Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 września 2007 r. w sprawie warunków zdrowotnych wykonywania prac podwodnych

Załącznik nr 1 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

WZÓR ............................................................................... (pieczęć ośrodka medycyny hiperbarycznej działającego w strukturze jednostki badawczo-rozwojowej lub uczelni medycznej) ZAŚWIADCZENIE Nr .........................../............. (numer z rejestru) (rok) Na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 września 2007 r. w sprawie warunków zdrowotnych wykonywania prac podwodnych (Dz. U. Nr 199, poz. 1440). stwierdza się, że: Pan/Pani ........................................................................................................................................................................... (imię i nazwisko) nr PESEL*) ....................................................................................................................................................................... zam. .................................................................................................................................................................................. (miejscowość, ulica, nr domu i nr mieszkania) posiadający/a prawo wykonywania zawodu lekarza nr ............................................................................................... wydane przez ................................................................................................................................................................... odbył/a szkolenie w ośrodku medycyny hiperbarycznej działającym w strukturze jednostki badawczo-rozwojowej lub uczelni medycznej. .......................................... ....................................................................................................... (miejscowość/dnia) (podpis i pieczęć kierownika ośrodka medycyny hiperbarycznej działającego w strukturze jednostki badawczo-rozwojowej lub uczelni medycznej) *) W przypadku osoby, której nie nadano nr PESEL, należy podać nazwę i numer dokumentu tożsamości.

Załącznik nr 2 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

SPOSÓB PRZEPROWADZENIA TESTU CIŚNIENIOWEGO 1. Test ciśnieniowy ma na celu ustalenia reakcji organizmu na zmiany ciśnienia otoczenia. 2. Test ciśnieniowy przeprowadza się na zlecenie lekarza wykonującego badanie wstępne lub okresowe. 3. Warunkiem przeprowadzenia testu jest brak przeciwwskazań do ekspozycji hiperbarycznej. 4. Test ciśnieniowy przeprowadza się w ośrodku hiperbarycznym pod nadzorem lekarza obecnego w komorze. 5. Zmiana ciśnienia powinna być nie mniejsza niż 3 atmosfery (0,3 MPa) z minimalną szybkością podnoszenia ciśnienia 1,2 atmosfery na minutę (0,12 MPa/min).

Załącznik nr 3 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

WARUNKI ZDROWOTNE, JAKIM POWINIEN ODPOWIADAĆ NUREK Wykonywanie zawodu nurka uniemożliwiają wszystkie stany chorobowe, wady i ułomności, które ograniczają wydolność pracy nurka lub które narażają go na niebezpieczeństwo wystąpienia wypadku nurkowego lub choroby dekompresyjnej, lub które mogą ulec pogorszeniu w związku z wykonywaniem zawodu nurka, w tym w szczególności: 1. Budowa ciała — stwierdzone znaczne wady i ułomności w budowie ciała lub otyłość powyżej 30 % BMI. 2. Układ oddechowy: 1) astma oskrzelowa; 2) następstwa torakotomii; 3) następstwa ropni płuc; 4) przebyta odma samoistna; 5) następstwa zapalenia opłucnej; 6) następstwa gruźlicy; 7) rozedma. Uwagi: Ocena układu oddechowego ma na celu wykrycie patologii sprzyjających wystąpieniu urazu ciśnieniowego płuc. Wszystkie odchylenia w badaniu klinicznym, radiologicznym i czynnościowym wymagają badań specjalistycznych. Wyniki badań spirometrycznych powinny stanowić co najmniej 80 % należnych wartości referencyjnych (70 % dla wskaźnika Tiffeneau). Poziom maksymalnego zużycia tlenu przy wysiłku submaksymalnym nie może być niższy niż 40 ml/kg/min. 3. Układ krążenia: 1) choroba niedokrwienna serca; 2) zaburzenia rytmu i przewodnictwa; 3) choroby zastawek serca; 4) wady serca; 5) nadciśnienie tętnicze; 6) choroba zakrzepowo-zatorowa; 7) zaburzenia perfuzji obwodowej; 8) choroby naczyniowe ośrodkowego układu nerwowego. Uwagi: Ocena układu krążenia ma na celu wykrycie patologii sprzyjających wystąpieniu nagłych zaburzeń hemodynamicznych lub obniżonej tolerancji wysiłku. Spoczynkowe ciśnienie skurczowe nie powinno przekraczać 140 mmHg, a rozkurczowe 90 mmHg. Wszelkie stwierdzane odchylenia w badaniu klinicznym i czynnościowym, zwłaszcza wskazujące na przeciek krwi prawo-lewo, wymagają badań specjalistycznych. 4. Układ pokarmowy: 1) przepukliny ściany jamy brzusznej; 2) ostre choroby wątroby i trzustki; 3) ostra choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. Uwagi: Ocena układu pokarmowego ma na celu wykrycie patologii sprzyjających uwięzieniu gazu lub wystąpieniu wymiotów. W zależności od rodzaju wykonywanej pracy stwierdzane przewlekłe i/lub nawracające choroby układu pokarmowego (choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, uchyłkowatość jelit, przepukliny) mogą stanowić ograniczenie lub przeciwwskazanie do wykonywania zawodu. Stan uzębienia oraz śluzówki jamy ustnej muszą umożliwiać korzystanie z aparatów oddechowych wyposażonych w ustniki.

