Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym

Ustawa określa zasady prowadzenia działalności w zakresie sportu kwalifikowanego, zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, a także zadania organów administracji rządowej, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie organizacji uprawiania sportu kwalifikowanego i współzawodnictwa sportowego.

Uprawianie sportu kwalifikowanego odbywa się zgodnie z przepisami ustawy, postanowieniami statutów i regulaminów związków sportowych, polskich związków sportowych oraz międzynarodowych organizacji sportowych.

Przepisów ustawy nie stosuje się do sportu osób niepełnosprawnych, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej.

Organy administracji rządowej tworzą warunki organizacyjne do rozwoju sportu kwalifikowanego i mogą wspierać finansowo jego rozwój.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą wspierać, w tym finansowo, rozwój sportu kwalifikowanego.

Uczestnikami współzawodnictwa sportowego mogą być kluby sportowe, zawodnicy zrzeszeni w klubach sportowych lub zawodnicy niezrzeszeni.

Zawodnikiem zrzeszonym w klubie sportowym jest zawodnik, który spełnia jeden z warunków:

Szczegółowe zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w danej dyscyplinie sportu określają regulaminy polskich związków sportowych.

Udział klubu sportowego lub zawodnika we współzawodnictwie sportowym innym niż organizowane przez polski związek sportowy lub zrzeszającą ten związek międzynarodową organizację sportową w danej dyscyplinie sportu wymaga zgody właściwego polskiego związku sportowego.

Uczestnictwo klubu sportowego w sporcie kwalifikowanym w danej dyscyplinie sportu wymaga posiadania przez ten klub licencji. Licencję przyznaje właściwy polski związek sportowy.

Do wniosku o przyznanie licencji należy dołączyć:

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji są określane w regulaminach właściwego polskiego związku sportowego.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji w wysokości nieprzekraczającej kosztów jej przyznania.

Polski związek sportowy może pozbawić klub sportowy licencji, jeżeli przez okres kolejno po sobie następujących 3 lat klub sportowy lub żaden z zawodników zrzeszonych w tym klubie nie bierze udziału we współzawodnictwie sportowym.

W sprawach przyznawania i pozbawiania licencji od orzeczeń polskiego związku sportowego klubowi sportowemu przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Polskim związkiem sportowym jest związek sportowy, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, o zasięgu ogólnokrajowym, utworzony po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Polski związek sportowy może działać w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń.

Członkiem polskiego związku sportowego mogą być kluby sportowe oraz związki sportowe działające w dyscyplinie sportu, w której funkcjonuje dany polski związek sportowy, a także, o ile statut to przewiduje, inne osoby prawne i fizyczne.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do polskich związków sportowych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, z 2003 r. Nr 96, poz. 874 oraz z 2004 r. Nr 102, poz. 1055).

Wniosek o wyrażenie zgody na utworzenie polskiego związku sportowego założyciele składają do ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć:

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na utworzenie polskiego związku sportowego, gdy w danej dyscyplinie sportu działa już polski związek sportowy lub gdy wnioskodawca nie przedłoży dokumentów lub nie wykaże spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu zatwierdza statut polskiego związku sportowego oraz wszelkie jego zmiany.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia zatwierdzenia statutu polskiego związku sportowego lub zmian tego statutu w przypadku stwierdzenia niezgodności jego postanowień z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1.

W danej dyscyplinie sportu może działać tylko jeden polski związek sportowy, chyba że minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu, na wniosek polskiego związku sportowego, wyrazi zgodę na działanie polskiego związku sportowego w kilku dyscyplinach sportu. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 ust. 2.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na działanie polskiego związku sportowego w kolejnej dyscyplinie sportu, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 3.

Do zadań polskiego związku sportowego należy w szczególności:

Polski związek sportowy ma wyłączne prawo do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach dotyczących danej dyscypliny sportu, niezastrzeżonych w ustawie dla organów administracji rządowej lub innych podmiotów.

Polski związek sportowy powołuje spółkę kapitałową prawa handlowego do zarządzania sprawami związku, dotyczącymi gospodarczego wykorzystania dóbr materialnych i niematerialnych przysługujących związkowi, na zasadach określonych w umowie zawartej między związkiem a spółką.

