Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie aplikacji eksperckiej i asesury oraz oceny wykonywanych przez asesora czynności eksperta w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej.

Aplikacja ekspercka, zwana dalej „aplikacją”, polega na wykonywaniu przez kandydata na eksperta, pod kierunkiem przydzielonego opiekuna aplikacji, czynności będących przedmiotem pracy eksperta na danym stanowisku, w których trakcie ma on uzyskać potrzebną wiedzę i umiejętność samodzielnej pracy.

Aplikacja rozpoczyna się z dniem nawiązania stosunku pracy z kandydatem na eksperta, zwanym dalej „aplikantem”.

Opiekuna aplikacji, o którym mowa w § 3 ust. 1, wyznacza spośród ekspertów i asesorów zatrudnionych w komórce organizacyjnej, do której przydzielono aplikanta, kierownik tej komórki.

W trakcie aplikacji aplikant uczestniczy w organizowanych dla aplikantów zajęciach teoretycznych i praktycznych oraz konsultacjach i podlega wewnętrznym okresowym sprawdzianom nabytej wiedzy.

Aplikant, który nie ma potwierdzonego odbycia służby przygotowawczej przewidzianej dla pracowników służby cywilnej lub nie był z niej zwolniony, jest obowiązany w toku aplikacji uczestniczyć we wskazanych szkoleniach z tego zakresu.

Szczegółowy przebieg aplikacji planuje i organizuje kierownik komórki organizacyjnej, w której apli

kant jest zatrudniony, wraz z opiekunem aplikacji, który w szczególności wyznacza aplikantowi sprawy do załatwienia oraz wskazuje akty prawne, przykłady orzecznictwa i literaturę, z którymi aplikant powinien się zapoznać.

Przebieg aplikacji powinien być systematycznie odnotowywany na indywidualnej karcie, zwanej dalej „arkuszem aplikacji”, obrazującej udział aplikanta w procesie przygotowania do samodzielnego wykonywania zadań eksperta.

Arkusz aplikacji powinien zawierać:

Ogólną opinię, o której mowa w ust. 2 pkt 8, sporządza opiekun aplikacji w każdym przypadku ubiegania się przez aplikanta o skrócenie aplikacji, a w innym przypadku na 2 miesiące przed upływem 3 lat od rozpoczęcia aplikacji.

Prezes Urzędu Patentowego powołuje komisję egzaminacyjną w składzie: przewodniczący i dwóch członków, spośród pracowników Urzędu Patentowego, wyróżniających się znajomością problematyki objętej aplikacją, w szczególności ekspertów. Do składu komisji nie może być powołany opiekun aplikacji, który może być jednak obecny przy egzaminie.

Komisja egzaminacyjna, o której mowa w ust. 1, wyznacza, w ciągu miesiąca od powołania komisji, termin i miejsce egzaminu oraz zawiadamia o tym aplikanta co najmniej na 7 dni przed tym terminem. Z ważnych przyczyn termin egzaminu może być przesunięty.

Egzamin odbywa się według planu opracowanego przez przewodniczącego komisji egzaminacyjnej i zaakceptowanego przez Prezesa Urzędu Patentowego.

Plan egzaminu, o którym mowa w ust. 1, powinien określać datę jego rozpoczęcia oraz wykaz poszczególnych zadań, które będą wyznaczone aplikantowi do wykonania, w celu sprawdzenia jego umiejętności samodzielnej pracy.

Egzamin obejmuje sprawdzian wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych w zakresie potrzebnym do pracy na danym stanowisku i dotyczy w szczególności:

Poszczególne elementy wiedzy i umiejętności, o których mowa w ust. 3, podlegają ocenom cząstkowym. Oceny cząstkowe przyjmuje się jako średnią arytmetyczną ocen wskazanych przez poszczególnych członków komisji egzaminacyjnej w pięciostopniowej skali ocen (od 1 do 5), przyjmując ocenę 3 jako dostateczną.

Sprawdzian umiejętności praktycznych odbywa się na stanowisku pracy aplikanta.

Sprawdzian, o którym mowa w ust. 5, obejmuje wykonywanie zadań wyznaczonych przez komisję egzaminacyjną spośród spraw aktualnie załatwianych przez aplikanta oraz zadań określonych w planie egzaminu, o którym mowa w ust. 2.

Egzamin może być rozłożony w czasie, ale powinien się zakończyć najpóźniej w ciągu 5 dni od dnia rozpoczęcia.

Po zakończeniu egzaminu komisja egzaminacyjna, po przeprowadzonej naradzie, sporządza arkusz ocen oraz ustala końcowy wynik egzaminu w drodze głosowania.

Głosowanie odbywa się większością głosów. Do ustalenia wyniku końcowego nie stosuje się skali ocen.

Arkusz ocen, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać:

O wyniku egzaminu informuje aplikanta ustnie przewodniczący komisji egzaminacyjnej.

Aplikant, który zdał egzamin, otrzymuje zaświadczenie o pozytywnym ukończeniu aplikacji eksperckiej.

Arkusz ocen, a także kopia zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, podlegają włączeniu do akt osobowych aplikanta.

Przedmiotem oceny, o której mowa w § 12, powinny być, z zastrzeżeniem ust. 2, przynajmniej dwie sprawy wybrane losowo raz w miesiącu, spośród spraw załatwionych przez asesora w miesiącu ubiegłym.

Przynajmniej jedna ze spraw, o których mowa w ust. 1, powinna być wybrana spośród tych, które zostały przez asesora załatwione pozytywnie.

Przez sprawy załatwione przez asesora rozumie się również sprawy załatwiane pod jego kierunkiem przez aplikantów, zgodnie z § 3 ust. 1.

Ocena, o której mowa w § 12, jest sporządzana na piśmie i powinna zawierać:

Ocena, o której mowa w § 12, jest udostępniana asesorowi, który może się do niej ustosunkować i złożyć na piśmie wyjaśnienia i uwagi.

Sporządzane oceny oraz składane do nich wyjaśnienia lub uwagi włącza się do akt przeznaczonych na dokumentację, związaną z przebiegiem asesury, przechowywanych w komórce organizacyjnej, w której asesor jest zatrudniony. Do akt tych włącza się również notatki, sporządzone przez opiekuna asesury, o każdej sprawie załatwionej przez asesora, która była przedmiotem ponownego rozpatrywania w Izbie Odwoławczej, skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego lub rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego.

Notatki, o których mowa w ust. 6, powinny zawierać omówienie wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, wyniku skargi lub rewizji nadzwyczajnej oraz opinię co do poprawności działania lub popełnionych przez asesora błędów przy załatwianiu sprawy.

W przypadku przeniesienia eksperta na inne stanowisko eksperckie, na którym powierzony do wykonywania zakres zadań nie pokrywa się w pełni z zakresem odbytej aplikacji i asesury, wymagane jest:

Do aplikacji uzupełniającej i asesury przepisy § 3 ust. 1 i § 4—14 stosuje się odpowiednio.