do odpowiedniego organu.

W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.

Do wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 53 ust. 2 oraz art. 54.

W razie umorzenia postępowania przygotowawczego prokurator może, stosownie do okoliczności, przesłać sprawę właściwemu organowi w celu wszczęcia postępowania służbowego, dyscyplinarnego lub o wykroczenie albo w celu rozpatrzenia sprawy przez właściwą organizację społeczną lub zawodową.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego, a także w razie skierowania sprawy do sądu z aktem oskarżenia.

Wytyczne Prokuratora Generalnego w zakresie postępowania przygotowawczego są wiążące dla wszystkich organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Wydawane przez ministrów akty normatywne dotyczące postępowania przygotowawczego wymagają uprzednio uzgodnienia z Prokuratorem Generalnym, a wydawane przez organy administracji państwowej o terenowym zakresie działania - uprzednio uzgodnienia z prokuratorem wojewódzkim.

Ministrowie nadzorujący organy uprawnione do prowadzenia postępowania przygotowawczego, z wyjątkiem Wojskowej Służby Wewnętrznej, Wojsk Ochrony Pogranicza, Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa, obowiązani są do przedstawiania Prokuratorowi Generalnemu corocznych informacji o działalności tych organów w zakresie postępowania przygotowawczego.

Minister Spraw Wewnętrznych obowiązany jest do przedstawiania Prokuratorowi Generalnemu corocznych informacji, o których mowa w ust. 3, w zakresie spraw nie objętych nadzorem prokuratora.

Organy administracji państwowej o terenowym zakresie działania są obowiązane do składania informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, właściwym prokuratorom wojewódzkim.

Informacje, o których mowa w ust. 3-5, składane są do końca stycznia roku następnego.

Prokurator Generalny może występować do naczelnych i centralnych organów administracji państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności podległych im organów w zakresie postępowania przygotowawczego.

Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio prokuratorom wojewódzkim i rejonowym w stosunku do organów państwowych o terenowym zakresie działania.

Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których mowa w ust. 1.

Prokurator wykonuje czynności oskarżyciela publicznego przed wszystkimi sądami. Może również wykonywać te czynności w sprawach wniesionych do sądu przez innych oskarżycieli.

W razie gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator odstępuje od oskarżenia.

Prokurator wnosi, w wypadkach przewidzianych w ustawach, środki zaskarżenia od orzeczeń sądowych.

Prokurator Generalny zgłasza Sądowi Najwyższemu wnioski w zakresie sprawowanego przez Sąd Najwyższy nadzoru nad orzecznictwem sądów powszechnych i szczególnych.

W szczególności Prokurator Generalny zgłasza wnioski o podjęcie uchwał:

Prokurator Generalny zgłasza również swoje stanowisko w odniesieniu do wniosków o podjęcie uchwał, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, złożonych przez inne uprawnione organy.

Nadzór penitencjarny prokuratora nad zakładami, w których przebywają osoby pozbawione wolności, obejmuje przede wszystkim kontrolę legalności osadzenia w nich tych osób oraz kontrolę legalności wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również wszystkich orzeczeń i decyzji o pozbawieniu wolności.

Prokurator Generalny, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, a w razie potrzeby również z innymi właściwymi ministrami, określa szczegółowo zakres prokuratorskiego nadzoru penitencjarnego oraz tryb jego wykonywania.

W razie stwierdzenia niezgodnego z prawem pozbawienia wolności, prokurator zarządza natychmiastowe zwolnienie.

Prokurator może wstrzymać wykonanie każdej decyzji administracji zakładu, w którym przebywają osoby pozbawione wolności, jeżeli decyzja ta dotyczy osoby pozbawionej wolności i jest sprzeczna z prawem.

O wstrzymaniu wykonania decyzji prokurator zawiadamia niezwłocznie organ nadrzędny nad administracją zakładu.

Prokurator Generalny przedstawia Radzie Państwa wnioski w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy.

W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe uprawnienie określone w ust. 1 przysługuje również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

Jeżeli wyniki badań to uzasadniają, Prokurator Generalny występuje z wnioskiem do właściwego organu o podjęcie odpowiednich środków, w tym również o wydanie lub zmianę określonych przepisów, w celu przeciwdziałania przestępczości.

Zadania określone w ust. 1 wykonują również prokuratorzy wojewódzcy i rejonowi w stosunku do terenowych organów administracji państwowej oraz innych o terenowym zakresie działania.

Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany, w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania wniosku, zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których mowa w ust. 1.

W odniesieniu do przestępstw należących do zakresu działania sądów wojskowych czynności określone w art. 39 i 40 ust. 1 może również podejmować Naczelny Prokurator Wojskowy.

Czynności określone w art. 40 mogą podejmować, w zakresie swego działania, również prokuratorzy okręgów wojskowych, prokuratorzy rodzajów sił zbrojnych i wojskowi prokuratorzy garnizonowi.

Prokurator Generalny informuje Przewodniczącego Rady Państwa, Prezesa Rady Ministrów i zainteresowanych ministrów o ważniejszych wynikach prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa.

W uzasadnionych wypadkach Prokurator Generalny zgłasza Prezesowi Rady Ministrów i zainteresowanym ministrom propozycje i wnioski, zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i gospodarki.

W wypadku gdy zwróci się o to Prezes Rady Ministrów, Prokurator Generalny zarządza przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone organy albo w określonych zagadnieniach.

Na wniosek zainteresowanego ministra Prokurator Generalny może zarządzić przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone organy albo w określonych zagadnieniach.

W uzasadnionych wypadkach prokuratorzy wojewódzcy i rejonowi zgłaszają terenowym organom administracji państwowej o właściwości ogólnej i szczególnej odpowiedniego stopnia propozycje i wnioski zmierzające do usunięcia stwierdzonych uchybień lub do usprawnienia działalności administracji i gospodarki.

Prokurator wojewódzki lub rejonowy, zarządzając przeprowadzenie kontroli przestrzegania prawa przez określone organy albo w określonych zagadnieniach, bierze pod uwagę wnioski i propozycje zgłoszone przez właściwą radę narodową, prezydium rady lub terenowy organ administracji państwowej o właściwości ogólnej.

Prokurator czuwa nad stosowaniem prawa w postępowaniu administracyjnym, arbitrażowym oraz w innych postępowaniach, o których stanowią ustawy.

Prokurator może domagać się wszczęcia postępowania określonego w ust. 1, a także brać udział w takim postępowaniu w każdym jego stadium. Prokuratorowi przysługują wówczas prawa strony, a ponadto prawo wnoszenia sprzeciwu i innych przewidzianych w przepisach szczególnych środków zaskarżenia od ostatecznych lub prawomocnych decyzji, orzeczeń oraz innych rozstrzygnięć.

Do udziału prokuratora w postępowaniu unormowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego stosuje się przepisy tego Kodeksu.

Powziąwszy wiadomość o naruszeniu prawa przez podmioty poddane kontroli na podstawie art. 42, prokurator podejmuje stosowne czynności, zmierzające do wyjaśnienia sprawy, chyba że strona nie wyczerpała zwykłych środków prawnych przysługujących jej w postępowaniu przed właściwymi organami lub wkroczył właściwy organ nadzoru. Prokurator podejmuje jednak czynności w celu wyjaśnienia sprawy, jeżeli potrzebę taką uzasadnia szczególny interes strony lub interes społeczny.

Prokurator wojskowy działa również w razie powzięcia wiadomości o naruszeniu przez organ wojskowy prawa, rozkazów lub zarządzeń Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym.

Prokurator przeprowadza kontrole przestrzegania prawa o charakterze problemowym lub kompleksowym, jeżeli uzasadnia to interes społeczny.

Prokurator wnosi sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem aktom normatywnym oraz innym o charakterze ogólnym, wydanym przez podmioty poddane kontroli na podstawie art. 42.

Prokurator wojskowy wnosi ponadto sprzeciw przeciwko wydanym przez organy wojskowe rozkazom lub zarządzeniom niezgodnym z rozkazami lub zarządzeniami Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym.

Prokurator wnosi również sprzeciw przeciwko niezgodnym z prawem ostatecznym lub prawomocnym decyzjom i innym rozstrzygnięciom w indywidualnych sprawach, wydanym przez podmioty poddane kontroli na podstawie art. 42, jeżeli rozstrzygnięcia te mogą być zmienione lub uchylone albo gdy może być stwierdzona ich nieważność na podstawie przepisów prawa lub zachodzą podstawy do wznowienia postępowania.

Prokurator, wnosząc sprzeciw, może w uzasadnionych wypadkach złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie.

