Otwarte Prawo Dz.U. 2003 nr 151 poz. 1469 — tekst autentyczny (PDF) ↗

Dz.U. 2003 nr 151 poz. 1469 · Rozporządzenie · akt posiada tekst jednolity

Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów prowadzenia oddziaływań penitencjarnych w zakładach karnych i aresztach śledczych

——————— 1468 ——————— Na podstawie art. 249 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje:

↗

↗

Rozporządzenie określa sposoby prowadzenia oddziaływań penitencjarnych w ramach wykonywania kary pozbawienia wolności w zakładach karnych i wyodrębnionych oddziałach zakładu karnego w aresztach śledczych, zwanych dalej „zakładami”, wobec skazanych, tymczasowo aresztowanych, ukaranych i osób, wobec których został zastosowany środek przymusu skutkujący pozbawienie wolności, zwanych dalej „skazanymi”.

Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:

oddziaływania penitencjarne — zespół stosowanych w zakładzie środków i metod zmierzających do wzbudzenia w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw;

grupa wychowawcza — wyodrębnioną poprzez miejsce zakwaterowania i wyznaczenie jej wychowawców grupę skazanych, wobec której są prowadzone oddziaływania penitencjarne;

podkultura przestępcza — występujące w środowisku przestępczym negatywne wzorce, normy i sposoby postępowania.

↗

W zakładzie prowadzi się, w każdym systemie wykonywania kary pozbawienia wolności, oddziaływania penitencjarne zmierzające do realizacji celów wykonywania kary pozbawienia wolności, określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. — Kodeks karny wykonawczy, zwanej dalej „Kodeksem karnym wykonawczym”.

Oddziaływania penitencjarne prowadzi się w formie zindywidualizowanych działań dostosowanych do psychofizycznych właściwości skazanego, a także działań wobec grupy skazanych.

Zakres oddziaływań penitencjarnych wobec skazanych zależy od systemu wykonywania kary pozbawienia wolności oraz od rodzaju i typu zakładu.

↗

Dyrektor zakładu odpowiada za prowadzenie oddziaływań penitencjarnych.

Prowadzenie oddziaływań penitencjarnych w zakładzie koordynuje dział penitencjarny.

Wychowawca prowadzi oddziaływania penitencjarne w powierzonej mu grupie wychowawczej. ——————— 1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz.1268, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 111, poz. 1061 i Nr 142, poz.1380.

Funkcjonariusze i pracownicy zakładu prowadzą oddziaływania penitencjarne w zakresie wynikającym z powierzonych im zadań.

↗

Oddziaływania penitencjarne prowadzi się, uwzględniając w szczególności warunki socjalno-bytowe i edukacyjne istniejące w społeczeństwie, wzajemne oddziaływanie skazanego i społeczeństwa oraz odpowiedzialność skazanego za skutki własnego postępowania.

↗

W celu realizacji oddziaływań penitencjarnych kształtuje się w zakładzie wzajemne właściwe relacje pomiędzy skazanymi oraz pomiędzy skazanymi a osobami prowadzącymi oddziaływania penitencjarne w sposób zapewniający bezpieczeństwo, a także efektywność prowadzenia oddziaływań penitencjarnych.

Kształtowanie relacji, o których mowa w ust. 1, odbywa się przede wszystkim poprzez:

poznawanie i kształtowanie środowiska skazanych;

tworzenie właściwych relacji pomiędzy funkcjonariuszami, pracownikami i innymi osobami prowadzącymi oddziaływania;

tworzenie właściwych relacji pomiędzy osobami, o których mowa w pkt 2, a skazanymi;

dobór środków i metod oddziaływania wobec skazanych, stosownie do ich właściwości psychofizycznych.

↗

Środowisko skazanych poznaje się w szczególności poprzez określenie:

ról społecznych pełnionych przez skazanych w zakładzie;

struktur, procesów grupowych i ich przemian;

zagrożeń dla prawidłowego przebiegu oddziaływania penitencjarnego i bezpieczeństwa zakładu.

