Na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98,
poz. 602, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:
DZIAŁ I
Przepisy ogólne
1. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do:
1) pojazdu specjalnego lub używanego do celów specjalnych Sił Zbrojnych, z wyjątkiem oznakowania
określonego dla pojazdu uprzywilejowanego;
2) pojazdu specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Straży Granicznej, Służby Więziennej i straży pożarnej, z wyjątkiem oznakowania określonego dla
pojazdu uprzywilejowanego;
4) tramwaju i trolejbusu, dla których warunki techniczne określają odrębne przepisy.
2. Pojazd zarejestrowany za granicą, a znajdujący
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien
odpowiadać warunkom technicznym określonym
w Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej
w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r.
Nr 5, poz. 40 i 41).
3. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1) „dacie pierwszej rejestracji pojazdu”, rozumie się
przez to:
a) dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za
granicą — dzień pierwszej rejestracji za granicą,
b) dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy
przez organy Sił Zbrojnych, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu
i Straży Granicznej — dzień pierwszej rejestracji
podany przez te organy;
2) „Regulaminach EKG ONZ” — rozumie się przez to
Regulaminy Europejskiej Komisji Gospodarczej
Organizacji Narodów Zjednoczonych stanowiące
załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia
jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów
kołowych, wyposażenia i części, które mogą być
stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego
uznawania homologacji udzielonych na podstawie
tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia
20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135
i 1136).
DZIAŁ II
Wymiary, masy i naciski osi pojazdu
1. Długość pojazdu, nie może przekraczać:
1) pojedynczego pojazdu, z wyłączeniem
naczepy i autobusu, o którym mowa
w pkt 2 i 5 — 12,00 m;
2) autobusu o co najmniej dwóch osiach
kierowanych — 15,00 m;
3) pojazdu członowego — 16,50 m;
4) zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy — 18,75 m;
5) autobusu przegubowego — 18,00 m;
6) zespołu złożonego z trzech pojazdów,
w którym pojazdem ciągnącym jest
pojazd wolnobieżny lub ciągnik rolniczy — 22,00 m;
7) motocykla, motoroweru lub roweru
oraz zespołu złożonego z motocykla,
motoroweru lub roweru i przyczepy — 4,00 m.
2. Szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 14,
§ 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać
2,55 m; szerokość ta nie obejmuje lusterek na przegubowych wysięgnikach, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub tworzyw sztucznych.
3. Szerokość pojazdu ciężarowego z nadwoziem rodzaju furgon może wynosić do 2,60 m, jeżeli jego ściany są zaopatrzone w izolację termiczną.
4. Wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 16, nie
może przekraczać 4,00 m.
5. Odległość między osią sworznia siodłowego
urządzenia sprzęgającego a tylnym obrysem naczepy
nie może przekraczać 12,00 m.
6. Odległość między osią sworznia siodłowego
urządzenia sprzęgającego a dowolnym punktem
przedniej części naczepy nie może przekraczać 2,04 m.
———————
1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 32, poz. 302 oraz z 2003 r. Nr 19, poz. 165).
2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z
1997 r. Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106,
poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216,
z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649,
z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110,
poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1353, Nr 125,
poz. 1371, Nr 129, poz. 1444 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r.
Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113,
poz. 984, Nr 183, poz. 1524, Nr 199, poz. 1671, Nr 216,
poz. 1825 i 1826 i Nr 238, poz. 2021 oraz z 2003 r. Nr 7,
poz. 79.
7. Przepis ust. 6 stosuje się do naczepy zarejestrowanej po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1993 r.
8. Pojazd samochodowy i zespół pojazdów powinien mieć możliwość poruszania się wewnątrz pierścienia o promieniu zewnętrznym 12,50 m i promieniu
wewnętrznym 5,30 m.
9. Przepis ust. 8 stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1993 r.
10. Odległość mierzona równolegle do podłużnej
osi zespołu pojazdów, między najdalej wysuniętym do
przodu punktem części nadwozia pojazdu samochodowego zawierającej przestrzeń ładunkową a tylnym obrysem przyczepy, nie może być większa niż 16,40 m,
przy zachowaniu odległości między tylnym obrysem
samochodu a przednim obrysem nadwozia przyczepy
wynoszącej co najmniej 0,35 m.
11. Przepis ust. 10 stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1998 r.
12. Odległość między tylną osią pojazdu samochodowego a przednią osią przyczepy w zespole pojazdów
nie może być mniejsza niż 3,00 m.
13. Przepis ust. 12 stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1998 r.
14. Szerokość motocykla i motoroweru wielośladowego nie może przekraczać 2,00 m, a jednośladowego
motoroweru — 1,00 m.
15. Przepis ust. 14 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1998 r.
16. Wysokość motocykla i motoroweru nie może
przekraczać 2,50 m.
17. Przepis ust. 16 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1998 r.
18. Wymiary, o których mowa w ust.1 pkt 1, 2 i 3
oraz w ust. 5, nie obejmują bagażnika mocowanego do
tylnej ściany autobusu oraz platformy samozaładowczej mocowanej z tyłu pojazdu samochodowego i przyczepy, przy czym nie mogą one powodować przekroczenia tych wymiarów o więcej niż 0,30 m.
1. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie
może przekraczać:
1) pojazdu pojedynczego, z wyłączeniem naczepy,
przyczepy z osią centralną i ciągnika siodłowego:
a) dwuosiowego, z zastrzeżeniem lit. b — 16 t,
b) dwuosiowego autobusu o zawieszeniu
kół pneumatycznym lub równoważnym, o ile równoważność ta została
wykazana przez producenta pojazdu — 18 t,
d) o liczbie osi większej niż trzy — 32 t,
e) autobusu przegubowego — 28 t;
2) pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy:
a) o liczbie osi nie większej niż cztery — 32 t,
b) o liczbie osi większej niż cztery, z zastrzeżeniem pkt 3 — 40 t;
3) pojazdu członowego składającego się
z trójosiowego pojazdu silnikowego
i trójosiowej naczepy, przewożącego
40-stopowy kontener ISO w transporcie
kombinowanym — 44 t.
2. Udział masy na oś (osie) napędową (napędowe)
pojazdu lub zespołu pojazdów nie może być mniejszy
niż 25%, a w odniesieniu do samochodu osobowego
udział masy na oś przednią nie może być mniejszy niż
30%.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 marca 1998 r.
4. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu
drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1 i 2, są wartości rzeczywiste wymienionych mas.
1. Za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od
osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie
oddalone od siebie o mniej niż 1 m, za oś wielokrotną
zaś — zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych
„osiami składowymi”, w którym odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż
1 m i nie większa niż 2 m.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motorowerów,
motocykli, samochodów osobowych i ciągników rolniczych.
1. Nacisk osi pojedynczej, z zastrzeżeniem
ust. 4, nie może przekraczać 80 kN (8 t).
2. Nacisk osi wielokrotnej nie może przekraczać sumy dopuszczalnych nacisków osi składowych.
3. Nacisk osi składowej, z zastrzeżeniem ust. 4, nie
może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej
osi składowej:
1) do 1,20 m — 57,5 kN (6 t);
2) powyżej 1,20 m do 1,30 m — 65,0 kN (6,5 t);
3) powyżej 1,30 m — 72,5 kN (7,5 t).
4. Pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza wartości określone w ust. 1, lecz nie przekracza
100 kN (10 t), a dla osi napędowej pojazdu, o którym
mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b, oraz autobusu przegubowego o zawieszeniu kół pneumatycznym, przy zastosowaniu kół bliźniaczych — 115 kN (11,5 t), a także pojazd, którego nacisk osi składowej przekracza wartości
określone w ust. 3, może uczestniczyć w ruchu na drogach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.
o drogach publicznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 838,
Nr 86, poz. 958 i Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 25,
poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 554, Nr 74,
poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 214,
poz. 1816 i Nr 216, poz. 1826).
5. Nacisk osi składowej pojazdu, o którym mowa
w ust. 4, nie może przekraczać przy odległości od sąsiedniej bliższej osi składowej:
1) do 1,10 m — 57,5 kN (6 t);
2) powyżej 1,10 m do 1,20 m — 65,0 kN (6,5 t);
3) powyżej 1,20 m do 1,30 m — 72,5 kN (7,5 t);
4) powyżej 1,30 m, z zastrzeżeniem
pkt 5 — 80,0 kN (8 t);
5) powyżej 1,30 m, przy osi podwójnej, dla osi napędowej — 100,0 kN (10 t), pod warunkiem że łączny
nacisk nie przekracza 160,0 kN (16 t).
6. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu
drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1—5, są wartości rzeczywiste wymienionych nacisków.
DZIAŁ III
Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia
z tym pojazdem
Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o „pojeździe”, rozumie się przez to pojazd samochodowy
i przyczepę.
1. Zderzaki i klamki drzwi pojazdu nie mogą powodować niebezpieczeństwa zaczepienia innego
uczestnika ruchu.
2. Daszek reflektora pojazdu albo krawędź wystającej części reflektora lub nadwozia, przykrywającej częściowo reflektor, powinny być zaokrąglone.
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do pojazdu Sił
Zbrojnych.
4. Pojazd, którego zwis tylny jest większy niż
600 mm i wzniesiony nad powierzchnię jezdni więcej
niż 700 mm przy zachowanej masie własnej, powinien
być wyposażony w tylny zderzak lub urządzenie
ochronne, zabezpieczające przed wjechaniem pod niego innego pojazdu, odpowiadające warunkom określonym w ust. 1 oraz następującym warunkom:
1) odległość dolnej krawędzi od powierzchni jezdni
nie może przekraczać 550 mm przy zachowanej
masie własnej pojazdu;
2) odległość od tylnego obrysu pojazdu nie może
przekraczać 400 mm;
3) szerokość nie może przekraczać w żadnym miejscu
największej szerokości tylnej osi, mierzonej na
skrajnych zewnętrznych punktach kół (wyłączając
odkształcenia opon występujące w pobliżu ich styku z jezdnią), i nie może być od niej mniejsza niż
100 mm z każdej strony;
4) końce nie powinny być wygięte w kierunku do tyłu
oraz nie powinny mieć zewnętrznych ostrych krawędzi;
5) powinny być wytrzymałe i dobrze zamocowane;
wysokość przekroju poprzecznego nie może być
mniejsza niż 100 mm;
6) warunki określone w pkt 1—5 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu
31 grudnia 1998 r.
5. Dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy
w okresie od dnia 1 stycznia 1966 r. do dnia 31 grudnia
1994 r. dopuszcza się, aby zderzak lub urządzenia
ochronne, zabezpieczające przed wjechaniem pod niego innego pojazdu, odpowiadały następującym warunkom:
1) odległość dolnej krawędzi od powierzchni jezdni
nie może przekraczać 700 mm;
2) odległość od tylnego obrysu pojazdu nie może
przekraczać 600 mm;
3) szerokość nie może być mniejsza od szerokości pojazdu o więcej niż 100 mm z każdej strony pojazdu;
jeżeli składa się z więcej niż jednego elementu, dopuszcza się między elementami przerwę w kierunku poziomym o długości nieprzekraczającej
600 mm;
4) końce powinny być zaokrąglone w kierunku do
przodu;
5) powinny mieć odpowiednią wytrzymałość i być dobrze zamocowane.
6. Dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy
w okresie od dnia 1 stycznia 1995 r. do dnia 31 grudnia
1998 r. dopuszcza się odległość zderzaka lub urządzenia ochronnego od tylnego obrysu pojazdu nieprzekraczającą 600 mm.
7. Zderzaka lub urządzenia ochronnego, o których
mowa w ust. 4, nie wymaga się na:
1) pojeździe, którego konstrukcja uniemożliwia wjechanie pod niego innego pojazdu;
2) pojeździe i przyczepie samowyładowczej;
8. Pojazd przystosowany do ciągnięcia przyczepy
oraz przyczepa powinny być wyposażone w odpowiednie urządzenia sprzęgające.
9. Pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t powinien być wyposażony w homologowane
osłony boczne zapobiegające dostaniu się niechronionego uczestnika ruchu drogowego między osie tego
pojazdu.
10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do ciągnika siodłowego, przyczepy dłużycowej, pojazdu specjalnego
o konstrukcji uniemożliwiającej ich umieszczenie oraz
pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed
dniem 18 listopada 1999 r. i pojazdu Sił Zbrojnych.
1. Kabina kierowcy oraz pomieszczenie przeznaczone do przewozu osób wyposaża się w:
1) urządzenia zapewniające przewietrzanie i ogrzewanie wnętrza, jeżeli są one pomieszczeniami zamkniętymi; urządzenie zapewniające ogrzewanie
wnętrza nie jest wymagane dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia
1984 r.;
2) drzwi zaopatrzone w zamki uniemożliwiające samoczynne lub niezamierzone ich otwarcie się.
2. Zawiasy drzwi umieszczonych z boku pojazdu
i otwieranych na boki powinny znajdować się z przodu.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do pojazdu, którego
konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h i zarejestrowanego po raz pierwszy po
dniu 31 grudnia 1972 r., z wyjątkiem pojazdu Sił Zbrojnych.
4. Wnętrze kabiny kierowcy oraz pomieszczenia
przeznaczonego do przewozu osób powinno odpowiadać następującym warunkom:
1) powinno być szczelne, jeżeli jest pomieszczeniem
zamkniętym;
2) siedzenia powinny być przymocowane do nadwozia, również gdy są przesuwane, w sposób uniemożliwiający niezamierzone zmiany ich położenia;
3) górna część oparcia przednich siedzeń samochodu
osobowego powinna być miękko wyściełana;
przepisu nie stosuje się do samochodu terenowego;
4) tablica rozdzielcza powinna być przynajmniej u dołu zaokrąglona;
5) mechanizm do otwierania i zamykania dachu powinien być tak urządzony, aby nie działał samoczynnie, również w razie zderzenia;
6) powinno być wyposażone w wyjścia w postaci
drzwi lub okien, co najmniej po jednym na każdą
stronę pojazdu, umożliwiające w razie konieczności wyjście na zewnątrz;
7) w samochodzie ciężarowym powinno być oddzielone od przestrzeni ładunkowej trwałą przegrodą
o odpowiedniej wytrzymałości; przepis stosuje się
do samochodu ciężarowego zarejestrowanego po
raz pierwszy po dniu 29 maja 1999 r.;
8) przegroda, o której mowa w pkt 7, w samochodzie
ciężarowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t powinna odpowiadać następującym warunkom:
a) powinna być pełna na całym poprzecznym przekroju wnętrza pojazdu, co najmniej do wysokości odpowiadającej 80 % wysokości oparć siedzeń znajdujących się przed nią,
b) powyżej wysokości, o której mowa w lit. a, dopuszcza się, aby odległość między elementami
przegrody wynosiła nie więcej niż 100 mm
w dowolnych wzajemnie prostopadłych kierunkach,
c) odległość od przegrody do ścian wewnętrznych
bocznych oraz sufitu pojazdu nie powinna przekraczać 50 mm,
d) powinna wytrzymać równomiernie przyłożone
na całej powierzchni równoległe do osi podłużnej pojazdu obciążenie odpowiadające dwukrotnej masie ładunku przewidzianego do umieszczenia w przestrzeni ładunkowej.
5. Szyby pojazdu:
1) nie powinny dawać ostrych odprysków w razie rozbicia; przednia szyba powinna zapewnić kierowcy
pełną i wyraźną widoczność bez zniekształcenia
obrazu, a w razie rozbicia — zapewniać jeszcze dostateczną widoczność drogi;
2) powinny być umocowane w taki sposób lub sporządzone z takiego tworzywa, aby w razie konieczności istniała możliwość wyjścia na zewnątrz pojazdu
co najmniej przez jeden otwór okienny z każdej
strony pojazdu;
3) powinny być ocechowane w miejscu widocznym
z zewnątrz pojazdu; przepis stosuje się do pojazdu
zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1968 r.;
4) przednie powinny mieć współczynnik przepuszczania światła nie mniejszy niż 75%, natomiast przednie boczne nie mniejszy niż 70%;
5) nie powinny odbijać światła w sposób powodujący
oślepianie innych uczestników ruchu drogowego.
1. Pojazd powinien być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby:
1) poziom hałasu zewnętrznego mierzony podczas
postoju pojazdu z odległości 0,5 m nie przekraczał
w odniesieniu do:
a) pojazdu, który był poddany badaniom homologacyjnym — wartości ustalonej w trakcie badań
homologacyjnych o 5 dB (A),
b) pozostałych pojazdów — wartości podanych
w tabeli „Poziom hałasu zewnętrznego”, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia;
2) w spalinach pojazdu z silnikiem o zapłonie iskrowym zawartość tlenku węgla (CO), węglowodorów
(CH) i współczynnik nadmiaru powietrza λ (lambda) nie przekraczały wartości podanych w tabeli
„Poziomy emisji zanieczyszczeń gazowych i współczynnika nadmiaru powietrza λ”, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia, z tym że:
a) dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy
do dnia 31 grudnia 1996 r., wyposażonego w silnik o pojemności skokowej poniżej 700 cm3, dopuszcza się wartości określone w kolumnie 5 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia,
b) dla pojazdu, dla którego w świadectwie homologacji potwierdzono wartości wyższe, stanowiące
dla tego pojazdu kryterium oceny, wartości podanych w kolumnach 6, 7, 8, 9, 10 i 11 tabeli załącznika nr 2 do rozporządzenia nie stosuje się,
c) wymagania dotyczące współczynnika nadmiaru
powietrza λ (lambda) stosuje się do pojazdu wyposażonego w odpowiednią sondę;
3) zadymienie spalin pojazdu z silnikiem o zapłonie
samoczynnym, mierzone przy swobodnym przyspieszaniu silnika w zakresie od prędkości obrotowej biegu jałowego do maksymalnej prędkości obrotowej, wyrażone w postaci współczynnika pochłaniania światła, nie przekraczało: 2,5 m–1,
a w odniesieniu do silnika z turbodoładowaniem
3,0 m–1;
4) w zakresie emisji zanieczyszczeń pojazd zarejestrowany po raz pierwszy za granicą, sprowadzony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu wejścia w życie rozporządzenia, poza przepisami określonymi w pkt 2 i 3, spełniał wymagania przynajmniej 03 serii poprawek do Regulaminu Nr 83 EKG
ONZ lub 02B serii poprawek do Regulaminu Nr 49
EKG ONZ (w zależności od zakresu stosowania
tych regulaminów) albo równoważne wymagania
określone w przepisach o homologacji pojazdów;
dokument potwierdzający spełnienie tych wymagań, wystawiony przez producenta lub jednostkę
przez niego upoważnioną, powinien być przedstawiony do pierwszego badania technicznego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
5) urządzenie zapłonu iskrowego nie wytwarzało nadmiernych zakłóceń radioelektrycznych;
6) układ zasilania:
a) był szczelny, niezależnie od warunków zewnętrznych oraz drgań występujących podczas pracy
pojazdu,
b) był zabezpieczony przed możliwością zetknięcia
z przeszkodami znajdującymi się na drodze oraz
przed nadmiernym nagrzewaniem, tarciem i innymi nienaturalnymi warunkami,
c) był zabezpieczony przed korozją;
7) zbiornik paliwa, z zastrzeżeniem wymagań dla
zbiorników do gazu, w tym również zbiornik paliwa
niezależnej instalacji ogrzewczej:
a) nie był umieszczony w kabinie kierowcy lub
w pomieszczeniu przeznaczonym do przewozu
osób ani też bezpośrednio do niego nie przylegał, zaś przegroda lub ścianka oddzielająca
zbiornik od tych pomieszczeń była wykonana
z materiału niepalnego; przepis stosuje się do
pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po
dniu 31 grudnia 1984 r.,
b) był tak umieszczony, by w razie jego uszkodzenia lub przelania paliwo nie ściekało na elementy układu wydechowego,
c) nie miał wlewu paliwa w kabinie kierowcy, w pomieszczeniu przeznaczonym do przewozu osób,
w komorze silnikowej lub w bagażniku; przy
czym jeżeli wlew paliwa umieszczony jest z boku pojazdu, to korek wlewu paliwa w położeniu
zamkniętym nie może wystawać poza obrys
nadwozia; przepis stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia
1984 r.;
przepisów lit. a—c nie stosuje się do motocykla,
d) był odporny na korozję; powinien przejść badania szczelności wykonane przez wytwórcę, przy
ciśnieniu równym dwukrotnemu ciśnieniu roboczemu, ale nie mniejszemu niż 0,3 bara nadciśnienia; każda nadwyżka ciśnienia lub każde ciśnienie przekraczające ciśnienie robocze powinno być automatycznie kompensowane za pomocą odpowiednich urządzeń, w szczególności zaworów; konstrukcja zaworów powinna zapobiegać ryzyku powstawania pożaru; paliwo nie powinno wyciekać przez korek wlewu lub przez
urządzenia kompensujące nadwyżkę ciśnienia
nawet wtedy, gdy zbiornik będzie odwrócony;
dopuszcza się nieznaczne przesączenia paliwa,
jeśli nie przekraczają one 30 g/min, oraz skroplenia lub zroszenia,
e) był umieszczony w taki sposób, aby był możliwie
dobrze zabezpieczony przed skutkami zderzenia
czołowego lub uderzenia w tył, a w jego pobliżu
nie powinno być żadnych wystających części,
w szczególności ostrych krawędzi,
f) wykonany z tworzyw sztucznych, ponadto spełniał wymagania odporności na ogień według
Regulaminu Nr 34 EKG ONZ;
8) instalacja elektryczna:
a) była zabezpieczona przed uszkodzeniem mechanicznym wskutek tarcia o inne elementy pojazdu, a także przed korozją,
b) była wyposażona w umieszczony w łatwo dostępnym miejscu wyłącznik, umożliwiający
odłączenie akumulatora od zasadniczej instalacji elektrycznej bez użycia narzędzi; przepis stosuje się do samochodu ciężarowego i specjalnego o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, ciągnika siodłowego i balastowego
oraz autobusu o liczbie miejsc większej niż 15
łącznie z miejscem kierowcy, zarejestrowanych
po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1984 r.;
9) nie występowały wyraźne wycieki w postaci spadających kropel materiałów eksploatacyjnych z zespołów i układów pojazdów;
10) układ odpowietrzania skrzyni korbowej silnika o zapłonie iskrowym, z wyjątkiem silnika dwusuwowego, był kompletny i szczelny; przepisu nie stosuje się do motocykla oraz pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia
1987 r.;
11) układ pochłaniania par paliwa ze zbiornika paliwa
pojazdu z silnikiem o zapłonie iskrowym był kompletny i szczelny; przepis stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1995 r.;
12) istniała możliwość jazdy do tyłu; przepisu nie stosuje się do motocykla.
2. Kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż
trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h, nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu.
3. Przepis ust. 2 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1984 r.
4. Wózek boczny motocykla powinien być umieszczony po jego prawej stronie.
5. Pojazd o nacisku osi kierowanej lub sumie nacisków osi kierowanych, przekraczającym 45 kN (4,5 t),
powinien mieć układ kierowniczy z mechanizmem
wspomagającym. W razie uszkodzenia tego mechanizmu powinna być zapewniona kierowalność pojazdem.
1. Przedmioty wyposażenia i części pojazdów
związane z bezpieczeństwem ich użytkowania i ochroną środowiska mogą być stosowane w pojazdach, jeżeli spełniony jest co najmniej jeden z następujących
warunków:
1) oznakowane są znakami homologacji międzynarodowej stosowanymi w homologacji Europejskiej
Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) — „E” lub Unii Europejskiej
— „e”;
2) oznakowane są cechami producenta pojazdu, na
który wystawiono krajowe świadectwo homologacji typu pojazdu; ocechowanie to powinno być
zgłoszone do upoważnionej jednostki celem ewidencji;
3) oznakowane są cechami dostawcy producenta pojazdu, na który wystawiono krajowe świadectwo
homologacji typu pojazdu; ocechowanie to powinno być zgłoszone do upoważnionej jednostki celem ewidencji;
4) oznakowane są znakiem zgodności zgodnie z przepisami o systemie oceny zgodności i akredytacji;
przepisu nie stosuje się do przedmiotów wyposażenia i części oznakowanych znakiem bezpieczeństwa na podstawie dotychczasowych przepisów
o badaniach i certyfikacji;
5) tablice rejestracyjne mogą być stosowane w pojazdach, jeżeli oznakowane są znakiem producenta
zgodnie z przepisami o rejestracji i oznaczaniu pojazdów.
2. Przepis ust.1 stosuje się do producentów, importerów, dystrybutorów oraz podmiotów montujących
i świadczących usługi.
3. Wykaz przedmiotów wyposażenia i części związanych z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu
i ochroną środowiska podlegających sprawdzeniu
w tym zakresie przez jednostki akredytowane w polskim systemie akredytacji określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.
4. Przedmioty wyposażenia i części objęte obowiązkiem homologacji typu określone są w przepisach
o homologacji pojazdów.
1. Pojazd samochodowy wyposaża się:
1) w numer identyfikacyjny pojazdu (VIN) albo w numer nadwozia, podwozia lub ramy, umieszczony
w sposób trwały na nadwoziu, ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym, oraz tabliczkę znamionową określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia; numeru identyfikacyjnego VIN nie wymaga się dla pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1995 r. oraz dla motocykla zarejestrowanego po
raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego, przyczepy
przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami oraz
pojazdu z nadanym i wybitym numerem nadwozia/podwozia zgodnie z odrębnymi przepisami;
2) w numer umieszczony na silniku;
3) w samoczynne wycieraczki przedniej szyby w liczbie zapewniającej odpowiednie pole widzenia kierowcy oraz w urządzenie do zmywania tej szyby;
przepisu nie stosuje się do:
a) pojazdu wyposażonego w przednią szybę o takich wymiarach i kształcie, że kierowca bez zmiany normalnej pozycji może obserwować drogę
nie poprzez tę szybę,
b) w zakresie wyposażenia w urządzenie do zmywania przedniej szyby — samochodu osobowego zarejestrowanego po raz pierwszy przed
dniem 1 lipca 1971 r., a pozostałych pojazdów
zarejestrowanych przed dniem 1 lipca 1972 r.;
4) w prędkościomierz umieszczony w polu widzenia
kierowcy oraz w drogomierz;
5) w lusterka zapewniające kierującemu niezbędną
dla bezpieczeństwa ruchu widoczność do tyłu:
a) co najmniej jedno lusterko zewnętrzne po lewej
stronie pojazdu — w odniesieniu do samochodu
osobowego i motocykla, z zastrzeżeniem lit. b,
b) co najmniej dwa lusterka zewnętrzne, jedno po
lewej i jedno po prawej stronie pojazdu — w odniesieniu do pozostałych pojazdów oraz do samochodu osobowego ciągnącego przyczepę
i samochodu osobowego, w którym lusterko
wewnętrzne nie zapewnia dostatecznej widoczności do tyłu,
c) wewnętrzne — w odniesieniu do samochodu
osobowego;
6) w sygnał dźwiękowy o ciągłym i nieprzeraźliwym
tonie, o poziomie dźwięku mierzonym podczas postoju pojazdu z odległości 3 m, nie mniejszym niż:
a) 87 dB (A) — w odniesieniu do motocykla,
b) 96 dB (A) — w odniesieniu do pozostałych pojazdów;
7) w punkty kotwiczenia pasów bezpieczeństwa:
a) na przednich siedzeniach — stosuje się do pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, zarejestrowanego po raz pierwszy
po dniu 30 czerwca 1971 r., i do pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej
3,5 t zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu
30 czerwca 1995 r.,
b) na siedzeniach innych niż przednie samochodu
osobowego, skierowanych do przodu; warunek
stosuje się do samochodu osobowego zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia
1984 r.;
przepisów lit. a i b nie stosuje się do pojazdu z nadwoziem otwartym;
8) w pasy bezpieczeństwa na siedzeniach wyposażonych w punkty kotwiczenia; przepis stosuje się do:
a) przednich siedzeń w samochodach osobowych,
zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu:
— 30 czerwca 1971 r. — z silnikiem o pojemności skokowej powyżej 1400 cm3,
— 31 grudnia 1971 r. — z silnikiem o pojemności
skokowej od 1000 cm3 do 1400 cm3,
— 30 czerwca 1972 r. — pozostałych,
b) siedzeń innych niż przednie — w samochodach
osobowych zarejestrowanych po raz pierwszy
po dniu 30 czerwca 1993 r.,
c) siedzeń w pojazdach innych niż wymienione
w lit. a i b, wyposażonych w punkty kotwiczenia
pasów bezpieczeństwa — zarejestrowanych po
raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1993 r.;
przepisów lit. a—c nie stosuje się do pojazdu z nadwoziem otwartym;
9) w zagłówki na siedzeniach wyposażonych w pasy
bezpieczeństwa mocowane co najmniej w trzech
punktach, z wyjątkiem siedzeń w pojeździe z nadwoziem otwartym oraz siedzeń tylnych w pojeździe
z nadwoziem rodzaju coupe o układzie siedzeń
„2+2”; przepis stosuje się do pojazdów wyprodukowanych po dniu 31 grudnia 1995 r.;
10) w błotniki lub inne elementy nadwozia lub podwozia, o szerokości nie mniejszej niż szerokość opony,
a w przypadku kół bliźniaczych — nie mniejszej niż
odległość między zewnętrznymi krawędziami
opon; przy czym błotniki samochodu osobowego
i motocykla, przy masie własnej pojazdu, powinny
odpowiadać następującym warunkom:
a) kąt opasania koła przez błotnik powinien być taki, aby obejmował co najmniej z przodu 30° i z tyłu 50° od pionowej płaszczyzny przechodzącej
przez oś koła,
b) odległość między zewnętrzną krawędzią błotnika a osią koła w wymaganym kącie opasania nie
może być większa niż dwukrotna wartość statycznego promienia opony,
c) najniższy punkt tylnej krawędzi błotnika lub innego elementu pełniącego jego funkcję znajdujący
się w płaszczyźnie symetrii opony nie może znajdować się wyżej niż 150 mm ponad poziomą
płaszczyzną przechodzącą przez oś koła,
d) błotników nie wymaga się w pojeździe nietypowej konstrukcji;
11) w fartuchy odpowiednio przedłużające tylne błotniki od tyłu albo umieszczone dalej od kół niż błotniki, jeżeli przy masie własnej pojazdu błotnik lub
inny znajdujący się w płaszczyźnie symetrii opony
za tylnym kołem element nadwozia lub podwozia,
osłaniający tylne koło (koła), położony jest wyżej
nad jezdnią niż 0,25 odległości tego elementu od
pionowej płaszczyzny przechodzącej przez oś tylnego koła (kół), a dla samochodu osobowego i autobusu, samochodu ciężarowego i specjalnego
o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t z pojedynczymi kołami na osi tylnej oraz motocykla —
wyżej niż ta odległość; odległość dolnej krawędzi
fartucha od jezdni nie powinna przekraczać tych
wielkości; szerokość fartucha nie powinna być
mniejsza niż szerokość opony (opon), sztywność
fartuchów zaś powinna zapewniać ograniczenie do
minimum ochlapywania pojazdów jadących z tyłu;
fartuchów nie wymaga się w pojeździe o konstrukcji uniemożliwiającej ich umieszczenie;
12) w urządzenie zabezpieczające przed użyciem przez
osoby nieuprawnione;
13) w trójkąt do ustawiania na drodze, przeznaczony
do ostrzegania o obecności unieruchomionego pojazdu; przepisu nie stosuje się do motocykla jednośladowego;
14) w gaśnicę umieszczoną w miejscu łatwo dostępnym w razie potrzeby jej użycia; przepisu nie stosuje się do motocykla;
15) w tłumik wydechu — w odniesieniu do pojazdu napędzanego silnikiem spalinowym; wylot rury wydechowej nie może być skierowany w prawą stronę;
16) w przyrząd kontrolny — tachograf samochodowy;
przepis stosuje się do:
a) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej
9 t i powyżej, zarejestrowanego po raz pierwszy
po dniu 31 grudnia 1984 r.,
b) pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, wyprodukowanego po dniu 31 grudnia
1999 r.,
z wyjątkiem autobusu miejskiego używanego
w komunikacji miejskiej lub miejskiej i podmiejskiej oraz pojazdu Sił Zbrojnych;
17) w homologowany ogranicznik prędkości montowany przez producenta lub jednostkę przez niego
upoważnioną; przepis:
a) stosuje się do:
— autobusu o dopuszczalnej masie całkowitej
przekraczającej 10 t, dla którego ogranicznik
prędkości powinien być ustawiony na prędkość maksymalną 100 km/h,
— samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej
przekraczającej 12 t, dla którego, uwzględniając tolerancje, ogranicznik prędkości powinien być ustawiony na prędkość maksymalną
85 km/h, tak aby prędkość rzeczywista pojazdu nie mogła przekroczyć 90 km/h,
b) nie stosuje się do pojazdu:
— zarejestrowanego przed dniem 1 stycznia
1988 r.,
— specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Biura Ochrony Rządu, Agencji
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Służby Więziennej,
Sił Zbrojnych i jednostek ochrony przeciwpożarowej,
— zabytkowego,
— nierozwijającego ze względów konstrukcyjnych prędkości większych niż określone
w lit. a,
— używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach,
— przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych w obszarach miejskich;
18) w miejsce przewidziane do umieszczenia tablic rejestracyjnych, spełniające wymagania określone
w załączniku nr 5 do rozporządzenia; przepis stosuje się do pojazdu samochodowego mającego cztery i więcej kół, wyprodukowanego po dniu 31 grudnia 1999 r.;
19) w zaczep do holowania z przodu pojazdu, a w odniesieniu do samochodu osobowego także z tyłu;
zaczep do holowania powinien wytrzymywać siłę
zarówno ciągnącą, jak i ściskającą równą co najmniej połowie ciężaru wynikającego z dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, na którym jest zamocowany; przepis stosuje się do pojazdu wyprodukowanego po dniu 31 grudnia 1999 r.;
20) w podpórkę (podpórki), zapewniającą stabilne
ustawienie pojazdu na podłożu, zgodną z przepisami o homologacji pojazdów;
21) w uchwyt (uchwyty) dla pasażera zgodny z przepisami o homologacji pojazdów.
2. Przepisy ust.1 pkt 1, 10, 11, 13 i 18 stosuje się
również do przyczepy.
3. Pojazd samochodowy nie może być wyposażony
w silnik dwusuwowy.
4. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do motocykla oraz
samochodu osobowego zarejestrowanego po raz
pierwszy przed dniem 1 stycznia 1986 r. i pozostałych
pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed
dniem 30 kwietnia 1993 r.
5. Pojazd powinien być wyposażony w ogumienie
pneumatyczne, o nośności dostosowanej do nacisku
koła, oraz dostosowane do maksymalnej prędkości pojazdu; ciśnienie w ogumieniu powinno być zgodne
z zaleceniami wytwórni dla danej opony i obciążenia
pojazdu.
6. Dopuszcza się w celu krótkotrwałego użycia wyposażenie pojazdu w koło zapasowe, o parametrach
odmiennych niż parametry stosowanego normalnie
koła jezdnego, o ile koło takie wchodzi w skład fabrycznego wyposażenia pojazdu — na warunkach określonych przez wytwórnię pojazdu.
7. Pojazd nie może być wyposażony, z zastrzeżeniem ust. 5:
1) w opony różnej konstrukcji, w tym o różnej rzeźbie
bieżnika, na kołach jednej osi, z zastrzeżeniem pkt 3;
2) w przypadku pojazdu samochodowego o dwóch
osiach z kołami pojedynczymi:
a) w opony diagonalne lub diagonalne z opasaniem na kołach tylnej osi, jeżeli na kołach przedniej osi znajdują się opony radialne,
b) w opony diagonalne na kołach tylnej osi, jeżeli
na kołach przedniej osi znajdują się opony diagonalne z opasaniem;
3) w opony różnej konstrukcji na osiach składowych;
4) w opony, których wskaźniki pokazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki — o głębokości rzeźby
bieżnika mniejszej niż 1,6 mm, z zastrzeżeniem § 23
ust. 4 pkt 3;
5) w opony o widocznych pęknięciach odsłaniających
lub naruszających ich osnowę;
6) w opony z umieszczonymi trwale, wystającymi na
zewnątrz elementami przeciwślizgowymi.
8. Samochód ciężarowy i specjalny o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t, autobus oraz przyczepa mogą być wyposażone w sygnał akustyczny
ostrzegający o cofaniu pojazdu; sygnał ten powinien
się włączać i wyłączać równocześnie z włączeniem lub
wyłączeniem światła cofania, a w odniesieniu do pojazdu niewyposażonego w to światło — z włączeniem
lub wyłączeniem biegu wstecznego.
1. Pojazd, z zastrzeżeniem ust. 2, wyposaża się
w następujące światła zewnętrzne:
1) drogowe — pojazd samochodowy, którego konstrukcja umożliwia
rozwijanie prędkości przekraczającej
40 km/h;
2) mijania — pojazd samochodowy;
3) kierunkowskazów — pojazd samochodowy i przyczepa; nie
stosuje się do motocykla jednośladowego zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem
1 stycznia 1986 r.;
4) hamowania „stop” — pojazd samochodowy i przyczepa;
5) oświetlające tylną tablicę — pojazd samochodorejestracyjną wy i przyczepa;
6) pozycyjne przednie — pojazd samochodowy oraz przyczepa o szerokości
1,6 m lub więcej;
7) pozycyjne tylne — pojazd samochodowy i przyczepa;
8) odblaskowe tylne inne niż — pojazd samochodotrójkątne wy;
9) odblaskowe tylne trójkątne — przyczepa;
10) odblaskowe przednie — przyczepa;
11) odblaskowe boczne — pojazd samochodowy o długości przekraczającej 6,0 m,
ciągnik siodłowy
i przyczepa;
12) awaryjne — pojazd samochodowy, z wyjątkiem
motocykla, i przyczepa;
13) przeciwmgłowe tylne — pojazd samochodowy, z wyjątkiem
motocykla, i przyczepa;
14) cofania — pojazd samochodowy, z wyjątkiem
motocykla;
15) obrysowe przednie i tylne — pojazd samochodowy i przyczepa, których szerokość
przekracza 2,1 m;
nie stosuje się do
podwozia samochodu ciężarowego
z kabiną w zakresie
świateł obrysowych
tylnych;
16) pozycyjne boczne — pojazd samochodowy i przyczepa, których długość przekracza 6 m (długość
przyczepy powinna
być liczona razem
z dyszlem).
2. Przepisów ust. 1:
1) pkt 12—15 nie stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia
1986 r. oraz pojazdu Sił Zbrojnych;
2) pkt 16 nie stosuje się do podwozia samochodu ciężarowego z kabiną oraz pojazdu zarejestrowanego
po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie rozporządzenia.