Jeżeli polski związek sportowy wnosi do spółki, o której mowa w ust. 1, wkład niepieniężny (aport) w postaci składnika majątkowego powstałego z udziałem środków publicznych lub powierza jej gospodarowanie takim składnikiem majątkowym, to odpowiednio w umowie spółki lub w umowie, o której mowa w ust. 1, wprowadza się postanowienia dotyczące:

Jeżeli zadania realizowane przez polski związek sportowy są dofinansowywane ze środków publicznych, zawarcie umowy, o której mowa w ust. 1, wymaga uzyskania przez ten związek zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może zwolnić polski związek sportowy z obowiązku powołania spółki, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie jest to celowe z uwagi na posiadanie dóbr materialnych i niematerialnych o niewielkiej wartości, a w szczególności gdy polski związek sportowy nie osiąga dochodu.

Organ stanowiący polskiego związku sportowego powołuje komisję rewizyjną, zwaną dalej „komisją”.

Komisja kontroluje działalność polskiego związku sportowego we wszystkich dziedzinach jego działalności.

W ramach kontroli komisja może badać wszystkie dokumenty polskiego związku sportowego, żądać od zarządu sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać oceny stanu majątku związku.

W dyscyplinie sportu, w której współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie rozgrywek ligowych, właściwy polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową.

W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych na najwyższym poziomie rywalizacji działa w formie spółek akcyjnych, polski związek sportowy jest obowiązany utworzyć ligę zawodową.

Liga zawodowa jest zarządzana przez odrębną od polskiego związku sportowego osobę prawną działającą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo spółki akcyjnej.

W skład ligi zawodowej w grach zespołowych wchodzą wyłącznie kluby sportowe będące spółkami akcyjnymi.

Na wniosek polskiego związku sportowego minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wyraża zgodę na czasowy udział w lidze zawodowej, o której mowa w ust. 4, klubów sportowych funkcjonujących w innej niż spółka akcyjna formie prawnej. W takim przypadku minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu jednocześnie określa termin, w jakim klub sportowy ma obowiązek przekształcić się w spółkę akcyjną. W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu wygasa uprawnienie klubu sportowego do udziału w lidze zawodowej.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu może odmówić wyrażenia zgody na czasowy udział w lidze zawodowej, o której mowa w ust. 4, klubów sportowych funkcjonujących w innej niż spółka akcyjna formie prawnej, gdy nie wykonują one, wynikających z ustawy lub właściwych regulaminów, obowiązków wobec polskiego związku sportowego.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między właściwym polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa zawiera postanowienia gwarantujące właściwemu polskiemu związkowi sportowemu co najmniej:

Zawarcie umowy, o której mowa w ust. 7, następuje po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia wyrażenia zgody na zawarcie umowy w przypadku stwierdzenia niezgodności jej postanowień z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów polskiego związku sportowego.

Spółka akcyjna przystępująca do ligi zawodowej w miejsce klubu sportowego niebędącego spółką akcyjną przejmuje z dniem przystąpienia do ligi zawodowej ogół praw i obowiązków majątkowych oraz niemajątkowych tego klubu, związanych z udziałem we współzawodnictwie sportowym w danej dyscyplinie sportu.

W dyscyplinach sportu, w których współzawodnictwo sportowe nie jest organizowane w formie rozgrywek ligowych, polski związek sportowy może przekazać organizowanie lub prowadzenie współzawodnictwa sportowego w całości lub w części osobie prawnej lub osobie fizycznej będącej przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.³⁾).

Do przekazania organizowania lub prowadzenia współzawodnictwa sportowego, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 15 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

Polski związek sportowy podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

Do wniosku o zarejestrowanie polskiego związku sportowego należy dołączyć ponadto:

Nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Organ sprawujący nadzór ma prawo:

Zakresem kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jest objęte badanie działalności polskiego związku sportowego pod względem zgodności z prawem, a także z postanowieniami statutów lub regulaminów wewnętrznych.

Nadzorem ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu nie są objęte decyzje, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2.