Prokurator odpowiedniego stopnia wnosi sprzeciw do właściwego organu nadrzędnego albo do organu, jednostki organizacyjnej lub organizacji, które wydały akt normatywny oraz inny o charakterze ogólnym, decyzję lub inne rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, o ile są one uprawnione do ich zmiany lub uchylenia, stwierdzenia ich nieważności albo wznowienia postępowania.

Organ, który otrzymał sprzeciw prokuratora w sprawie indywidualnej, wszczyna postępowanie, zawiadamiając o tym strony.

Sprzeciw powinien być załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego wniesienia. Jeżeli sprzeciw zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji lub innego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, wniosek ten powinien być rozpoznany niezwłocznie.

Jeżeli do załatwienia sprzeciwu właściwy jest organ kolegialny, termin określony w ust. 1 może być przedłużony do dnia najbliższego posiedzenia organu; termin ten nie może jednak przekroczyć łącznie dwóch miesięcy.

Prokurator może być obecny przy rozpatrywaniu sprzeciwu przez organ kolegialny. O terminie posiedzenia organ zawiadamia prokuratora.

O sposobie załatwienia sprzeciwu zawiadamia się niezwłocznie prokuratora, który wniósł sprzeciw.

Jeżeli właściwy organ uzna sprzeciw za uzasadniony, powinien zmienić lub uchylić akt normatywny oraz inny o charakterze ogólnym, decyzję lub inne rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie albo spowodować ich zmianę, uchylenie lub wznowienie postępowania.

Prokurator kieruje wystąpienie w wypadku:

Prokurator kieruje wystąpienie do organu, jednostki organizacyjnej lub organizacji, których działalności wystąpienie dotyczy, lub do ich organu nadrzędnego.

W wystąpieniu prokurator może również żądać przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej, materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.

Prokurator wojskowy kieruje ponadto wystąpienie w wypadku, gdy zachodzi potrzeba zwrócenia uwagi na okoliczności wpływające ujemnie na stan dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego.

Organ, do którego skierowano wystąpienie, obowiązany jest w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o powziętej decyzji lub zajętym stanowisku.

Do rozpatrywania wystąpień stosuje się odpowiednio przepisy art. 50 ust. 2 i 3.

W toku wykonywania prokuratorskiej kontroli przestrzegania prawa prokurator może:

Prokurator wojskowy może ponadto:

Do czynności przewidzianych w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczące doręczania wezwań, terminów, prawa odmowy zeznań i odmowy odpowiedzi na pytania, uprzedzenia o odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań oraz skutków niezastosowania się do żądań organu.

Jeżeli właściwy prokurator stwierdzi, że uchwała rady narodowej jest niezgodna z prawem, zwraca się o uchylenie lub zmianę uchwały do rady narodowej, która tę uchwałę podjęła, lub kieruje wniosek o uchylenie tej uchwały do organu właściwego w myśl przepisów o systemie rad narodowych i samorządu terytorialnego.

Wniosek o uchylenie niezgodnej z prawem uchwały wojewódzkiej rady narodowej Prokurator Generalny kieruje do Rady Państwa.

Przepis art. 55 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Prokurator Generalny, uznając rozstrzygnięcie ministra w indywidualnej sprawie za niezgodne z prawem, wnosi sprzeciw do tegoż ministra, jeżeli jest on uprawniony do zmiany, uchylenia bądź stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia lub wznowienia postępowania.

Prokurator Generalny, uznając wydany przez ministra akt normatywny oraz inny o charakterze ogólnym za niezgodny z prawem, występuje do ministra o zmianę lub uchylenie tego aktu.

Przepis ust. 2 nie dotyczy rozporządzeń i zarządzeń, a w siłach zbrojnych także rozkazów, regulaminów i innych przepisów, wydanych przez ministrów na podstawie ustaw i w celu ich wykonania albo też w wykonaniu uchwał Rady Ministrów.

W sprawach określonych w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio art. 50 ust. 1 oraz art. 54 ust. 1.

Prokurator jest obowiązany wiernie służyć Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, sumiennie wypełniać obowiązki wynikające ze ślubowania oraz stale podnosić poziom swej świadomości społecznej i wiedzy zawodowej.

Prokurator powinien w służbie i poza służbą strzec powagi sprawowanego urzędu i unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności prokuratora. Nie wolno mu brać udziału w takich wystąpieniach, które mogłyby osłabić zaufanie do jego bezstronności lub wierności Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.

