Dz.U. 1989 nr 34 poz. 180 · Ustawa · obowiązujący

Ustawa z dnia 29 maja 1989 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach oraz innych ustaw.

Art. 1. PDF ↗

W Kodeksie karnym wprowadza się następujące zmiany:

w art. 129 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje wyrazy „a państwo to zapewnia wzajemność”;

w art. 133 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje § 2 w brzmieniu:

„§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli państwo sprzymierzone zapewnia wzajemność.”;

w art. 276 w § 1 po wyrazie „przestępstwo” dodaje się wyrazy „zagrożone karą roku pozbawienia wolności lub surowszą.”;

w art. 282 po wyrazie „przeciwdziałania” dodaje się wyraz „przemocą”;

art. 282a i 287 skreśla się;

w art. 284 dodaje się § 3 w brzmieniu:

„§ 3.

Przepis § 1 stosuje się w razie popełnienia czynu na szkodę państwa sprzymierzonego, jeżeli państwo to zapewnia wzajemność.”;

w art. 285 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje § 2 w brzmieniu:

„§ 2.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.”

Art. 2 PDF ↗

W Kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany:

w art. 64:

w § 2 w zdaniu pierwszym wyrazy „a w wyjątkowych wypadkach może zezwolenia odmówić” i w zdaniu drugim wyrazy „lub odmowa” skreśla się,

dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu:

„§ 3.

Na zastrzeżenie prokuratora, o którym mowa w § 2, przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

§ 4.

Na postanowienie sądu, wydane w myśl § 3, zażalenie nie przysługuje.”;

w art. 206:

w § 1 zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie:

„Czas i powód zatrzymania należy stwierdzić na piśmie, które doręcza się zatrzymanemu, oraz pouczyć go o prawie wniesienia do sądu zażalenia na zatrzymanie.”,

dodaje się § 4 w brzmieniu:

„§ 4.

Przepis art. 220 stosuje się odpowiednio, z tym że zawiadomienie następuje na żądanie zatrzymanego.”;

po art. 207 dodaje się art. 207a w brzmieniu:

„Art. 207a.

§ 1.

Zatrzymanemu przysługuje zażalenie na zatrzymanie do sądu rejonowego, właściwego ze względu na miejsce zatrzymania.

§ 2.

Sąd rozpoznaje zażalenie niezwłocznie. W razie uznania bezpodstawności zatrzymania, sąd poleca niezwłocznie zwolnić zatrzymanego i zawiadamia o tym organ uprawniony do sprawowania nadzoru nad organem, który dokonał zatrzymania.”;

w art. 222:

w § 2 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1)

sąd właściwy do rozpoznania sprawy na wniosek prokuratora na okres do roku, 2) Sąd Najwyższy na wniosek Prokuratora Generalnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach na dalszy okres oznaczony, niezbędny do ukończenia śledztwa.”,

§ 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3.

Na przewidziane w § 2 pkt 1 postanowienie przysługuje zażalenie.”;

w art. 383 § 1 średnik zastępuje się przecinkiem, a dalsza treść przepisu otrzymuje brzmienie:

„jednak nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie albo umorzono je warunkowo; Sąd Najwyższy nie może ponadto wymierzyć kary śmierci, jeżeli ta kara nie została orzeczona przez sąd pierwszej instancji.”;

w dziale XI tytuł rozdziału 50 otrzymuje brzmienie:

„Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, aresztowanie lub zatrzymanie”;

w art. 487 w § 4 kropkę skreśla się i dodaje wyrazy „lub zatrzymania.”;

w art. 488 w § 1 kropkę skreśla się i dodaje wyrazy „lub zwolnienie zatrzymanego.”;

art. 489 otrzymuje brzmienie:

„Art. 489.

Nie można żądać odszkodowania i zadośćuczynienia:

z powodu niesłusznego skazania - po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia, dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia,

za oczywiście niesłuszne aresztowanie - po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie,

za oczywiście niesłuszne zatrzymanie - po upływie 3 miesięcy od daty zwolnienia.”

Art. 3. PDF ↗

W Kodeksie wykroczeń wprowadza się następujące zmiany:

art. 52a otrzymuje brzmienie:

„Art. 52a.

Kto:

publicznie nawołuje do popełnienia przestępstwa lub je pochwala,

publicznie nawołuje do nieposłuszeństwa lub przeciwdziałania przemocą ustawie albo prawnemu rozporządzeniu organu państwowego,

jeżeli zasięg czynu albo jego skutki nie były znaczne

-
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

”

;

w art. 63:

§ 3 otrzymuje brzmienie:

„§ 3.

Kto bez wymaganego zezwolenia wyrabia lub posiada radiowy aparat nadawczy - podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.”,

dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu:

„§ 4.

Usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo do czynu określonego w § 3 są karalne.

§ 5.

Można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w § 1-3, choćby nie stanowiły własności sprawcy.”

Art. 4. PDF ↗

W Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia wprowadza się następujące zmiany:

w art. 59:

w § 2 wyrazy „stosując w miarę potrzeby art. 73 pkt 4” skreśla się,

§ 3 skreśla się;

w art. 73 pkt 4 i 6 skreśla się;

art. 108 skreśla się.

Art. 5. PDF ↗

W ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych i zakresie działania podległych mu organów (Dz. U. Nr 38, poz. 172) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

dodaje się nowy ust. 2 w brzmieniu:

„2.

Zatrzymanemu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane dla zatrzymanego w trybie Kodeksu postępowania karnego.”,

dotychczasowy ust. 2 oznacza się jako ust. 3.

Art. 6. PDF ↗

W ustawie z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 38, poz. 181) wprowadza się następujące zmiany:

w art. 1 ust. 2 oraz oznaczenie ust. 1 skreśla się,

w art. 4 w ust. 1 pierwszy akapit roty ślubowania otrzymuje brzmienie:

„Ja, obywatel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza pełniącego służbę w resorcie spraw wewnętrznych - ślubuję: służyć wiernie Narodowi Polskiemu, chronić ustanowiony Konstytucją Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem swojego życia i zdrowia.”,

w art. 34 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Funkcjonariusz zgodnie ze złożonym ślubowaniem jest obowiązany wiernie służyć Narodowi Polskiemu, chronić ustanowiony Konstytucją Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia i zdrowia, oraz sumiennie wykonywać zadania nakreślone przez naczelne organy władzy państwowej, Prezydenta Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w ramach porządku prawnego określonego na podstawie ustaw.”

Art. 7. PDF ↗

Postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, wydane przed dniem wejścia ustawy w życie, są skuteczne w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia jej wejścia w życie.

Art. 8. PDF ↗

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Przepisy art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 5 wchodzą w życie z dniem 1 października 1989 r.

Przepis art. 6 pkt 3 wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.