Ustawa z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Art. 1. ↗

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 12, poz. 49, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1991 r. Nr 7, poz. 25) wprowadza się następujące zmiany:

w art. 6:

wyrazy „organizuje oraz prowadzi” zastępuje się wyrazami „organizuje, prowadzi, koordynuje i nadzoruje”,

w pkt 4 wyrazy „zakłady służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „zakłady opieki zdrowotnej”;

w art. 13 w ust. 2 wyrazy „zakładów społecznych służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „publicznych zakładów opieki zdrowotnej”;

w art. 15:

w ust. 1 wyrazy „zakładem społecznym służby zdrowia” zastępuje się wyrazami „zakładem opieki zdrowotnej”,

dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

„ 3. Stacja sanitarno-epidemiologiczną prowadzona jest w formie jednostki budżetowej. ” ;

w art. 17 po wyrazie „organy” dodaje się wyrazy „służby weterynaryjnej”;

w art. 20 w ust. 2:

w pkt 1 dodaje się na końcu wyrazy „a także oddziałów i pododdziałów zwartych Policji,”

w pkt 2 wyrazy „Urzędu Ochrony Państwa i Policji” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Policji, Straży Granicznej i Straży Pożarnej”;

w art. 27:

w ust. 3 wyrazy „w ust. 1” zastępuje się wyrazami „w ust. 2”, a wyrazy „hodowli i chowu zwierząt” - wyrazami „hodowli lub chowu zwierząt”,

skreśla się ust. 4;

art. 34 otrzymuje brzmienie:

„ Art. 34. 1. Główny Inspektor Sanitarny może osobie posiadającej wymagane kwalifikacje nadać w określonym zakresie uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do opiniowania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. 2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określa, w drodze rozporządzenia, wymagane od rzeczoznawców kwalifikacje, szczegółowe zasady, zakres i tryb nadawania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych oraz zasady i tryb opiniowania przez rzeczoznawców dokumentacji projektowej. ” ;

art. 36 otrzymuje brzmienie:

„ Art. 36. 1. Za badania oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, z zastrzeżeniem ust. 2. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. 2. Za badania i inne czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie pobiera się opłat od osób oraz jednostek organizacyjnych obowiązanych do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych, jeżeli w wyniku badań nie stwierdzono naruszenia tych wymagań. 3. Za badania i inne czynności związane z wydaniem oceny o środkach spożywczych, używkach, substancjach dodatkowych dozwolonych i przedmiotach użytku, przywożonych z zagranicy w celu wprowadzenia do obrotu lub produkcji, wykonywane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, pobiera się od osób lub jednostek organizacyjnych, na rzecz których są one przywożone, opłaty w wysokości określonej w ust. 1, choćby badania związane z wydaniem oceny nie wykazały naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych. 4. Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1-3, ustala, na zasadach określonych przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, kierownik jednostki organizacyjnej, w której przeprowadza się badania. 5. Do usług świadczonych przez stacje sanitarno-epidemiologiczne, wykonywanych na podstawie umowy zawartej z osobami fizycznymi lub osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nie posiadającymi osobowości prawnej, stosuje się ceny umowne. ” ;

w art. 38 skreśla się wyrazy „do 20 000 zł”.

Art. 2. ↗

W ustawie z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29, poz. 245, z 1971 r. Nr 12, poz. 115, z 1985 r. Nr 12, poz. 49 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) w art. 25 w ust. 1 skreśla się wyrazy „stopnia wojewódzkiego.”

Art. 3. ↗

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.