↗

Prowadząc oddziaływania penitencjarne, należy podejmować działania zapobiegające w szczególności:

wzajemnej demoralizacji skazanych;

negatywnym przejawom podkultury przestępczej;

występowaniu zachowań agresywnych wśród skazanych;

samoagresji skazanych;

różnym rodzajom uzależnień.

Prowadzenie oddziaływań penitencjarnych polega zwłaszcza na:

kierowaniu skazanych do właściwego systemu wykonywania kary;

kierowaniu skazanych do właściwych zakładów, a także do odpowiednich oddziałów w zakładach;

odpowiednim rozmieszczaniu skazanych w miejscach zakwaterowania, pracy i nauki;

organizowaniu grup wychowawczych;

właściwym doborze grup wychowawczych do organizowanych zajęć;

wyznaczaniu starszych cel;

umożliwianiu tworzenia zespołów skazanych;

wizytacji cel mieszkalnych, miejsc pracy i nauki skazanych;

egzekwowaniu realizacji przez skazanych obowiązków, wynikających z Kodeksu karnego wykonawczego;

utrzymywaniu ze skazanymi stałych kontaktów wychowawczych i motywowaniu ich do realizacji zadań określonych w indywidualnym programie oddziaływania lub w indywidualnym programie terapeutycznym;

organizowaniu zajęć wzbudzających pożądaną aktywność skazanych;

wdrażaniu skazanych do kształtowania poczucia odpowiedzialności, samokontroli i samodyscypliny;

inspirowaniu kontaktów skazanych z osobami najbliższymi;

podawaniu, w uzasadnionych przypadkach, do wiadomości innych skazanych, decyzji dyrektora lub decyzji albo opinii komisji penitencjarnej, w szczególności, gdy są one wynikiem szczególnych osiągnięć i społecznie pożądanych postaw lub rażąco negatywnych zachowań;

stwarzaniu warunków sprzyjających utrzymywaniu pozytywnych stosunków międzyludzkich;

stwarzaniu warunków sprzyjających zwracaniu się skazanych do przedstawicieli administracji zakładu z osobistymi prośbami, skargami, wnioskami i problemami;

wskazywaniu społecznie akceptowanych sposobów rozwiązywania sytuacji konfliktowych;

udzielaniu pomocy skazanym w sytuacjach konfliktowych;

łagodzeniu antagonizmów i zapobieganiu występowaniu wzajemnych szykan w środowisku skazanych.

↗

W celu umożliwienia oddziaływań penitencjarnych, a zwłaszcza ustalenia stosunku skazanego do popełnionego przestępstwa, przyczyn i przebiegu wykolejenia społecznego, podatności na projektowane oddziaływania penitencjarne, prognozy penitencjarnej i kryminologiczno-społecznej, prowadzi się badania osobopoznawcze, a w zależności od potrzeb badania psychologiczne.

↗

Badania osobopoznawcze polegają w szczególności na analizie:

danych osobowych skazanego;

informacji dotyczących życia rodzinnego skazanego;

kontaktów społecznych skazanego;

przyczyn i okoliczności popełnienia przez skazanego przestępstwa;

uprzedniej karalności;

stopnia podatności skazanego na wpływy podkultury przestępczej;

zachowań wskazujących na możliwość występowania zaburzeń psychicznych albo uzależnienia od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych;

umiejętności przystosowania się skazanego do warunków i wymagań zakładu;

wyników badań psychologicznych, a także psychiatrycznych.

Badania osobopoznawcze realizuje się w szczególności poprzez:

wywiad ze skazanym;

rozmowy ze skazanym;

obserwację zachowań skazanego;

wykorzystanie wyników badań psychologicznych;

analizę dokumentów dotyczących skazanego, w tym wywiadu środowiskowego, w przypadku zlecenia jego wykonania, oraz informacji dotyczących osoby skazanego przesłanych przez sąd;

rozmowy i korespondencję z rodziną i innymi osobami bliskimi skazanemu;

zapoznawanie się z treścią korespondencji skazanego, jeżeli podlega ona nadzorowi lub cenzurze.