Organ sprawujący nadzór zawiadamia polski związek sportowy o kontroli najpóźniej w chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych.

W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ sprawujący nadzór może wystąpić o przygotowanie w szczególności wskazanych dokumentów, zestawień i wyjaśnień.

Zawiadomienie zawiera:

Osoba przeprowadzająca kontrolę może dokonać oględzin obiektu lub składników majątkowych.

Oględzin dokonuje się w obecności przedstawiciela polskiego związku sportowego lub osoby przez niego upoważnionej.

Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisuje osoba przeprowadzająca kontrolę i osoba obecna przy oględzinach.

Osoba przeprowadzająca kontrolę dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów.

Dowodami są w szczególności dokumenty, protokół oględzin, opinie biegłych, wyjaśnienia i oświadczenia.

Osoba przeprowadzająca kontrolę może żądać sporządzenia na koszt kontrolowanego niezbędnych do kontroli odpisów lub wyciągów dokumentów, jak również zestawień i obliczeń sporządzonych na podstawie dokumentów.

Ustalenia kontroli przedstawia się w protokole kontroli, a ocenę kontroli - w wystąpieniu pokontrolnym.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wystąpienie pokontrolne zawiera wnioski i zalecenia pokontrolne wraz ze wskazaniem sposobu ich usunięcia.

Polski związek sportowy objęty kontrolą w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosków i zaleceń pokontrolnych zawiadamia organ kontrolujący o ich wykonaniu lub o przyczynach ich niewykonania.

Jeżeli działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów, organ sprawujący nadzór może:

Organ nadzorujący może cofnąć zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego także w przypadku, gdy polski związek sportowy został postawiony w stan likwidacji.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, kurator jest obowiązany do zwołania, w terminie 3 miesięcy, walnego zebrania członków lub delegatów w celu wyboru nowych władz polskiego związku sportowego.

Kuratorowi przysługują statutowe uprawnienia władz polskiego związku sportowego do czasu wyboru nowych władz.

Sąd, na wniosek organu sprawującego nadzór, może, w drodze postanowienia, rozwiązać polski związek sportowy, jeżeli swoją działalnością w sposób rażący narusza on przepisy prawa.

Sąd, na wniosek organu sprawującego nadzór, może również, w drodze postanowienia, rozwiązać polski związek sportowy, jeżeli organ sprawujący nadzór cofnął zgodę na utworzenie polskiego związku sportowego.

Status polskiego związku sportowego posiada ogólnokrajowe stowarzyszenie działające w dyscyplinie wędkarstwa sportowego oraz ogólnokrajowe stowarzyszenie działające w dziedzinie sportów lotniczych.

Do stowarzyszeń, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 11 oraz art. 12 stosuje się odpowiednio.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych działającym na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach, w celu zapewnienia udziału reprezentacji kraju w igrzyskach olimpijskich, propagowania zasad olimpizmu, reprezentowania polskiego sportu w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim oraz wobec narodowych komitetów olimpijskich.

Polski Komitet Olimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska olimpijskie.

Polski Komitet Olimpijski ma wyłączne prawo wykorzystywania i używania symboliki olimpijskiej określonej w Karcie olimpijskiej oraz nazw „Igrzyska Olimpijskie” i „Komitet Olimpijski”.

Organy administracji rządowej mają obowiązek zasięgnięcia opinii Polskiego Komitetu Olimpijskiego w sprawach:

Podstawowym obowiązkiem zawodnika jest przestrzeganie regulaminów sportowych i zasad rywalizacji sportowej.

Obowiązkiem zawodnika z chwilą powołania do kadry narodowej jest reprezentowanie kraju w międzynarodowych zawodach sportowych.

Szczegółowe prawa i obowiązki zawodnika w zakresie nieuregulowanym w ustawie wynikają z regulaminów właściwych polskich związków sportowych.

Niewykonywanie obowiązków zawodnika powoduje odpowiedzialność dyscyplinarną na zasadach określonych w regulaminach polskich związków sportowych.

Na wniosek osoby zainteresowanej licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa w sporcie kwalifikowanym, przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia, związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu.

