Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej

Organami Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej są:

Wojskowymi inspektorami weterynaryjnymi są:

Wojskową Inspekcją Weterynaryjną kieruje Szef Służby Weterynaryjnej — Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego, podległy szefowi komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw zdrowia.

Szef Służby Weterynaryjnej — Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego w zakresie Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej wykonuje zadania na zasadach i w trybie przewidzianych w ustawie dla Głównego Lekarza Weterynarii, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozporządzenia.

Wojskowi inspektorzy weterynaryjni podlegają, w zakresie wykonywania swoich zadań, Szefowi Służby Weterynaryjnej — Inspektorowi Weterynaryjnemu Wojska Polskiego.

Szef Służby Weterynaryjnej — Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego może, w każdym czasie, odsunąć czasowo od wykonywania obowiązków wojskowego inspektora weterynaryjnego, jeżeli działalność tego inspektora zagraża prawidłowemu wykonywaniu zadań Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej, a zwłaszcza narusza bezpieczeństwo sanitarno-weterynaryjne na obszarze właściwości tego inspektora.

Wojskowi inspektorzy weterynaryjni wykonują zadania określone w art. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, zwanej dalej „ustawą”, i są upoważnieni, w szczególności do:

Wojskowy inspektor weterynaryjny może wystąpić do właściwej miejscowo jednostki Żandarmerii Wojskowej z wnioskiem o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia czynności kontrolnych lub realizacji przedsięwzięć w sytuacjach zagrożenia sanitarno-weterynaryjnego. Właściwa miejscowo jednostka Żandarmerii Wojskowej jest zobowiązana do udzielenia pomocy w toku wykonywania tych czynności.

W razie stwierdzenia przez wojskowego inspektora weterynaryjnego, że podmiot zakwalifikowany do zaopatrywania wojska produkuje lub dostarcza produkty spożywcze pochodzenia zwierzęcego z naruszeniem lub niezgodnie z warunkami weterynaryjnymi, stwarzając zagrożenie dla zdrowia i życia konsumenta wojskowego, bądź uniemożliwia przeprowadzenie czynności kontrolnych, wojskowy inspektor weterynaryjny ma prawo nakazać odbiorcy wojskowemu zaprzestania dalszego zaopatrywania się u wskazanego podmiotu.

W razie stwierdzenia istotnych uchybień sanitarno-weterynaryjnych w kontrolowanej jednostce, wojskowy inspektor weterynaryjny ma obowiązek zawiadomić o stwierdzonych uchybieniach kierownictwo kontrolowanej jednostki albo organ powołany do sprawowania nadzoru nad tą jednostką.

Wydanie decyzji, o której mowa w § 8 ust. 1 pkt 6, wraz z uzasadnieniem i zaleceniami, wojskowy inspektor weterynaryjny dokumentuje wpisem w książce kontroli, potwierdzając go własnoręcznym podpisem i pieczątką.

Dowódcy (szefowie, komendanci, dyrektorzy) kontrolowanej jednostki są obowiązani:

Organami właściwymi w sprawach należących do zadań i właściwości Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej są wojskowi inspektorzy weterynaryjni, o których mowa w § 2 ust.

2. Organem wyższego stopnia w stosunku do wojskowych inspektorów weterynaryjnych jest Szef Służby Weterynaryjnej — Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego.

Wojskowi inspektorzy weterynaryjni, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 2—10, przedstawiają Szefowi Służby Weterynaryjnej — Inspektorowi Weterynaryjnemu Wojska Polskiego corocznie, w formie sprawozdania, i comiesięcznie, w formie meldunku, analizę i ocenę ze sprawowanego nadzoru i postępowania lekarsko-weterynaryjnego w zakresie określonym ustawą oraz odrębnymi przepisami.

Szef Służby Weterynaryjnej — Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego przedstawia corocznie, w pierwszym kwartale, szefowi komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw zdrowia, analizę i ocenę realizacji zadań przez Wojskową Inspekcję Weterynaryjną.