5. Układ otorynolaryngologiczny: 1) otoskleroza; 2) laryngocele; 3) znaczny ubytek słuchu stwierdzany w audiogramie; 4) choroba Meniera; 5) niezamknięta perforacja błony bębenkowej; 6) uszkodzenie narządu przedsionkowego. Uwagi: Ocena układu otorynolaryngologicznego ma na celu wykrycie patologii sprzyjających wystąpieniu urazów ciśnieniowych, zaburzeń równowagi lub utrudniających komunikację. Przewlekłe lub przebyte choroby uszu i/lub zatok przynosowych mogą stanowić ograniczenie w wykonywaniu zawodu. W przypadkach wątpliwych ostateczne orzeczenie ustala się w oparciu o przeprowadzony test ciśnieniowy. 6. Narząd wzroku: 1) odklejenie siatkówki, nawet po zabiegu operacyjnym; 2) blizny po operacjach śródgałkowych; 3) jaskra, nawet z otwartym kątem przesączania; 4) stożek rogówki. Uwagi: Ocena narządu wzroku ma na celu wykrycie patologii sprzyjających wystąpieniu urazu ciśnieniowego, zaburzeń orientacji przestrzennej, utrudniających obsługę urządzeń lub odczyt wskaźników. Nieprawidłowa ostrość wzroku bez korekcji, utrudnienie rozróżniania barw, zawężenie pola widzenia mogą stanowić ograniczenie do wykonywania określonych prac podwodnych. 7. Układ nerwowy: 1) padaczka; 2) przebyte urazy czaszkowo-mózgowe; 3) następstwa zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu; 4) choroby zwyradniające układu nerwowo-mięśniowego; 5) następstwa uszkodzenia rdzenia kręgowego poinfekcyjne i pourazowe; 6) patologiczny zapis EEG ze stymulacją wzrokową i hyperwentylacją; 7) choroby naczyniowe ośrodkowego układu nerwowego. Uwagi: Ocena układu nerwowego ma na celu wykrycie patologii sprzyjających nagłym zaburzeniom świadomości oraz utrudniających ewentualną diagnostykę różnicową choroby dekompresyjnej lub zatorów gazowych. Wszystkie nieprawidłowości zaburzające integralność anatomiczną i czynnościową układu nerwowego, zaburzenia psychiczne oraz uzależnienia wymagają oceny specjalistycznej ze względu na znaczne zagrożenia bezpieczeństwa wykonywania prac podwodnych. 8. Układ kostno-stawowy: jałowa martwica kości. Uwagi: Ocena układu kostno-stawowego ma na celu wykrycie patologii utrudniających ewentualną diagnostykę różnicową dyzbarycznej (jałowej) martwicy kości lub choroby dekompresyjnej oraz ocenę sprawności fizycznej. Jako generalną zasadę należy przyjąć, że wszelkie zmiany wpływające na sprawność fizyczną mogą stanowić ograniczenie w wykonywaniu prac podwodnych. Jałowa martwica kości stwierdzona w badaniu wstępnym stanowi przeciwwskazanie do wykonywania zawodu nurka. Dyzbaryczna (jałowa) martwica kości stwierdzona w badaniu okresowym lub kontrolnym wymaga nadzoru i badań specjalistycznych. Może ona stanowić ograniczenie w wykonywaniu prac podwodnych. 9. Układ moczowo-płciowy: ciąża. Uwagi: Ciąża stanowi przeciwwskazanie do nurkowania; kobiety wykonujące zawód nurka powinny zostać poinformowane o niekorzystnym wpływie nurkowania na płód. Przewlekłe lub nawracające choroby układu moczowego mogą stanowić ograniczenie do wykonywania prac podwodnych. 10. Układ wydzielania wewnętrznego: 1) cukrzyca; 2) choroba Gravesa-Basedowa; 3) choroba Cushinga; 4) choroba Addisona. Uwagi: Zaburzenia przemiany materii (porfiria, dna, hemochromatoza) oraz inne upośledzające w znacznym stopniu sprawność ustroju mogą stanowić przeciwwskazanie do wykonywania zawodu nurka. 11. Choroby skóry: alergiczne choroby skóry wywołane materiałami stosowanymi w pracach podwodnych. Uwagi: Choroby skóry oraz blizny upośledzające sprawność ustroju mogą stanowić ograniczenie lub przeciwwskazanie do wykonywania prac podwodnych.

