§ 1. ↗
W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz. U. z 1976 r. Nr 3, poz. 19) wprowadza się następujące zmiany:
dotychczasową treść § 1 oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. Przepisy rozporządzenia stosuje się odpowiednio również do osób wykonujących pracę nakładczą na rzecz nie uspołecznionych zakładów pracy.”;
§ 12 otrzymuje brzmienie: „§ 12. 1. Za wykonaną pracę przysługuje wynagrodzenie obliczone według stawek jednostkowych. 2. Podstawę ustalenia stawek jednostkowych stanowią zasady wynagradzania określone na podstawie art. 79 Kodeksu pracy dla pracowników zatrudnionych w gospodarce uspołecznionej przy pracach tego samego rodzaju. Zakres stosowania zasad wynagradzania i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla wykonawców pracy nakładczej określa — na wniosek właściwego ministra lub zarządu centralnego związku spółdzielczego — Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z właściwym związkiem zawodowym. 3. Zakład pracy, który wprowadził zakładowy system wynagradzania na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (Dz. U. Nr 5, poz. 25), może do wykonawców, w zakresie określonym w trybie ust. 2, stosować zasady wynagradzania i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą, przyjęte w porozumieniu (regulaminie).
4. Do wynagrodzenia za pracę nakładczą stosuje się odpowiednio przepisy art. 78, 82 i 83 Kodeksu pracy. 5. Wynagrodzenie za pracę nakładczą podlega ochronie na zasadach określonych w przepisach art. 84—91 Kodeksu pracy.”;
w § 29 skreśla się ust. 2 i 3.