Do wniosku o przyznanie licencji zawodnika należy dołączyć:

Osoba ubiegająca się o przyznanie licencji zawodnika, która ukończyła 21 rok życia, pokrywa koszty wydania zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, kwalifikacje lekarzy uprawnionych do wydawania zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz w art. 46 ust. 2 pkt 3, a także rodzaj niezbędnych badań lekarskich dla osób ubiegających się o przyznanie licencji zawodnika lub trenera, uwzględniając specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji zawodnika są określane w regulaminach właściwych polskich związków sportowych.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji zawodnika.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji zawodnika w wysokości nieprzekraczającej kosztów jej przyznania.

Zawodnik podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od następstw nieszczęśliwych wypadków wynikłych na skutek uprawiania sportu kwalifikowanego.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie sportowym, którego jest członkiem albo z którym jest związany umową.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika powołanego do kadry narodowej spoczywa na właściwym polskim związku sportowym.

Kluby sportowe z chwilą zakwalifikowania zawodnika do kadry narodowej są obowiązane umożliwić mu uczestniczenie w przygotowaniach do udziału w międzynarodowych zawodach sportowych oraz udział w tych zawodach.

Opieka medyczna nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej w olimpijskich dyscyplinach sportu jest finansowana ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres opieki medycznej nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej w olimpijskich dyscyplinach sportu, w tym zakres badań lekarskich oraz częstotliwość ich przeprowadzania, uwzględniając specyfikę poszczególnych dyscyplin sportu oraz potrzebę ochrony zdrowia zawodników.

Szkolenie sportowe zawodników zakwalifikowanych do kadry narodowej w olimpijskich dyscyplinach sportu jest finansowane ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Po zapewnieniu środków na realizację zadań, o których mowa w ust. 2 i 4, minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu oraz minister właściwy do spraw zdrowia mogą dofinansować ze środków budżetu państwa, pozostających w ich dyspozycji, szkolenie sportowe oraz opiekę medyczną nad zawodnikami zakwalifikowanymi do kadry narodowej w innych niż olimpijskie dyscyplinach sportu.

W przypadku powołania do odbycia zasadniczej służby w obronie cywilnej zawodnika zakwalifikowanego do kadry narodowej szkolenie sportowe i przygotowania do udziału w reprezentacji kraju zapewnia temu zawodnikowi podmiot, który utworzył formację obrony cywilnej, w której zawodnik pełni służbę.

W przypadku powołania do pełnienia służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych zawodnika zakwalifikowanego do kadry narodowej szkolenie sportowe i przygotowania do udziału w reprezentacji kraju zapewnia organ, któremu podlega formacja.

W przypadku powołania do pełnienia zasadniczej służby wojskowej zawodnika zakwalifikowanego do kadry narodowej możliwość udziału w szkoleniu sportowym i przygotowaniach do udziału w reprezentacji kraju zapewnia organ, któremu podlega jednostka Sił Zbrojnych, w której zawodnik pełni zasadniczą służbę wojskową.

Członek kadry narodowej udostępnia, na zasadach wyłączności, swój wizerunek w stroju reprezentacji kraju polskiemu związkowi sportowemu, który jest uprawniony do wykorzystania tego wizerunku do swoich celów gospodarczych w zakresie wyznaczonym przez regulaminy tego związku lub międzynarodowej organizacji sportowej działającej w danej dyscyplinie sportu.

Zawodnik przed zakwalifikowaniem do kadry narodowej wyraża zgodę na rozpowszechnianie swojego wizerunku w stroju reprezentacji kraju w rozumieniu art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z późn. zm.⁴⁾).

Zawodnicy, którzy nie otrzymują wynagrodzenia w związku z uprawianiem sportu kwalifikowanego, mogą otrzymywać stypendium sportowe, wypłacane przez klub sportowy na podstawie umowy określającej co najmniej obowiązki zawodnika i klubu sportowego oraz wysokość stypendium.