Załącznik nr 4 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

PROCEDURY DEKOMPRESJI I KOMPRESJI DLA SPRĘŻONEGO POWIETRZA I NITROKSU 1. Procedury sprężania Szybkość zanurzania nie może przekraczać 30 m/min. 2. Procedury dekompresyjne Tabele dekompresyjne wyznaczają szybkość wynurzania zależnie od parametrów nurkowania: głębokości, czasu nurkowania oraz rodzaju mieszaniny oddechowej wykorzystywanej na dnie. 2.1 Jednostki Czas wyrażony jest w godzinach, minutach i sekundach (00 godz:00:00). Każdy pomiar czasu związany z nurkowaniem musi być wykonany bez zmiany czasomierza. Głębokość wyrażana jest w metrach słupa wody morskiej. Te same tabele, bez żadnych modyfikacji, mogą być wykorzystywane do nurkowań w wodzie słodkiej. Głębokość nurkowania to głębokość mierzona na poziomie płuc nurka. Ciśnienie wyrażane jest w hPa oraz w barach 2.2 Zakres walidacji tabel Tabele dekompresyjne odnoszą się do ciśnienia atmosferycznego na powierzchni wynoszącego ok. 1000 hPa (1 bar). Tabele uwzględniają niewielkie zmiany ciśnienia na powierzchni i nie wymagają modyfikacji w zakresie wysokości od 0 do 300 m nad poziomem morza w zakresie zmian ciśnienia atmosferycznego od 0 do 30 hPa (0,03 bar). W przypadku większych zmian wysokościowych, bądź zmian w ciśnieniu atmosferycznym, konieczne jest stosowanie procedur nurkowania na wysokości, opisanych w pkt 10. 2.3 Definicje parametrów nurkowania 2.3.1 Głębokość nurkowania To maksymalna głębokość osiągnięta przez nurka w czasie nurkowania, niezależnie od rzeczywistego czasu spędzonego na tej głębokości. Jeśli charakter pracy zmusza nurka do przebywania na różnych głębokościach, nurkowanie należy tak zorganizować, aby praca wykonywana była na największej głębokości i nie zmuszała do powtarzanych wynurzeń. Zakłada się, że nurek powinien spędzić czas pracy na wyznaczonej głębokości. Tabele uwzględniają umiarkowane wahania głębokości podczas pracy, jednak nurek nigdy nie może wynurzyć się na głębokość mniejszą od pierwszego przystanku dekompresyjnego. Nawet przy płytkich nurkowaniach bezdekompresyjnych nurkowi nie wolno wracać na powierzchnię (np. po narzędzia bądź instrukcje). W rzeczywistości taki typ nurkowania nazywany „jo-jo”, nawet przy powierzchni, znacząco zwiększa ryzyko wypadku dekompresyjnego. 2.3.2 Czas nurkowania Jest to czas liczony od momentu opuszczenia powierzchni (lub rozpoczęcia sprężania dzwonu) do chwili rozpoczęcia wynurzania (lub rozprężania dzwonu). 2.3.3 Głębokość i czas nurkowania wprowadzane do tabel dekompresyjnych Tabele dekompresyjne opisują każde 3 metry głębokości, począwszy od głębokości 3 metrów, a czas nurkowania ujęty jest w tabelach przeważnie co 10 min. W rzeczywistych nurkowaniach czas i głębokość nurkowania rzadko pokrywają się z wartościami przedstawionymi w tabelach. W każdym przypadku z tabeli wybieramy głębokość równą lub następną większą od głębokości rzeczywistej oraz czas nurkowania równy lub następny większy od czasu rzeczywistego. Po przekroczeniu zaplanowanego czasu nurkowania nurek zawsze musi korzystać z tej samej dobranej tabeli. Z tego powodu nie należy planować nurkowań w oparciu o wartości czasu zapisane w ostatnim wierszu tabeli. 2.3.4 Odstęp między nurkowaniami Obejmuje czas spędzony na powierzchni pomiędzy dwoma kolejnymi nurkowaniami. Jest liczony od momentu, kiedy nurek zakończył dekompresję, do chwili rozpoczęcia nowego nurkowania. Za czas konieczny do uzyskania całkowitej desaturacji ogólnie przyjmuje się 12 godzin od ostatniego nurkowania. Procedury konieczne do właściwego nurkowania powtórzeniowego opisano w pkt 12. Dopuszcza się pojedyncze nurkowanie powtórzeniowe. 2.3.5 Prędkość wynurzania do pierwszego przystanku dekompresyjnego Prędkość wynurzania do pierwszego przystanku dekompresyjnego (lub do powierzchni) powinna wynosić 9 m/min i nie może przekroczyć 15 m/min. Czasy wynurzania podane w tabelach korespondują z prędkością 12 m/min. 2.3.6 Czas trwania przystanków dekompresyjnych Każda tabela wyznacza przystanki dekompresyjne. Czas przystanku liczy się od momentu osiągnięcia przez nurka głębokości przystanku. Ostatnia minuta przystanku przeznaczona zostaje na wynurzenie się do następnego przystanku (lub na powierzchnię).