Prowadzenie badań osobopoznawczych dokumentuje się poprzez wskazanie zastosowanych metod badania oraz zapis uzyskanych informacji dotyczących skazanego.

↗

Badanie psychologiczne polega w szczególności na poznawaniu osobowości skazanego, jego psychospołecznych mechanizmów zachowania oraz określeniu wskazań i zaleceń dotyczących sposobów oddziaływania.

Dobór metod badawczych i ich zakres ustala psycholog.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, kończy się orzeczeniem psychologiczno-penitencjarnym lub opinią psychologiczną, której zakres będzie uzależniony od okoliczności skutkującej potrzebą badania.

↗

Orzeczenie psychologiczno-penitencjarne sporządza się w szczególności skazanemu:

młodocianemu, któremu pozostało co najmniej 6 miesięcy do nabycia prawa do ubiegania się o warunkowe zwolnienie;

sprawiającemu trudności wychowawcze, przede wszystkim takiemu, którego zachowanie wskazuje na poważny stopień demoralizacji, zaburzenia psychiczne albo szczególny brak umiejętności przystosowania się do warunków i wymagań zakładu;

co do którego zachodzi podejrzenie konieczności stosowania oddziaływań w warunkach oddziału terapeutycznego dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo;

na karę dożywotniego pozbawienia wolności, a także na karę 25 lat pozbawienia wolności, po orzeczeniu prawomocnego wyroku.

↗

Opinie psychologiczne sporządza się o skazanym:

przed sporządzeniem wniosku o skierowanie do odbywania kary w oddziale terapeutycznym dla skazanych uzależnionych od alkoholu albo środków odurzających lub substancji psychotropowych;

przed przedstawieniem komisji penitencjarnej wniosku o skierowanie skazanego do odbywania kary w systemie terapeutycznym poza oddziałem terapeutycznym;

na karę dożywotniego pozbawienia wolności, a także na karę 25 lat pozbawienia wolności przed podjęciem decyzji przez komisję penitencjarną o skierowaniu do zakładu typu półotwartego, a także przed udzieleniem pierwszej przepustki lub zezwolenia, o którym mowa w art. 91 pkt 3—4, art. 92 pkt 3—5 i art. 131 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego;

przed podjęciem decyzji o złożeniu wniosku, do sądu opiekuńczego, o zgodę na oddzielenie dziecka od matki odbywającej karę, przebywającej z dzieckiem w domu dla matki i dziecka, lub o przedłużenie albo skrócenie okresu przebywania dziecka z matką;

przed podjęciem decyzji o złożeniu wniosku, do sądu penitencjarnego, o wydanie orzeczenia o objęciu skazanego, u którego stwierdzono uzależnienie od alkoholu albo środków odurzających lub substancji psychotropowych, leczeniem lub rehabilitacją;

przed podjęciem decyzji o złożeniu wniosku, do sądu penitencjarnego, o wydanie orzeczenia o obciążeniu skazanego kosztami związanymi z leczeniem spowodowanego u siebie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia;

przed wymierzeniem skazanemu kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi izolacyjnej oraz po dokonaniu przez psychologa kontroli, o której mowa w art.148 § 3 Kodeksu karnego wykonawczego.

Opinie psychologiczne można sporządzać również:

przed podjęciem decyzji o udziale skazanego, odbywającego karę w zakładzie typu półotwartego, w zajęciach terapeutycznych organizowanych poza terenem zakładu;

przed podjęciem decyzji o skierowaniu lub wycofaniu skazanego z nauczania, a także w przypadku wystąpienia trudności w nauczaniu;

w przypadku aktualizowania indywidualnego programu oddziaływania;

w przypadku zaburzeń zachowania skazanego, a w szczególności przy występowaniu:

stanów depresyjnych,

zachowania agresywnego lub tendencji do samoagresji,

tendencji samobójczych,

upośledzenia sprawności intelektualnej,

znacznych trudności w kontaktach międzyludzkich, a zwłaszcza skłonności do dominacji lub podporządkowania, zaburzających atmosferę wychowawczą.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadku kierowania skazanego do dalszego odbywania kary w systemie terapeutycznym, po wycofaniu z oddziału terapeutycznego.

