Na podstawie art. 41 § 2 ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.
Nr 98, poz. 1070 i Nr 154, poz. 1787) zarządza się, co następuje:
DZIAŁ I
Przepisy wstępne
Rozporządzenie określa szczegółowe czynności
sądów w sprawach z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach
międzynarodowych, w tym:
1) uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do
użytku za granicą,
2) sposób wykonywania czynności dotyczących osób
korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych i konsularnych oraz czynności z udziałem tych osób,
3) czynności związane ze stawiennictwem przed sądami,
4) tryb ustalania obywatelstwa,
5) szczegółowy tryb występowania o pomoc prawną
i udzielania takiej pomocy sądom i innym organom
państw obcych,
6) szczegółowy tryb występowania o wydanie osób
ściganych lub skazanych,
7) inne formy współpracy w sprawach karnych.
Przepisów niniejszego rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przepisy odrębne albo ratyfikowane
umowy międzynarodowe regulują czynności sądów
powszechnych w sposób odmienny.
DZIAŁ II
Przepisy wspólne w sprawach cywilnych
i karnych
O wszystkich sprawach, w których stroną jest
państwo obce lub jego organy, sądy zawiadamiają Ministra Sprawiedliwości, przesyłając jednocześnie akta
sprawy.
1. Pisma przeznaczone do doręczenia bądź
użytku za granicą sporządza się na białym papierze,
wyłącznie pismem maszynowym, nie używając skrótów nazw aktów prawnych, instytucji lub organów ani
innych skrótów.
2. Czynności w zakresie obrotu prawnego z zagranicą wykonuje się poza zwykłą kolejnością spraw,
w szczególności gdy wniosek został oznaczony przez
organ wzywający jako pilny.
3. W przypadku gdy wniosek nie może być wykonany we wskazanym terminie, sąd informuje o tym niezwłocznie organ wzywający.
Występując do Ministra Sprawiedliwości
o udzielenie tekstu prawa obcego, wyjaśnienie obcej
praktyki sądowej lub innych wątpliwości, sąd przesyła
akta sprawy.
Wnioski sądów lub innych organów państw obcych o udzielenie pomocy prawnej wykonują sądy rejonowe w języku polskim.
Przekazując wniosek o udzielenie pomocy
prawnej sądowi właściwemu, sąd informuje o tym organ wzywający.
1. Jeżeli wniosek o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej nie odpowiada warunkom formalnym, a w szczególności gdy nie załączono wymaganego tłumaczenia, sąd zwraca wniosek organowi
wzywającemu celem uzupełnienia lub występuje
o usunięcie braków we wskazanym terminie.
2. Jeżeli wykonanie wniosku o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej nie jest możliwe w całości lub odmówiono jego wykonania, sąd zwraca wniosek organowi wzywającemu we właściwym trybie, informując o przyczynach niewykonania wniosku.
W przypadku gdy jest to możliwe, należy zaproponować organowi wzywającemu możliwy do przyjęcia dla
obu stron sposób rozwiązania zaistniałego problemu.
2) § 28:
3. W przypadku gdy prawdopodobne jest, że wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie będzie wykonany
w całości lub w części w terminie wskazanym we wniosku, sąd informuje o tym organ wzywający.
Na życzenie organu wzywającego, lub gdy wynika to z przyjętej praktyki, sąd, który wykonuje wniosek o pomoc prawną, potwierdza przyjęcie wniosku,
wskazuje numer telefonu i telefaksu, a w miarę możliwości, także osobę odpowiedzialną za wykonanie
wniosku i adres poczty elektronicznej, oraz udziela innych niezbędnych informacji.
1. Wniosek o udzielenie pomocy prawnej sporządza się w języku polskim.
2. Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, ma być
wykonany przez sąd lub inny organ państwa obcego,
do wniosku dołącza się sporządzone przez tłumacza
przysięgłego tłumaczenie na język urzędowy państwa
wezwanego lub inny język wskazany przez to państwo
lub przez umowę międzynarodową.
W przypadku wniosku o doręczenie pism do
wniosku dołącza się sporządzone przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie pism podlegających doręczeniu
na język urzędowy państwa wezwanego lub inny język
wskazany przez to państwo lub przez umowę międzynarodową, chyba że doręczenie ma nastąpić przez zwykłe oddanie pism adresatowi.
Wniosek o udzielenie pomocy prawnej można oznaczyć jako pilny i określić termin, w jakim powinien zostać wykonany, uzasadniając przyczynę, dla której wniosek tak oznaczono.
Sąd polski, sporządzając wniosek, rozważa,
czy nie dotyczy on czynności, których dokonanie mogłoby naruszyć suwerenność, bezpieczeństwo, porządek publiczny lub inne podstawowe interesy państwa
wezwanego.
1. Pisma podlegające wysłaniu do organów
zagranicznych, przedstawicielstw dyplomatycznych
lub urzędów konsularnych państw obcych w Polsce
bądź przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów
konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej opracowuje
sędzia, a podpisuje prezes sądu lub jego zastępca.
2. Pod podpisem wpisuje się pismem maszynowym imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby
podpisującej oraz opatruje pismo stemplem i pieczęcią
urzędową.
3. Pisma sądu rejonowego przesyła się do prezesa
sądu okręgowego w celu nadania im dalszego biegu.
1. Dokumenty dołącza się do pism w formie
poświadczonych odpisów.
2. Autentyczność podpisu osoby poświadczającej
zgodność odpisu z oryginałem stwierdza osoba upoważniona do uwierzytelniania dokumentów.
3. W razie konieczności przesłania oryginału dokumentu, w aktach pozostawia się uwierzytelniony odpis
dokumentu.
4. Załączniki łączy się z pismem, tak aby nie było
niebezpieczeństwa ich utraty lub zamiany. Liczbę i rodzaj załączników wymienia się w przesyłanym piśmie.
Fotografie, karty z próbkami pisma i inne tego rodzaju
materiały nakleja się na arkuszu białego papieru, wskazując, jaką osobę lub przedmiot przedstawiają.
Korespondencję niedotyczącą pomocy prawnej, otrzymaną przez sądy rejonowe bezpośrednio od
sądów i innych organów państwa obcego oraz od
przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów konsularnych państw obcych w Polsce przesyła się do
wglądu prezesowi sądu okręgowego, wraz z odpowiedzią przygotowaną w języku polskim, w celu nadania
dalszego biegu.
Prezes sądu lub jego zastępca sprawuje nadzór nad sprawami dotyczącymi obrotu prawnego z zagranicą, a w szczególności kontroluje terminowość
oraz przestrzeganie przepisów obowiązujących przy
załatwianiu tych spraw.
Pisma podlegające wysłaniu za granicę prezesi sądów okręgowych i prezesi sądów apelacyjnych
kierują do:
1) Ministra Sprawiedliwości, jeżeli mają być wysłane
do państwa, z którym zawarta jest umowa międzynarodowa przewidująca porozumiewanie się sądów za pośrednictwem organów centralnych, lub
do państwa, z którym brak jest stosunków dyplomatycznych,
2) właściwych sądów lub innych organów państw,
z którymi zawarto umowy międzynarodowe przewidujące bezpośrednie porozumiewanie się sądów,
3) przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu
konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej, w pozostałych przypadkach.
1. W przypadku gdy prośba osoby zamieszkałej lub mającej siedzibę za granicą dotyczy wydania dokumentów albo udzielenia informacji poza toczącym
się postępowaniem sądowym, od których należy się
opłata sądowa lub inna opłata, odpowiedź dla wnioskodawcy, wraz z przygotowanym dokumentem, przesyła się za pośrednictwem prezesa sądu okręgowego
razem z pismem przewodnim, sporządzonym w dwóch
egzemplarzach, z których jeden adresuje się do prezesa sądu okręgowego, a drugi do przedstawicielstwa
dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie przewodnim należy zamieścić prośbę o doręczenie korespondencji za pobraniem
należnych opłat.
