Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie udzielenia pomocy medycznej osobom zatrzymanym przez Żandarmerię Wojskową.

Pomocy medycznej osobie zatrzymanej przez Żandarmerię Wojskową, zwanej dalej „osobą zatrzymaną”, udziela się, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że osoba ta znajduje się w stanie zagrażającym jej życiu lub zdrowiu.

Pomocy medycznej osobie zatrzymanej udziela się w szczególności, gdy osoba zatrzymana:

Pomocy medycznej udziela się również, gdy z posiadanych przez Żandarmerię Wojskową informacji lub okoliczności zatrzymania wynika, że osoba zatrzymana może być chora zakaźnie.

Pomocy medycznej osobie zatrzymanej udziela się, z zastrzeżeniem ust. 2, na podstawie pisemnego wniosku żołnierza Żandarmerii Wojskowej dokonującego zatrzymania.

Jeżeli zachodzą okoliczności określone w § 2 ust. 2 pkt 1, wniosek żołnierza Żandarmerii Wojskowej,

o którym mowa w ust. 1, może być złożony w formie ustnej.

Każdy przypadek udzielenia pomocy medycznej osobie zatrzymanej żołnierz Żandarmerii Wojskowej dokumentuje w książce meldunków.

Pomocy medycznej osobie zatrzymanej udzielają lekarze jednostki wojskowej, izby zatrzymań lub właściwego zakładu opieki zdrowotnej położonego najbliżej miejsca zatrzymania.

Przewiezienie osoby zatrzymanej w celu udzielenia pomocy medycznej, z zastrzeżeniem ust. 3, zapewnia jednostka organizacyjna Żandarmerii Wojskowej.

Jeżeli stan zdrowia osoby zatrzymanej wskazuje na potrzebę użycia do jej przewiezienia specjalnego środka transportu sanitarnego, przewiezienia dokonuje się takim środkiem, a w szczególności środkiem pogotowia ratunkowego.

Po udzieleniu pomocy medycznej osobie zatrzymanej lekarz może wydać zaświadczenie lekarskie o istnieniu lub braku przeciwwskazań medycznych do zatrzymania.

W przypadku gdy osoba zatrzymana swoim zachowaniem uniemożliwia udzielenie pomocy medycznej, lekarz okoliczność tę odnotowuje w zaświadczeniu lekarskim, o którym mowa w ust. 4, a żołnierz Żandarmerii Wojskowej dokonujący zatrzymania — w książce meldunków.