Warunki do spełnienia podczas pobytu na przystankach dekompresyjnych: — zakaz wykonywania pracy, — nurkowanie należy zorganizować tak, aby w trakcie wynurzania nie dochodziło do męczącego wysiłku nurka (np. na skutek nieprawidłowej wyporności lub wyczerpującego fizycznie prądu wody), — nurkowie odbywający dekompresję w komorze hiperbarycznej nie powinni wykonywać ciężkiej pracy fizycznej, choć nie muszą pozostawać nieruchomo. 2.3.7 Przystanki dekompresyjne z użyciem tlenu Oddychanie tlenem Oddychanie tlenem umożliwia szybszą eliminację gazów z organizmu i dlatego skraca czas dekompresji. Tabele z przystankami z użyciem tlenu są odpowiednie dla długich i głębokich nurkowań powietrznych. Ogólnie przyjmuje się, że stosowanie tlenu na głębszych przystankach zwiększa efektywność dekompresji. Z tego właśnie powodu we wszystkich tabelach wykorzystanie tlenu na przystanku 3 m połączone jest z oddychaniem tlenem już na 6 m. Wykorzystanie maski twarzowej podczas dekompresji w komorze Dobór maski powinien gwarantować 100 % podaż tlenu, przy maksymalnie ograniczonym przecieku do atmosfery komory. Czynniki predysponujące do wypadków dekompresyjnych: 1) ryzyko wypadków dekompresyjnych rośnie wraz ze wzrostem trudności warunków nurkowania lub pracy; 2) dowiedziono, że m.in. znaczny wysiłek fizyczny, zła kondycja fizyczna, zmęczenie, wychłodzenie, dłuższa przerwa w nurkowaniu, wielokrotne intensywne nurkowania predysponujące do choroby dekompresyjnej; 3) podobnie prądy, brak możliwości utrzymywania stałej głębokości i złe warunki stanu morza utrudniają procedury dekompresji, a przez to zwiększają ryzyko choroby dekompresyjnej. Wszystkie te czynniki należy uwzględnić przy wyborze tabeli dekompresyjnej. Kiedy warunki nurkowania zagrażają bezpiecznej dekompresji, posługując się tabelą należy uwzględnić następny dłuższy czas nurkowania, aby zapewnić nurkowi dodatkowy margines bezpieczeństwa. 2.3.8 Szybkie wynurzenie W przypadku gdy wynurzenie jest zbyt szybkie i w zasięgu brak jest komory dekompresyjnej, a u nurka nie występują objawy choroby dekompresyjnej ani urazu ciśnieniowego płuc i w zasięgu brak komory dekompresyjnej, konieczne jest ponowne zanurzenie w ciągu najwyżej 3 minut na głębokość równą połowie maksymalnej głębokości i pozostanie na tej głębokości 5 minut. Dekompresję liczy się od nowa, dodając do całkowitego czasu nurkowania czas ponownego zanurzenia i 5-minutowy postój na 1/2 maksymalnej głębokości. 3. Zalecenia po odbyciu dekompresji 3.1 Aktywność fizyczna po nurkowaniu Przez dwie godziny po dekompresji obowiązuje zakaz aktywności fizycznej, a w szczególności biegania i wspinania oraz wszelkich ekstremalnych wysiłków. 3.2 Kolejne nurkowania Tabele dekompresyjne wyznaczają obowiązkową przerwę pomiędzy nurkowaniami trwającą co najmniej 12 godzin. Przerwa ta obowiązuje przed wykonaniem kolejnego nurkowania z użyciem powietrza i nitroksu. Jedynym wyjątkiem od tej zasady są nurkowania powtórzeniowe z użyciem powietrza (w tym przypadku obowiązują zasady opisane w pkt 12). Dopiero po ukończeniu tej przerwy na powierzchni nurek jest w zasadzie wolny od wszystkich obciążeń ostatniego nurkowania i może odbyć kolejne zanurzenie. 3.3 Nadzór nad nurkiem po odbytym nurkowaniu Objawy choroby dekompresyjnej pojawiają się zwykle do 30 minut po nurkowaniu, jednak mogą wystąpić nawet do wielu godzin później. Dlatego też komora dekompresyjna musi być dostępna dla nurka w czasie co najmniej 12 godzin po zakończeniu jego dekompresji. 4. Standardowe tabele powietrzne 4.1 Metody dekompresji Dekompresja przez zastosowanie przystanków dekompresyjnych w wodzie. 4.2 Mieszaniny na dnie Powietrze lub nitroks. 4.3 Metody nurkowania: — nurkowanie w niezależnych aparatach oddechowych,