2. Jeżeli w imieniu osoby, o której mowa w ust. 1,
zwraca się przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd
konsularny jej państwa w Polsce, dokument przesyła się
temu przedstawicielstwu lub urzędowi za pośrednictwem prezesa sądu okręgowego, wskazując rachunek
bankowy sądu, na który należy dokonać wpłaty.
Rozdział 2 Uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych
do użytku za granicą
1. Dokument sporządzony w Rzeczypospolitej
Polskiej i przeznaczony do użytku za granicą, który ma
być uwierzytelniony przez urząd konsularny państwa
obcego w Polsce, na wniosek zainteresowanej osoby
uwierzytelnia się w następujący sposób:
1) na dokumencie sądowym autentyczność podpisu
sędziego lub sekretarza sądowego oraz autentyczność pieczęci urzędowej sądu uwierzytelnia:
a) prezes właściwego sądu okręgowego albo upoważniony przez niego sędzia lub referendarz sądowy,
b) prezes sądu apelacyjnego lub upoważniony
przez niego sędzia, jeżeli uwierzytelnienie dotyczy dokumentu sporządzonego przez sąd apelacyjny,
2) na dokumencie notarialnym autentyczność podpisu notariusza i jego pieczęci urzędowej uwierzytelnia prezes właściwego sądu okręgowego albo upoważniony przez niego sędzia lub referendarz sądowy,
3) na tłumaczeniu dokumentów autentyczność podpisu tłumacza przysięgłego i jego pieczęci uwierzytelnia minister właściwy do spraw zagranicznych.
2. Po dokonaniu uwierzytelnienia poucza się osobę
zainteresowaną, że autentyczność podpisu prezesa sądu (okręgowego lub apelacyjnego) lub wyznaczonego
przez nich sędziego oraz autentyczność pieczęci urzędowej uwierzytelnia minister właściwy do spraw zagranicznych.
Klauzula uwierzytelniająca stosowana przez
prezesów sądów ma następujące brzmienie:
„Niniejszym poświadczam autentyczność podpisu
.......................................................................................
(imię, nazwisko i stanowisko)
i pieczęci urzędowej
.....................................................................................”
(nazwa sądu)
Pobrano i skasowano opłatę skarbową
w kwocie ......................................... zł.
.................................... dnia ..........................................
(miejscowość)
.......................................................................................
(podpis osoby uwierzytelniającej i jej tytuł służbowy)
(Pieczęć urzędowa)
1. Prezesi sądów okręgowych i apelacyjnych
przesyłają wzory podpisów własnych, sędziów upoważnionych przez nich do uwierzytelniania dokumentów, jak również wzory pieczęci urzędowych tych sądów bezpośrednio do ministra właściwego do spraw
zagranicznych.
2. Tłumacze przysięgli przesyłają wzory podpisów,
jak również wzory pieczęci urzędowych bezpośrednio
do ministra właściwego do spraw zagranicznych.
3. Wzory, o których mowa w ust. 1 i 2, przesyła się
w styczniu każdego roku kalendarzowego oraz w przypadku zmian osobowych.
Rozdział 3 Zasady korespondencji z przedstawicielstwami
dyplomatycznymi i urzędami konsularnymi państw
obcych w Polsce
W razie bezpośredniego zwrócenia się do sądu przez przedstawicielstwa dyplomatyczne wykonujące funkcje konsularne oraz urzędy konsularne państw
obcych w Polsce, sądy, niezwłocznie po załatwieniu
lub wyjaśnieniu sprawy, udzielają odpowiedzi w ten
sposób, że sądy rejonowe przesyłają ją przez prezesa
sądu okręgowego, natomiast sądy okręgowe i apelacyjne — przez prezesów tych sądów.
Językiem urzędowym dla korespondencji
między przedstawicielstwami dyplomatycznymi i urzędami konsularnymi państw obcych w Polsce a sądami
jest język polski.
W przypadku skierowania pisma przez przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny
państwa obcego w Polsce do niewłaściwego miejscowo sądu, pismo to przekazuje się niezwłocznie właściwemu sądowi, zawiadamiając o tym bezpośrednio
nadawcę.
Rozdział 4 Doręczanie pism podmiotom korzystającym z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego oraz ich
przesłuchiwanie w sprawach cywilnych i karnych
W celu ustalenia, czy dana osoba, instytucja
lub organizacja międzynarodowa korzysta z immunitetu jurysdykcyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, sąd
może zwracać się do Ministra Sprawiedliwości
o stwierdzenie tej okoliczności, przesyłając jednocześnie akta sprawy.
1. W przypadku zrzeczenia się immunitetu jurysdykcyjnego przez państwo obce lub organizację
międzynarodową sąd, po otrzymaniu zawiadomienia
o zrzeczeniu, przesyła do Ministra Sprawiedliwości
przeznaczony dla strony pozwanej lub uczestnika postępowania odpis pozwu lub wniosku i wezwanie na
termin posiedzenia.
2. Wezwanie sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 1 lub 2 do rozporządzenia.
1. Pisma przeznaczone do doręczenia podmiotom korzystającym z immunitetu jurysdykcyjnego
przesyła się do Ministra Sprawiedliwości.
2. Pisma, o których mowa w ust. 1, nie mogą zawierać zagrożenia karą porządkową lub innymi środkami
przymusu.
1. Jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania
w charakterze świadka członka misji dyplomatycznej
korzystającego, w oparciu o prawo wewnętrzne lub
postanowienia Konwencji wiedeńskiej o stosunkach
dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia
18 kwietnia 1961 r. (Dz. U. z 1965 r. Nr 37, poz. 232), al
bo inne konwencje lub umowy międzynarodowe, z immunitetu dyplomatycznego, sąd zwraca się do tej osoby, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, o wyrażenie zgody na złożenie zeznań.
2. W sprawach, w których zachodzi potrzeba przesłuchania w charakterze świadka członka urzędu konsularnego, sąd wzywa go bezpośrednio w trybie art. 44
Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych,
sporządzonej w Wiedniu dnia 24 kwietnia 1963 r.
(Dz. U. z 1982 r. Nr 13, poz. 98), chyba że dwustronne
konwencje konsularne zawarte przez Rzeczpospolitą
Polską stanowią inaczej.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy
sąd zwraca się o udzielenie pisemnych wyjaśnień przez
korzystającego z immunitetu członka misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego.
4. Sąd, zwracając się o wyrażenie zgody, określa
przedmiot przesłuchania i dołącza wezwanie ze wskazaniem proponowanego terminu przesłuchania.
5. Wezwanie sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia.
6. Prawidłowość sporządzenia wezwania sprawdza, przed jego wysłaniem, prezes sądu.
Termin przesłuchania, poza przypadkami niecierpiącymi zwłoki, wyznacza się w taki sposób, aby
między datą wysłania wezwania a zamierzonym przesłuchaniem upłynął okres umożliwiający osobie wezwanej dokładne zapoznanie się z treścią wezwania
i przygotowanie się do przesłuchania.
Osoba korzystająca z immunitetu nie ma
obowiązku składania przyrzeczenia; nie uprzedza się
jej również o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
Rozdział 5 Wzywanie stron, świadków i biegłych zamieszkałych
za granicą
1. W razie konieczności wezwania do osobistego stawiennictwa na rozprawę przed sądem polskim osoby zamieszkałej za granicą w celu przesłuchania jej w charakterze strony, świadka lub biegłego bądź
dokonania konfrontacji, sąd wysyła do tej osoby wezwanie do dobrowolnego stawiennictwa, w trybie
określonym w § 18.
