Dz.U. 2000 nr 6 poz. 69 ↗ · Ustawa
Ustawa z dnia 6 stycznia 2000 r. o Rzeczniku Praw Dziecka.
Historia pokazuje kolejne brzmienia przepisu. Jak przepis stosować w danym okresie, mogą określać także przepisy przejściowe innych ustaw.
Rzecznikiem może być ten, kto:
jest obywatelem polskim,
posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych,
nie był skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne,
ukończył studia wyższe i uzyskał tytuł magistra lub tytuł równorzędny,
ma co najmniej pięcioletnie doświadczenie w pracy z dziećmi lub na ich rzecz,
jest nieskazitelnego charakteru i wyróżnia się wysokim autorytetem ze względu na walory moralne i wrażliwość społeczną.
Ustanawia się Rzecznika Praw Dziecka.
Rzecznik Praw Dziecka, zwany dalej Rzecznikiem, stoi na straży praw dziecka określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Konwencji o prawach dziecka i innych przepisach prawa, z poszanowaniem odpowiedzialności, praw i obowiązków rodziców.
Rzecznik przy wykonywaniu swoich uprawnień kieruje się dobrem dziecka oraz bierze pod uwagę, że naturalnym środowiskiem jego rozwoju jest rodzina.