Otwarte Prawo
Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118 — tekst ogłoszony (PDF) ↗

Dz.U. 1998 nr 162 poz. 1118 ↗ · Ustawa

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Historia: art. 14

Historia pokazuje kolejne brzmienia przepisu. Jak przepis stosować w danym okresie, mogą określać także przepisy przejściowe innych ustaw.

Od 21 września 2005 r. brzmienia jeszcze nie publikujemy.

Tekst ujednolicony: brzmienie obowiązujące od 1 stycznia 2005 r. do 21 września 2005 r.

Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:

daty powstania niezdolności do pracy,

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,

związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji,

celowości przekwalifikowania zawodowego

- dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, zwany dalej „lekarzem orzecznikiem”.

Poprzednie brzmienie
1.

Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:

1)

daty powstania niezdolności do pracy,

2)

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,

3)

związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

4)

niezdolności do samodzielnej egzystencji,

5)

celowości przekwalifikowania zawodowego

dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, zwany dalej „lekarzem orzecznikiem”.

art. 1 pkt 6 lit. a, Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1264 ↗

Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu, zwanej dalej „komisją lekarską”, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.

Sprzeciw wnosi się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej Zakładu właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej.

Komisja lekarska nie rozpatruje sprzeciwu wniesionego po terminie. W uzasadnionych przypadkach Zakład, na wniosek osoby zainteresowanej, może przywrócić termin na wniesienie sprzeciwu, w tym w szczególności w razie odrzucenia przez sąd odwołania od decyzji w przypadku określonym w art. 4779 § 31 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

Prezes Zakładu, w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika, może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia i przekazać sprawę do rozpatrzenia komisji lekarskiej. O zgłoszeniu zarzutu wadliwości orzeczenia jednostka organizacyjna Zakładu niezwłocznie zawiadamia osobę zainteresowaną.

Komisja lekarska, rozpatrując sprzeciw lub zarzut wadliwości, dokonuje oceny niezdolności do pracy i jej stopnia oraz ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1.

Komisja lekarska dokonuje rozstrzygnięcia w formie orzeczenia.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Poprzednie brzmienie
3.

Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

art. 1 pkt 6 lit. c, Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1264 ↗

Nadzór, o którym mowa w ust. 4, obejmuje:

kontrolę prawidłowości i jednolitości stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników i komisje lekarskie;

udzielanie lekarzom orzecznikom i komisjom lekarskim wytycznych w zakresie stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy;

prawo przekazania sprawy do rozpatrzenia przez komisję lekarską, jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w pkt 1, zostanie stwierdzony brak zgodności orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności do pracy.

Poprzednie brzmienie
5.

Nadzór, o którym mowa w ust. 4, obejmuje:

1)

kontrolę prawidłowości i jednolitości stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników,

2)

udzielanie lekarzom orzecznikom wytycznych w zakresie stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy,

3)

prawo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez lekarza orzecznika, jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w pkt 1, zostanie stwierdzony brak zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności do pracy.

art. 1 pkt 6 lit. d, Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1264 ↗

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego orzekania o niezdolności do pracy:

szczegółowe zasady i tryb orzekania o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników i komisje lekarskie;

szczegółowe zasady organizacji orzekania o niezdolności do pracy, w tym w szczególności:

miejsce działania lekarzy orzeczników,

sposób tworzenia i znoszenia komisji lekarskich,

sposób określania siedziby komisji lekarskiej i ich właściwości terytorialnej,

skład komisji lekarskich,

szczególne kwalifikacje zawodowe wymagane od lekarzy orzeczników i lekarzy wchodzących w skład komisji lekarskiej;

szczegółowe zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem orzekania o niezdolności do pracy.

Poprzednie brzmienie
6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia:

1)

organizację, szczegółowe zasady i tryb:

a)

orzekania o niezdolności do pracy,

b)

sprawowania nadzoru nad wykonywaniem tego orzecznictwa,

2)

szczególne kwalifikacje zawodowe wymagane od lekarzy orzeczników.

art. 1 pkt 6 lit. d, Dz.U. 2004 nr 121 poz. 1264 ↗

Ta wersja całej ustawy ↗

Tekst pierwotny, do 1 stycznia 2005 r.

PDF ↗

Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:

daty powstania niezdolności do pracy,

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,

związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

niezdolności do samodzielnej egzystencji,

celowości przekwalifikowania zawodowego

dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, zwany dalej „lekarzem orzecznikiem”.

Jeżeli nie ma możliwości ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, natomiast ustalono okres, w którym niezdolność do pracy powstała, za datę powstania niezdolności przyjmuje się datę końcową tego okresu. Jeżeli nie ma możliwości ustalenia ani daty, ani okresu powstania niezdolności do pracy, za datę powstania niezdolności przyjmuje się datę zgłoszenia wniosku o świadczenie.

Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Nadzór nad wykonywaniem orzecznictwa o niezdolności do pracy sprawuje Prezes Zakładu.

Nadzór, o którym mowa w ust. 4, obejmuje:

kontrolę prawidłowości i jednolitości stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników,

udzielanie lekarzom orzecznikom wytycznych w zakresie stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy,

prawo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez lekarza orzecznika, jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w pkt 1, zostanie stwierdzony brak zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności do pracy.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia:

organizację, szczegółowe zasady i tryb:

orzekania o niezdolności do pracy,

sprawowania nadzoru nad wykonywaniem tego orzecznictwa,

szczególne kwalifikacje zawodowe wymagane od lekarzy orzeczników.

Ta wersja całej ustawy ↗