Stosunek służbowy prokuratora nawiązuje się z chwilą doręczenia zawiadomienia o mianowaniu.

Prokurator powinien zgłosić się w celu objęcia stanowiska w ciągu czternastu dni od otrzymania zawiadomienia o mianowaniu, jeżeli nie oznaczono innego terminu.

W razie nie usprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska w terminie określonym w ust. 2, mianowanie traci moc; okoliczność tę stwierdza Prokurator Generalny.

Prokurator obejmujący służbę składa ślubowanie następującej treści:

„ Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku prokuratora przyczyniać się w moim zakresie działania ze wszystkich sił do ugruntowania wolności, niepodległości i wszechstronnego rozwoju Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, której wierności zawsze dochowam; stać na straży jej politycznego, społecznego i gospodarczego ustroju, ochraniać zdobycze ludu pracującego, własność społeczną oraz prawa i prawem chronione interesy obywateli; strzec praworządności ludowej i wpływać na kształtowanie świadomości obywateli w duchu szacunku dla prawa i przestrzegania dyscypliny społecznej; powierzone mi zadania wykonywać sumiennie i starannie z zachowaniem prawa i zasad sprawiedliwości społecznej, wykazywać poszanowanie, bezstronność i zrozumienie dla interesów wszystkich obywateli, przestrzegać tajemnicy państwowej i służbowej oraz zachowywać się godnie w służbie i poza służbą ” .

W sprawach o roszczenia wynikające ze stosunku służbowego prokuratorów właściwa jest droga służbowa. W sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego prokuratorowi nie przysługuje droga sądowa.

Prokurator, wnosząc - w związku ze służbą - przedstawienie lub skargę, jest obowiązany do zachowania drogi służbowej, przy czym nie wolno mu podawać podjętego działania do wiadomości publicznej.

Prokurator powinien niezwłocznie zawiadomić przełożonego o toczącym się postępowaniu sądowym, w którym występuje w charakterze strony lub uczestnika.

Prokurator jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których w postępowaniu przygotowawczym, a także poza jawną rozprawą sądową, powziął wiadomość ze względu na swoje stanowisko prokuratora.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy prokurator składa zeznania jako świadek w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru Państwa albo takiemu ważnemu interesowi prywatnemu, który nie jest sprzeczny z celami wymiaru sprawiedliwości. W takich wypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić prokuratora Prokurator Generalny.

Prokuratorowi nie wolno obok piastowanego stanowiska zajmować żadnego innego, z wyjątkiem stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub naukowego, jeżeli zajmowanie takiego stanowiska nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.

Prokuratorowi nie wolno wykonywać zajęć, które by przeszkadzały mu w pełnieniu obowiązków prokuratora albo mogły uchybiać godności jego urzędu lub podważać zaufanie do jego bezstronności.

Prokurator Generalny - w stosunku do prokuratorów pełniących służbę w Prokuraturze Generalnej oraz prokuratorów wojewódzkich, a prokurator wojewódzki - w stosunku do prokuratorów podległych mu powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, udziela zezwolenia na wykonywanie innych zajęć niż określone w ust. 2, jak również decyduje o tym, czy zajmowanie stanowiska naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub naukowego nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.

Jeżeli dobro służby tego wymaga, Prokurator Generalny może delegować prokuratora do innej jednostki organizacyjnej prokuratury albo do jednostki organizacyjnej przez siebie nadzorowanej. Delegowanie na okres dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za zgodą prokuratora.

Delegowanie na okres do dwóch miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator wojewódzki.

W okresie niewykonywania czynności z powodu choroby prokurator otrzymuje wynagrodzenie, nie dłużej jednak niż przez okres roku. W razie niemożności wykonywania czynności z innych powodów określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego prokuratorowi przysługują świadczenia przewidziane w tych przepisach.

Za usprawiedliwione niewykonywanie czynności prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie.

Prokuratorowi przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze:

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: aplikantów, asesorów, prokuratorów i sędziów, a także inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

Prokuratorowi można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, załatwienia ważnych spraw rodzinnych lub osobistych.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy, a z innych przyczyn - jednego miesiąca w ciągu roku kalendarzowego.