— nurkowanie zasilane z powierzchni (przewodowe), — nurkowanie w otwartym mokrym dzwonie lub z systemem nurkowym. 4.4 Tabele powietrzne dla dekompresji bez przystanków dekompresyjnych Tabela 1 podaje maksymalny czas pobytu na dnie jako funkcję głębokości nurkowania, bez konieczności przystanków dekompresyjnych. Na koniec pobytu na dnie nurek powinien natychmiast wynurzyć się na powierzchnię z zalecaną prędkością 9 m/min, ale nie przekraczając 15 m/min. Tabela 1

4.5 Tabele powietrzne standardowe uproszczone Tabela 2 przedstawia wersję uproszczoną tabel powietrznych standardowych. Zamiast podawać przystanki dekompresyjne dla poszczególnych czasów nurkowania na określonej głębokości, tabele są wyliczone dla określonych przystanków dekompresyjnych. Wskazują, dla serii określonych przystanków dekompresyjnych, maksymalny czas, w którym nurek może przebywać na określonej głębokości. Dla głębokości pośrednich należy używać głębokości bezpośrednio większej, znajdującej się w tabeli. Tabela 2 4.6 Standardowe tabele powietrzne Zestaw tabel dekompresyjnych dla pierwszego nurkowania obejmuje przedział głębokości od 12 do 60 m. Stosowanie tabel dla nurkowań głębszych niż 50 metrów nie służy do planowania nurkowania, lecz jest dopuszczalne tylko w sytuacjach awaryjnych. Przerwa po odbytym nurkowaniu wg standardowych tabel dekompresyjnych wynosi co najmniej 12 godzin. Po nurkowaniu krótkim lub płytkim dopuszcza się jedno (i tylko jedno) nurkowanie powtórzeniowe. W tabeli oznaczone jest jako NURKOWANIE POWTÓRZENIO- WE DOPUSZCZALNE. 4.7 Standardowe tabele powietrzne dla nurkowań powtórzeniowych Procedury obliczeniowe dla nurkowań powtórzeniowych opisuje pkt 12. 4.8 Warianty procedur Po przekroczeniu planowanego czasu nurkowania należy: — użyć następnego czasu nurkowania lub czasu awaryjnego, — przestawić się na tabele powietrze/tlen/6 m lub powietrze/tlen/12 m. Trudne warunki nurkowania: — użyć następnego dłuższego czasu nurkowania. Trudności z wykonaniem dekompresji na głębokości 3 metrów: — zastosować przystanek dekompresyjny na głębokości 6 m zamiast 3 m lub — przestawić się na tabele powietrze/tlen/6 m, lub — przestawić się na tabele dekompresji powierzchniowej.