2. Wezwanie, o którym mowa w ust. 1, nie może zawierać zagrożenia karą porządkową lub innymi środkami przymusu. W wezwaniu zamieszcza się pouczenie
o tym, że świadek lub biegły otrzyma zwrot wydatków
koniecznych związanych ze stawiennictwem do sądu,
w tym kosztów przejazdu, utrzymania i noclegu oraz
równowartość utraconego zarobku z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu, oraz pouczenie o możliwości
przyznania mu przez sąd wzywający zaliczki na koszty
podróży i na utrzymanie w miejscu przesłuchania.
Rozdział 6 Doręczanie wezwań stronom, świadkom i biegłym
do osobistego stawiennictwa przed sądami państw
obcych
Doręczenia osobie przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej wezwania sądu państwa obcego do
dobrowolnego osobistego stawiennictwa w celu złożenia zeznań w charakterze strony, świadka lub biegłego
dokonuje się w sądzie i do rąk własnych tej osoby.
Doręczając wezwanie, o którym mowa w § 33,
sąd sporządza potwierdzenie odbioru i informuje osobę wzywaną o:
1) przysługującej jej stosownie do umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,
ochronie prawnej, na podstawie której świadek lub
biegły, bez względu na posiadane obywatelstwo,
nie może być w państwie wzywającym pociągnięty do odpowiedzialności karnej ani aresztowany,
ani nie może odbywać jakiejkolwiek kary orzeczonej przez sąd z powodu przestępstwa będącego
przedmiotem postępowania, w związku z którym
został wezwany, ani z powodu innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem granicy
państwa wzywającego, ani w związku ze złożeniem
zeznania,
2) utracie, w myśl umów międzynarodowych, ochrony określonej w pkt 1, jeżeli świadek lub biegły nie
opuści terytorium państwa wzywającego w terminie określonym w umowie międzynarodowej, liczonym od czasu, gdy sąd, który go wezwał, zawiadomi go, że obecność jego stała się zbędna, chyba
że nie mógłby opuścić terytorium tego państwa
z przyczyn od niego niezależnych,
3) możliwości przyznania świadkowi lub biegłemu
przez sąd wzywający zaliczki na pokrycie kosztów
podróży i kosztów utrzymania,
4) prawie żądania przez świadka lub biegłego od sądu
wzywającego zwrotu wydatków związanych ze stawiennictwem, na które nie została wypłacona zaliczka, oraz równowartości utraconego zarobku.
Rozdział 7 Ustalanie obywatelstwa
1. Sąd ustala obywatelstwo osoby zamieszkałej lub przebywającej w Rzeczypospolitej Polskiej na
podstawie posiadanych przez nią dokumentów,
w szczególności:
1) dowodu osobistego, paszportu lub poświadczenia
obywatelstwa polskiego, wydanych przez organ
polski,
2) paszportu lub innego dokumentu tożsamości wydanego przez organ państwa obcego,
3) wydanej przed dniem 1 lipca 2001 r. karty stałego
pobytu lub karty czasowego pobytu albo karty pobytu wydanej po dniu 1 lipca 2001 r.
2. W razie wątpliwości co do dokumentu okazanego przez obywatela obcego należy zwracać się o wyjaśnienie do Komendy Głównej Straży Granicznej — Zarządu Kontroli Ruchu Granicznego.
3. Ustalenia obywatelstwa można dokonać także na
podstawie informacji z rejestrów państwowych.
4. O ustaleniu obywatelstwa w myśl ust. 1 należy
uczynić dokładną wzmiankę w protokole posiedzenia.
W celu ustalenia obywatelstwa osoby zamieszkałej lub przebywającej za granicą sąd może
zwrócić się w szczególności do:
1) wydziału spraw obywatelskich urzędu wojewódzkiego właściwego ze względu na ostatnie miejsca
zamieszkania tej osoby w Rzeczypospolitej Polskiej
o ustalenie, czy utraciła ona obywatelstwo polskie,
2) właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego
lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej
o informację, czy dana osoba posiada obywatelstwo polskie, czy też nabyła obywatelstwo państwa obcego,
3) właściwego urzędu konsularnego państwa obcego
w Polsce lub, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa w Polsce o nadesłanie informacji,
czy dana osoba, która zamieszkuje w tym państwie,
posiada jego obywatelstwo.
DZIAŁ III
C z y n n o ś c i s ą d ó w z z a k r e s u m i ę d z y n a r o -
d o w e g o p o s t ę p o w a n i a c y w i l n e g o
Rozdział 1 Wnioski sądów polskich o dokonanie czynności
w drodze pomocy prawnej i o doręczenie
Przy zwracaniu się o udzielenie pomocy prawnej do przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej, sądów
i innych organów państw obcych sądy sporządzają następujące rodzaje wniosków:
1) o doręczenie pisma adresatowi przebywającemu
za granicą i zwrócenie urzędowo poświadczonego
potwierdzenia odbioru,
2) o przesłuchanie świadków, biegłych, stron lub
uczestników postępowania albo o dostarczenie innych dowodów, a w szczególności zaświadczeń,
odpisów i wyciągów z akt urzędowych oraz przedmiotów,
3) o doręczenie świadkowi zamieszkałemu za granicą
wezwania do dobrowolnego osobistego stawienia
się w sądzie w celu przesłuchania lub konfrontacji,
4) innych nieprzewidzianych w pkt 1—3, a w szczególności o nadesłanie akt, informacji, wskazanie
świadków lub osób uprawnionych.
Jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia pisma
osobie przebywającej za granicą, sąd może zarządzić
dokonanie doręczenia w następujący sposób:
1) przez zwykłe oddanie pisma, jeżeli adresat zgodzi
się dobrowolnie je przyjąć,
2) w formie przewidzianej przez prawo wewnętrzne
państwa wezwanego, jeżeli sąd uzna, że pismo powinno być doręczone nawet w razie odmowy dobrowolnego przyjęcia go przez adresata,
3) w formie szczególnej, jeżeli forma ta nie jest
sprzeczna z prawem państwa wezwanego.
1. Wnioski o doręczenie pism i przesłuchanie
osób mających obywatelstwo polskie można kierować
do przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów
konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonania w ramach ich kompetencji.
2. Jeżeli osoba, która ma być przesłuchana, nie
mieszka w miejscowości, w której znajduje się siedziba
przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej, do wniosku dołącza się tłumaczenie sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
1. Wnioski o doręczenie pism sporządza się
i przesyła w dwóch egzemplarzach, z których tylko jeden adresuje się, w zależności od trybu przesyłania, do
właściwego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub
urzędu konsularnego Rzeczypospolitej Polskiej, właściwego sądu państwa obcego albo do Ministra Sprawiedliwości.
2. Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa
załącznik nr 4 do rozporządzenia.
1. Pierwsze wezwania na posiedzenia sądowe
lub rozprawy oraz dołączone do nich pouczenia sporządza się według wzorów określonych w załącznikach
nr 5—13 do rozporządzenia.
2. Wzory wezwań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do kolejnych wezwań w sprawie.
Jeżeli doręczenie ma nastąpić za potwierdzeniem odbioru, do przesyłanego pisma dołącza się formularz potwierdzenia odbioru sporządzony według
wzoru określonego w załączniku nr 14 lub 15 do rozporządzenia.
1. W razie potrzeby dokonania doręczenia kilku osobom przez różne sądy lub inne organy państw
obcych, należy sporządzić tyle odpowiednich wniosków, ile sądów lub innych organów będzie właściwych do ich wykonania.
2. Do wniosku o doręczenie należy dołączyć pismo
podlegające doręczeniu w liczbie egzemplarzy odpowiadającej liczbie adresatów oraz taką samą liczbę formularzy potwierdzenia odbioru.
3. W przypadku zarządzenia doręczenia pism adresatowi przez zwykłe oddanie, potwierdzeniem odbioru
jest pokwitowanie podpisane przez adresata w formie
zwrotnego poświadczenia pocztowego poczty zagra
nicznej, a w braku poświadczenia pocztowego — pismo poświadczające doręczenie bądź formularz potwierdzenia odbioru, wypełniony przez przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny Rzeczypospolitej Polskiej.