3. Ponadto dopuszcza się wyposażenie w następujące światła:
1) drogowe — pojazdu samochodowego innego niż wymieniony w ust. 1
pkt 1;
2) przeciwmgłowe przednie — pojazdu samochodowego;
3) pozycyjne przednie — przyczepy innej niż
wymieniona w ust. 1
pkt 6;
4) postojowe — pojazdu samochodowego o długości nieprzekraczającej 6,0 m i szerokości nieprzekraczającej 2,0 m; zabrania
się umieszczania tych
świateł na innych pojazdach;
5) odblaskowe boczne — pojazdu samochodowego innego niż wymieniony w ust. 1
pkt 11;
6) odblaskowe przednie — pojazdu samochodowego;
7) jazdy dziennej — pojazdu samochodowego;
8) pozycyjne boczne — pojazdu innego niż
wymieniony w ust.1
pkt 16;
9) obrysowe przednie i tylne — pojazdu samochodowego i przyczepy, o szerokości od
1,8 m do 2,1 m oraz
podwozia samochodu ciężarowego z kabiną;
12) przeciwmgłowe tylne — motocykla;
13) odblaskowe tylne inne — przyczepy;
niż trójkątne
14) oznakowanie odblaskowe — pojazdu, o którym
konturowe mowa w § 42 ust. 1.
4. Na wózku bocznym motocykla powinny być
umieszczone światła:
4) kierunkowskazów; przepis stosuje się do pojazdu
wyprodukowanego po dniu 30 czerwca 1993 r.,
odpowiadające warunkom określonym dla tych
świateł; światła pozycyjne powinny się włączać i wyłączać równocześnie ze światłami pozycyjnymi motocykla.
5. Na wózku bocznym motocykla zabrania się
umieszczania światła drogowego, światła mijania
i światła przeciwmgłowego.
1. Światła pojazdu powinny odpowiadać następującym warunkom ogólnym:
1) światła przeznaczone do oświetlania drogi przed
pojazdem powinny być umieszczone w sposób
umożliwiający łatwą regulację kierunku strumienia
świetlnego;
2) osie świateł sygnalizacyjnych powinny być równoległe do płaszczyzny jezdni, osie świateł odblaskowych bocznych i pozycyjnych bocznych powinny
być ponadto prostopadłe do podłużnej płaszczyzny
symetrii pojazdu, a osie pozostałych świateł sygnalizacyjnych — równoległe do tej płaszczyzny; dopuszcza się odchylenia od powyższych kierunków
nie większe niż 3°;
3) światła tego samego rodzaju powinny mieć takie
same właściwości świetlne i powinny być umieszczone symetrycznie względem podłużnej płaszczy
zny symetrii pojazdu; warunku symetrii rozmieszczenia nie stosuje się do świateł oświetlających tylną tablicę rejestracyjną oraz pojedynczych świateł
cofania i przeciwmgłowych tylnych;
4) nie powinny oślepiać innych uczestników ruchu;
warunku nie stosuje się do świateł drogowych;
5) światła mijania powinny dawać wyraźną granicę
światła i cienia;
6) światła czerwone nie powinny być widoczne z przodu, a światła białe (żółte selektywne) — z tyłu, z wyjątkiem światła cofania oraz świateł dodatkowych
przewidzianych w § 24 ust.1 pkt 8, § 25 ust. 2, § 26
ust. 3, § 27 ust. 2, § 31 ust. 1 oraz w § 32 ust. 1.
2. Połączenia elektryczne powinny zapewniać, aby:
1) światła pozycyjne przednie i tylne, światła obrysowe (jeśli pojazd jest w nie wyposażony), światła pozycyjne boczne (jeśli pojazd jest w nie wyposażony) i światła oświetlające tylną tablicę rejestracyjną mogły być włączane i wyłączane tylko jednocześnie; warunek ten nie obowiązuje, gdy światła pozycyjne pełnią funkcję świateł postojowych lub kiedy światła pozycyjne boczne migają (świecą światłem przerywanym) razem z kierunkowskazami po
tej samej stronie pojazdu;
2) światła drogowe, mijania i przeciwmgłowe przednie nie mogły być włączone, jeżeli nie są włączone
równocześnie światła wymienione w pkt 1; przepisu nie stosuje się do świateł drogowych lub mijania, kiedy są używane do wysyłania krótkich,
przerywanych sygnałów ostrzegawczych.
3. Światła i oznakowanie odblaskowe powinny ponadto odpowiadać warunkom szczegółowym, określonym w załączniku nr 6 do rozporządzenia.
1. Pojazd samochodowy, z wyjątkiem motocykla i trzykołowego pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 1 t, wyposaża się w następujące rodzaje układów hamulcowych,
zwanych dalej „hamulcami”:
1) hamulec roboczy działający na wszystkie koła —
przeznaczony do zmniejszania prędkości pojazdu
i zatrzymywania go w sposób niezawodny, szybki
i skuteczny, niezależnie od jego prędkości i obciążenia oraz od kąta wzniesienia lub spadku jezdni,
z możliwością:
a) regulowania intensywności hamowania,
b) dokonywania hamowania z miejsca kierowcy
bez użycia rąk; w odniesieniu do pojazdu inwalidzkiego dopuszcza się użycie jednej ręki;
2) hamulec awaryjny działający na koła co najmniej
jednej osi pojazdu, przeznaczony do zatrzymania
pojazdu w razie awarii hamulca roboczego, z możliwością:
a) regulowania intensywności hamowania,
b) dokonywania hamowania z miejsca kierowcy
z możliwością trzymania kierownicy przynajmniej jedną ręką;
3) hamulec postojowy, przeznaczony do unieruchamiania pojazdu na wzniesieniu i spadku, z możliwością:
a) działania podczas nieobecności kierowcy, przy
czym robocze części hamulca powinny pozostawać w położeniu zahamowania za pomocą wyłącznie mechanicznego urządzenia,
b) dokonywania hamowania z miejsca kierowcy;
wyposażenie w hamulec postojowy nie jest wymagane, jeżeli hamulec awaryjny, o którym mowa
w pkt 2, spełnia wymagane warunki określone dla
hamulca postojowego.
2. Trzykołowy pojazd samochodowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 1 t powinien
być wyposażony w:
1) dwa niezależne hamulce łącznie działające na
wszystkie koła;
2) hamulec postojowy działający na koło (koła) co najmniej jednej osi; hamulec ten może mieć wspólne
części z jednym z hamulców wymienionych
w pkt 1 i powinien być niezależny od hamulca działającego na koło (koła) drugiej osi.
3. Motocykl powinien być wyposażony w dwa niezależne hamulce, z których jeden działa co najmniej na
przednie koło (koła), a drugi — co najmniej na tylne koło (koła).
4. Motocykl z bocznym wózkiem powinien być wyposażony w hamulce wymienione w ust. 3, z tym że jeśli skuteczność hamowania spełnia wymagania określone w lp. 2 tabeli załącznika nr 7 do rozporządzenia,
o której mowa w § 16 ust. 2, hamulec działający na koło wózka nie jest wymagany.
5. Przyczepa powinna być wyposażona w następujące rodzaje hamulców:
1) hamulec roboczy:
a) spełniający wymagania określone w ust. 1 pkt 1,
b) uruchamiany z miejsca kierowcy jednym ruchem łącznie z hamulcem roboczym pojazdu
ciągnącego, z zastrzeżeniem przepisu ust. 7,
c) zapewniający samoczynne zatrzymanie przyczepy w razie zerwania podczas jazdy połączenia
z pojazdem ciągnącym;
2) hamulec postojowy:
a) działający również, gdy przyczepa jest odłączona od pojazdu ciągnącego,
b) uruchamiany z zewnątrz, a w odniesieniu do
przyczepy przystosowanej do przewozu osób —
uruchamiany również z wnętrza przyczepy;
przez uruchamianie rozumie się również zwalnianie hamulca.
6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się do:
1) przyczepy lekkiej, pod warunkiem że niezależnie od
urządzenia łączącego przyczepa ta ma dodatkowe
połączenie (łańcuch, linka), które w razie zerwania
głównego urządzenia łączącego będzie zapobiegało dotykaniu jezdni przez dyszel i zapewniało nie
zbędną kierowalność przyczepy; jeżeli jednak dopuszczalna masa całkowita takiej przyczepy jest
większa niż połowa masy własnej pojazdu ciągnącego, powinna ona spełniać wymagania określone
w ust. 7;
2) jednoosiowej przyczepy dłużycowej.
7. W przyczepie o dopuszczalnej masie całkowitej
nieprzekraczającej 3,5 t, przeznaczonej do ciągnięcia
przez pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita
wynosi nie mniej niż 1,33 dopuszczalnej masy całkowitej przyczepy, dopuszcza się hamulec roboczy typu
bezwładnościowego (najazdowy), działający co najmniej na koła jednej osi; warunek stosuje się również
do przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 5 t, zarejestrowanej po raz pierwszy
przed dniem 1 stycznia 1968 r.
8. Przepisu ust. 7 nie stosuje się do naczepy.
1. Hamulce pojazdu powinny zachowywać
wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji.
2. Hamulce powinny ponadto odpowiadać następującym warunkom:
1) równoczesne uruchomienie hamulca roboczego
i awaryjnego nie może ujemnie wpływać na działanie żadnego z nich, zarówno w przypadku, gdy
obydwa hamulce są sprawne, jak i w przypadku
uszkodzenia jednego z nich;
2) w przypadku uszkodzenia hamulca roboczego
w pojeździe samochodowym powinna być zapewniona możliwość hamowania takiej liczby kół przez
działanie na hamulec roboczy, aby skuteczność hamowania nie była mniejsza niż 30% wymaganej
skuteczności; w pojeździe, w którym można uzyskać skuteczność hamowania wymaganą dla hamulca awaryjnego, nie wymaga się oddzielnego
jego sterowania; przepis stosuje się do zarejestrowanych po raz pierwszy:
a) po dniu 31 grudnia 1969 r. — autobusu o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 5 t i samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie
całkowitej przekraczającej 12 t,
b) po dniu 31 grudnia 1983 r. — pozostałych pojazdów;
3) działanie hamulca roboczego powinno być odpowiednio rozłożone między osie; powinno ono być
jednakowe dla kół tej samej osi;
4) zużycie hamulców powinno być łatwo kompensowane systemem ręcznej lub samoczynnej regulacji; elementy układu hamulcowego powinny mieć
taki zapas ruchu, aby po nagrzaniu hamulców lub
po osiągnięciu określonego stopnia zużycia okładzin możliwe było hamowanie bez konieczności
natychmiastowej regulacji;
5) w przypadku hamulca uruchamianego za pomocą
energii znajdującej się w zbiorniku, jeżeli hamowanie z wymaganą skutecznością nie jest możliwe bez
użycia zgromadzonej energii, pojazd powinien być
wyposażony, poza manometrem, w urządzenie wysyłające świetlne lub akustyczne sygnały, ostrzegające o obniżeniu zapasu energii do poziomu równego lub mniejszego niż 65% normalnego poziomu;
6) w przypadku hamulca pneumatycznego połączenie
pojazdu ciągnącego z przyczepą powinno składać
się co najmniej z dwóch przewodów (zasilającego
i sterującego); przepis stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia
1985 r.;
7) w przypadku hamulca hydraulicznego zbiorniczek
płynu hamulcowego powinien być umieszczony
w miejscu łatwo dostępnym dla kontroli.
1. Skuteczność hamowania określa się wskaźnikiem, który jest stosunkiem siły hamowania do siły
wynikającej z dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu
lub stosunkiem opóźnienia hamowania (uzyskanego
na drodze poziomej o nawierzchni twardej, suchej
i czystej) do przyspieszenia ziemskiego.
2. Wskaźnik skuteczności hamowania nie może być
mniejszy niż podany w tabeli „Wskaźniki skuteczności
hamowania”, stanowiącej załącznik nr 7 do rozporządzenia.
3. Hamulce uważa się za sprawne, jeżeli wymagana skuteczność jest uzyskiwana bez nadmiernego odchylenia prostoliniowego toru ruchu pojazdu i nadmiernych drgań.
4. Hamulec postojowy powinien zapewniać unieruchomienie całkowicie obciążonego pojazdu na wzniesieniu i spadku o pochyleniu co najmniej 16%, a całkowicie obciążonego zespołu pojazdów — co najmniej
8%.
Rozdział 5 Warunki dodatkowe dla autobusu
1. Liczba miejsc dla pasażerów siedzących
i stojących powinna być tak ustalona, aby nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej autobusu.
2. Przyjmuje się, że średnia masa jednego pasażera wraz z bagażem wynosi:
1) dla autobusu miejskiego — 68 kg;
2) dla pozostałych autobusów — 71 kg.
1. Autobus powinien być wyposażony w:
1) co najmniej jedne drzwi po prawej stronie, a autobus regularnej miejskiej komunikacji publicznej —
co najmniej w dwoje drzwi po prawej stronie, wyposażone w uchwyty lub poręcze; w razie urządzenia oddzielnego przedziału kierowcy przedział ten
powinien umożliwiać wyjście na zewnątrz autobusu;
2) wyjścia awaryjne — w przypadku autobusu o długości przekraczającej 6,00 m; dostęp do tych wyjść
nie powinien być niczym utrudniony, przy czym
siedzenia z oparciem odchylanym oraz z oparciem
nie wyższym niż 450 mm nie uważa się za utrudnienie; przepis stosuje się do autobusu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 grudnia 1965 r.;
3) dwie gaśnice, z których jedna powinna być umieszczona możliwie blisko kierowcy, a druga — wewnątrz autobusu, w miejscu łatwo dostępnym
w razie potrzeby jej użycia; autobus o długości
nieprzekraczającej 6,00 m może być wyposażony
w jedną gaśnicę;
4) zasłonę za miejscem kierowcy, zabezpieczającą
przed pogorszeniem widoczności drogi w razie
włączenia oświetlenia wnętrza autobusu; przepis
stosuje się do autobusu miejskiego używanego
w komunikacji miejskiej lub miejskiej i podmiejskiej o długości przekraczającej 6,00 m;
5) apteczkę doraźnej pomocy;
7) urządzenie do oświetlania wnętrza;
8) zasłony w bocznych oknach, jeżeli nie jest wyposażony w szyby przeciwsłoneczne;
9) urządzenie służące do dawania sygnałów z wnętrza
autobusu do kierowcy, jeżeli znajduje się on w oddzielnym pomieszczeniu;
10) lusterko wewnętrzne zapewniające kierowcy widoczność wnętrza autobusu;
11) bagażnik urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem;
12) napis wskazujący dopuszczalną liczbę miejsc do
siedzenia i do stania;
13) tablice kierunkowe — na autobusie regularnej komunikacji publicznej;
14) materiały wnętrza pomieszczenia pasażerskiego
o prędkości spalania nie większej niż 100 mm/min
zgodnie z przepisami o homologacji pojazdów;
przepisu nie stosuje się do autobusu o całkowitej
liczbie miejsc dla pasażerów mniejszej niż 22 oraz
autobusu z miejscami do stania.
2. Przepisu ust.1 pkt 5, 6, 8 i 11 nie stosuje się do autobusu miejskiego używanego w komunikacji miejskiej
lub miejskiej i podmiejskiej.
3. Ponadto autobus może być wyposażony w:
1) dachowe wyjścia awaryjne;
2) światło przeznaczone do oświetlania stopni drzwi.
1. Liczba wyjść awaryjnych, o których mowa
w § 18 ust.1 pkt 2, nie może być mniejsza niż:
1) przy liczbie miejsc dla pasażerów nie większej niż
22 — trzy;
2) przy liczbie miejsc dla pasażerów większej niż 22,
lecz nie większej niż 35 — cztery; dwa z prawej
i dwa z lewej strony albo dwa z prawej strony, jedno z lewej i jedno z tyłu;
3) przy liczbie miejsc dla pasażerów większej niż 35 —
pięć; dwa z prawej strony, dwa z lewej strony i jedno z tyłu albo trzy z prawej strony i dwa z lewej strony.
2. Jeżeli miejsce kierowcy znajduje się w pomieszczeniu niepołączonym drzwiami z pomieszczeniem dla
pasażerów, pomieszczenie takie powinno być wyposażone w wyjście awaryjne w innej ścianie niż drzwi wejściowe niezależnie od wyjść awaryjnych dla pasażerów, o których mowa w ust.1.
Światło przeznaczone do oświetlania stopni
drzwi, o których mowa w § 18 ust. 3 pkt 2, powinno odpowiadać następującym warunkom:
1) liczba: co najmniej jedno;
3) rozmieszczenie: nad górną krawędzią drzwi lub
przy stopniach;
4) połączenia elektryczne: włączenie światła powinno
nastąpić po otwarciu drzwi lub równocześnie z ich
otwarciem, a wyłączenie powinno nastąpić równocześnie z zamknięciem drzwi; działanie tego oświetlenia może być uzależnione od włączenia świateł
pozycyjnych pojazdu.
1. Autobus regularnej komunikacji publicznej
powinien być wyposażony w tablice kierunkowe, o których mowa w § 18 ust.1 pkt 13: czołową i boczną, przy
czym autobus ten kursujący na linii oznaczonej numerem lub literą — również w tylną i wewnętrzną.
2. Przepisy § 17, § 18 ust.1 pkt 1—3, 5—9, 11 i 12
oraz ust. 3, § 19 i § 20 stosuje się odpowiednio również
do przyczepy przystosowanej do przewozu osób.