↗

Oddziaływania penitencjarne prowadzone wobec skazanych w systemie programowanego oddziaływania są zawarte w opracowanych dla nich indywidualnych programach oddziaływania, w których określa się zakres tych oddziaływań.

Oddziaływania wobec skazanych w systemie terapeutycznym, prowadzone poza oddziałem terapeutycznym, są określone w opracowanych dla nich indywidualnych programach terapeutycznych, a w oddziale terapeutycznym ponadto w programie tego oddziału.

W systemie zwykłym zakres stosowanych oddziaływań wyznaczają podstawowe uprawnienia skazanego.

↗

Wychowawca w zakładzie przedkłada komisji penitencjarnej, opracowany przy udziale skazanego skierowanego do programowanego systemu odbywania kary, projekt indywidualnego programu oddziaływania penitencjarnego oparty w szczególności o:

wyniki badań osobopoznawczych, o których mowa w § 9;

analizę treści zapisów z rozmów przeprowadzonych ze skazanym oraz innych notatek dotyczących jego osoby.

Indywidualny program oddziaływania penitencjarnego poprzedza się opracowaniem diagnozy zawierającej:

opis i wyjaśnienie przyczyn nieprzestrzegania przez skazanego norm prawnych lub niedostosowania społecznego;

opis funkcjonowania skazanego w kontaktach społecznych;

opis podstawowych problemów skazanego.

Opracowując indywidualny program oddziaływania penitencjarnego, należy określić:

zakres prowadzonych oddziaływań;

cele oddziaływań, możliwe do realizacji w warunkach zakładu oraz wynikające z nich szczegółowe zadania nałożone na skazanego, wraz z terminami ich realizacji;

kryteria wywiązywania się skazanego z zadań określonych w indywidualnym programie oddziaływania.

Indywidualny program oddziaływania penitencjarnego aktualizuje się w zależności od potrzeb wynikających z oceny postępów skazanego w realizacji programu.

Projekt indywidualnego programu oddziaływania penitencjarnego, w przypadku pierwszej decyzji klasyfikacyjnej, może ograniczać się do określenia przewidywanego zakresu stosowanych środków oddziaływania.

Indywidualny program oddziaływania penitencjarnego opracowuje się niezwłocznie, po zgromadzeniu materiałów, określonych w ust. 1, jednak nie później niż w terminie 30 dni od osadzenia skazanego w zakładzie.

Przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio w przypadku konieczności pozostawania skazanego w areszcie śledczym po dokonaniu klasyfikacji.

↗

Skazanego zakwalifikowanego do odbywania kary w systemie terapeutycznym, skierowanego do oddziału terapeutycznego, umieszcza się w oddziale o specjalizacji dla skazanych:

z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo;

uzależnionych od alkoholu;

uzależnionych od środków odurzających lub substancji psychotropowych;

niepełnosprawnych fizycznie.

↗

W razie stwierdzenia u skazanego:

zaburzeń psychicznych lub upośledzenia umysłowego i związanej z tym konieczności stosowania oddziaływania specjalistycznego — wniosek o skierowanie do właściwego oddziału terapeutycznego zawiera się w orzeczeniu psychologiczno- -penitencjarnym;

uzależnienia od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych — wniosek o skierowanie do właściwego oddziału terapeutycznego sporządza psychiatra, lub psycholog po konsultacji z lekarzem;

niepełnosprawności fizycznej, wymagającej opieki lekarskiej lub rehabilitacyjnej — wniosek o skiero

wanie do odpowiedniego oddziału terapeutycznego sporządza lekarz.

↗

W oddziale terapeutycznym oddziaływania specjalistyczne realizuje zespół terapeutyczny.