Terminy posiedzeń sądowych wyznacza się
z odpowiednim czasowym wyprzedzeniem, z uwzględnieniem specyfiki państwa, w którym ma nastąpić doręczenie, oraz funkcjonowania poczty w stosunkach
z tym państwem.
1. Do wniosków o przeprowadzenie dowodów
przesyłanych do przedstawicielstw dyplomatycznych
lub urzędów konsularnych Rzeczypospolitej Polskiej
albo do sądów lub innych organów państwa obcego
stosuje się przepisy § 40, § 43 ust. 1 i § 44.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się
według wzoru określonego w załączniku nr 16 do rozporządzenia.
We wnioskach o przeprowadzenie dowodów
kierowanych do sądu lub innego organu państwa obcego, w stosunkach z którym brak jest odpowiedniej
umowy międzynarodowej, zamieszcza się zapewnienie wykonywania wniosków sądów lub innych organów tego państwa na zasadzie wzajemności.
1. Przepisy § 40—46 stosuje się do sporządzania wniosków o dokonanie innych czynności, o których
mowa w § 37 pkt 3 i 4.
2. Wzór wniosku o odebranie zapewnienia spadkowego określa załącznik nr 17 do rozporządzenia.
Rozdział 2 Udzielanie pomocy prawnej na wnioski sądów
i innych organów państw obcych w sprawach
cywilnych
1. Polski sąd wezwany przy wykonywaniu
wniosku o udzielenie pomocy prawnej stosuje, w miarę potrzeby, takie same środki przymusu jak przy wykonywaniu tego rodzaju wniosków pochodzących od sądów krajowych.
2. Jeżeli wynika to z treści wniosku, od osoby składającej oświadczenie lub zeznanie sąd może odebrać
przysięgę w brzmieniu określonym przez prawo państwa wzywającego.
1. W protokole sporządzonym w wykonaniu
wniosku o przesłuchanie osoby wskazuje się podstawę
ustalenia tożsamości osoby przesłuchiwanej oraz jej
obywatelstwo i miejsce zamieszkania.
2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, sporządza się
pismem maszynowym, bez pomijania jakichkolwiek
okoliczności lub pytań zawartych we wniosku o przesłuchanie oraz bez zamieszczania zarządzeń i notatek.
3. Protokół, o którym mowa w ust. 1, po podpisaniu go przez sędziego, protokolanta i osobę przesłuchiwaną bezpośrednio po złożeniu zeznań, przesyła się
sądowi lub innemu organowi wzywającemu.
1. Jeżeli do wniosku o doręczenie pism nie dołączono formularza potwierdzenia odbioru, potwierdzenie odbioru sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 18 do rozporządzenia.
2. W przypadku nadesłania pisma podlegającego
doręczeniu w kilku egzemplarzach, na wniosek organu
państwa wzywającego, potwierdzenie odbioru pisma
można sporządzić na jednym z tych pism.
3. Odpisy pism procesowych doręcza się tak, aby
adresaci mieli możność we właściwym czasie, przed
terminem rozprawy wyznaczonym w sądzie państwa
obcego, podjąć wszelkie kroki potrzebne do obrony
swoich praw.
1. Pisma, do których dołączono tłumaczenie
na język polski, sąd doręcza adresatowi przez pocztę
lub w inny sposób przewidziany w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, przesyłając organowi
wzywającemu potwierdzenie doręczenia sporządzone
według wzoru określonego w załączniku nr 19 do rozporządzenia, chyba że co innego wynika z treści wniosku.
2. W celu doręczenia pism, których tłumaczenie na
język polski nie zostało dołączone, sąd wzywa adresata do stawienia się w sądzie, a w przypadku stawiennictwa sąd poucza o prawie odmowy przyjęcia pisma
z powodu braku tłumaczenia.
3. Niestawiennictwo adresata jest równoznaczne
z odmową przyjęcia pisma, chyba że z okoliczności sprawy wynika, iż brak jest podstaw do takiego wniosku.
4. O odmowie przyjęcia pisma z powodu braku tłumaczenia na język polski sąd zawiadamia organ wzywający, zwracając wniosek wraz załącznikami.
Dokumenty sporządzone w wyniku wykonania wniosku o udzielenie pomocy prawnej, wraz
z otrzymanym wnioskiem, przesyła się sądowi lub innemu organowi wzywającemu państwa obcego wraz
z pismem przewodnim.
1. Koszty powstałe w związku z udzieleniem
pomocy prawnej ustala się w złotych polskich. Koszty
te pokrywa Skarb Państwa.
2. Po wykonaniu wniosku sąd żąda zwrotu kosztów
w walucie polskiej lub w walucie wymienialnej stanowiącej równowartość kwoty w walucie polskiej.
3. Zwrotu kosztów nie żąda się, jeżeli umowa międzynarodowa zapewnia bezpłatne udzielanie pomocy
prawnej.
1. Żądanie zwrotu kosztów dołącza się do dokumentów dotyczących wykonania wniosku o udzielenie pomocy prawnej, wskazując nazwę banku i numer
rachunku.
2. W przypadku stwierdzenia braku wpłaty w ciągu
3 miesięcy od dnia wykonania wniosku o udzielenie
pomocy prawnej, przesyła się pismo ponaglające, informując o tym Ministra Sprawiedliwości.
Rozdział 3 Dochodzenie roszczeń alimentacyjnych
od osób zobowiązanych zamieszkałych za granicą
1. Sądy rejonowe i okręgowe udzielają osobom uprawnionym do dochodzenia roszczeń alimentacyjnych od osób zobowiązanych zamieszkałych za
granicą niezbędnych wskazówek i informacji wynikających z umów międzynarodowych, dotyczących sposobu uzyskania świadczeń alimentacyjnych.
2. Dokumenty przekazywane na podstawie Konwencji o dochodzeniu roszczeń alimentacyjnych za
granicą, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 20 czerwca 1956 r. (Dz. U. z 1961 r. Nr 17, poz. 87), sporządza się
według wzorów określonych w załącznikach nr 20—22
do rozporządzenia.
Postanowienia § 55 stosuje się w przypadku
zasądzenia alimentów przez sąd polski od osoby zamieszkałej w państwie obcym, w stosunkach z którym
stwierdzona została faktyczna wzajemność w wykonywaniu orzeczeń alimentacyjnych.
DZIAŁ IV
Postępowanie w sprawach karnych
ze stosunków międzynarodowych
Rozdział 1 Wnioski sądów polskich o dokonanie czynności
w drodze pomocy prawnej
1. Wniosek o przesłuchanie osób w charakterze oskarżonych, świadków lub biegłych w sprawach
karnych powinien zawierać:
1) oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze
wskazaniem numeru telefonu i telefaksu, a w miarę możliwości także właściwej osoby i adresu poczty elektronicznej,
2) przedmiot i podstawę wniosku,
3) imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, miejsce
zamieszkania lub pobytu, imiona rodziców oraz
obywatelstwo osoby, o której przesłuchanie się
wnosi,
4) imię i nazwisko oskarżonego,
5) w razie potrzeby, prośbę o dopuszczenie do udziału w czynności przedstawicieli zainteresowanych
organów lub osób,
6) prośbę o dokonanie odpowiedniego pouczenia
osoby przesłuchiwanej.
2. Do wniosku dołącza się:
2) listę pytań, które należy zadać osobie przesłuchiwanej,
3) zwięzły opis stanu faktycznego sprawy.
3. Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa
załącznik nr 23 do rozporządzenia.
Wniosek o przeprowadzenie innych czynności
dowodowych lub o udostępnienie akt, dokumentów
oraz informacji o karalności oskarżonych powinien zawierać informacje określone w § 57 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5.