Członek kadry narodowej może otrzymywać stypendium sportowe niezależnie od otrzymywanego wynagrodzenia z tytułu uprawiania sportu kwalifikowanego albo stypendium sportowego, o którym mowa w ust. 1, jeżeli uzyska kwalifikacje do igrzysk olimpijskich lub zajmie miejsce medalowe we współzawodnictwie międzynarodowym, i zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań olimpijskich albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu jest organem właściwym w sprawach przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Stypendia te są finansowane ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Stypendium sportowe dla członka kadry narodowej wstrzymuje się, jeżeli organ, o którym mowa w ust. 3, stwierdzi, że zawodnik zaniedbuje realizację programu przygotowań, o którym mowa w ust. 2.

Członka kadry narodowej pozbawia się stypendium sportowego, jeżeli:

Członkini kadry narodowej, która stała się niezdolna do uprawiania sportu wskutek ciąży i urodzenia dziecka, wypłaca się stypendium sportowe w pełnej wysokości przez okres ciąży i połowę przyznanego stypendium sportowego przez 6 miesięcy po urodzeniu dziecka.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając rodzaj osiągnięć sportowych.

Stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1.

Okres pobierania stypendiów, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 oraz w art. 35 ust. 1, zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 i Nr 273, poz. 2703 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 94, poz. 788) oraz do okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez podmiot wypłacający stypendium.

Zawodnicy pobierający stypendia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 oraz w art. 35 ust. 1, są stypendystami sportowymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.⁵⁾).

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków:

Wyróżnienia i nagrody, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rodzaje wyróżnień i nagród oraz wysokość nagród pieniężnych, uwzględniając rodzaje osiągnięć sportowych, za które zawodnicy mogą otrzymać wyróżnienia i nagrody.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rodzaje wyróżnień i nagród oraz wysokość nagród pieniężnych.

Reprezentantom Polski na igrzyskach olimpijskich, którzy:

- przysługuje świadczenie pieniężne z budżetu państwa, zwane dalej „świadczeniem”.

Świadczenie przysługuje w danym roku kalendarzowym w wysokości przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym, ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm.⁶⁾), z tym że świadczenie za styczeń i luty przysługuje w wysokości świadczenia za grudzień poprzedniego roku kalendarzowego.

Świadczenie przyznaje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu na wniosek osoby zainteresowanej lub z własnej inicjatywy.

Osoby zainteresowane dokumentują spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu wydaje decyzję w sprawie przyznania świadczenia w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odmawia przyznania świadczenia w przypadku stwierdzenia, że zainteresowany nie spełnia co najmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 1.

Świadczenie wypłaca się, poczynając od miesiąca, w którym zostało przyznane.

Osoba, która otrzymuje świadczenie, powiadamia ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu o ustaniu co najmniej jednego z warunków wymienionych w ust. 1 pkt 3-6.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu pozbawia świadczenia, począwszy od miesiąca, w którym ustał co najmniej jeden z warunków wymienionych w ust. 1 pkt 3-6.

Świadczenie jest wypłacane co miesiąc przez urząd obsługujący ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Odpowiedzialność dyscyplinarna związana z naruszeniem, w czasie lub w związku z zawodami sportowymi, reguł technicznych i dyscyplinarnych określonych przez właściwe polskie związki sportowe jest realizowana w trybie i na zasadach ustalonych w ich regulaminach, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych organizacji sportowych.

Regulaminy, o których mowa w ust. 1, powinny określać w szczególności organy dyscyplinarne uprawnione do orzekania, ich kompetencje, tryb postępowania oraz rodzaje wymierzanych kar.

Polskie związki sportowe mogą ustanawiać stałe sądy polubowne.

Do sądów polubownych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy części pierwszej księgi trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Strony mogą poddać pod rozstrzygnięcie sądów polubownych, o których mowa w art. 40 ust. 1, spory majątkowe związane z działalnością sportową.

Stronami postępowania przed sądem polubownym mogą być kluby i związki sportowe, osoby fizyczne uprawiające sport oraz zajmujące się jego organizacją lub upowszechnianiem, przedsiębiorcy prowadzący działalność sportową, a także inne osoby prawne, bez względu na ich siedzibę i miejsce zamieszkania.

Statuty właściwych polskich związków sportowych mogą określać formę zapisu na stały sąd polubowny oraz tryb postępowania odwoławczego od orzeczeń stałych sądów polubownych, a także środki dyscyplinujące zapewniające ich wykonanie w trybie wewnątrzorganizacyjnym.

Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany dalej „Trybunałem”, jako stały sąd polubowny.

Trybunał wydaje orzeczenia w sprawach poddanych jego właściwości na podstawie zapisu na sąd polubowny.

Do Trybunału stosuje się odpowiednio przepis art. 41.

Trybunał składa się z 24 arbitrów, których powołują w równej liczbie minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu oraz Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego na okres 4-letniej kadencji.

Organ uprawniony do powołania członka Trybunału odwołuje go wyłącznie w przypadku:

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci właściwy organ powołuje nowego członka Trybunału.

Organizację Trybunału i tryb jego postępowania określa Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

Działalność Trybunału wiążąca się z rozpoznawaniem środków zaskarżenia, o których mowa w art. 43, może być dofinansowana ze środków budżetu państwa, z części będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Do Trybunału mogą być także zaskarżone decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych organów polskich związków sportowych, których przedmiotem jest:

Prawo zaskarżenia decyzji dyscyplinarnych lub regulaminowych właściwych organów polskich związków sportowych przysługuje ponadto osobie uprawnionej, jeżeli decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa, statutów i regulaminów lub strona została pozbawiona prawa do obrony.

Skarga do Trybunału nie przysługuje w sprawach dotyczących technicznych reguł gry.

Od skargi pobiera się wpis. Wysokość wpisu nie może być wyższa niż 4 000 zł.

Uchylenie przez Trybunał decyzji dyscyplinarnej lub regulaminowej polskiego związku sportowego jest możliwe w przypadku, gdy wymaga tego potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

Orzeczenia Trybunału w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, są ostateczne i nie podlegają zaskarżeniu, z zastrzeżeniem art. 44.

W przypadku niewykonania orzeczenia Trybunału organ nadzorujący może stosować środki przewidziane w art. 23 ust. 1.

Od orzeczenia dyscyplinarnego lub regulaminowego wydanego przez Trybunał w sprawach, o których mowa w art. 43, przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego w przypadku rażącego naruszenia przepisów prawa lub oczywistej niesłuszności orzeczenia.

Skargę kasacyjną wnosi się za pośrednictwem Trybunału w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia stronie skarżącej.

Trybunał odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również kasację, której braków strona nie uzupełni w wyznaczonym terminie.

Trybunał przekazuje skargę kasacyjną w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną od orzeczenia Trybunału na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego.

Licencję trenera przyznaje właściwy polski związek sportowy lub, z jego upoważnienia, związek sportowy działający w danej dyscyplinie sportu na wniosek osoby zainteresowanej, po stwierdzeniu, że osoba ta spełnia wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

Do wniosku o przyznanie licencji trenera należy dołączyć:

Koszty wydania zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, pokrywa osoba ubiegająca się o przyznanie licencji trenera.

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji trenera są określone w regulaminach właściwych polskich związków sportowych.

Polski związek sportowy prowadzi ewidencję przyznanych licencji trenera.

Polski związek sportowy może pobierać opłatę za przyznanie licencji trenera w wysokości nieprzekraczającej kosztów jej przyznania.

Osoba posiadająca licencję trenera, która nie otrzymuje wynagrodzenia w związku z wykonywaniem swojej funkcji, może otrzymywać od klubu sportowego stypendium trenerskie wypłacane przez klub sportowy na podstawie zawartej umowy, określającej co najmniej obowiązki trenera i klubu sportowego oraz wysokość stypendium.

Osoba pobierająca stypendium trenerskie jest stypendystą sportowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Okres pobierania stypendium trenerskiego zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz okresu zatrudnienia, od którego zależą uprawnienia pracownicze. Podstawę zaliczenia okresu pobierania stypendium stanowi zaświadczenie wydane przez klub sportowy.

Sędzią sportowym może być osoba, która posiada licencję sędziego sportowego przyznaną przez właściwy polski związek sportowy.

Licencję sędziego sportowego można przyznać osobie, która:

Warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji sędziego sportowego są określone w regulaminach właściwych polskich związków sportowych.