↗

Prowadząc oddziaływania w systemie terapeutycznym, uwzględnia się w szczególności:

indywidualne i grupowe metody oddziaływań terapeutycznych;

nadrzędność oddziaływań terapeutycznych nad pozostałymi oddziaływaniami penitencjarnymi;

integrację oddziaływań terapeutycznych z innymi oddziaływaniami prowadzonymi w zakładzie.

Zakres i sposób stosowania metod, o których mowa w ust. 1, ustala zespół terapeutyczny.

↗

Programy oddziałów terapeutycznych zawierają w szczególności:

założenia merytoryczne i organizacyjne oraz szczegółowe cele programu;

metody i techniki oddziaływania;

harmonogram realizacji i czas trwania programu;

określenie sposobów pomiaru efektów oraz kryteriów realizacji celów programu.

Programy, o których mowa w ust. 1, zatwierdza Dyrektor Generalny Służby Więziennej.

↗

Skazany zakwalifikowany do odbywania kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym jest poddawany zindywidualizowanym oddziaływaniom według opracowanego indywidualnego programu terapeutycznego.

↗

Indywidualny program terapeutyczny poprzedza się opracowaniem diagnozy, która zawiera:

opis przyczyn zaburzeń;

opis zaburzeń w zakresie procesów poznawczych, emocjonalnych i w zachowaniu;

charakterystykę aktualnego stanu psychofizycznego;

opis problemu stanowiącego podstawę skierowania do systemu terapeutycznego;

opis indywidualnych problemów skazanego;

ocenę motywacji do uczestnictwa w realizacji indywidualnego programu terapeutycznego;

wskazanie pozytywnych cech osobowości i zachowania skazanego.

Opracowując indywidualny program terapeutyczny, należy określić:

zakres prowadzonych oddziaływań;

cele oddziaływań, możliwe do realizacji w warunkach oddziału terapeutycznego lub poza tym oddziałem, uwzględniające właściwości skazanego;

metody oddziaływań specjalistycznych;

kryteria realizacji indywidualnego programu terapeutycznego.

Program, o którym mowa w ust. 2, opracowuje:

zespół terapeutyczny w oddziale terapeutycznym;

specjalistycznie przygotowany personel poza oddziałem terapeutycznym.

Opracowanie indywidualnego programu terapeutycznego następuje, w miarę możliwości, przy udziale skazanego.

Indywidualny program terapeutyczny aktualizuje się w zależności od potrzeb.

↗

Do odbywania kary w systemie terapeutycznym poza oddziałem terapeutycznym są kierowani w szczególności skazani, wobec których psycholog stwierdził w opinii lub w orzeczeniu psychologiczno- -penitencjarnym możliwość realizacji oddziaływań specjalistycznych poza oddziałem terapeutycznym.

Prowadzenie grupowych oddziaływań terapeutycznych realizuje się w systemie terapeutycznym poza oddziałem terapeutycznym w przypadku, gdy zalecono uczestnictwo w takich zajęciach w stosunku do odpowiedniej liczby skazanych przebywających w zakładzie.

↗

Bezpośrednio po przyjęciu skazanego do zakładu ustala się występowanie aktów samoagresji w przeszłości.

Skazanych przejawiających skłonności do dokonywania aktów samoagresji obejmuje się oddziaływaniem profilaktycznym.

Oddziaływanie profilaktyczne polega zwłaszcza na:

umieszczeniu skazanego wśród osób niewykazujących skłonności do takich zachowań;

określeniu przez psychologa indywidualnych mechanizmów samoagresji skazanego i opracowaniu odpowiednich zaleceń do prowadzonego wobec skazanego oddziaływania;

wyjaśnianiu szkodliwości oraz uświadamianiu nieracjonalności takich zachowań i wskazywaniu społecznie akceptowanych, skutecznych sposobów osiągania zamierzonych celów;

informowaniu skazanych o skutkach dokonywania samoagresji, o których mowa w art. 119 Kodeksu karnego wykonawczego.

↗

Skazany, o którym mowa w art. 88 § 3 lub 4 Kodeksu karnego wykonawczego, poddawany jest od

działywaniom penitencjarnym określonym w rozporządzeniu, z ograniczeniami wynikającymi z faktu stwarzania przez niego poważnego zagrożenia społecznego lub poważnego zagrożenia dla bezpieczeństwa zakładu.

Skazanego, o którym mowa w ust. 1, poddaje się ponadto oddziaływaniom służącym w szczególności zmniejszaniu napięć emocjonalnych, a także ograniczaniu tendencji do zachowań agresywnych i samoagresywnych.

↗

Prognoza kryminologiczno-społeczna, sporządzana na czas pobytu skazanego poza zakładem karnym, polega na pisemnym uzasadnieniu przypuszczenia, że skazany w czasie tego pobytu będzie przestrzegał porządku prawnego.

Prognozę kryminologiczno-społeczną sporządza się przed zaopiniowaniem:

wniosku o udzielenie nagrody, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 7 lub pkt 8, lub przepustki, o której mowa w art. 91 pkt 7 lub art. 92 pkt 9, lub zezwolenia, o którym mowa w art. 165 § 2, lub zezwolenia, o którym mowa w art.131 Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli skazany uprzednio nie korzystał z przepustki lub czasowego zezwolenia na opuszczenie zakładu karnego;

zezwolenia, o którym mowa w art. 141a § 1 Kodeksu karnego wykonawczego;

zezwolenia, o którym mowa w art. 165 § 2 lub art. 131 Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli jest ono udzielane po raz pierwszy.

Prognozę, o której mowa w ust.1, sporządza się również skazanemu, który nabył uprawnień do warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Prognoza kryminologiczno-społeczna podlega aktualizacji, w szczególności wtedy, gdy:

skazany nadużył zaufania w trakcie korzystania z przepustek lub zezwoleń;

zaszły zmiany w zachowaniu skazanego, w jego sytuacji rodzinnej lub istotne zmiany w jego sytuacji prawnej.

↗

Prognoza kryminologiczno-społeczna powinna zawierać w szczególności analizę czynników charakteryzujących:

środowisko rodzinne;

cechy osobowości wraz z uwzględnieniem stopnia samodyscypliny oraz skłonności do używania przemocy;

problem alkoholowy skazanego albo uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych;

przebyte leczenie odwykowe, a także motywację do zachowania abstynencji;

drogę wykolejenia społecznego wraz z określeniem stopnia demoralizacji;

rodzaj przestępstwa, za które skazany odbywa karę;

zachowanie podczas uprzednio odbywanych kar, ze szczególnym uwzględnieniem sposobu wykorzystywania zezwoleń na opuszczenia zakładu;

środowisko, w którym przebywać będzie skazany w trakcie korzystania z przepustki.

↗

Prowadzone oddziaływania penitencjarne dokumentuje się w teczce osobopoznawczej, która stanowi część akt osobowych skazanego.

Wzór formularza teczki osobopoznawczej określa załącznik do rozporządzenia.

Dokumentowanie oddziaływań penitencjarnych może odbywać się także w systemie informatycznym, o ile system ten spełnia wymogi ochrony danych osobowych.

↗

W odniesieniu do tymczasowo aresztowanych nie stosuje się przepisów § 7 ust. 2 pkt 1—2, 9—11, § 15—22, § 25 ust. 2 pkt 1—3, o ile nie jest to tymczasowo aresztowany, o którym mowa w art. 139 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

W odniesieniu do ukaranych nie stosuje się przepisów § 11, § 12 ust. 1 pkt 1—5, ust. 2 pkt 1—3, ust. 3 i § 25 ust. 2 pkt 1—2 rozporządzenia.

↗

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r.2) Minister Sprawiedliwości: w z. J. Łankiewicz ——————— 2) Z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia utraci moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 2002 r. w sprawie sposobów prowadzenia oddziaływań penitencjarnych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 58, poz. 537).

Załącznik do rozporządzenia Ministra ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. (poz. 1469) WZÓR