1. Autobus szkolny powinien być tak zbudowany, aby:
1) miejsce kierowcy nie znajdowało się w kabinie wydzielonej z przestrzeni pasażerskiej;
2) drzwi spełniały następujące wymagania:
a) były zdalnie sterowane z miejsca kierowcy; przepisu nie stosuje się do drzwi tylnych, o ile istnieją,
b) możliwe było zablokowanie ich otwarcia od wewnątrz z miejsca kierowcy; funkcja ta nie może
ograniczać działania układu awaryjnego otwierania drzwi,
c) były automatycznie blokowane, gdy pojazd porusza się z prędkością przekraczającą 5 km/h,
d) otwarcie drzwi było sygnalizowane przerywanym sygnałem akustycznym o nieprzenikliwym
dźwięku wewnątrz autobusu; funkcja ta może
być wyłączona, gdy autobus nie przewozi dzieci,
e) spełniały warunek zapobiegania niebezpieczeństwu odniesienia obrażeń przez pasażera spowodowanych ruchem drzwi i jego uwięzieniem
podczas ich zamykania, poprzez zastosowanie
mechanizmu samopowrotu, szerokich i miękkich uszczelek lub innych podobnych rozwiązań;
3) był wyposażony w:
a) miejsce z przodu i z tyłu wewnątrz pojazdu przeznaczone na umieszczenie tablicy „AUTOBUS
SZKOLNY” określonej w przepisach w sprawie
rejestracji i oznaczania pojazdów,
b) miejsce z przodu i z tyłu po lewej stronie pojazdu na wysokości od 60 cm do 180 cm od powierzchni jezdni przeznaczone na umieszczenie
tablicy ze znakiem „STOP”, określonej w przepisach w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wyposażone w urządzenie uwidaczniające
tę tablicę sterowane z miejsca kierowcy; działanie urządzenia powinno być automatyczne po
otwarciu drzwi autobusu i sygnalizowane kierowcy lampką kontrolną koloru czerwonego; powinna istnieć możliwość wyłączenia tej funkcji,
c) miejsce z przodu i z tyłu po lewej stronie pojazdu przeznaczone na umieszczenie kwadratowej
tablicy barwy żółtej z symbolem dzieci barwy
czarnej określonej w przepisach w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów; miejsce z tyłu pojazdu powinno być oświetlone, z możliwością
wyłączenia oświetlenia z miejsca kierowcy,
d) ostrzegawczy sygnał świetlny błyskowy, o którym mowa w § 38 ust.1, włączający się wraz ze
światłami awaryjnymi automatycznie przy
otwartych drzwiach; powinna istnieć możliwość
wyłączenia tej funkcji przez kierowcę,
e) sygnał akustyczny ostrzegający na zewnątrz
o cofaniu pojazdu,
f) urządzenie zapobiegające przed ruszeniem pojazdu z otwartymi drzwiami, także na pochyłościach;
4) okna uniemożliwiały wychylanie się na zewnątrz;
5) liczba miejsc stojących nie przekraczała 25% liczby
siedzeń, przy czym dopuszcza się zwiększenie tej
liczby o 4, w przypadku gdy w przestrzeni, o której
mowa w pkt 6, nie jest przewożony pasażer na wózku inwalidzkim; powierzchnią przeznaczoną na
miejsca stojące może być powierzchnia, nad którą
wysokość wolnej przestrzeni wynosi co najmniej
190 cm lub co najmniej 180 cm w przypadku części
przejścia usytuowanego ponad tylną osią i za nią;
6) istniała oznakowana przestrzeń przeznaczona dla
pasażera niepełnosprawnego na wózku inwalidzkim, taka, która:
a) umożliwia przewóz co najmniej jednej osoby na
wózku inwalidzkim tyłem do kierunku jazdy,
b) jest wyposażona w pas bezpieczeństwa ze zwijaczem i blokadą, umożliwiający zapięcie pasażera wraz z wózkiem, a dostęp do niej jest zapewniony przez urządzenie do załadunku i wyładunku będące na wyposażeniu autobusu;
w przestrzeni tej mogą być umieszczone siedzenia
składane, o ile zachowane będą powyższe warunki, gdy siedzenia są złożone;
7) siedzenia miały następujące cechy:
a) były skierowane do przodu; wymagania tego nie
stosuje się do składanych siedzeń, o których mowa w pkt 6; siedzenia skierowane do przodu powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa,
b) siedzenia skrajne były wyposażone w elementy
zabezpieczające pasażerów przed przemieszczeniem w bok,
c) miejsca do siedzenia miały wymiary i rozmieszczenie określone w tabeli nr 1 „Wymiary i rozmieszczenie siedzeń w autobusie szkolnym”,
zamieszczonej w załączniku nr 8 do rozporządzenia.
2. Przyjmuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, że masa pasażera w autobusie szkolnym wynosi 68 kg, a w przypadku pasażerów stojących, w sytuacji, o której mowa
w ust. 3 pkt 2, przyjmuje się wartość średnią ważoną
masy pasażera wynikającą z zastosowanych wymiarów siedzeń.
3. Dopuszcza się:
1) siedzenia o wymiarach (rozmieszczeniu), w zależności od wieku/masy pasażerów, określone w tabeli nr 2 „Wymiary i rozmieszczenie siedzeń w autobusie szkolnym”, zamieszczonej w załączniku nr 8
do rozporządzenia;
2) stosowanie siedzeń o różnych wymiarach i rozmieszczeniu w tej samej przestrzeni pasażerskiej;
3) wyposażenie autobusu w demontowane siedzenia,
zamocowane w przestrzeni, o której mowa w ust.1
pkt 6, pod warunkiem że takie siedzenia mogą być
łatwo usunięte.
Rozdział 6 Warunki dodatkowe dla autobusu
o dopuszczalnej prędkości do 100 km/h
1. Stosunek mocy maksymalnej silnika autobusu do dopuszczalnej masy całkowitej powinien wynosić co najmniej 11 kW/t.
2. Autobus powinien być typu homologowanego
w zakresie hamowania według Regulaminu nr 13 EKG
ONZ zgodnie co najmniej z 06 serią poprawek.
3. Autobus powinien być przebadany przez producenta z wynikiem pozytywnym w zakresie stateczności
ruchu po rozerwaniu jednej z opon kół osi przedniej.
4. Autobus powinien być wyposażony w:
1) przyrząd kontrolny — tachograf samochodowy
o zakresie pomiarowym co najmniej do 125 km/h;
2) ogranicznik prędkości o nastawionej prędkości granicznej 100 km/h;
3) opony o głębokości rzeźby bieżnika co najmniej
3 mm;
4) opony homologowane według Regulaminu nr 54
EKG ONZ; nie dopuszcza się opon bieżnikowanych
na osiach z kołami pojedynczymi, o ile nie są osiami składowymi osi wielokrotnych, oraz opon o pogłębionych (nacinanych) rowkach bieżnika;
5) siedzenia wyściełane o wysokości oparć co najmniej 650 mm, a w przypadku siedzeń w ostatnim
rzędzie — 560 mm;
6) pasy bezpieczeństwa co najmniej dwupunktowo
mocowane, automatycznie blokujące się, ze zwija
czami na siedzeniach, przed którymi nie ma innych
siedzeń, oraz na siedzeniu kierowcy; punkty kotwiczenia pasów powinny spełniać wymagania Regulaminu nr 14 EKG ONZ; w pobliżu takich siedzeń powinno być oznakowanie nakazujące zapięcie pasów;
7) siedzenia homologowane według Regulaminu
nr 17 lub spełniające wymagania Regulaminu
nr 80 EKG ONZ oraz w pasy bezpieczeństwa na
wszystkich siedzeniach, przy czym punkty kotwiczenia pasów powinny spełniać wymagania Regulaminu nr 14 EKG ONZ; przepis stosuje się do zarejestrowanych po raz pierwszy:
a) autobusu nowego typu — po dniu 31 grudnia
1998 r.,
b) pozostałych autobusów o dopuszczalnej masie
całkowitej przekraczającej 3,5 t — po dniu
30 września 1999 r.;
8) wyściełane podłokietniki na skraju każdego zespołu dwóch siedzeń uniemożliwiające przemieszczanie się pasażerów na boki;
9) przegrodę zabezpieczającą kierowcę przed uderzeniem z tyłu;
10) urządzenia zabezpieczające bagaż przed przemieszczaniem się w przestrzeni pasażerskiej.
Rozdział 7 Warunki dodatkowe dla taksówki
1. Taksówkę wyposaża się w:
1) taksometr z ważnym dowodem legalizacji;
2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów, a taksówkę bagażową — co najmniej w jedno miejsce dla
pasażera;
3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia
lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia; przepisu nie stosuje się
do taksówki bagażowej;
4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów taksówki osobowej;
5) gaśnicę umieszczoną w miejscu łatwo dostępnym
w razie potrzeby jej użycia;
6) apteczkę doraźnej pomocy;
8) dodatkowe światło z napisem „TAXI”, odpowiadające następującym warunkom:
a) rozmieszczenie: na dachu,
b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi
napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu;
w taksówce bagażowej napis może być widoczny tylko z przodu pojazdu,
c) połączenia elektryczne: światło może być włączone wówczas, gdy taksometr jest wyłączony,
niezależnie od włączenia innych świateł i położenia urządzenia umożliwiającego pracę silnika;
włączenie lub wyłączenie taksometru powinno
powodować równoczesne odpowiednio wyłączenie lub włączenie światła,
d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku
z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza.
2. Dopuszcza się uzupełnienie światła, o którym
mowa w ust. 1 pkt 8, o dwa światła migające barwy żółtej samochodowej, umieszczone po obu stronach lampy we wspólnej obudowie. Światła te mogą być włączane i wyłączane odrębnym wyłącznikiem przez kierowcę taksówki w razie zagrożenia jego bezpieczeństwa.
3. Dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp
z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom:
1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej
i z prawej strony światła z napisem „TAXI”;
2) barwa: biała lub żółta samochodowa;
3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności
napisu „TAXI”.
4. Dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są
one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze
danych gmin lub związku komunalnego.
Rozdział 8 Warunki dodatkowe dla pojazdu samochodowego
uprzywilejowanego
1. Pojazd samochodowy uprzywilejowany wyposaża się w sygnały ostrzegawcze:
2. Pojazd samochodowy uprzywilejowany może
być ponadto wyposażony w umieszczone na zewnątrz
dodatkowe światło barwy białej lub żółtej selektywnej,
umocowane w sposób umożliwiający zmianę kierunku
strumienia świetlnego (szperacz); światło to powinno
być włączane i wyłączane niezależnie od innych świateł.
1. Urządzenia wysyłające ostrzegawcze sygnały dźwiękowe powinny spełniać następujące wymagania:
1) wysyłać sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie;
2) fale dźwiękowe powinny być wysyłane co najmniej
do przodu, a oś ich rozchodzenia się powinna być
równoległa do podłużnej osi symetrii pojazdu; dopuszcza się odchylenie od tego kierunku nie większe niż 15°;
3) być tak sterowane, aby ich włączenie nie było możliwe bez równoczesnego włączenia sygnału świetlnego.
2. Ostrzegawczy sygnał świetlny błyskowy powinien odpowiadać następującym warunkom:
1) liczba świateł: co najmniej jedno, lecz nie więcej niż
sześć;
2) rozmieszczenie świateł: na dachu nadwozia (kabiny); dopuszcza się umieszczenie świateł w innym
miejscu, przy zapewnieniu wymaganej widoczności sygnału;
3) barwa światła: niebieska;
4) włączanie świateł błyskowych powinno być niezależne od położenia urządzenia umożliwiającego
pracę silnika oraz od włączenia sygnałów dźwiękowych;
5) powinien być widoczny z każdej strony pojazdu
z odległości co najmniej 150 m przy oświetleniu
słonecznym i nie powinien oślepiać innych uczestników ruchu.
3. Pojazd może być dodatkowo wyposażony w sygnały świetlne błyskowe barwy czerwonej, odpowiadające warunkom określonym w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, widoczne co najmniej z przodu i z tyłu pojazdu z odległości co najmniej 150 m przy oświetleniu słonecznym
i nieoślepiające innych uczestników ruchu.
1. Pojazd samochodowy straży pożarnej —
pożarniczy, z wyjątkiem pojazdu wymienionego
w ust. 2, powinien mieć barwę czerwieni sygnałowej,
błotniki zaś i zderzaki — barwę białą. Dopuszcza się pojazd pożarniczy o barwie khaki, również w odniesieniu
do błotników i zderzaków.
2. Samochód osobowy operacyjny straży pożarnej
z nadwoziem zamkniętym powinien być oznakowany
pasem wyróżniającym barwy czerwieni sygnałowej.
Po obu stronach pojazdu powinny być umieszczone
napisy „STRAŻ” barwy białej lub czerwonej. Na dachu
pojazdu może być umieszczony świetlny napis
„STRAŻ” barwy czerwonej na białym tle.
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdu wojskowej
straży pożarnej.
§ 28.1. Karetka sanitarna powinna mieć barwę białą, kremową lub żółtą samochodową z niebieskim pasem wyróżniającym; dla karetki reanimacyjnej dopuszcza się dodatkowo pasy wyróżniające barwy czerwonej, umieszczone wokół dachu oraz bezpośrednio pod
pasem barwy niebieskiej.
2. Przepisu ust.1 nie stosuje się do wojskowej karetki sanitarnej, która powinna być oznakowana emblematem czerwonego krzyża na białym tle, umieszczonym co najmniej na każdym boku pojazdu; karetka ta
może być również oznakowana pasem wyróżniającym
barwy niebieskiej.
Pojazd górniczego pogotowia ratunkowego
powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy czerwonej.
Pojazd jednostki ratownictwa chemicznego
powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy srebrzystej.
1. Pojazd Policji, z wyjątkiem motocykla, powinien posiadać niebiesko-granatową barwę nadwozia oraz powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy białej i umieszczonym po obu stronach pojazdu napisem „POLICJA” barwy białej, z zastrzeżeniem ust.
2. Na dachu pojazdu może być umieszczony
świetlny napis „POLICJA” barwy niebieskiej na białym
tle; napis „POLICJA” barwy białej może być także
umieszczony z przodu i z tyłu pojazdu, przy czym napis
z przodu może być odwrócony (lustrzany).
2. Samochód osobowy Policji o liczbie miejsc siedzących nie większej niż 5 i rodzaju nadwozia sedan,
hatchback, kombi lub coupe powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy białej odblaskowej;
drzwi boczne powinny mieć kolor biały nieodblaskowy; na pasie wyróżniającym drzwi bocznych przednich
powinien być umieszczony napis „POLICJA” w kolorze
niebiesko-granatowym odblaskowym, w odcieniu koloru nadwozia.
3. W wyjątkowym przypadku może uczestniczyć
w ruchu pojazd Policji niespełniający warunków określonych w ust. 1 i 2 oraz w § 26 ust. 1 pkt 2.
4. Motocykl Policji powinien mieć błotniki barwy
białej. Z przodu motocykla powinien być umieszczony
napis „POLICJA”.
5. Pojazd Inspekcji Transportu Drogowego powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy
białej odblaskowej i umieszczonym po obu stronach
pojazdu napisem „INSPEKCJA TRANSPORTU
DROGOWEGO”. Na dachu pojazdu może być umieszczony świetlny napis „INSPEKCJA TRANSPORTU
DROGOWEGO” barwy czarnej na białym tle; napis
„INSPEKCJA TRANSPORTU DROGOWEGO” barwy
czarnej może być także umieszczony z przodu i z tyłu
pojazdu, przy czym napis z przodu może być odwrócony (lustrzany).
6. W wyjątkowym przypadku może uczestniczyć
w ruchu pojazd Inspekcji Transportu Drogowego
niespełniający warunków określonych w ust. 5 i § 26
ust.1 pkt 2.
1. Pojazd Straży Granicznej, z wyjątkiem motocykla, powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy jasnozielonej oraz umieszczonym po obu
stronach pojazdu napisem „STRAŻ GRANICZNA” barwy jasnozielonej. Na dachu pojazdu może być umieszczony świetlny napis „STRAŻ GRANICZNA” barwy jasnozielonej na białym tle.
2. W wyjątkowym przypadku może uczestniczyć
w ruchu pojazd Straży Granicznej niespełniający warunków określonych w ust.1 i § 26 ust.1 pkt 2.
3. Motocykl Straży Granicznej powinien mieć błotniki barwy jasnozielonej; z przodu motocykla powinien
być umieszczony napis „SG” barwy jasnozielonej.
1. Pojazd Sił Zbrojnych inny niż wymieniony
w § 27 ust. 3 i § 28 ust. 2, z wyjątkiem motocykla, powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy
białej. Po obu stronach pojazdu powinny być umieszczone napisy barwy białej, określające jego przynależność do określonego organu wojskowego.
2. Motocykl Sił Zbrojnych powinien mieć błotniki
barwy białej. Z przodu motocykla powinien być
umieszczony napis barwy khaki, określający jego przynależność do określonego organu wojskowego.
1. Pojazd Służby Więziennej powinien być
oznakowany pasem wyróżniającym barwy granatowej; po obu stronach pojazdu powinny być umieszczone napisy „SW” barwy białej lub granatowej.
2. W wyjątkowym przypadku może uczestniczyć
w ruchu pojazd Służby Więziennej niespełniający warunków określonych w ust.1 i w § 26 ust.1 pkt 2.
Inny pojazd uprzywilejowany na podstawie
zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do
spraw wewnętrznych powinien być oznakowany pasem wyróżniającym barwy pomarańczowej.
Pasy wyróżniające o szerokości 8—15 cm,
z zastrzeżeniem § 28 ust. 1, powinny być umieszczone
wokół pojazdu poniżej dolnej krawędzi okien.
Oznakowanie określone w § 27—35 nie może
być stosowane na pojeździe innym niż pojazd, dla którego zostało ono określone.
Rozdział 9 Warunki dodatkowe dla pojazdu samochodowego
przeznaczonego do wykonywania czynności na drodze oraz dla innego pojazdu samochodowego, na
który ze względu na bezpieczeństwo ruchu należy
zwracać szczególną uwagę
1. Pojazd samochodowy przeznaczony do wykonywania czynności na drodze, pojazd pomocy drogowej i ciągnik balastowy ciągnący przyczepę o szerokości przekraczającej 2,55 m powinny być wyposażone
w ostrzegawczy sygnał świetlny błyskowy barwy żółtej
samochodowej, widoczny ze wszystkich stron pojazdu
z odległości co najmniej 150 m przy dobrej przejrzystości powietrza i niepowodujący oślepiania innych
uczestników ruchu oraz odpowiadający warunkom
określonym w § 26 ust. 2 pkt 1, 2 i 4.
2. Pojazd pomocy drogowej powinien posiadać:
1) kabinę kierowcy lub nadwozie barwy żółtej lub
oznaczone pasem wyróżniającym barwy żółtej
spełniającym warunki, o których mowa w § 36;
2) nadwozie konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu uszkodzonych pojazdów lub być wyposażony w:
a) hol giętki do holowania motocykla i hol sztywny
do holowania pojazdu,
b) ostrzegawczy sygnał świetlny błyskowy barwy
żółtej, o konstrukcji umożliwiającej umieszczenie na pojeździe holowanym,
c) dodatkowy zestaw świateł tylnych przeznaczony do umieszczania na pojeździe holowanym
w przypadku tymczasowego zakrycia świateł pojazdu holującego.
1. Części urządzeń zamontowanych na pojeździe, wystające poza obrys pojazdu, powinny być oznakowane pasami barwy na przemian białej i czerwonej.
2. Części, o których mowa w ust. 1, powinny być
wyposażone w:
1) światło barwy białej, widoczne z przodu i z boków
pojazdu — jeżeli część wystaje poza przedni obrys
pojazdu na odległość większą niż 1 m;
2) światło barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu
— jeżeli część wystaje poza tylny obrys pojazdu na
odległość większą niż 1 m;
3) światło barwy białej, widoczne z przodu pojazdu,
i barwy czerwonej, widoczne z tyłu pojazdu — jeżeli część wystaje poza boczny obrys pojazdu na odległość większą niż 40 cm od zewnętrznych krawędzi powierzchni świetlnych przednich lub tylnych
świateł pozycyjnych.
3. Światła, o których mowa w ust. 2, powinny włączać się i wyłączać jednocześnie ze światłami pozycyjnymi pojazdu oraz nie powinny oślepiać innych uczestników ruchu.
Rozdział 10 Warunki dodatkowe dla samochodu ciężarowego
przystosowanego do przewozu osób
1. Samochód ciężarowy przewożący osoby
poza kabiną kierowcy i pomieszczenie przystosowane
do przewozu osób odpowiadają następującym warunkom:
1) nadwozie powinno być rodzaju furgon albo skrzyniowe kryte opończą;
2) wysokość burt nadwozia skrzyniowego nie może
być mniejsza niż 1100 mm;
3) odchylane burty boczne powinny być krótko spięte, a tylna burta zabezpieczona przed samoczynnym lub niezamierzonym otwarciem.
2. Samochód ciężarowy przewożący osoby poza
kabiną kierowcy i pomieszczenie przystosowane do
przewozu osób powinny być wyposażone w:
1) stopnie lub drabinkę z poręczą, zapewniającą bezpieczne wsiadanie i wysiadanie;
3) okienka służące do oświetlania i do przewietrzania
wnętrza, jeżeli nie ma innych wywietrzników;
4) przymocowane ławki o długości co najmniej
400 mm na jedną osobę i szerokości (głębokości)
nie mniejszej niż 300 mm; odstęp między dwiema
sąsiednimi ławkami ustawionymi jedna za drugą
nie powinien być mniejszy niż 650 mm, a ustawionymi naprzeciw — 900 mm, wliczając w to szerokość (głębokość) jednej ławki;
5) urządzenie sygnalizacyjne (świetlne lub akustyczne) zapewniające łączność przewożonych osób
z kierowcą;
6) apteczkę doraźnej pomocy;
7) ogumione koło zapasowe; koło to może być
umieszczone na powierzchni ładunkowej, jeżeli
konstrukcja samochodu przewiduje umieszczenie
tam tego koła;
8) dwie gaśnice, z których jedna powinna być umieszczona możliwie blisko kierowcy, a druga wewnątrz
przestrzeni przeznaczonej do przewozu osób.
3. Samochód ciężarowy przewożący osoby poza
kabiną kierowcy lub pomieszczeniem do tego przeznaczonym powinien być oznakowany:
1) z przodu — napisem „PRZEWÓZ OSÓB” barwy
czarnej na białym tle, umieszczonym na prostokątnej tablicy o powierzchni co najmniej 800 cm2;
2) z tyłu — znakiem określającym dopuszczalną prędkość.
4. Przepisów ust. 1—3 nie stosuje się do pojazdu
przewożącego konwojentów, drużyny robocze i osoby
wykonujące czynności ładunkowe oraz pojazdu Sił
Zbrojnych, Służby Więziennej, organów i jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do
spraw wewnętrznych.
5. Przepisy ust. 2 i ust. 3 pkt 2 stosuje się do przyczepy przystosowanej do przewozu osób.
Rozdział 11 Warunki dodatkowe dla pojazdu przystosowanego
do zasilania gazem
Pojazd przystosowany do zasilania gazem powinien odpowiadać warunkom określonym w załączniku nr 9 do rozporządzenia.
Rozdział 12 Warunki dodatkowe dla pojazdu długiego i ciężkiego
1. Pojazd lub zespół pojazdów, którego długość przekracza 12 m albo dopuszczalna masa całkowita przekracza 16 t, z wyłączeniem autobusu i ciągnika siodłowego, oznacza się z tyłu w sposób określony
w załączniku nr 10 do rozporządzenia.
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do autobusu
przegubowego klasy II i III określonej w przepisach
o homologacji pojazdów.
Rozdział 13 Warunki dodatkowe dla pojazdu przeznaczonego do
nauki jazdy i egzaminowania osób ubiegających się
o uprawnienia do kierowania
1. Pojazd silnikowy przeznaczony do nauki jazdy i egzaminowania, z zastrzeżeniem ust. 2, powinien
być wyposażony w:
1) przyrząd kontrolny — tachograf samochodowy;
przepis stosuje się do pojazdów wymienionych
w ust. 4 pkt 5—8 i 11;
2) układ hamulcowy posiadający urządzenia przeciwblokujące koła jezdne; przepis stosuje się do pojazdów wymienionych w ust. 4 pkt 5—8 i 11;
3) dodatkowy pedał hamulca roboczego, który umożliwia przejęcie sterowania układem hamulcowym;
4) dodatkowe lusterka zewnętrzne: prawe i lewe;
5) dodatkowe lusterko wewnętrzne;
6) ogrzewaną tylną szybę; przepis stosuje się do samochodu osobowego;
7) apteczkę doraźnej pomocy;
2. Przepisów ust.1 nie stosuje się do:
1) motocykla, trójkołowego lub czterokołowego pojazdu samochodowego o masie własnej nieprzekraczającej 550 kg;
2) pojazdu osoby niepełnosprawnej posiadającej
orzeczenie lekarskie z adnotacją, że może prowadzić pojazd silnikowy po przystosowaniu go do
określonego rodzaju schorzenia.
3. Dopuszcza się wyposażenie pojazdu przeznaczonego do nauki jazdy i egzaminowania w inne dodatkowe urządzenia powtarzające istniejące mechanizmy
sterowania i kierowania pojazdem.
4. Pojazd przeznaczony do nauki jazdy i egzaminowania w zakresie danej kategorii prawa jazdy powinien
odpowiadać następującym warunkom:
1) motocykl w zakresie kategorii A powinien:
a) być wyposażony w silnik o pojemności przekraczającej 120 cm3,
b) osiągać prędkość co najmniej 100 km/h;
2) motocykl w zakresie kategorii A1 powinien być wyposażony w silnik:
a) o pojemności co najmniej 75 cm3,
b) o mocy nieprzekraczającej 11 kW;
3) samochód osobowy w zakresie kategorii B powinien mieć długość przekraczającą 3,5 m i osiągać
prędkość co najmniej 100 km/h;
4) trójkołowy lub czterokołowy pojazd samochodowy
w zakresie kategorii B1 powinien:
a) mieć masę własną nieprzekraczającą 550 kg,
b) osiągać prędkość co najmniej 60 km/h;
5) samochód ciężarowy w zakresie kategorii C powinien:
a) mieć dopuszczalną masę całkowitą co najmniej
12 t,
b) mieć długość co najmniej 8 m,
c) mieć szerokość co najmniej 2,40 m,
d) osiągać prędkość co najmniej 80 km/h,
e) być wyposażony w skrzynię biegów z co najmniej 8 przełożeniami w jeździe do przodu,
f) posiadać skrzynię ładunkową zamkniętą o szerokości i wysokości co najmniej takiej samej jak kabina,
g) mieć rzeczywistą masę całkowitą co najmniej
10 t;
6) samochód ciężarowy w zakresie kategorii C1 powinien:
a) mieć dopuszczalną masę całkowitą co najmniej
4 t,
b) mieć długość co najmniej 5 m,
c) osiągać prędkość co najmniej 80 km/h,
d) posiadać skrzynię ładunkową zamkniętą o szerokości i wysokości co najmniej takiej samej jak kabina;
7) autobus w zakresie kategorii D powinien:
a) być przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu
więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą,
b) mieć długość co najmniej 10 m,
c) mieć szerokość co najmniej 2,40 m,
d) osiągać prędkość co najmniej 80 km/h;
8) autobus w zakresie kategorii D1 powinien:
a) być przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu
nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą,
b) mieć długość co najmniej 5 m,
c) mieć dopuszczalną masę całkowitą co najmniej
4 t,
d) osiągać prędkość co najmniej 80 km/h;
9) zespół pojazdów w zakresie kategorii B+E powinien mieć dopuszczalną masę całkowitą powyżej
3,5 t i składać się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej
3,5 t, z wyjątkiem autobusu lub motocykla oraz
przyczepy, której:
a) skrzynia ładunkowa powinna być zamknięta
i posiadać szerokość i wysokość co najmniej taką jak pojazd lub nieznacznie węższą, o ile widoczność do tyłu jest możliwa wyłącznie przy
użyciu lusterek zewnętrznych pojazdu,
b) dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 1 t,
c) rzeczywista masa całkowita wynosi co najmniej
800 kg;
10) zespół pojazdów w zakresie kategorii C+E powinien składać się z samochodu ciężarowego, o którym mowa w pkt 5, i przyczepy o długości co najmniej 7,5 m, przy czym zespół pojazdów powinien:
a) mieć dopuszczalną masę całkowitą co najmniej
20 t,
b) mieć szerokość co najmniej 2,40 m,
c) osiągać prędkość co najmniej 80 km/h,
d) mieć rzeczywistą masę całkowitą co najmniej
15 t;
11) ciągnik siodłowy z naczepą w zakresie kategorii
C+E powinien:
a) mieć długość co najmniej 14 m,
b) być wyposażony w skrzynię biegów z co najmniej 8 przełożeniami w jeździe do przodu,
c) jako zespół pojazdów spełniać warunki określone w pkt 10 lit. a—d;
12) zespół pojazdów w zakresie kategorii C1+E powinien składać się z samochodu ciężarowego, o którym mowa w pkt 6, oraz przyczepy, której:
a) dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 1,25 t,
b) skrzynia ładunkowa powinna być zamknięta
i posiadać szerokość i wysokość co najmniej taką samą jak kabina lub nieznacznie węższą, o ile
widoczność do tyłu jest możliwa wyłącznie przy
użyciu lusterek zewnętrznych samochodu,
c) rzeczywista masa całkowita wynosi co najmniej
800 kg;
13) zespół pojazdów, o którym mowa w pkt 12, powinien osiągać prędkość co najmniej 80 km/h i mieć
długość co najmniej 8 m;
14) zespół pojazdów w zakresie kategorii D+E powinien składać się z autobusu, o którym mowa
w pkt 7, oraz przyczepy, której:
a) dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 1,25 t,
b) szerokość wynosi co najmniej 2,40 m,
c) skrzynia ładunkowa powinna być zamknięta i posiadać szerokość i wysokość co najmniej 2 m,
d) rzeczywista masa całkowita wynosi co najmniej
800 kg;
15) zespół pojazdów, o którym mowa w pkt 14, powinien osiągać prędkość co najmniej 80 km/h;
16) zespół pojazdów w zakresie kategorii D1+E powinien składać się z autobusu, o którym mowa
w pkt 8, oraz przyczepy, której:
a) dopuszczalna masa całkowita wynosi co najmniej 1,25 t,
b) skrzynia ładunkowa powinna być zamknięta
i posiadać szerokość i wysokość co najmniej
2 m,
c) rzeczywista masa całkowita wynosi co najmniej
800 kg;
17) zespół pojazdów, o którym mowa w pkt 16, powinien osiągać prędkość co najmniej 80 km/h;
18) zespół pojazdów w zakresie kategorii T powinien
składać się z ciągnika rolniczego i przyczepy wieloosiowej innej niż lekka oraz powinien mieć długość
co najmniej 7,5 m;
19) pojazd szynowy w zakresie pozwolenia powinien
być wieloczłonowy lub stanowić skład tramwajów
co najmniej 2-wagonowy.
5. Przepisu ust. 4 pkt 3 nie stosuje się do samochodu osobowego osoby niepełnosprawnej posiadającej
orzeczenie lekarskie z adnotacją, że może prowadzić
ten pojazd po przystosowaniu go do określonego rodzaju schorzenia.
DZIAŁ IV
Warunki techniczne ciągnika rolniczego, leśnego i pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy
przeznaczonej do łączenia z tymi pojazdami
Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o „pojeździe”, rozumie się przez to ciągnik rolniczy, leśny
i pojazd wolnobieżny oraz przyczepę przeznaczoną do
łączenia z tymi pojazdami.
1. Ciągnik rolniczy, pojazd wolnobieżny oraz
przyczepa przeznaczona do łączenia z tymi pojazdami
są zbudowane, wyposażone i utrzymane tak, aby:
1) wystające części, które mogą naruszać stateczność
pojazdu lub zagrażać bezpieczeństwu innych
uczestników ruchu, mogły być na czas jazdy zdemontowane lub złożone; § 39 stosuje się odpowiednio;
2) poziom hałasu zewnętrznego mierzony podczas
postoju pojazdu silnikowego z odległości 0,5 m nie
przekraczał 104 dB(A);
3) maksymalna prędkość konstrukcyjna ciągnika rolniczego i leśnego nie przekraczała o więcej niż
3 km/h wartości 40 km/h zmierzonej zgodnie
z przepisami o homologacji pojazdów.
2. Do pojazdów, o których mowa w ust.1, stosuje
się przepisy § 7 ust.1 i 7, § 8 ust. 4 pkt 2 i ust. 5, § 9 ust.1
pkt 2, 3, 5, 6, pkt 7 lit. a, pkt 9 i pkt 12, § 11 ust. 1 pkt 2
oraz § 41.
3. Dopuszczalne jest uczestniczenie w ruchu:
1) pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego z maszyną zawieszaną i przyczepy specjalnej o szerokości nieprzekraczającej 3,00 m;
2) pojazdu z gąsienicowym układem jezdnym, jeżeli:
a) dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie przekracza 16 t,
b) nacisk gąsienicy między skrajnymi krążkami
bieżnymi nie przekracza 40 kN (4 t) na 1 m; przy
mechanizmie półgąsienicowym lub przy zastosowaniu dwóch gąsienic, jedna za drugą, nacisk
ten nie może przekraczać 60 kN (6 t), pod warunkiem że odległość pomiędzy środkami powierzchni styku z jezdnią pierwszej gąsienicy lub
kół przedniej osi a środkami powierzchni styku
z jezdnią drugiej gąsienicy wynosi co najmniej
3 m,
c) gąsienice nie mają ostrych krawędzi mogących
uszkodzić nawierzchnię drogi,
d) prędkość maksymalna jest konstrukcyjnie ograniczona do 10 km/h; przepisu nie stosuje się do
pojazdu na gąsienicach gumowych lub z innego
tworzywa o odpowiedniej elastyczności, jednak
bez elementów metalowych mogących uszkodzić nawierzchnię drogi.
1. Pojazd silnikowy, o którym mowa w § 44:
1) wyposaża się w:
a) kabinę lub ramę ochronną; przepis stosuje się
do zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu
31 grudnia 1993 r. pojazdu o masie własnej powyżej 800 kg,
b) wycieraczkę przedniej szyby, zapewniającą dostateczne pole widzenia kierowcy; przepis stosuje się do pojazdu wyposażonego w przednią szybę o takich wymiarach i kształcie, że kierowca
może obserwować drogę tylko przez tę szybę
bez zmiany normalnej pozycji,
c) prędkościomierz lub inne urządzenia umożliwiające odczyt prędkości jazdy co najmniej na najwyższym biegu; przepis stosuje się do zarejestrowanego po dniu 30 września 1993 r. ciągnika rolniczego, którego konstrukcja umożliwia
przekroczenie prędkości 25 km/h,
d) co najmniej dwa lusterka zewnętrzne, jedno po
lewej, a drugie po prawej stronie pojazdu, zapewniające strefę widoczności drogi do tyłu co
najmniej:
— o szerokości 2,5 m w lewo od bocznego obrysu pojazdu ciągniętego w odległości 10 m od
oczu kierowcy,
— o szerokości 3,5 m w prawo od bocznego obrysu pojazdu ciągniętego w odległości
30 m od oczu kierowcy, przy czym w odległości 4 m od oczu kierowcy odległość ta powinna wynosić 0,75 m;
2) powinien odpowiadać warunkom określonym
w § 10, § 11 ust.1 pkt 1, pkt 5 lit. b, pkt 11, 12 i 14
oraz ust. 7 pkt 1 i 4—6.
2. Do przyczepy, o której mowa w § 44, stosuje się
przepisy § 11 ust.1 pkt 1 i 12, ust. 5 oraz ust. 7 pkt 1
i 4—6.
3. Dopuszczalne jest uczestniczenie w ruchu przyczepy lekkiej specjalnej:
1) z kołami nieogumionymi, pod warunkiem że nacisk
koła na drogę nie przekracza 1,5 kN na 1 cm szerokości obręczy, przy ograniczeniu prędkości jazdy
do 10 km/h;
2) z kołami na pełnych obręczach gumowych, pod warunkiem że nacisk koła na drogę nie przekracza
1 kN na 1 cm szerokości obręczy gumowej, przy
ograniczeniu prędkości jazdy do 25 km/h.
4. Dopuszcza się umieszczenie w ciągniku rolniczym i leśnym siedzenia dla pasażera, o ile spełnione
są następujące warunki:
1) siedzenie powinno być tak umieszczone, aby pasażer nie był narażony na niebezpieczeństwo i nie
stwarzał ograniczenia w kierowaniu ciągnikiem;
2) siedzenie powinno być wyposażone w oparcie
ustalające boczne i tylne o wysokości co najmniej
200 mm; wymagania tego nie stosuje się, jeżeli
oparcie siedzenia jest utworzone przez część kabiny lub ramy ochronnej;
3) poduszka siedzenia powinna być miękka i elastyczna;
4) ciągnik powinien być wyposażony w podnóżek na
stopy pasażera oraz uchwyty ręczne umożliwiające
dostęp do siedzenia pasażera oraz ułatwiające pasażerowi utrzymanie tej pozycji;
5) siedzenie powinno mieć co najmniej 400 mm szerokości i 300 mm głębokości;
6) oparcie siedzenia powinno mieć wysokość od
200 mm do 250 mm wraz z oparciem bocznym;
warunku nie stosuje się do ciągników, w których
istnieje zamknięta konstrukcyjnie przestrzeń za siedzeniem pasażera;
7) wolna przestrzeń ponad powierzchnią siedzenia
dla pasażera powinna wynosić 920 mm; jeżeli ciągnik spełnia wszystkie wymagania dotyczące
ochrony kierowcy, lecz jego konstrukcja uniemożliwia wolną przestrzeń o takim wymiarze, to warunek dotyczący wolnej przestrzeni ponad powierzchnią siedzenia dla pasażera można ograniczyć do 800 mm, o ile część dachu nad siedzeniem
pasażera będzie miała właściwe miękkie pokrycie;
8) górna część wolnej przestrzeni nad siedzeniem pasażera może być ograniczona z tyłu i z boków wyłącznie przez promień nieprzekraczający 300 mm,
przy czym jako wolną przestrzeń rozumie się w tym
przypadku obszar zaczynający się w pionie nad
przednim skrajem siedzenia dla pasażera;
9) wyposażenie w siedzenie dla pasażera nie może powodować powiększenia szerokości całkowitej ciągnika.
5. Wymagania ust. 4 dotyczą siedzenia dla pasażera w ciągnikach rolniczych i leśnych mających maksymalną prędkość konstrukcyjną od 6 km/h do
40 km/h i najmniejszy rozstaw kół powyżej 1150 mm.
6. Dopuszcza się umieszczenie w ciągniku rolniczym i leśnym platform ładunkowych, o ile spełnione
są następujące warunki:
1) środek ciężkości platformy (platform) powinien być
położony między osiami ciągnika;
2) długość platformy (platform) nie może przekraczać
1,4 razy największego rozstawu kół ciągnika, a jej
(ich) szerokość — maksymalnej szerokości ciągnika bez wyposażenia dodatkowego;
3) platforma (platformy) powinna być położona symetrycznie względem podłużnej środkowej płaszczyzny ciągnika;
4) platforma nie może być położona wyżej niż 150 cm
ponad powierzchnią podłoża;
5) konstrukcja platformy i sposób jej montażu do ciągnika powinny być takie, aby w normalnych warunkach używania nie powodowała zakłócenia pola widzenia kierującego ciągnikiem i nie ograniczała widoczności urządzeń oświetlenia i sygnalizacji
świetlnej;
6) platforma powinna być demontowalna, lecz w taki
sposób, aby jej przypadkowe odłączenie się od ciągnika było niemożliwe.
1. Do pojazdu, o którym mowa w § 44, stosuje się przepisy § 12 ust.1 pkt 2—12 i 15, ust. 3 oraz § 13,
z tym że:
# 1 ) nie wymaga się wyposażenia w światła:
a) mijania i hamowania „stop” — pojazdu, którego
konstrukcja uniemożliwia rozwijanie prędkości
przekraczającej 10 km/h,
b) kierunkowskazów — przyczepy specjalnej, pod
warunkiem zachowania widoczności kierunkowskazów pojazdu ciągnącego,
d) cofania;
jeżeli jednak pojazd wyposażony jest w te światła,
powinny one odpowiadać określonym dla nich
warunkom;
2) dopuszcza się wyposażenie w światła:
a) obrysowe zamiast pozycyjnych — pojazdu wolnobieżnego i przyczepy specjalnej o asymetrycznej konstrukcji,
b) o których mowa w § 38 — pojazdu silnikowego
o szerokości przekraczającej 2,55 m albo ciągnącego przyczepę przekraczającą tę szerokość,
c) robocze, przeznaczone do oświetlenia miejsca
pracy.
2. Do świateł pojazdu, o którym mowa w niniejszym
rozdziale, stosuje się zasady rozmieszczenia określone
w § 1 ust. 2—4 załącznika nr 6 do rozporządzenia.
1. Pojazd silnikowy, o którym mowa w § 44,
wyposaża się w następujące rodzaje hamulców:
1) hamulec roboczy działający na koła co najmniej
jednej osi — przeznaczony do zmniejszania prędkości pojazdu, zatrzymywania go w sposób niezawodny, szybki i skuteczny, niezależnie od jego
prędkości, obciążenia oraz kąta wzniesienia lub
spadku jezdni, z możliwością:
a) regulowania intensywności hamowania,
b) dokonywania hamowania z miejsca kierowcy,
z możliwością trzymania urządzenia kierowniczego przynajmniej jedną ręką; jeżeli hamulec
roboczy składa się z lewego i prawego hamulca,
powinien być tak urządzony, aby mógł być uruchamiany jednym ruchem; lewy i prawy hamulec powinien mieć samoczynny system regulacji, przy zachowaniu możliwości swobodnej regulacji równomierności działania;
2) hamulec postojowy, o którym mowa w § 14 ust. 1
pkt 3.
2. Przyczepa, o której mowa w § 44, powinna być
wyposażona w następujące rodzaje hamulców:
1) hamulec roboczy spełniający wymagania określone w ust.1 pkt 1 lit. a, a ponadto:
a) uruchamiany z miejsca kierowcy jednym ruchem łącznie z hamulcem roboczym pojazdu
ciągnącego, z zastrzeżeniem ust. 3,
b) zapewniający samoczynne zatrzymanie przyczepy w razie zerwania podczas jazdy połączenia
z pojazdem ciągnącym;
2) hamulec postojowy:
a) działający również, gdy przyczepa jest odłączona od pojazdu ciągnącego,
b) uruchamiany z zewnątrz przez osoby znajdujące
się na drodze; przez uruchamianie rozumie się
również zwalnianie hamulca.
3. W przyczepie, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 5 t, dopuszcza się hamulec roboczy:
1) niezależny od hamulca pojazdu ciągnącego, pod
warunkiem że urządzenie sterowania hamulcem
przyczepy jest umieszczone w pojeździe ciągnącym w taki sposób, aby mogło być łatwo uruchamiane z miejsca kierowcy, albo
2) typu bezwładnościowego (najazdowy).
4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przyczepy będącej środkiem transportu, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 1,5 t, oraz przyczepy będącej maszyną przystosowaną do poruszania się po drodze, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3 t,
pod warunkiem że przyczepa ta ma dodatkowe połączenie (łańcuch, lina), które w razie zerwania urządzenia łączącego zapobiega dotykaniu jezdni przez dyszel
i zapewnia niezbędną kierowalność przyczepy.
Hamulce pojazdu silnikowego, o którym mowa w § 44, powinny odpowiadać warunkom określonym w § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, z tym że:
1) w razie uszkodzenia hamulca roboczego powinna
być zapewniona możliwość zahamowania pojazdu
przez działanie na hamulec roboczy lub hamulec
postojowy ze skutecznością nie mniejszą niż 50%
wymaganej skuteczności;
2) w pojeździe o masie własnej nieprzekraczającej 2 t,
którego konstrukcja ogranicza prędkość do
25 km/h, dopuszcza się jeden hamulec spełniający
funkcje hamulca roboczego i hamulca postojowego, pod warunkiem że w razie uszkodzenia hamulca będzie zapewnione hamowanie co najmniej jednego koła;
3) działanie hamulca roboczego powinno być jednakowe dla kół tej samej osi, a jeżeli hamulec działa
na koła więcej niż jednej osi, działanie jego powinno być odpowiednio rozłożone między osie.
Układy hamulcowe przyczepy, o której mowa
w § 44, powinny odpowiadać warunkom określonym
w § 15 ust.1 i ust. 2 pkt 4 oraz § 48 ust. 3.
1. Wskaźnik skuteczności hamowania, o którym mowa w § 16 ust.1, dla pojazdu wymienionego
w § 44 nie może być mniejszy niż 27%.
2. Przepisy § 16 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 5 Warunki dodatkowe dla pojazdu wolno
poruszającego się
1. Ciągnik rolniczy i pojazd wolnobieżny oraz
przyczepa przeznaczona do łączenia z tymi pojazdami
powinny być oznakowane trójkątną tablicą wyróżniającą.
2. Tablicy wyróżniającej nie wymaga się, jeżeli pojazd wchodzi w skład zespołu i nie jest w nim ostatnim
pojazdem.
3. Tablica wyróżniająca powinna być umieszczona
z tyłu pojazdu prostopadle i symetrycznie do jego osi
podłużnej oraz prostopadle do powierzchni jezdni; dopuszcza się umieszczenie tablicy po lewej stronie pojazdu, z zachowaniem pozostałych warunków. Wierzchołek trójkąta powinien być skierowany ku górze.
4. Tablica wyróżniająca powinna być umieszczona
tak, aby jej dolna krawędź nie była niżej niż 500 mm,
a górny wierzchołek — nie wyżej niż 1500 mm od powierzchni jezdni; jeżeli konstrukcja pojazdu uniemożliwia zachowanie tej wysokości — dopuszcza się
2500 mm.
5. Wzór tablicy wyróżniającej pojazd wolno poruszający się określa załącznik nr 11 do rozporządzenia.
6. Pojazd wolnobieżny powinien być wyposażony
także w tabliczkę o wymiarach nie mniejszych niż
25 x 15 cm, umieszczoną na prawym boku pojazdu,
podającą imię i nazwisko (nazwę) właściciela pojazdu
oraz jego adres; jeżeli jeden właściciel posiada kilka
pojazdów, na tabliczce należy dodatkowo umieścić numer kolejny pojazdu.
DZIAŁ V
Warunki techniczne roweru, motoroweru,
wózka inwalidzkiego i pojazdu zaprzęgowego
1. Rower powinien być wyposażony:
# 1 ) z przodu — w jedno światło pozycyjne barwy białej lub żółtej selektywnej;
2) z tyłu — w jedno światło odblaskowe barwy czerwonej o kształcie innym niż trójkąt oraz jedno światło pozycyjne barwy czerwonej, które może być migające;
3) co najmniej w jeden skutecznie działający hamulec;
4) w dzwonek lub inny sygnał ostrzegawczy o nieprzeraźliwym dźwięku.
2. Motorower powinien być wyposażony w następujące światła:
1) jedno światło mijania barwy białej lub żółtej selektywnej, umieszczone z przodu w pionowej płaszczyźnie symetrii pojazdu, nie niżej niż 500 mm oraz
nie wyżej niż 1200 mm od powierzchni jezdni,
oświetlające drogę na odległość co najmniej
30 m przed pojazdem przy dobrej przejrzystości
powietrza oraz spełniające wymagania określone
w § 13 ust. 1 pkt 4;
2) jedno tylne światło pozycyjne barwy czerwonej,
umieszczone z tyłu w pionowej płaszczyźnie symetrii pojazdu, nie niżej niż 250 mm oraz nie wyżej niż
1200 mm od powierzchni jezdni; jeżeli szerokość
pojazdu przekracza 80 cm, powinny być dwa światła umieszczone symetrycznie względem pionowej
płaszczyzny symetrii pojazdu;
3) tylne światło (światła) odblaskowe, o kształcie innym niż trójkąt, odpowiadające wymaganiom
określonym w pkt 2;
4) boczne światło odblaskowe, o kształcie innym niż
trójkąt, barwy żółtej samochodowej, w liczbie jedno lub dwa z każdej strony pojazdu, umieszczone
nie niżej niż 300 mm oraz nie wyżej niż 900 mm od
powierzchni jezdni.
3. Motorower ponadto może być wyposażony w:
1) jedno światło drogowe barwy białej lub żółtej selektywnej, umieszczone z przodu, w pionowej
płaszczyźnie symetrii pojazdu;
2) jedno światło pozycyjne przednie, barwy białej lub
żółtej selektywnej, umieszczone w pionowej płaszczyźnie symetrii pojazdu, umieszczone z przodu nie
niżej niż 350 mm i nie wyżej niż 1200 mm od powierzchni jezdni;
3) dwa przednie i dwa tylne światła kierunkowskazu,
barwy żółtej samochodowej; odległość między
światłami nie może być mniejsza niż 240 mm dla
świateł przednich i 180 mm dla świateł tylnych,
przy czym powinna być zachowana minimalna odległość 100 mm od światła mijania; w przypadku
motoroweru, w którym konstrukcja uniemożliwia
uzyskanie tych odległości, dopuszcza się dla świateł przednich odległość między światłami nie
mniejszą niż 150 mm, a odległość między tylnymi
światłami nie mniejszą niż 100 mm;
4) jedno światło hamowania „stop” barwy czerwonej,
umieszczone z tyłu pojazdu nie niżej niż 250 mm
i nie wyżej niż 1500 mm od powierzchni jezdni.
4. Motorower powinien być ponadto wyposażony w:
1) numer rozpoznawczy lub numer identyfikacyjny
pojazdu (VIN), umieszczony w sposób trwały na ramie lub innym podobnym podstawowym elemencie konstrukcyjnym oraz tabliczkę znamionową;
2) dwa niezależne, skutecznie działające hamulce;
wskaźnik skuteczności hamowania, o którym mowa w § 16 ust. 1, nie może być mniejszy niż 38%;
3) dzwonek lub inny sygnał ostrzegawczy o nieprzeraźliwym dźwięku;
5) lusterko wsteczne umieszczone po lewej stronie
pojazdu;
6) podpórkę (podpórki), zgodnie z przepisem § 11
ust. 1 pkt 20;
7) uchwyt (uchwyty) dla pasażera, zgodnie z przepisem § 11 ust. 1 pkt 21;
8) numer umieszczony na silniku zgodnie z przepisem
§ 11 ust. 1 pkt 2.
5. Poziom hałasu zewnętrznego, mierzony podczas
postoju motoroweru z odległości 0,5 m, nie może przekraczać 90 dB (A). Przepis § 9 ust.1 pkt 1 lit. a stosuje
się odpowiednio.
1. Wózek inwalidzki bez silnika pomocniczego
powinien odpowiadać przepisom § 53 ust. 1.
2. Dopuszczalne jest uczestniczenie w ruchu wózka
inwalidzkiego napędzanego silnikiem pomocniczym
pod warunkiem:
1) nieprzekroczenia 50 cm3 pojemności skokowej
w przypadku silnika spalinowego;
2) spełnienia wymagań określonych w § 53 ust. 2—5.
3. Szerokość wózka inwalidzkiego nie może przekraczać 1,5 m.
1. Pojazd zaprzęgowy wyposaża się w:
1) dwa światła pozycyjne barwy białej widoczne
z przodu oraz dwa światła pozycyjne barwy czerwonej widoczne z tyłu;
2) dwa światła odblaskowe barwy białej widoczne
z przodu oraz dwa światła odblaskowe barwy czerwonej widoczne z tyłu; tylne światła odblaskowe
powinny mieć kształt trójkąta równobocznego
o długości boku nie mniejszej niż 15 cm, zwróconego wierzchołkiem do góry; trójkąt odblaskowy może być jednolity lub stanowić ramkę o bokach szerokości co najmniej 2 cm albo może być złożony
z sześciu okrągłych odbłyśników o średnicy 5 cm,
po trzy na każdym z boków trójkąta;
4) tabliczkę o wymiarach nie mniejszych niż
25 x 15 cm, umieszczoną na prawym boku pojazdu,
określającą imię i nazwisko (nazwę) właściciela pojazdu oraz jego adres; jeżeli jeden właściciel posiada kilka pojazdów zaprzęgowych, na tabliczce należy dodatkowo umieścić numer kolejny pojazdu.
2. Dopuszczalne jest uczestniczenie w ruchu pojazdu zaprzęgowego:
1) wyposażonego w koła nieogumione, pod warunkiem że nacisk koła na drogę nie przekracza 1,5 kN
na 1 cm szerokości obręczy;
2) na płozach; jeżeli masa całkowita pojazdu przekracza 300 kg, płoza powinna mieć w dolnej części co
najmniej 120 cm długości i 10 cm szerokości.
1. Światła pojazdu, o których mowa
w § 53—55, powinny odpowiadać następującym warunkom:
1) światła pozycyjne oraz światła odblaskowe oświetlone światłem drogowym innego pojazdu powinny być widoczne w nocy przy dobrej przejrzystości
powietrza z odległości co najmniej 150 m;
2) powinny być umieszczone nie wyżej niż 900 mm
i nie niżej niż 350 mm od powierzchni jezdni;
3) światła pojedyncze na pojeździe wielośladowym
powinny być umieszczone po lewej stronie pojazdu możliwie najbliżej jego bocznego obrysu, jednak nie dalej niż 150 mm od tego obrysu; przepisu
nie stosuje się do świateł oświetlających drogę,
które powinny być umieszczone pośrodku;
4) dwa światła powinny być umieszczone symetrycznie po obu stronach pojazdu możliwie najbliżej jego bocznego obrysu, jednak nie dalej niż 100 mm
od tego obrysu oraz na jednakowej wysokości nad
jezdnią; widoczność dwóch świateł powinna być
jednakowa;
5) światła czerwone nie mogą być widoczne z przodu,
a światła białe (żółte selektywne) — z tyłu.
2. Dopuszcza się umieszczanie świateł odblaskowych barwy żółtej samochodowej:
1) na bocznych płaszczyznach kół pojazdu, o którym
mowa w § 53—55, z tym zastrzeżeniem, że z każdego boku pojazdu powinny być widoczne dwa światła: jedno umieszczone na kole przedniej osi, a drugie — na kole tylnej osi;
2) na pedałach roweru i motoroweru;
światła, o których mowa w pkt 1 i 2, nie muszą spełniać warunków określonych w ust.1 pkt 2—4.
3. Jeżeli do pojazdu zaprzęgowego lub roweru (motoroweru) przyczepiony jest inny pojazd, maszyna lub
urządzenie, powinien on być wyposażony co najmniej
w jedno światło pozycyjne barwy czerwonej oraz
w jedno światło odblaskowe barwy czerwonej widoczne z tyłu, a ponadto w jedno światło pozycyjne barwy
białej widoczne z przodu, jeżeli szerokość pojazdu ciągniętego (maszyny, urządzenia) przekracza szerokość
pojazdu ciągnącego; światła te powinny odpowiadać
warunkom określonym w ust.1.
4. Do świateł pojazdu, o którym mowa w niniejszym
rozdziale, stosuje się zasady rozmieszczenia określone
w § 1 ust. 2—4 załącznika nr 6 do rozporządzenia.
DZIAŁ VI
Przepisy przejściowe i końcowe
1. Do samochodu ciężarowego, ciągnika siodłowego i balastowego o szerokości nieprzekraczającej 2,7 m, pochodzącego z importu, zarejestrowanego
po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1986 r., przepisu § 2 ust. 2 nie stosuje się, pod warunkiem że pojazdy
te będą wyposażone w światła obrysowe, o których
mowa w § 12 ust. 1 pkt 15.
2. Do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy
przed dniem 1 stycznia 1984 r. wyposażonego w kierunkowskazy barwy białej świecące do przodu i barwy
czerwonej świecące do tyłu nie stosuje się przepisu § 2
lp. 3a kol. 7 i lp. 3b kol. 7 załącznika nr 6 do rozporządzenia.
3. Pojazd członowy lub zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 t zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem
wejścia w życie rozporządzenia może nie spełniać wymagania, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b.
Pojazdy zarejestrowane przed terminami
określonymi w przepisach § 2 ust. 11, 13, 15, 17, § 3
ust. 3, § 7 ust. 4 pkt 6, § 11 ust. 1 pkt 16, 18, 19 i § 23
ust. 4 pkt 7 mogą spełniać wymagania zawarte w tych
przepisach.
1. Przepis § 9 ust. 1 pkt 7 lit. d—f stosuje się do
pojazdu wyprodukowanego po raz pierwszy po dniu
31 marca 2003 r.
2. Przepis § 11 ust. 1 pkt 17 lit. a stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu
1 stycznia 2003 r., a do pojazdu zarejestrowanego po
raz pierwszy pomiędzy dniem 1 stycznia 1988 r. a dniem
31 grudnia 2002 r. — po dniu 31 grudnia 2003 r.
3. Wymagania załącznika nr 5 do rozporządzenia
stosuje się do motocykla i czterokołowego pojazdu samochodowego o maksymalnej mocy silnika do 15 kW
oraz motoroweru i czterokołowego pojazdu samochodowego o masie własnej do 350 kg i maksymalnej mocy netto silnika nieprzekraczającej 4 kW, wyprodukowanego po dniu 31 marca 2003 r.
4. Przepis § 11 ust. 1 pkt 20 stosuje się do motocykli jednośladowych zarejestrowanych po raz pierwszy
po dniu 31 marca 2003 r.
5. Przepis § 11 ust. 1 pkt 21 stosuje się do motocykli zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 marca
2003 r.
6. Przepis § 12 ust. 1 pkt 16 stosuje się do pojazdu
zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 marca
2003 r.
7. Przepis § 18 ust. 1 pkt 14 stosuje się do autobusów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu 31 marca 2003 r.
8. Samochód osobowy Policji, o którym mowa
w § 31 ust. 2, dopuszczony do ruchu przed dniem
31 marca 2003 r., może być oznakowany w sposób
określony w § 31 ust. 1.
9. Do pojazdu lub zespołu pojazdów, którego długość przekracza 8 m albo dopuszczalna masa całkowita przekracza 12 t, oznakowanie, o którym mowa
w § 42, stosuje się po dniu 31 marca 2003 r.
10. Przepis § 43 ust. 4 pkt 1—4 stosuje się od dnia
1 stycznia 2004 r.
11. Przepis § 43 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 5—17
stosuje się od dnia 1 lipca 2010 r.
12. Przepis § 45 ust. 1 pkt 2 stosuje się do ciągników
wyprodukowanych po raz pierwszy po dniu 31 marca
2003 r.
13. Przepis § 46 ust. 4 i 5 stosuje się do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy po dniu 31 marca
2003 r.
14. Numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN), o którym mowa w § 53 ust. 4 pkt 1, nie wymaga się dla motoroweru zarejestrowanego przed dniem 1 stycznia
2003 r.
Traci moc rozporządzenie Ministra Transportu
i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich
niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 44, poz. 432 oraz
z 2001 r. Nr 154, poz. 1810).
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie
14 dni od dnia ogłoszenia.
Minister Infrastruktury: M. Pol
Załącznik nr 1 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
POZIOM HAŁASU ZEWNĘTRZNEGO
Załącznik ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
nr
2
POZIOMY
EMISJI
ZANIECZYSZCZEŃ
GAZOWYCH
I
WSPÓŁCZYNNIKA
NADMIARU
POWIETRZA
λ
Załącznik nr 3 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WYKAZ PRZEDMIOTÓW WYPOSAŻENIA I CZĘŚCI ZWIĄZANYCH Z BEZPIECZEŃSTWEM UŻYTKOWANIA
POJAZDU I OCHRONĄ ŚRODOWISKA
Załącznik nr 4 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WYMAGANIA DOTYCZĄCE TABLICZKI ZNAMIONOWEJ
§ 1. Tabliczka znamionowa powinna być umieszczona przez producenta albo przez jego upoważnionego przedstawiciela. W przypadku braku tabliczki znamionowej mają zastosowanie odrębne przepisy o tabliczce zastępczej.
§ 2. 1. Tabliczka znamionowa powinna być trwale
przymocowana w widocznym i łatwo dostępnym miejscu na części, która nie daje się łatwo usunąć lub wymienić. Powinna ona podawać w sposób czytelny i nieścieralny informacje w następującej kolejności:
1) nazwa producenta (marka);
2) numer świadectwa homologacji typu pojazdu;
3) numer identyfikacyjny pojazdu VIN, a w razie jego
braku — rozpoznawczy numer podwozia/nadwozia
pojazdu;
4) dopuszczalna masa całkowita pojazdu, a w przypadku motocykli i motorowerów zamiast dopuszczalnej masy całkowitej poziom hałasu zewnętrznego na postoju w dB (A) przy prędkości obrotowej
wyrażonej w obr/min;
5) dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów
w przypadku pojazdu samochodowego przeznaczonego do ciągnięcia przyczepy;
6) dopuszczalne obciążenia osi podane w kolejności
od przodu do tyłu;
7) w przypadku naczepy, dopuszczalne obciążenie
pionowe na urządzenie sprzęgające;
8) jeżeli wartości maksymalne mas i obciążeń są większe niż dopuszczalne, to należy podawać również te
wartości; dane powinny być wówczas podane
w dwóch kolumnach: dopuszczalne — po lewej
i maksymalne — po prawej stronie;
9) producent może podać dodatkowe dane, zamieszczając je poniżej lub obok, poza wyraźnie zaznaczonym prostokątem zawierającym jedynie dane przewidziane w pkt 1—8.
2. W przypadku motocykli i motorowerów obowiązuje podanie danych wymienionych w ust. 1 pkt 1—4,
przy czym dane określone w ust. 1 pkt 2 i 4 mogą być
umieszczone poza tabliczką znamionową.
§ 1. 1. Miejsce przewidziane do umieszczenia tylnej
tablicy rejestracyjnej powinno stanowić równą, prostokątną powierzchnię o następujących minimalnych
wymiarach:
1) dla pojazdów samochodowych mających cztery
i więcej kół:
a) szerokość 520 mm i wysokość 120 mm albo
b) szerokość 340 mm i wysokość 240 mm;
2) dla motocykli i czterokołowych pojazdów samochodowych o maksymalnej mocy silnika do 15 kW
— szerokość 280 mm i wysokość 210 mm;
3) dla motorowerów i czterokołowych pojazdów samochodowych o masie własnej do 350 kg i maksymalnej mocy netto silnika nieprzekraczającej
4 kW:
a) szerokość 100 mm i wysokość 175 mm albo
b) szerokość 145 mm i wysokość 210 mm;
4) dla ciągników rolniczych — szerokość 240 mm i wysokość 165 mm.
2. Miejsce to powinno być takie, aby po zamocowaniu tablice spełniały następujące wymagania:
1) położenie tablicy względem osi podłużnej pojazdu:
a) środek tablicy nie może być położony na prawo
od wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu,
b) lewa krawędź tablicy nie może być położona na
lewo od pionowej płaszczyzny równoległej do
wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu i przechodzącej przez jego lewy obrys;
2) tablica powinna być prostopadła z dokładnością do
2° do wzdłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu;
3) tablica powinna być pionowa z dokładnością do 5°;
jeżeli jednak jest to konieczne ze względu na kształt
pojazdu, może ona być odchylona od pionu:
a) nie więcej niż o 30°, gdy powierzchnia ze znakami rejestracyjnymi jest skierowana ku górze
i pod warunkiem, że górna krawędź tablicy jest
nie wyżej niż 1,20 m nad ziemią, a dla ciągnika
rolniczego 1,72 m nad ziemią; warunku wysokości nad ziemią nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3,
b) nie więcej niż o 15°, gdy powierzchnia ze znakami rejestracyjnymi jest skierowana ku dołowi
i pod warunkiem, że górna krawędź tablicy jest
powyżej 1,20 m nad ziemią, a w przypadku ciągnika rolniczego 1,72 m nad ziemią; warunku
wysokości nad ziemią nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3;
4) wysokość położenia tablicy nad ziemią:
a) wysokość położenia dolnej krawędzi tablicy nad
ziemią nie może być mniejsza niż 0,30 m, a dla
ciągnika rolniczego nie może być mniejsza niż
0,73 m oraz 0,20 m dla pojazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3,
b) wysokość położenia górnej krawędzi tablicy nad
ziemią nie może być większa niż 1,20 m, a dla
ciągnika rolniczego nie może być większa niż
1,72 m; jeżeli jednak wymóg ten nie może być
spełniony w praktyce, wysokość położenia może przekraczać 1,20 m, lecz powinna być tak zbliżona do tego wymagania, jak to jest możliwe ze
względu na konstrukcję pojazdu, i nie może
w żadnym przypadku przekraczać 2 m, a dla ciągnika rolniczego 2,75 m; w przypadku pojazdów,
o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, wysokość ta
nie może przekraczać 1,50 m;
5) wymagania widoczności geometrycznej:
tablica powinna być widoczna z przestrzeni zawartej wewnątrz następujących czterech płaszczyzn:
a) dwóch płaszczyzn pionowych stycznych do
bocznych krawędzi tablicy i tworzących kąty 30°
na zewnątrz ze środkową wzdłużną płaszczyzną
pojazdu,
b) płaszczyzny stycznej do górnej krawędzi tablicy
i tworzącej kąt 15° do góry od poziomu oraz 30°
dla pojazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3,
c) płaszczyzny poziomej przechodzącej przez dolną
krawędź tablicy (5° do dołu od poziomu dla pojazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3); jeżeli jednak wysokość położenia górnej krawędzi
tablicy nad ziemią jest większa niż 1,20 m, to ta
płaszczyzna powinna tworzyć kąt 15° do dołu od
poziomu;
6) wysokości położenia podawane w pkt 3—5 należy
określać na pojeździe w stanie nieobciążonym.
§ 2. Kształtu i wymiarów miejsca przewidzianego
do umieszczenia przednich tablic rejestracyjnych nie
określa się.
Załącznik nr 5 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WYMAGANIA DOTYCZĄCE MIEJSCA PRZEWIDZIANEGO DO UMIESZCZENIA TABLIC REJESTRACYJNYCH
§ 1. 1. Zespół dwóch niezależnych lub zgrupowanych świateł, takich samych lub różnych, lecz o jednakowym przeznaczeniu i jednakowej barwy, uważa się
za jedno światło, jeżeli rzut ich powierzchni świetlnych
na płaszczyznę poprzeczną zajmuje co najmniej 60%
powierzchni najmniejszego prostokąta opisanego na
rzutach tych powierzchni świetlnych oraz pod warunkiem, że światła te zostały homologowane jako światło
typu D (zgodnie z oznaczeniem homologacyjnym); nie
stosuje się do świateł drogowych, świateł mijania
i świateł przeciwmgłowych przednich.
2. Ilekroć w niniejszych przepisach jest mowa
o „odległości rozmieszczenia świateł”, należy przez to
rozumieć, że:
1) największą wysokość mierzy się od płaszczyzny
jezdni do najwyższego punktu powierzchni świetlnej przy pojeździe nieobciążonym;
2) najmniejszą wysokość mierzy się od płaszczyzny
jezdni do najniższego punktu powierzchni świetlnej przy pojeździe nieobciążonym;
3) odległość od bocznego obrysu pojazdu mierzy się
do najbardziej odległego od podłużnej płaszczyzny
symetrii pojazdu punktu powierzchni świetlnej;
4) odległość od przedniego lub tylnego obrysu pojazdu mierzy się do najbardziej wysuniętego odpowiednio do przodu lub do tyłu punktu powierzchni
świetlnej;
5) odległość między dwoma światłami skierowanymi
w tę samą stronę mierzy się między najbliższymi
punktami rzutów ich powierzchni świetlnych na
płaszczyznę prostopadłą do osi tych świateł.
3. Powierzchnia świetlna oznacza dla świateł widoczną powierzchnię wysyłającą światło, a dla świateł
odblaskowych — widoczną powierzchnię odbijającą
światło.
4. Boczny obrys pojazdu oznacza płaszczyznę równoległą do podłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu,
przechodzącą przez najdalej wysunięty punkt na zewnątrz pojazdu, z wyjątkiem lusterek, świateł bocznych
i elementów elastycznych (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).
5. Przedni lub tylny obrys pojazdu oznacza pionową
płaszczyznę prostopadłą do podłużnej płaszczyzny symetrii pojazdu, przechodzącą przez najdalej wysunięty
odpowiednio do przodu lub do tyłu punkt pojazdu.
6. Przewidziane w § 2 kol. 12 i 13:
1) kontrolny sygnał włączenia, który wskazuje, że
urządzenie zostało włączone, ale nie wskazuje, czy
działa ono normalnie;
2) kontrolny sygnał działania, który wskazuje, że urządzenie zostało włączone i działa normalnie,
jeśli są to sygnały świetlne, powinny być umieszczone w miejscu zapewniającym kierowcy dobrą ich widoczność i nie powinny utrudniać obserwacji drogi;
kontrolny sygnał włączenia może być zastąpiony kontrolnym sygnałem działania; jeżeli umieszczenie kontrolnego sygnału włączenia jest zabronione, nie oznacza to, że zabronione jest umieszczenie kontrolnego
sygnału działania.
§ 2. Światła powinny odpowiadać warunkom podanym w poniższej tabeli:
Załącznik nr 6 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WARUNKI SZCZEGÓŁOWE DOTYCZĄCE ŚWIATEŁ ZEWNĘTRZNYCH POJAZDU SAMOCHODOWEGO
I PRZYCZEPY
———————
1)
Światła
pojedyncze
motocykla
powinny
być
umieszczone
podłużnej
płaszczyźnie
symetrii
pojazdu,
z
wyjątkiem
świateł
drogowych
i
mijania
umieszczonych
obok
siebie,
które
powinny
być
symetryczne
względem
tej
płaszczyzny;
światła
występujące
parami
powinny
być
symetryczne
względem
podłużnej
płaszczyzny
symetrii
pojazdu.
2)
Jeżeli
szerokość
pojazdu
przekracza
1,3
m
—
liczba
świateł
jak
kol.
3.
3)
Przy
czterech
światłach
drogowych
wymaganie
to
powinna
spełniać
przynajmniej
jedna
para
świateł.
4)
Jeżeli
szerokość
pojazdu
nie
przekracza
1,3
m,
odległość
ta
może
być
zmniejszona
do
400
mm.
5)
Stosuje
się
do
motocykla
jednośladowego
niewyposażonego
kierunkowskazy
boczne
oraz
motocykla
trójkołowego
z
jednym
kołem
z
tyłu.
6)
Stosuje
się
do
motocykla
jednośladowego
niewyposażonego
kierunkowskazy
boczne
oraz
motocykla
trójkołowego
z
jednym
kołem
z
przodu.
7)
Jeżeli
szerokość
pojazdu
nie
przekracza
1,3
m
(1,4
m
dla
światła
hamowania
„stop”
i
pozycyjnego
tylnego
ciągnika),
odległość
ta
może
być
zmniejszona
do
400
mm.
8)
Dla
motocykla
—
1200
mm;
dla
ciągnika
—
1900
mm;
jeżeli
konstrukcja
pojazdu
(z
wyjątkiem
motocykla)
nie
pozwala
na
zachowanie
wymaganej
wysokości,
dopuszcza
się
2100
mm
(dla
ciągnika
2300
mm).
9)
Dopuszcza
się
odległość
mniejszą
niż
40
mm,
ale
większą
niż
20
mm
dla
kierunkowskazów
światłości
osi
odniesienia
większej
od
250
cd
oraz
mniejszą
lub
równą
20
mm
dla
kierunkowskazów
światłości
osi
odniesienia
większej
od
400
cd.
10)
Dla
ciągników
wyposażonych
z
przodu
urządzenia
przenośne
dopuszcza
się
dwa
dodatkowe
światła
mijania
na
wysokości
nieprzekraczającej
3000
mm,
pod
warunkiem
że
połączenia
elektryczne
uniemożliwiają
świecenie
obu
par
świateł
mijania
jednocześnie.
11)
Jeśli
kierunkowskazy
boczne
mają
wspólne
źródło
światła
z
kierunkowskazami
przednimi,
to
dla
zapewnienia
dobrej
widoczności
mogą
być
zamocowane
dwa
dodatkowe
kierunkowskazy
boczne.
12)
Jeżeli
motocykl
nie
jest
wyposażony
kierunkowskazy
przednie
i
tylne.
13)
Dla
samochodów
osobowych
i
ciężarowych
dmc
poniżej
3,5
tony
(kat.
M
1
i
N
1
)
oraz
dla
pozostałych
pojazdów,
jeśli
ich
konstrukcja
nie
zapewni
dobrej
widoczności
kierunkowskazów
przy
odległości
1800
mm,
może
być
ona
zwiększona
do
2500
mm.
14)
Dla
ciągników
wyposażonych
z
przodu
urządzenia
przenośne,
które
mogą
zasłaniać
obowiązkowe
przednie
światła
pozycyjne,
dopuszcza
się
dwa
dodatkowe
światła
pozycyjne
przednie
na
wysokości
nieprzekraczającej
3000
mm.
15)
Dla
motocykla
—
1200
mm,
a
dla
ciągnika
—
1900
mm;
jeżeli
konstrukcja
pojazdu
(z
wyjątkiem
motocykla)
nie
pozwala
na
zachowanie
wymaganej
wysokości,
dopuszcza
się
2300
mm.
16)
Dla
motocykla
—
560
mm,
a
dla
ciągnika
—
500
mm.
17)
Co
najmniej
2,
jednak
nie
więcej
niż
4
dla
pojazdu
zarejestrowanego
po
raz
pierwszy
przed
dniem
30
czerwca
2003
18)
Dla
motocykla
z
jednym
kołem
z
przodu
dopuszcza
się
umieszczenie
świateł
innym
miejscu,
przy
zapewnieniu
wymaganej
widoczności.
19)
Dla
przyczepy
—
150
mm.
20)
Dla
motocykla
z
jednym
kołem
z
tyłu
dopuszcza
się
umieszczenie
świateł
innym
miejscu,
przy
zapewnieniu
wymaganej
widoczności.
21)
Jeżeli
konstrukcja
pojazdu
(z
wyjątkiem
motocykla)
nie
pozwala
na
zachowanie
tej
wysokości,
dopuszcza
się
1500
mm
(dla
ciągnika
1200
mm).
22)
Dla
motocykla
—
900
mm;
dla
ciągnika
—
1900
mm
(dopuszcza
się
2100
mm,
jeśli
kształt
nadwozia
ciągnika
nie
pozwala
spełnić
wymagania
1900
mm).
23)
Pod
warunkiem,
że
jest
ono
połączone
jednym
urządzeniu
z
innym
tylnym
światłem
sygnalizacyjnym.
24)
Liczba
świateł
powinna
zapewniać
spełnienie
wymagań
dotyczących
rozmieszczenia
na
długości
pojazdu.
25)
Jeżeli
konstrukcja
pojazdu
nie
pozwala
na
zachowanie
tej
wysokości,
dopuszcza
się
2100
mm.
26)
Stosuje
się
do
pojazdu
zarejestrowanego
po
raz
pierwszy
po
dniu
30
czerwca
1976
oraz
motocykla
wyposażonego
światła
mijania
z
żarówkami
halogenowymi.
27)
Przynajmniej
jedno
światło
z
każdej
strony
powinno
być
umieszczone
środkowej
jednej
trzeciej
długości
pojazdu
(długość
przyczepy
mierzy
się
razem
z
dyszlem);
światło
wysunięte
najbardziej
do
przodu
powinno
być
umieszczone
nie
dalej
niż
3
m
od
przedniego
obrysu
pojazdu,
a
umieszczone
najbardziej
z
tyłu
nie
dalej
niż
1
m
(3
m
dla
ciągnika)
od
tylnego
obrysu
pojazdu;
wzajemna
odległość
dwóch
sąsiednich
świateł
umieszczonych
na
tym
samym
boku
pojazdu,
z
wyjątkiem
samochodów
osobowych
i
ciężarowych
dmc
poniżej
3,5
tony
(kat.
M
1
i
N
1
),
nie
może
przekraczać
3
m
(dopuszcza
się
4
m,
jeśli
konstrukcja
pojazdu
nie
pozwala
na
zachowanie
tej
odległości),
a
dla
ciągnika
6
m;
dla
motocykli
światło
lub
światła
powinny
być
umieszczone
taki
sposób,
aby
normalnych
warunkach
nie
mogły
być
zasłonięte
odzieżą
kierowcy
lub
pasażera.
28)
Dla
samochodów
osobowych
(kat.
M
1
)
brak
wymagań
odnośnie
do
wzajemnej
odległości
tych
świateł.
29)
Jeśli
środkowa
wzdłużna
płaszczyzna
pojazdu
rozdziela
ruchome
części
składowe
pojazdu,
dopuszcza
się
dwa
światła
S3
typu
D,
umieszczone
po
obu
stronach,
możliwie
najbliżej
tej
płaszczyzny,
lub
jedno
światło
S3
przesunięte
lewo
tak,
aby
odległość
środka
światła
od
tej
płaszczyzny
nie
przekraczała
150
mm.
30)
Dodatkowo
dopuszcza
się
1
lub
2
światła
przeciwmgłowe
przednie
umieszczone
z
tyłu
pojazdu
dla
pojazdów
ciężarowych
dmc
powyżej
3,5
t,
dla
autobusów
i
dla
przyczep
dmc
powyżej
750
kg
(kat.
N
2
,
N
3
,
M
2
,
M
3
,
O
2
,
O
3
,
i
O
4
),
skierowane
do
tyłu,
tak
aby
nie
powodowały
olśnienia
innych
użytkowników
drogi.
31)
Warunek
umiarkowania
jest
spełniony,
jeżeli
zastosowano
do
nich
materiały
odblaskowe
klasy
D
lub
E
według
Regulaminu
nr
104
EKG
ONZ
oraz:
liczba
znaków
nie
przekracza
15,
wysokość
liter
lub
znaków
zawiera
się
między
300
mm
a
1000
mm,
a
łączna
powierzchnia
odblaskowa
materiału
klasy
D
nie
przekracza
2
m
2
.
32)
Dopuszcza
się
dwa
dodatkowe
kierunkowskazy
tylne
na
samochodach
ciężarowych
dmc
powyżej
3,5
t,
autobusach
oraz
na
przyczepach
dmc
powyżej
750
kg
(kat.
N
2
,
N
3
,
M
2
,
M
3
,
O
2
,
O
3
i
O
4
).
33)
Jeśli
nie
ma
zainstalowanych
świateł
kat.
S3,
dopuszcza
się
dwa
dodatkowe
światła
stop
kat.
S1
lub
S2
na
samochodach
ciężarowych
dmc
powyżej
3,5
t,
autobusach
oraz
na
przyczepach
dmc
powyżej
750
kg
(kat.
N
2
,
N
3
,
M
2
,
M
3
,
O
2
,
O
3
i
O
4
).
34)
Jeśli
nie
ma
zainstalowanych
świateł
obrysowych
tylnych,
dopuszcza
się
dwa
dodatkowe
światła
pozycyjne
tylne
na
samochodach
ciężarowych
dmc
powyżej
3,5
t,
autobusach
oraz
na
przyczepach
dmc
powyżej
750
kg
(kat.
N
2
,
N
3
,
M
2
,
M
3
,
O
2
,
O
3
i
O
4
).
35)
Światła
dodatkowe,
jeśli
występują,
powinny
być
umieszczone
na
możliwie
największej
wysokości
pozwalającej
na
spełnienie
wymagań
dotyczących
rozmieszczenia
na
szerokości
pojazdu
i
symetrii
świateł
oraz
nie
niżej
niż
600
mm
ponad
światłami
obowiązkowymi.
Uwaga:
ilekroć
niniejszym
załączniku
używa
się
skrótu:
dmc
—
rozumie
się
przez
to
dopuszczalną
masę
całkowitą
pojazdu,
kat.
—
rozumie
się
przez
to
kategorie
pojazdu
określone
przepisach
homologacji
pojazdów.
Załącznik nr 7 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WSKAŹNIKI SKUTECZNOŚCI HAMOWANIA
Załącznik nr 8 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WYMIARY I ROZMIESZCZENIE SIEDZEŃ W AUTOBUSIE SZKOLNYM
Tabela nr 1
Tabela nr 2
§ 1. Użyte w załączniku określenia oznaczają:
1) „gaz” — gaz ziemny i gaz płynny;
2) „gaz ziemny (CNG)” — gaz sprężony, którego podstawowym składnikiem jest metan;
3) „gaz płynny (LPG)” — gaz skroplony, którego podstawowymi składnikami są: propan i butan;
4) „instalacja” — zestaw części i zespołów umieszczonych w pojeździe, niezbędnych do zasilania silnika
gazem;
5) „zbiornik” — pojemnik na gaz umieszczony na stałe w pojeździe;
6) „butla” — wymienny pojemnik na gaz płynny.
§ 2. 1. Wyposażenie pojazdu w instalację nie może
naruszać parametrów określonych przez producenta
pojazdu, a zwłaszcza dotyczących dopuszczalnej masy
całkowitej pojazdu, jego dopuszczalnych nacisków osi
oraz położenia środka masy.
2. Wyposażenie pojazdu w instalację nie powinno
zakłócać pracy podstawowego zasilania, jeśli pozostało ono w pojeździe.
3. Instalacja powinna działać w sposób prawidłowy
i bezpieczny.
4. Prześwit pojazdu nie może ulec zmniejszeniu
w wyniku zabudowy instalacji, przy czym żaden z jej
elementów nie może znajdować się niżej niż 0,2 m od
jezdni, jeśli nie jest chroniony dolną częścią pojazdu
położoną poniżej niego w odległości nie większej niż
0,15 m w poziomie z przodu i z boków.
5. Wylot rury wydechowej nie może być skierowany w stronę jakiegokolwiek elementu instalacji.
§ 3. 1. Instalacja na gaz ziemny (CNG) powinna być
projektowana na ciśnienie wynoszące 26 MPa, a na gaz
płynny (LPG) — 3,0 MPa.
2. Złącza instalacji, przez które przepływa gaz, powinny znajdować się w miejscach łatwo dostępnych
dla kontroli ich szczelności.
3. Przełączanie zasilania powinno być możliwe
z pozycji kierującego pojazdem bez konieczności wyłączania silnika.
4. W pojeździe z silnikiem o zapłonie samoczynnym
instalacja powinna zagwarantować odcięcie dopływu
gazu do silnika po osiągnięciu jego maksymalnej prędkości obrotowej.
5. Kompletację instalacji oraz sposób jej połączenia
i umieszczenia w pojeździe określa podmiot, który uzyskał świadectwo homologacji na podstawie danych
określonych w świadectwie homologacji sposobu
montażu instalacji przystosowującej pojazd do zasilania gazowego.
6. Instalacja powinna być zabezpieczona przed korozją.
7. Budowa instalacji powinna umożliwiać przeprowadzanie badań okresowych.
8. Elementy i zespoły instalacji narażone na mechaniczne uszkodzenia powinny być odpowiednio zabezpieczone.
9. Elementy instalacji nie mogą wystawać poza obrys pojazdu; nie stosuje się to do wlewów paliwa, które mogą wystawać, lecz nie więcej niż o 10 mm.
10. Instalacja nie może utrudniać w sposób istotny
dostępu do silnika i innych zespołów.
11. Rozłączenie złącz gazowych instalacji nie powinno być możliwe bez użycia narzędzi; nie stosuje się
tego do złącza butla — przewód.
12. Elementy instalacji, w których znajduje się lub
przez które przepływa gaz, nie mogą bez pełnego osłonięcia być umieszczone w pomieszczeniu przeznaczonym do przewozu osób; nie stosuje się tego do ścianek
zbiornika i przewodów gazowych.
13. Dopływ gazu do układu dolotowego, gdy silnik
nie pracuje, oraz po przełączeniu na inne paliwo powinien być zatrzymany; dopuszczalna zwłoka — 2 sekundy.
14. Przez żaden element instalacji, w którym znajduje się gaz, nie może płynąć prąd elektryczny.
15. Układ elektryczny wchodzący w skład instalacji
powinien być zabezpieczony przed przeciążeniem i wyposażony co najmniej w jeden bezpiecznik dostępny
bez użycia narzędzi.
§ 4. 1. Zbiorniki (butle) powinny spełniać wymagania określone w warunkach technicznych dozoru technicznego.
2. Zbiorniki (butle) powinny być tak zainstalowane,
aby były maksymalnie chronione przed skutkami zderzeń, w tym głównie od przodu i tyłu pojazdu, a w przypadku ich umieszczenia w przestrzeni ładunkowej samochodu ciężarowego powinny być zabezpieczone
przed uszkodzeniem ładunkiem oraz przez operacje załadunkowo-wyładunkowe.
3. Zbiorniki na gaz płynny oraz butle powinny być
skutecznie osłonięte przed działaniem promieni słonecznych; nie stosuje się do zbiorników homologowanych według serii poprawek 01 do Regulaminu nr 67
EKG ONZ.
4. Mocowanie zbiorników (butli) do pojazdu powinno zabezpieczać przed ich przemieszczeniem przy działaniu na pojazd przyspieszenia wyrażonego iloczynem
liczby i przyspieszenia ziemskiego — „g”:
Załącznik nr 9 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WARUNKI DODATKOWE DLA POJAZDU PRZYSTOSOWANEGO DO ZASILANIA GAZEM
1) w przypadku samochodów osobowych i samochodów ciężarowych o dmc do 3,5 t:
a) w kierunku wzdłużnym do przodu — 20 g,
b) w kierunku poprzecznym — 8 g;
2) w przypadku autobusów o dmc do 5 t i samochodów ciężarowych o dmc od 3,5 t do 12 t:
a) w kierunku wzdłużnym do przodu — 10 g,
b) w kierunku poprzecznym — 5 g;
3) w przypadku pozostałych autobusów i samochodów ciężarowych:
a) w kierunku wzdłużnym do przodu — 6,6 g,
b) w kierunku poprzecznym — 5 g.
5. Elementy mocowania oraz części pojazdu przylegające do zbiornika (butli) powinny być oddzielone od
niego przekładką elastyczną i nieabsorbującą wilgoci.
6. Zbiorniki powinny być tak umieszczone, aby była możliwość łatwego:
1) odczytu stanu napełnienia;
2) odczytu danych dotyczących oznakowań identyfikacyjnych oraz cech legalizacji (stosuje się to także
do butli).
7. Zbiorniki na gaz płynny oraz butle powinny być
tak umieszczone, aby w pozycji roboczej wypływ gazu
następował w stanie ciekłym.
8. Zabrania się instalowania zbiorników (butli)
w części przedniej pojazdu oraz w komorze silnika.
9. W pobliżu zbiorników (butli) nie powinny znajdować się sztywne elementy o ostrych krawędziach.
10. Odległość zbiorników (butli) od układu wydechowego nie może być mniejsza niż 0,1 m, jeśli nie jest
zastosowana osłona termiczna.
11. Nie dopuszcza się jakichkolwiek przeróbek
zbiornika (butli).
12. Zbiorniki na gaz płynny łączone w zespoły i połączone z jednym przewodem zasilającym powinny
być wyposażone w zawory jednokierunkowe i zawory
bezpieczeństwa przewodów gazowych. Nie wymaga
się stosowania jednokierunkowych zaworów bezpieczeństwa przewodów gazowych, jeśli ciśnienie zwrotne samoczynnego zaworu odcinającego przekracza
0,5 MPa w położeniu zamkniętym.
§ 5. Wlewy paliwa/zawory do napełniania zbiorników powinny być tak umieszczone, aby było możliwe
ich napełnianie z zewnątrz pojazdu lub z komory silnikowej.
§ 6. 1. Przewody metalowe zastosowane w instalacji powinny być bez szwu, stalowe lub miedziane w odniesieniu do gazu płynnego (LPG) oraz wyłącznie stalowe w odniesieniu do gazu ziemnego (CNG); przewody stalowe powinny być ze stali nierdzewnej lub stali
z pokryciem antykorozyjnym; dopuszcza się przewody
sztywne wykonane z materiału niemetalowego.
2. Przewody miedziane na całej długości powinny
być zabezpieczone osłoną gumową lub z tworzywa
sztucznego.
3. Przewody powinny być tak ułożone, aby:
1) mogły być łatwo kontrolowane;
2) nie ocierały się o elementy pojazdu;
3) odległość od układu wydechowego nie była mniejsza niż 0,1 m, jeśli nie stosuje się ekranu termicznego;
4) nie przebiegały w pobliżu miejsc do podnoszenia
pojazdu;
5) mocowanie wykluczało ich wibrację.
4. W przypadku braku możliwości spełnienia wymagań określonych w ust. 3 pkt 1, 2 i 5 dopuszcza się
odstępstwo dla przewodu łączącego zbiornik z reduktorem, pod warunkiem dodatkowego zabezpieczenia
go przed korozją i mechanicznymi uszkodzeniami oraz
wentylacji przestrzeni, w której jest umieszczony.
5. Przewody metalowe łączące elementy instalacji,
które w czasie eksploatacji pojazdu mogą podlegać
wzajemnym przemieszczeniom, powinny być ukształtowane w pętle o promieniu krzywizny dostosowanym
do średnicy przewodu.
6. Przewody nie mogą być spawane lub lutowane
oraz łączone ciśnieniowymi złączami zatrzaskowymi.
7. Przewody metalowe powinny być łączone za pomocą znormalizowanych złącz z kielichem lub pierścieniem samozaciskającym. Liczba złącz powinna być
ograniczona do minimum.
8. Średnica zewnętrzna przewodu sztywnego w zastosowaniu do gazu płynnego nie może przekraczać
12 mm, a grubość jego ścianki powinna wynosić co
najmniej 0,8 mm.
§ 7. 1. Na pracę reduktora nie może wywierać wpływu przyspieszanie bądź opóźnianie ruchu pojazdu.
2. Odległość reduktora od układu wydechowego
nie może być mniejsza niż 0,1 m, jeśli nie jest stosowany ekran termiczny.
§ 8. 1. Zbiorniki zamontowane w przestrzeni zamkniętej pojazdu powinny być umieszczone w gazoszczelnej obudowie całkowitej lub być wyposażone w gazoszczelną obudowę osłaniającą jedynie zawory.
W przypadku obudów osłaniających zawory, zbiorniki
powinny być fabrycznie do takiego osłonięcia przystosowane.
2. Obudowy całkowite powinny być wyposażone
co najmniej w dwa otwory wentylacyjne, a obudowy
osłaniające jedynie zawory zbiorników — co najmniej
w jeden. Otwór wentylacyjny powinien mieć powierzchnię przekroju dla przepływu gazu nie mniejszą
niż 4,5 cm2. Wyloty otworów wentylacyjnych nie mogą
być skierowane w stronę układu wydechowego, nie
mogą uchodzić do wnęki koła oraz, w przypadku gazu
płynnego, powinny być skierowane do dołu.
3. Obudowy osłaniające zawory zbiorników oraz
przewody układu przewietrzania obudów powinny wykazywać gazoszczelność przy nadciśnieniu 0,01 MPa.
W trakcie próby wymienione elementy nie powinny
wykazywać odkształceń, a dopuszczalny wypływ gazu
nie powinien przekroczyć 100 cm3/h.
4. Zamykanie obudów powinno być tak urządzone,
aby nie istniała możliwość przypadkowego ich otwarcia.
§ 9. 1. W zależności od daty przystosowania oraz rodzaju gazu (LPG lub CNG) instalacja do zasilania gazem
zawiera:
Lp. Element instalacji do zasilania gazem
LPG1)
CNG od
dnia
1 stycznia
2003 r.
do dnia
1 kwietnia
2002 r.2)
od dnia
1 kwietnia
2002 r.3)
1 2 3 4 5
Wyposażenie obowiązkowe
1 Zbiornik + + +
2 Nadciśnieniowy zawór bezpieczeństwa +4) +
3 Termiczny zawór bezpieczeństwa +5) +
4 Zawór ograniczający wypływ gazu + +
6 Wskaźnik poziomu paliwa6) + +
5 Zawór ograniczający napełnianie + +
8
Samoczynny zawór odcinający zbiornika z zaworem ograniczającym wypływ gazu
+
7 Samoczynny zawór odcinający zbiornika +
9 Wskaźnik ciśnienia +
10 Gazoszczelna obudowa osprzętu zbiornika7) + + +
11 Wlew paliwa + + +
12 Samoczynny zawór odcinający parownika + +
13 Reduktor/parownik + +
14 Regulator ciśnienia +
15 Regulator przepływu gazu +
16 Urządzenie wtrysku gazu / Mieszalnik/wtryskiwacz gazu + +
17 Ręczny zawór gazu +
18 Elektroniczna jednostka sterująca8) + +
19 Przewody (sztywne i elastyczne) + + +
20 Złącza gazowe + + +
Wyposażenie dopuszczalne
21 Pompa paliwa +
22 Elektryczne złącze zasilania +
23 Zespół dawkujący przepływ gazu +
24 Nadciśnieniowy zawór bezpieczeństwa +
25 Czujnik ciśnienia i/lub temperatury + +
———————
1) Obowiązek uzyskania świadectwa homologacji nie stosuje się jedynie do tych urządzeń i elementów, w których znajduje
się gaz, gdy jego ciśnienie robocze nie przekracza 20 kPa.
2) Odpowiadające wymaganiom „00” serii poprawek do Regulaminu nr 67 EKG ONZ.
3) Odpowiadające wymaganiom „01” serii poprawek do Regulaminu nr 67 EKG ONZ.
4) Nie jest wymagany w przypadku zbiornika o oznaczeniu klasy „B”.
5) Nie jest wymagany, gdy przepustowość zaworu z lp. 2 przekracza 17,7 m3/min.
6) Nie stosuje się do butli.
7) Wymagana, gdy zbiornik znajduje się w przestrzeni pasażerskiej lub bagażowej.
8) Stosuje się wyłącznie do pojazdów z silnikami zasilanymi sterowanym układem wtrysku paliwa.
9) Dopuszczalny wyłącznie w przypadku zasilania jednopaliwowego.
29 Dojazdowy wlew paliwa gazowego +9)
1 2 3 4 5
31 Układ wyboru paliwa +
26 Zespół filtra gazu + +
27 Zawór jednokierunkowy (zwrotny) + +
28 Magistrala paliwowa +
+ +
30 Nadciśnieniowy zawór bezpieczeństwa przewodów +
32 Samoczynny zawór odcinający +
2. Instalacja do zasilania gazem może zawierać także:
1) w przypadku LPG — części i zespoły służące do poprawy działania silnika, o ile połączone są one
z częściami instalacji, w których ciśnienie gazu nie
przekracza 20 kPa;
2) zespół zasilania układu ogrzewania przestrzeni pasażerskiej w samochodach ciężarowych, autobusach i samochodach osobowych o dmc powyżej
3,5 t, pod warunkiem że nie jest przez to zakłócone
podstawowe działanie instalacji.
3. Elementy i zespoły instalacji wymienione
w ust. 1 (poza przewodami sztywnymi wykonanymi
z metalu) powinny być homologowane według obowiązującej wersji Regulaminów EKG ONZ dotyczących
instalacji do zasilania gazem oraz oznakowane następująco:
1) w przypadku części i zespołów instalacji LPG oznakowanie homologacyjne powinno zawierać:
umieszczony w okręgu nr kraju (1 do 47) po literze
„E”, numer Regulaminu „67R” i numeru serii poprawek „01 (a do dnia montażu 31 marca 2002 r.
dopuszcza się serię poprawek 00)” oraz następujący po nim kolejny numer homologacji;
2) w przypadku części i zespołów instalacji CNG oznakowanie homologacyjne powinno zawierać:
umieszczony w okręgu nr kraju (1 do 47) po literze
„E”, numer Regulaminu „110R” i numer serii poprawek „00” oraz następujący po nim kolejny numeru homologacji;
3) przewody sztywne powinny być oznakowane
w sposób umożliwiający ich rozpoznanie jako należących do kompletacji homologowanego sposobu
montażu.
4. W odniesieniu do pojazdów przystosowanych do
zasilania gazem LPG do dnia 30 maja 1999 r. dopuszcza się inne oznakowania bezpieczeństwa.
§ 10. Pojazd zasilany gazem może być używany po
uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym przewidzianej odrębnymi przepisami.
§ 1. Pojazd i zespół pojazdów, o których mowa
w § 42 rozporządzenia, powinny być oznakowane tablicami wyróżniającymi, umieszczonymi z tyłu pojazdu
prostopadle i symetrycznie do jego osi podłużnej.
§ 2. Tablice wyróżniające dla pojazdu samochodowego powinny składać się z ukośnych pasów umieszczonych pod kątem 45° ± 5° do pionu, o szerokości
100 mm ±2,5 mm, na przemian barwy żółtej, wykonanych z materiału odblaskowego, oraz barwy czerwonej, wykonanych z materiału fluorescencyjnego.
§ 3. Tablice wyróżniające dla przyczepy (naczepy)
powinny mieć tło odblaskowe barwy żółtej z obrzeżem
fluorescencyjnym barwy czerwonej.
§ 4. Dolne krawędzie tablic wyróżniających powinny być umieszczone nie niżej niż 250 mm, a górne —
nie wyżej niż 2100 mm od powierzchni jezdni.
§ 5. Zewnętrzne boczne krawędzie tablic wyróżniających powinny być umieszczone nie dalej niż 400 mm
od bocznego obrysu pojazdu.
§ 6. W przypadku zastosowania oznaczenia przewidzianego na rysunkach 1 i 2 przykład 4 — odległość
między tablicą umieszczoną poziomo i tablicą umieszczoną pionowo nie może być mniejsza niż 200 mm i nie
większa niż 300 mm.
§ 7. Wymiary oraz zasady rozmieszczania tablic wyróżniających na pojeździe określają rysunki 1 i 2.
Załącznik nr 10 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
WARUNKI DODATKOWE DLA POJAZDU DŁUGIEGO I CIĘŻKIEGO
Przykład 1
Przykład 2
Przykład 3
Przykład 4
Rys. 1. Tablice wyróżniające pojazd samochodowy (mm)
— czerwony fluorescencyjny — żółty odblaskowy
Przykład 1
Przykład 2
Przykład 3
Przykład 4
Rys. 2. Tablice wyróżniające przyczepę (naczepę) (mm)
— czerwony fluorescencyjny — żółty odblaskowy
Załącznik nr 11 ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
TABLICA WYRÓŻNIAJĄCA POJAZD WOLNO PORUSZAJĄCY SIĘ
(wymiary w milimetrach)
— materiał odblaskowy czerwony — materiał fluorescencyjny czerwony
'8
Z\G
!