Polski związek sportowy, z uwzględnieniem przepisów międzynarodowych organizacji sportowych działających w danej dyscyplinie sportu, określa warunki pełnienia funkcji sędziego sportowego.

Sędzia sportowy może otrzymywać wynagrodzenie w związku z pełnieniem swojej funkcji lub ekwiwalent sędziowski jako zwrot poniesionych kosztów.

Dopingiem jest stosowanie przez zawodników zakazanych środków farmakologicznych lub metod uznanych za dopingowe.

Stosowanie dopingu jest zabronione.

Organem właściwym w sprawach dopingu jest Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie, zwana dalej „Komisją”.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia powołuje członków Komisji na okres 4-letniej kadencji spośród osób wykonujących zawody w szczególności w dziedzinach: medycyny, kultury fizycznej, sportu, biologii lub prawa i dających rękojmię prawidłowego wykonywania zadań Komisji.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu odwołuje członka Komisji w przypadku:

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może odwołać członka Komisji w przypadku zaprzestania wykonywania obowiązków członka Komisji przez okres co najmniej 6 miesięcy.

W przypadku odwołania członka lub jego śmierci powołuje się nowego członka Komisji na zasadach określonych w ust. 2.

Organizację Komisji, tryb i sposób jej działania, w tym sposób podejmowania rozstrzygnięć w sprawach dotyczących interpretacji wyników kontroli antydopingowych, określa regulamin uchwalony przez Komisję i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Do zadań Komisji należy w szczególności:

Działalność Komisji oraz kontrolne badania antydopingowe są finansowane ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Zawodnicy są obowiązani poddawać się kontrolnym badaniom antydopingowym.

Zawodnik poddawany jest kontroli antydopingowej w czasie zawodów sportowych oraz poza zawodami sportowymi - w czasie treningów, zgrupowań, konsultacji i innych zajęć sportowych.

Jeżeli zawodnik odmówi poddania się kontroli antydopingowej, w tym nie zgłosi się do tej kontroli, podlega karze pozbawienia licencji zawodnika na okres od 6 miesięcy do 2 lat.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, wykorzystuje lub używa symboliki olimpijskiej oraz nazw, o których mowa w art. 27 ust. 3, podlega karze grzywny.

W przypadku popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę na rzecz Polskiego Komitetu Olimpijskiego w wysokości od 50 000 zł do 100 000 zł.

Z dniem wejścia w życie ustawy likwiduje się Polską Konfederację Sportu.

Z dniem wejścia w życie ustawy zadania Polskiej Konfederacji Sportu przejmuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu.

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy Polskiej Konfederacji Sportu stają się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu.

Prezes Polskiej Konfederacji Sportu, w terminie 5 dni od dnia ogłoszenia ustawy, jest obowiązany powiadomić na piśmie pracowników o skutkach prawnych w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 23¹ § 1, 4 i 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.¹⁸⁾) stosuje się odpowiednio.

Pracownicy Polskiej Konfederacji Sportu, którzy stali się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, są obowiązani do odbycia służby przygotowawczej. Skrócenie okresu służby przygotowawczej albo zwolnienie z obowiązku jej odbywania następuje na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm.¹⁹⁾).

Pracownikom Polskiej Konfederacji Sportu, którzy stali się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu, staż pracy w Polskiej Konfederacji Sportu wlicza się do stażu pracy w służbie cywilnej.

Kluby sportowe działające na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 62 i uczestniczące we współzawodnictwie sportowym w dniu wejścia w życie ustawy dostosują swoje przepisy i formy działania do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Związki sportowe i polskie związki sportowe działające w dniu wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio związkami sportowymi i polskimi związkami sportowymi w rozumieniu ustawy.

Związki sportowe i polskie związki sportowe, o których mowa w ust. 2, dostosują swoją działalność, w tym statuty i regulaminy wewnętrzne, do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Z dniem wejścia w życie ustawy umarza się należności przysługujące budżetowi państwa w części „obrona narodowa”, powstałe do dnia wejścia w życie ustawy, od stowarzyszeń kultury fizycznej określonych statutowo jako wojskowe kluby sportowe, działających na podstawie ustawy wymienionej w art. 62.