Wniosek o czasowe przekazanie osoby pozbawionej wolności za granicą do osobistego stawiennictwa przed sądem w celu przesłuchania w charakterze
świadka, przeprowadzenia konfrontacji lub dokonania
innych czynności powinien zawierać, oprócz informacji wymienionych w § 57 ust. 1 pkt 1—4, zapewnienie,
że osoba ta będzie pozbawiona wolności do chwili
przekazania jej organom państwa wezwanego po wykonaniu wniosku.
Jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia pism osobom przebywającym za granicą i instytucjom mającym
siedzibę za granicą, sąd sporządza wniosek o doręczenie, według wzoru określonego w załączniku nr 24 do
rozporządzenia.
1. Sąd może zarządzić dokonanie doręczenia
pisma osobie przebywającej za granicą, w następujący
sposób:
1) przez zwykłe oddanie pisma, jeżeli adresat zgodzi
się dobrowolnie je przyjąć,
2) w formie przewidzianej przez prawo wewnętrzne
państwa wezwanego, jeżeli sąd uzna, że pismo powinno być doręczone nawet w razie odmowy dobrowolnego przyjęcia go przez adresata,
3) w formie szczególnej, jeżeli forma ta nie jest
sprzeczna z prawem państwa wezwanego.
2. W wezwaniu do stawiennictwa zamieszcza się
pouczenie, że osoba wzywana może otrzymać zwrot
kosztów przejazdu w obie strony, kosztów utrzymania
i noclegu, oraz o tym, że można przyznać, na jej żądanie, odszkodowanie za zarobek utracony z powodu stawiennictwa na wezwanie sądu.
3. Przepisy § 42—44 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 2 Wnioski organów państw obcych
o dokonanie czynności w drodze pomocy prawnej
Do wniosków o przesłuchanie osób i przeprowadzenie innych czynności dowodowych stosuje się
przepisy § 48, 49 i § 52—54.
1. Wniosek o czasowe przekazanie osoby pozbawionej wolności w Rzeczypospolitej Polskiej do stawiennictwa przed sądem państwa obcego w celu dokonania czynności z jej udziałem rozpoznaje sąd, który
wydał orzeczenie w pierwszej instancji, a w przypadku
gdy osoba, która ma być czasowo przekazana, jest tymczasowo aresztowana — sąd, do dyspozycji którego
osoba ta pozostaje.
2. Czasowe przekazanie osoby, o której mowa
w ust. 1, organom państwa obcego może nastąpić jedynie za jej zgodą.
3. Jeżeli do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołączono wezwanie do stawiennictwa lub wniosek o doręczenie wezwania do stawiennictwa został przekazany w terminie późniejszym, sąd doręcza wezwanie
osobie pozbawionej wolności w Rzeczypospolitej Polskiej, stosując odpowiednio § 34.
4. Sąd zawiadamia organ wzywający oraz Ministra
Sprawiedliwości o sposobie rozstrzygnięcia wniosku
w przedmiocie czasowego przekazania.
5. W razie uwzględnienia wniosku sąd, o którym
mowa w ust. 1, przekazuje dyrektorowi zakładu karnego nakaz wydania i doprowadzenia do granicy Rzeczypospolitej Polskiej w terminie wskazanym przez Ministra Sprawiedliwości.
6. Kopię nakazu, o którym mowa w ust. 5, sąd przesyła niezwłocznie do Ministra Sprawiedliwości, wraz
z informacją o dacie jego przesłania dyrektorowi zakładu karnego.
W przypadku gdy osoba podlegająca czasowemu przekazaniu nie posiada wymaganego przepisami prawa dokumentu umożliwiającego przekroczenie
granicy Rzeczypospolitej Polskiej, sąd występuje o jego wydanie.
Rozdział 3 Występowanie o wydanie lub przewóz osób
ściganych lub skazanych przebywających za granicą
oraz o wydanie przedmiotów
Ocena celowości wystąpienia z wnioskiem
o wydanie osób oraz sporządzenie wniosku należy do
sądu, przed którym toczy się sprawa lub który wydał
orzeczenie w pierwszej instancji.
1. Wniosek powinien zawierać w szczególności:
1) oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze
wskazaniem numeru telefonu i telefaksu, a w miarę możliwości także osoby odpowiedzialnej oraz jej
adresu poczty elektronicznej,
2) przedmiot i podstawę wniosku,
3) imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, miejsce
zamieszkania lub pobytu oraz imiona rodziców
osoby ściganej,
4) opis stanu faktycznego sprawy,
5) informacje o przedawnieniu karalności bądź wykonania kary.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się
według wzoru określonego w załączniku nr 25 lub 26
do rozporządzenia.
3. Do wniosku dołącza się:
1) odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, wraz z uzasadnieniem, lub odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia
wolności,
2) stwierdzenie posiadania obywatelstwa polskiego
osoby ściganej, wydane przez właściwy organ, lub
informację o jej obywatelstwie, jeżeli osoba ta nie
jest obywatelem polskim,
3) tekst przepisów mających zastosowanie w sprawie,
4) w przypadku osoby ściganej w celu wykonania kary pozbawienia wolności — informację o karze pozostałej do odbycia,
5) w miarę możliwości: rysopis, fotografię, kartę daktyloskopijną osoby ściganej,
6) tłumaczenie wniosku i załączników na język urzędowy państwa wezwanego lub inny wskazany język,
sporządzone przez tłumacza przysięgłego.
Sąd sporządza wniosek w dwóch egzemplarzach i wraz z załącznikami przesyła do Ministra Sprawiedliwości celem nadania dalszego biegu.
1. W przypadkach niecierpiących zwłoki sąd,
przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie, może
zwrócić się do organów państwa, w którym przebywa
osoba ścigana, o zastosowanie wobec niej tymczasowego aresztowania.
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje wymienione w § 66 ust. 1 i wskazywać na istnienie dokumentów określonych w § 66
ust. 3 pkt 1.
3. Wniosek przesyła się do właściwego organu
państwa obcego bezpośrednio lub za pośrednictwem
Ministra Sprawiedliwości bądź Biura Międzynarodowej Współpracy Policji Kryminalnej w Warszawie.
Sąd, który wnioskował o wydanie, zawiadamia zakład karny lub areszt śledczy, w którym osadzono osobę wydaną, jakie postępowanie przed sądem
lub jakie orzeczenie skazujące było podstawą wydania.
Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wniosków o wydanie przedmiotów.
Rozdział 4 Przekazanie ścigania karnego
W sprawach o przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca,
przeciwko któremu skierowano akt oskarżenia, sąd
ustala dopuszczalność i ocenia celowość wystąpienia
z wnioskiem o przejęcie ścigania przez właściwy organ
państwa obcego. W przypadku oceny pozytywnej sąd
sporządza wniosek i przekazuje go Ministrowi Sprawiedliwości.
1. Wniosek, o którym mowa w § 71, powinien
zawierać:
1) oznaczenie organu wzywającego, włącznie ze
wskazaniem numeru telefonu i telefaksu, a w miarę możliwości także osoby odpowiedzialnej oraz jej
adresu poczty elektronicznej,
2) przedmiot i podstawę wniosku,
3) imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub pobytu oraz imiona rodziców oskarżonego,
4) zwięzły opis stanu faktycznego oraz informacje dotyczące rozmiaru szkody.
2. Do wniosku dołącza się uwierzytelnione odpisy
lub wyciągi z akt sprawy, a jeżeli zostały złożone —
również pozwy oraz wnioski o ściganie.
3. Wniosek podlega tłumaczeniu przez tłumacza
przysięgłego na język urzędowy państwa wezwanego
lub inny wskazany język. Załączniki do wniosku tłumaczy się tylko wtedy, gdy jest to wymagane.