Urlopu dla poratowania zdrowia nie można udzielić, jeżeli prokurator z powodu choroby nie wykonywał czynności w okresie roku.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Prokurator Generalny, a urlopu dla załatwienia ważnych spraw osobistych i rodzinnych - prokurator wojewódzki w stosunku do podległych mu prokuratorów prokuratur rejonowych i prokuratury wojewódzkiej, a Prokurator Generalny - w stosunku do prokuratorów wojewódzkich i prokuratorów pełniących służbę w Prokuraturze Generalnej.

Prokurator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej sądowej lub administracyjnej bez zezwolenia właściwej komisji dyscyplinarnej ani zatrzymany bez zgody przełożonego dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa. Do wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej wolno przedsięwziąć tylko czynności nie cierpiące zwłoki, zawiadamiając o tym niezwłocznie prokuratora przełożonego.

Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej komisja dyscyplinarna może polecić niezwłoczne zwolnienie prokuratora zatrzymanego na gorącym uczynku.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej odmawiającego zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej przysługuje organowi lub osobie, która wnosiła o zezwolenie, oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu odwołanie w terminie siedmiu dni do odwoławczej komisji dyscyplinarnej.

Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.

Prokuratorzy mają prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w postaci oddzielnej izby i zachowują je również po przejściu na emeryturę lub rentę. 2. O ile obowiązujące przepisy przewidują dodatkowe opłaty z tytułu korzystania z oddzielnej izby, prokurator jest zwolniony od płacenia tej dodatkowej opłaty w okresie zajmowania stanowiska prokuratora.

Tworzy się fundusz budowy mieszkań dla prokuratorów.

Zasady oraz tryb tworzenia i wykorzystania funduszu określa Rada Państwa.

Prokuratorom, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i sumiennie wypełniają obowiązki oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania zadań służbowych, mogą być przyznawane nagrody i wyróżnienia.

Rodzaje wyróżnień i nagród oraz tryb ich przyznawania ustala Prokurator Generalny; nagrodą może być również awans w terminie wcześniejszym, niż przewidują to przepisy o wynagrodzeniu lub przepisy szczególne.

Wynagrodzenie prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury ustala Rada Państwa po uzgodnieniu z Radą Ministrów.

Wynagrodzenie prokuratorów i związane z tym środki finansowe ulegają zmianie w taki sposób, aby ich poziom wzrastał w stopniu nie mniejszym niż poziom przeciętnego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w jednostkach gospodarki uspołecznionej.

Rada Ministrów, po uzgodnieniu z Radą Państwa, zapewnia corocznie środki finansowe na wzrost wynagrodzeń dla prokuratorów.

Najbardziej zasłużonym prokuratorom oraz innym pracownikom prokuratury za osiągnięcia w wieloletniej wyróżniającej się służbie w prokuraturze może być nadany tytuł honorowy „Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”.

Tytuł honorowy, o którym mowa w ust. 1, nadawany jest na zasadach i w trybie określonych w Prawie o ustroju sądów powszechnych.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają:

Przewodniczących i członków Komisji Dyscyplinarnej i Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej w Prokuraturze Generalnej oraz przewodniczących komisji dyscyplinarnych w prokuraturach wojewódzkich powołuje na okres dwóch lat Prokurator Generalny, po wysłuchaniu opinii Kolegium Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Członków komisji dyscyplinarnej w prokuraturze wojewódzkiej powołuje na okres dwóch lat prokurator wojewódzki.

Przewodniczącego i członków Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej powołuje na okres dwóch lat Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

Prokurator może być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje: w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury - przełożonym dyscyplinarnym, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury - Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko prokuratorowi postępowania dyscyplinarnego, a także z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania, chyba że komisja dyscyplinarna uchyliła je wcześniej.

Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nie uzasadniające wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, przełożeni prokuratorzy wymierzają podległym prokuratorom kary porządkowe upomnienia.

Od kary porządkowej upomnienia przysługuje ukaranemu odwołanie do prokuratora nadrzędnego.

W wypadkach mniejszej wagi również komisja dyscyplinarna może wymierzyć karę porządkową upomnienia zamiast kary określonej w art. 80 lub 108.

Szczegółowe zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej, sposób powoływania i organizację komisji dyscyplinarnych, sposób powoływania rzeczników dyscyplinarnych oraz tryb postępowania dyscyplinarnego określa regulamin dyscyplinarny prokuratorów.

Regulamin ustala Rada Państwa: dla powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury - na wniosek Prokuratora Generalnego, a dla wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - na wniosek Ministra Obrony Narodowej przedstawiony w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym.