Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków weterynaryjnych wymaganych przy wytwarzaniu pasz leczniczych

Paszę leczniczą wytwarza się na podstawie i zgodnie ze zleceniem na wytworzenie paszy leczniczej, zwanym dalej „zleceniem”, którego wzór określa załącznik do rozporządzenia.

Dopuszcza się wytwarzanie paszy leczniczej, bez zlecenia wystawionego przez lekarza weterynarii, na podstawie receptury na produkcję paszy leczniczej.

Pasza lecznicza, o której mowa w ust. 2, wprowadzana jest do obrotu na postawie zlecenia lekarza weterynarii.

Zlecenie wystawia lekarz weterynarii w:

Oryginał zlecenia przechowuje podmiot, który wytworzył paszę leczniczą, zwany dalej „wytwórcą paszy leczniczej”.

Kopię zlecenia przechowuje lekarz weterynarii, który wystawił zlecenie.

Lekarz weterynarii, który wystawił zlecenie, przekazuje wytwórcy paszy leczniczej oryginał tego zlecenia i pozostałe kopie.

Po wytworzeniu paszy leczniczej wytwórca tej paszy odsyła lekarzowi weterynarii kopię zlecenia, a w przypadku zwierząt, których pozyskiwane tkanki lub produkty są przeznaczone do spożycia przez ludzi, drugą kopię zlecenia odsyła powiatowemu lekarzowi weterynarii sprawującemu nadzór nad wytwarzaniem paszy leczniczej, zaś trzecią kopię zlecenia — posiadaczowi leczonych zwierząt.

Oryginał zlecenia i jego kopie przechowuje się przez 3 lata od ich wystawienia.

Lekarz weterynarii może wystawić zlecenie wyłącznie dla zwierząt, które są przez niego leczone.

Zlecenie jest ważne przez 3 miesiące od dnia wystawienia. ——————— 1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 32, poz. 305). 2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 29, poz. 320, Nr 123, poz. 1350 i Nr 129, poz. 1438, z 2002 r. Nr 112, poz. 976, z 2003 r. Nr 52, poz. 450, Nr 122, poz.1144, Nr 165, poz.1590 i Nr 208, poz. 2020 oraz z 2004 r. Nr 33, poz. 288.

Pasze lecznicze wytworzone lub wprowadzone do obrotu na podstawie samego zlecenia nie mogą być wykorzystane do więcej niż jednego leczenia.

Przed wystawieniem zlecenia lekarz weterynarii upewnia się, czy:

Wytwórca pasz leczniczych prowadzi badania wytworzonych pasz leczniczych.

Badania, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się zgodnie z przyjętą metodą badań laboratoryjnych w celu kontroli zawartości substancji czynnych znajdujących się w paszach leczniczych, ustalenia stopnia wymieszania składników i trwałości paszy leczniczej, a także ustalenia czasu przechowywania tej paszy.

Po wykonaniu badań, o których mowa w ust. 1, wytwórca paszy leczniczej prowadzi dokumentację zawierającą informację o:

Dokumentację, o której mowa w ust. 3, przechowuje się przez 2 lata od dnia wykonania badań.

Z każdej wytworzonej partii paszy leczniczej pobiera się próbki archiwalne.

Sposób pobierania i przechowywania próbek archiwalnych, o których mowa w ust. 1, określają przepisy o środkach żywienia zwierząt.

Wytwarzane pasze lecznicze powinny tworzyć jednolitą i stałą mieszaninę z premiksem leczniczym dopuszczonym do obrotu na podstawie przepisów Prawa farmaceutycznego.

Premiks leczniczy, o którym mowa w ust. 1, stosuje się w procesie wytwarzania pasz leczniczych zgodnie z warunkami pozwolenia na dopuszczanie do obrotu.

Wytworzona pasza lecznicza zawiera dawkę substancji czynnej odpowiadającą co najmniej połowie dziennej dawki produktu leczniczego weterynaryjnego stosowanego u leczonego zwierzęcia.

W przypadku przeżuwaczy wytworzona pasza lecznicza zawiera dawkę substancji czynnej odpowiadającą co najmniej połowie dziennego zapotrzebowania leczonego zwierzęcia na niemineralną paszę uzupełniającą.

Odpady powstające przy wytwarzaniu pasz leczniczych niezwłocznie usuwa się z mieszalni pasz leczniczych.

Pasze lecznicze niezużyte lub których termin trwałości upłynął oraz odpady powstałe w procesie wytwarzania tych pasz, traktuje się jako materiał kategorii 1 w rozumieniu przepisów o materiałach niskiego, wysokiego i szczególnego ryzyka.