1. W razie uwzględnienia wniosku o przejęcie
ścigania przez organy państwa obcego wobec osoby
tymczasowo aresztowanej w Rzeczypospolitej Polskiej,
sąd sporządza nakaz wydania i przetransportowania
oskarżonego do granicy Rzeczypospolitej Polskiej
w terminie wskazanym przez Ministra Sprawiedliwości.
2. Nakaz, o którym mowa w ust. 1, sąd przesyła dyrektorowi właściwego aresztu śledczego.
1. Wraz z osobą tymczasowo aresztowaną
przekazuje się organowi państwa obcego akta i inne
dokumenty oraz dowody rzeczowe.
2. Jeżeli oskarżony nie posiada dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy państwa, sąd,
przed przekazaniem dyrektorowi aresztu śledczego nakazu, o którym mowa w § 73, zwraca się o wydanie stosownego dokumentu do urzędu konsularnego lub
przedstawicielstwa dyplomatycznego w Polsce państwa, którego obywatelem jest tymczasowo aresztowany, a jeżeli nie jest to możliwe, występuje o wydanie
dokumentu, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia
25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2001 r.
Nr 127, poz. 1400).
Rozdział 5 Przejęcie i przekazanie osób skazanych
do wykonania wyroku
Po uprawomocnieniu się postanowienia o dopuszczalności przejęcia do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej orzeczenia o karze pozbawienia wolności
podlegającej wykonaniu lub środka polegającego na
pozbawieniu wolności, sąd przesyła niezwłocznie do
Ministra Sprawiedliwości jego uwierzytelniony odpis,
a jeżeli zastosowano tymczasowe aresztowanie — także odpis takiego postanowienia wraz ze stosownym nakazem przyjęcia.
Sąd powiadamia niezwłocznie Ministra Sprawiedliwości o osadzeniu skazanego w areszcie śledczym oraz zwraca się o informację, czy organom państwa obcego złożone zostało oświadczenie dotyczące
warunków przejęcia orzeczenia do wykonania.
Po uprawomocnieniu się postanowienia,
określającego kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego oraz karę lub środek podlegający wykonaniu, sąd przesyła niezwłocznie jego uwierzytelniony
odpis do Ministra Sprawiedliwości.
Właściwy sąd penitencjarny zawiadamia niezwłocznie Ministra Sprawiedliwości o odbyciu przez
skazanego kary, o warunkowym zwolnieniu skazanego
oraz o ucieczce skazanego z zakładu karnego.
W przypadku gdy cudzoziemiec skazany prawomocnie przez sąd polski wyrazi wobec sądu wolę
odbycia kary albo środka polegającego na pozbawieniu wolności w innym państwie, sąd ten niezwłocznie
zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, przesyłając jednocześnie pismo skazanego lub wyciąg z protokołu.
Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o dopuszczalności przekazania orzeczenia do
wykonania za granicą sąd przesyła Ministrowi Sprawiedliwości jego uwierzytelniony odpis.
1. Sąd przesyła na wniosek Ministra Sprawiedliwości następujące dokumenty:
1) uwierzytelniony odpis orzeczenia wraz ze stwierdzeniem prawomocności i wykonalności,
2) treść przepisów prawnych, które były podstawą
orzeczenia,
3) informację o karze lub środku karnym polegającym
na pozbawieniu wolności, który został już wykonany wobec skazanego, informację o okresie tymczasowego aresztowania zaliczonym na poczet kary
lub środka oraz o planowanym terminie zakończenia kary,
4) dokument zawierający zgodę na przekazanie.
2. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, sąd przesyła, wraz z tłumaczeniem na język urzędowy państwa
wezwanego lub inny wskazany język, sporządzonym
przez tłumacza przysięgłego.
1. Po pozytywnym rozstrzygnięciu wniosku
o przekazanie orzeczenia do wykonania za granicą sąd,
który wydał wyrok skazujący lub orzekł środek polegający na pozbawieniu wolności, przesyła dyrektorowi
zakładu karnego, w którym przebywa skazany, nakaz
wydania i przetransportowania skazanego do granicy
Rzeczypospolitej Polskiej w terminie wskazanym przez
Ministra Sprawiedliwości.
2. Kopię nakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd przesyła niezwłocznie Ministrowi Sprawiedliwości wraz
z informacją o dacie jego przesłania dyrektorowi zakładu karnego.
3. Przepis § 74 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
DZIAŁ V
Przepis końcowy
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie
14 dni od dnia ogłoszenia.
Minister Sprawiedliwości: B. Piwnik
Załącznik nr 1 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 2 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 3 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 4 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 5 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 6 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
1. Strony lub uczestnicy postępowania zamieszkali
za granicą, jeżeli nie ustanawiają pełnomocnika do
prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce, powinni w ciągu ............................ od chwili doręczenia niniejszego wezwania wskazać Sądowi imię, nazwisko
i adres pełnomocnika do doręczeń. Pełnomocnikiem
do doręczeń może być każda osoba zamieszkała
w Polsce, pełnoletnia i mająca zdolność do czynności
prawnych.
Po bezskutecznym upływie wskazanego terminu
pisma przeznaczonego dla stron lub uczestników postępowania będą, zgodnie z art. 1135 Kodeksu postępowania cywilnego, dołączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia.
2. Strony lub uczestnicy postępowania, którzy nie
mają wystarczających środków materialnych na pokrycie kosztów, mogą złożyć wniosek o zwolnienie od
kosztów sądowych oraz o ustanowienie bezpłatnego
pełnomocnika procesowego.
Jeżeli stroną lub uczestnikiem postępowania jest
osoba fizyczna, do wniosku należy dołączyć oświadczenie, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oświadczenie powinno obejmować dokładne dane o stanie rodzinnym, majątku i dochodach.
Osobie prawnej, jak również organizacji niemającej
osobowości prawnej może być przyznane zwolnienie
od kosztów sądowych, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na te koszty.
3. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca
prawny, a w sprawach własności przemysłowej — także rzecznik patentowy, a ponadto współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub
zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.
Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu
nadrzędnego. Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną przedsiębiorcy, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej może udzielić pełnomocnictwa procesowego —
w imieniu podmiotu, którego obsługę prawną prowadzi — adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została
do tego upoważniona przez ten podmiot.
W sprawach o ustalenie ojcostwa i o roszczenia alimentacyjne pełnomocnikiem może być również przedstawiciel właściwego w sprawach z zakresu pomocy
społecznej organu jednostki samorządu terytorialnego
oraz organizacji społecznej, mającej na celu udzielanie
pomocy rodzinie. Wykaz tych organizacji społecznych
określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości.
W sprawach związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego pełnomocnikiem rolnika może być
również przedstawiciel organizacji zrzeszającej rolników indywidualnych, której rolnik jest członkiem.
W sprawach związanych z ochroną praw konsumentów pełnomocnikiem może być przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych należy ochrona
konsumentów.
W sprawach związanych z ochroną własności przemysłowej pełnomocnikiem twórcy projektu wynalazczego może być również przedstawiciel organizacji, do
której zadań statutowych należą sprawy popierania
własności przemysłowej i udzielania pomocy twórcom
projektów wynalazczych (art. 87 Kodeksu postępowania cywilnego).
W wypadku ustanowienia pełnomocnika procesowego powinien on przy pierwszej czynności procesowej złożyć w tutejszym Sądzie pełnomocnictwo.
Załącznik nr 7 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA O TREŚCI ART. 1135 KPC
Pouczenie*
—————————
* Niniejszy wzór nie obejmuje pouczeń wymaganych przez przepisy o postępowaniach odrębnych.
* Pouczenie dołącza się do wezwań określonych w załącznikach nr 5 i 6.
Załącznik nr 8 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWACH O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO PRZED DNIEM 5 LIPCA 1963 R.
Pouczenie dodatkowe (A)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w Kodeksie cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 r. oraz w przepisach wprowadzających Kodeks cywilny, prawo dziedziczenia gospodarstwa rolnego, należącego do spadku otwartego
przed dniem 5 lipca 1963 r., zachowują spadkobiercy,
którzy odpowiadają choćby jednemu z następujących
warunków:
1) przed dniem 5 lipca 1963 r., w drodze faktycznego
(nieformalnego) działu spadku, objęli w posiadanie spadkowe gospodarstwo rolne lub jego część,
2) bezpośrednio przed dniem 5 lipca 1963 r. pracowali w gospodarstwie rolnym należącym do spadku
nieprzerwanie co najmniej od roku,
3) w dniu 5 lipca 1963 r. prowadzili inne indywidualne
gospodarstwo rolne bądź pracowali w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, małżonka lub jego
rodziców,
4) w dniu 5 lipca 1963 r. byli członkami rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pracowali w gospodarstwie rolnym takiej spółdzielni,
5) w dniu 5 lipca 1963 r. byli małoletni, tj. nie mieli
ukończonych 18 lat, bądź pobierali naukę zawodu
albo uczęszczali do szkoły,
6) w dniu 5 lipca 1963 r. byli trwale niezdolni do pracy.
Nadmienia się, że za trwale niezdolnych do pracy
uważa się osoby, które:
1) osiągnęły wiek — kobiety 60 lat, a mężczyźni 65 lat
— i nie wykonują stałej pracy, która stanowiłaby
dla nich główne źródło utrzymania, lub
2) zostały zaliczone do I lub II grupy inwalidów w trybie i na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą, pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca, informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, należy Sądowi nadesłać zaświadczenie
urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami państwa obcego,
których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub ograniczone
na podstawie przepisu szczególnego,
należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna
spadku lub zapisu w takim zakresie,
w jakim spadek — po odliczeniu długów — lub zapis przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym
obywatelami państwa obcego, gdyby
ich prawo do dziedziczenia lub otrzymania zapisu nie zostało wyłączone
lub ograniczone. Przepis ten stosuje
się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca
uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
—————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 9 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWACH O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO
POMIĘDZY DNIEM 5 LIPCA 1963 R. A 17 MAJA 1964 R.
Pouczenie dodatkowe (B)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w ustawie z dnia
29 czerwca 1963 r. o ograniczeniu podziału gospodarstw
rolnych (Dz. U. Nr 28, poz. 168), należące do spadku gospodarstwo rolne na podstawie ustawy dziedziczą tylko
ci spadkobiercy, którzy w chwili otwarcia spadku odpowiadają choćby jednemu z następujących warunków:
1) bezpośrednio przed otwarciem spadku pracowali
w tym gospodarstwie nieprzerwanie przynajmniej
przez jeden rok,
2) prowadzą w chwili otwarcia spadku inne indywidualne gospodarstwo rolne albo pracują w gospodarstwie rolnym współmałżonka lub jego rodziców,
3) w chwili otwarcia spadku są małoletni (poniżej
lat 18) albo uczniami pobierającymi naukę zawodu
lub uczęszczającymi do szkół średnich, albo studentami szkół wyższych,
4) w chwili otwarcia spadku są trwale niezdolni do
pracy.
Nadmienia się, że za trwale niezdolnych do pracy
uważa się osoby, które są inwalidami I lub II grupy
w rozumieniu przepisów o powszechnym zaopatrzeniu
emerytalnym pracowników i ich rodzin.
Szczegółowe przepisy o dziedziczeniu gospodarstw rolnych zawarte są w ustawie z dnia 29 czerwca 1963 r. o ograniczeniu podziału gospodarstw rolnych.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca, informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, to należy Sądowi nadesłać zaświadczenie urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa
obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom
będącym obywatelami państwa obcego, których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub
ograniczone na podstawie przepisu
szczególnego, należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna spadku lub zapisu w takim zakresie, w jakim spadek
— po odliczeniu długów — lub zapis
przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami
państwa obcego, gdyby ich prawo do
dziedziczenia lub otrzymania zapisu
nie zostało wyłączone lub ograniczone. Przepis ten stosuje się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
———————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 10 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWACH O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO
POMIĘDZY DNIEM 18 MAJA 1964 R. A 3 LISTOPADA 1971 R.
Pouczenie dodatkowe (C)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w Kodeksie cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 r., należące do spadku gospodarstwo rolne na podstawie ustawy dziedziczą tylko
ci spadkobiercy, którzy w chwili otwarcia spadku odpowiadają choćby jednemu z następujących warunków:
1) bezpośrednio przed otwarciem spadku pracowali
w tym gospodarstwie nieprzerwanie co najmniej
od roku,
2) w chwili otwarcia spadku są członkami rolniczej
spółdzielni produkcyjnej lub pracują w gospodarstwie rolnym takiej spółdzielni,
3) w chwili otwarcia spadku bądź prowadzą inne indywidualne gospodarstwo rolne, bądź też pracują w gospodarstwie rolnym współmałżonka lub
jego rodziców, albo
4) w chwili otwarcia spadku bądź są małoletni (poniżej lat 18), bądź też pobierają naukę zawodu lub
uczęszczają do szkół,
5) w chwili otwarcia spadku są trwale niezdolni do
pracy.
Nadmienia się, że za trwale niezdolnych do pracy
uważa się osoby, które:
1) osiągnęły wiek — kobiety 60 lat, a mężczyźni 65 lat
— i nie wykonują stałej pracy, która stanowiłaby
dla nich główne źródło utrzymania, lub
2) zostały zaliczone do I lub II grupy inwalidów w trybie i na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.
Szczegółowe przepisy o dziedziczeniu gospodarstw rolnych zawarte są w art. 1058—1063 Kodeksu
cywilnego.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca, informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, to należy Sądowi nadesłać zaświadczenie urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa
obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom
będącym obywatelami państwa obcego, których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub
ograniczone na podstawie przepisu
szczególnego, należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna spadku lub zapisu w takim zakresie, w jakim spadek
— po odliczeniu długów — lub zapis
przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami
państwa obcego, gdyby ich prawo do
dziedziczenia lub otrzymania zapisu
nie zostało wyłączone lub ograniczone. Przepis ten stosuje się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
———————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 11 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWACH O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO
POMIĘDZY DNIEM 4 LISTOPADA 1971 R. A 5 KWIETNIA 1982 R.
Pouczenie dodatkowe (D)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w Kodeksie cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 r., należące do spadku gospodarstwo rolne na podstawie ustawy dziedziczą tylko
ci spadkobiercy, którzy w chwili otwarcia spadku odpowiadają choćby jednemu z następujących warunków:
1) bezpośrednio przed otwarciem spadku pracowali
w tym gospodarstwie,
2) w chwili otwarcia spadku są członkami rolniczej
spółdzielni produkcyjnej lub pracują w gospodarstwie rolnym takiej spółdzielni,
3) w chwili otwarcia spadku bądź prowadzą inne indywidualne gospodarstwo rolne, bądź też pracują
w gospodarstwie rolnym współmałżonka lub jego
rodziców,
4) w chwili otwarcia spadku bądź są małoletni, bądź
też pobierają naukę zawodu lub uczęszczają do
szkół,
5) w chwili otwarcia spadku są trwale niezdolni do
pracy.
Nadmienia się, że za trwale niezdolnych do pracy
uważa się osoby, które:
1) osiągnęły wiek — kobiety 60 lat, a mężczyźni 65 lat
— i nie wykonują stałej pracy, która stanowiłaby
dla nich główne źródło utrzymania, lub
2) zostały zaliczone do I lub II grupy inwalidów w trybie i na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.
Szczegółowe przepisy o dziedziczeniu gospodarstw rolnych zawarte są w art. 1058—1063 Kodeksu
cywilnego.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, to należy Sądowi nadesłać zaświadczenie urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa
obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom
będącym obywatelami państwa obcego, których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub
ograniczone na podstawie przepisu
szczególnego, należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna spadku lub zapisu w takim zakresie, w jakim spadek
— po odliczeniu długów — lub zapis
przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami
państwa obcego, gdyby ich prawo do
dziedziczenia lub otrzymania zapisu
nie zostało wyłączone lub ograniczone. Przepis ten stosuje się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
————————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 12 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWIE O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO
POMIĘDZY DNIEM 6 KWIETNIA 1982 R. A 30 WRZEŚNIA 1990 R.
Pouczenie dodatkowe (E)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w Kodeksie cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 r., należące do spadku gospodarstwo rolne na podstawie ustawy dziedziczą tylko ci spadkobiercy, którzy w chwili otwarcia spadku odpowiadają choćby jednemu z następujących warunków:
1) odpowiadają warunkom wymaganym dla nabycia
własności nieruchomości rolnej w drodze przeniesienia własności,
2) są małoletni bądź też pobierają naukę zawodu lub
uczęszczają do szkół,
3) są trwale niezdolni do pracy.
Nadmienia się, że za osoby odpowiadające warunkom dla nabycia własności nieruchomości rolnej w drodze przeniesienia własności uważa się osoby, które:
1) stale pracują w jakimkolwiek gospodarstwie rolnym bezpośrednio przy produkcji rolnej albo
2) mają kwalifikacje do prowadzenia gospodarstwa
rolnego, tj. ukończyły szkołę rolniczą, kurs przysposobienia rolniczego lub uzyskały tytuł kwalifikacyjny w zawodach rolniczych.
Natomiast za trwale niezdolnych do pracy uważa
się osoby, które:
1) osiągnęły wiek — kobiety 60 lat, a mężczyźni 65 lat
— i nie wykonują stałej pracy, która stanowiłaby
dla nich główne źródło utrzymania, lub
2) zostały zaliczone do I lub II grupy inwalidów w trybie i na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.
Szczegółowe przepisy o dziedziczeniu gospodarstw rolnych zawarte są w art. 1058—1063 Kodeksu
cywilnego.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, to należy Sądowi nadesłać zaświadczenie urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa
obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom
będącym obywatelami państwa obcego, których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub
ograniczone na podstawie przepisu
szczególnego, należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna spadku lub zapisu w takim zakresie, w jakim spadek
— po odliczeniu długów — lub zapis
przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami
państwa obcego, gdyby ich prawo do
dziedziczenia lub otrzymania zapisu
nie zostało wyłączone lub ograniczone. Przepis ten stosuje się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
—————————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 13 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WZÓR POUCZENIA W SPRAWACH O STWIERDZENIE NABYCIA SPADKU, GDY W SKŁAD SPADKU WCHODZI
GOSPODARSTWO ROLNE, A OTWARCIE SPADKU NASTĄPIŁO
POMIĘDZY DNIEM 1 PAZ
∑DZIERNIKA 1990 R. A 13 LUTEGO 2001 R.
Pouczenie dodatkowe (F)*
1. Zgodnie z przepisami szczególnymi o dziedziczeniu gospodarstw rolnych, zawartymi w Kodeksie cywilnym z dnia 23 kwietnia 1964 r., należące do spadku gospodarstwo rolne na podstawie ustawy dziedziczą tylko
ci spadkobiercy, którzy w chwili otwarcia spadku odpowiadają choćby jednemu z następujących warunków:
1) stale pracują bezpośrednio przy produkcji rolnej,
2) mają przygotowanie zawodowe do prowadzenia
produkcji rolnej,
3) są małoletni (poniżej 18 lat) bądź też pobierają naukę zawodu lub uczęszczają do szkół,
4) są trwale niezdolni do pracy.
Nadmienia się, że za osobę mającą przygotowanie
do prowadzenia gospodarstwa rolnego uważa się osobę, która spełnia jeden z następujących warunków:
1) ukończyła zasadniczą lub średnią szkołę rolniczą albo szkołę ekonomiczną o specjalności przydatnej
do prowadzenia produkcji rolnej,
2) ukończyła szkołę wyższą o kierunku rolniczym lub
ekonomicznym, jeżeli kierunek ukończonych studiów daje przygotowanie do prowadzenia produkcji rolnej,
3) uzyskała przygotowanie zawodowe do pracy w rolnictwie w drodze doskonalenia zawodowego, prowadzonego przez uprawnione do tego zakłady pracy, jednostki organizacyjne i inne osoby prawne
lub fizyczne,
4) wykaże się stałą pracą w gospodarstwie rolnym
bezpośrednio przy produkcji rolnej przez okres co
najmniej roku.
Nadmienia się również, że za trwale niezdolnych do
pracy uważa się osoby, które:
1) osiągnęły wiek — kobiety 60 lat, a mężczyźni 65 lat
— i nie wykonują stałej pracy, która stanowiłaby
dla nich główne źródło utrzymania, lub
2) zostały zaliczone do I lub II grupy inwalidów w trybie i na zasadach określonych w przepisach o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.
Szczegółowe przepisy o dziedziczeniu gospodarstw rolnych zawarte są w art. 1058—1063 Kodeksu
cywilnego.
2. W związku z tym należy nadesłać bezpośrednio
pocztą pod adresem Sądu Rejonowego, przed którym
toczy się sprawa, w terminie jednego miesiąca informacje dotyczące ewentualnego posiadania przez Pana(ią) warunków do dziedziczenia gospodarstwa rolnego i ewentualnie dołączyć dowody potwierdzające
spełnienie tych warunków.
3. Jeżeli jest Pan(i) obywatelem obcego państwa
i nie zachowuje prawa do dziedziczenia gospodarstwa
rolnego, gdyż nie odpowiada żadnemu z podanych wyżej warunków, to należy Sądowi nadesłać zaświadczenie urzędowe stwierdzające posiadanie obywatelstwa
obcego. W takim wypadku zastosowanie znajdzie
art. XXIII ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. — Przepisy
wprowadzające kodeks cywilny, który brzmi:
„Art. XXIII. § 1. Spadkobiercom lub zapisobiercom
będącym obywatelami państwa obcego, których prawa do gospodarstwa rolnego zostały wyłączone lub
ograniczone na podstawie przepisu
szczególnego, należy się od spadkobierców, na których rzecz to wyłączenie lub ograniczenie nastąpiło, równowartość pieniężna spadku lub zapisu w takim zakresie, w jakim spadek
— po odliczeniu długów — lub zapis
przypadałby spadkobiercom lub zapisobiercom będącym obywatelami
państwa obcego, gdyby ich prawo do
dziedziczenia lub otrzymania zapisu
nie zostało wyłączone lub ograniczone. Przepis ten stosuje się pod warunkiem istnienia wzajemności w państwie, którego obywatelem jest spadkobierca lub zapisobierca uprawniony do otrzymania równowartości pieniężnej.
§ 2. Przepisy paragrafu poprzedzającego
stosuje się także w wypadkach, w których otwarcie spadku nastąpiło przed
dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego.”
Roszczenie o zasądzenie równowartości pieniężnej
może być zgłoszone w toku postępowania o dział spadku, gdyby zostało ono wszczęte, albo w drodze odrębnego powództwa o zapłatę.
Starania o uzyskanie równowartości pieniężnej
w drodze sądowej może Pan(i) czynić również za pośrednictwem urzędującego w Polsce konsula państwa,
którego jest Pan(i) obywatelem, poprzez udzielenie mu
odpowiedniego pełnomocnictwa.
—————————————
* Pouczenie dołącza się do wezwania określonego w załączniku nr 6.
Załącznik nr 14 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 15 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 16 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 17 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 18 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 19 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 20 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 21 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 22 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 23 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 24 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 25 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
Załącznik nr 26 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.