Dz.U. 1993 nr 55 poz. 249 · Ustawa · uchylony
Wyroby z metali szlachetnych przeznaczone do obrotu handlowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi badania i cechowania przez organy administracji probierczej, którymi są:
Prezes Głównego Urzędu Miar, zwany dalej „Prezesem Urzędu”,
dyrektorzy okręgowych urzędów probierczych,
naczelnicy obwodowych urzędów probierczych.
Organy administracji probierczej wykonują swoje zadania przy pomocy podległych im urzędów.
Metalami szlachetnymi w rozumieniu ustawy są: platyna, złoto, srebro i metale z grupy platynowców: iryd, osm, pallad, rod i ruten, w stanie czystym albo w stopach z innymi metalami.
Wyrób odpowiada danej próbie, jeżeli zawartość metalu szlachetnego nie jest mniejsza od przewidzianej dla danej próby.
Prezes Urzędu ustali:
próby dla wyrobów z metali szlachetnych,
wymagania, jakim powinny odpowiadać wyroby z metali szlachetnych zgłaszane do badania i cechowania, tryb zgłaszania, metody badania oraz wzory cech probierczych i sposób cechowania tych wyrobów,
sposób postępowania z wyrobami z metali szlachetnych nie odpowiadającymi najniższej próbie, ustalonej zgodnie z pkt 1,
warunki, jakim powinny odpowiadać stopy metali szlachetnych stosowane do wytwarzania wyrobów.
Do obrotu handlowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej mogą być wprowadzone tylko takie wyroby z metali szlachetnych, które zostały oznaczone polską cechą probierczą.
Prezes Urzędu może zwolnić od obowiązku zgłaszania do badania i cechowania wyroby z metali szlachetnych sprowadzane z zagranicy i oznaczone cechą urzędu probierczego kraju, w którym zostały wyprodukowane, jeżeli zawartość czystego metalu szlachetnego w tych wyrobach nie jest mniejsza od próby najniższej, ustalonej na podstawie art. 5 pkt 1.
Zwolnienie od obowiązku zgłaszania do badania i cechowania wyrobów, o których mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Obowiązek zgłaszania do badania i cechowania nie dotyczy:
wyrobów dawnego pochodzenia, mających wartość historyczną lub artystyczną,
narzędzi i aparatów lub ich części, służących do celów naukowych, leczniczych i przemysłowych,
odznak, orderów, odznaczeń państwowych i innych,
inkrustacji,
monet, chociażby stanowiły części składowe wyrobów z metali szlachetnych,
surowców i półfabrykatów oraz złomu, w szczególności bloków, sztab, zlewków, blach, taśm, drutu, z zastrzeżeniem art. 11.
Kryteria kwalifikacji wyrobów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, określa Prezes Urzędu w porozumieniu z Ministrem Kultury i Sztuki.
Wyroby z platyny lub wyroby ze złota o masie mniejszej niż 1 gram oraz wyroby ze srebra o masie mniejszej niż 2 gramy w sztuce lub w dwóch sztukach, gdy w obrocie handlowym stanowią parę - nie podlegają obowiązkowi badania i cechowania. Wyroby te powinny odpowiadać jednej z prób ustalonych na podstawie art. 5 pkt 1.
Wyroby, o których mowa w ust. 1, powinny być zaopatrzone przez wprowadzającego je do obrotu handlowego w informację o ich masie i próbie.
Przedmioty, o których mowa w art. 8 i 9, mogą być badane i cechowane na wniosek zgłaszającego.
Przepisy ustawy dotyczące wyrobów z metali szlachetnych stosuje się odpowiednio do półfabrykatów z metali szlachetnych, przeznaczonych do celów dentystycznych.
Wyroby z metali nieszlachetnych, pokryte powłoką z metali szlachetnych albo z wyglądu przypominające wyroby z metali szlachetnych, powinny być przez wytwórcę lub sprzedawcę oznaczone znakiem „metal” albo„ met”, albo w inny sposób uzgodniony z właściwym miejscowo urzędem probierczym.
Sprzedawcy wyrobów z metali szlachetnych i złotnicy są obowiązani wywiesić w miejscu widocznym dla klientów wzory cech probierczych.
Za czynności urzędów probierczych pobierane są opłaty.
Wysokość opłat określi Prezes Urzędu w porozumieniu z Ministrem Finansów.
Nie uiszczone w terminie należności za czynności urzędów probierczych podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych. Do należności tych stosuje się odpowiednio przepisy o zobowiązaniach podatkowych.
Orzekanie w sprawach o czyny wymienione w art. 17 następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Traci moc ustawa z dnia 29 czerwca 1962 r. - Prawo probiercze (Dz. U. Nr 39, poz. 173 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192).
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.