Tabela 3 Standardowa tabela powietrzna Głębokość 12 m Głębokość 15 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 18 m Głębokość 21 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 24 m Głębokość 27 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 30 m Głębokość 33 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 36 m Głębokość 39 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 42 m Głębokość 45 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 48 m Głębokość 51 m

Standardowa tabela powietrzna Głębokość 54 m Głębokość 57 m Głębokość 60 m

5. Tabele powietrze/tlen/6 m 5.1 Metody dekompresji Dekompresja w wodzie lub w systemie nurkowym, obie z użyciem czystego tlenu na głębokości 6 m. 5.2 Mieszanina oddechowa wykorzystywana na dnie Powietrze lub nitroks. 5.3 Metody nurkowania: — nurkowanie zasilane z powierzchni, — nurkowanie w mokrym dzwonie, — nurkowanie w systemie nurkowym. 5.4 Tabele powietrze/tlen/6 m Zestaw tabel dla pierwszego nurkowania obejmuje głębokości między 12 a 60 m. Stosowanie tabel dla nurkowań głębszych niż 50 metrów nie służy do planowania nurkowania, lecz jest dopuszczalne tylko w sytuacjach awaryjnych. Przerwa po odbytym nurkowaniu wg tabel powietrze/tlen/6 m wynosi 12 godzin. 5.5 Nurkowania powtórzeniowe Po nurkowaniu krótkim lub płytkim dopuszcza się jedno (i tylko jedno) nurkowanie powtórzeniowe. W tabeli oznaczone jest jako NURKOWANIE POWTÓRZENIO- WE DOPUSZCZALNE. Nurkowanie powtórzeniowe musi być przeprowadzone wg metody opisanej w pkt 12. 5.6 Warianty procedur Po przekroczeniu planowanego czasu nurkowania: — użyj z tabeli następnego czasu nurkowania bądź czasu awaryjnego lub — przejdź do tabeli powietrze/tlen/12 m. Przy trudnych warunkach nurkowania: — użyj następnego dłuższego czasu nurkowania. Przy braku możliwości użycia tlenu: — przejdź do standardowych tabel powietrznych (jeśli pozwala na to czas nurkowania) lub — wykorzystując powietrze, pozostań dwukrotnie dłużej, niż wynosi przystanek z użyciem tlenu. Tabela 4 Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 12 m Głębokość 15 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 18 m Głębokość 21 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 24 m Głębokość 27 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 30 m Głębokość 33 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 36 m Głębokość 39 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 42 m Głębokość 45 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 48 m Głębokość 51 m

Tabela powietrze/tlen/6 m Głębokość 54 m Głębokość 57 m Głębokość 60 m

6. Tabele powietrze/tlen/12 m 6.1 Metody dekompresji Dla przystanków dekompresyjnych wykonywanych w dzwonach nurkowych przy użyciu tlenu na głębokości 12 m, 9 m i 6 m. 6.2 Mieszanina oddechowa wykorzystywana na dnie Powietrze lub nitroks. 6.3 Metody nurkowania: — nurkowania w dzwonie mokrym, — nurkowania w systemie nurkowym. 6.4 Tabele powietrze/tlen/12 m Zestaw tabel dekompresyjnych obejmuje zakres głębokości od 15 do 60 m. Stosowanie tabel dla nurkowań głębszych niż 50 metrów nie służy do planowania nurkowania, lecz jest dopuszczalne tylko w sytuacjach awaryjnych. Przerwa po odbytym nurkowaniu wg tabel powietrze/tlen/12 m wynosi 12 godzin. 6.5 Nurkowania powtarzane Dopuszcza się jedno (i tylko jedno) nurkowanie powtórzeniowe po wcześniej odbytym, jeśli było ono płytkie lub krótkie. W tabeli oznaczone jest jako NUR- KOWANIE POWTÓRZENIOWE DOPUSZCZALNE. Nurkowanie powtórzeniowe należy przeprowadzić wg metod opisanych w pkt 12. 6.6 Warianty procedur Po przekroczeniu planowanego czasu pobytu na dnie: — użyj z tabeli bądź następnego czasu nurkowania, bądź czasu awaryjnego. Przy trudnych warunkach nurkowania: — użyj następnego dłuższego czasu nurkowania. Przy braku możliwości użycia tlenu: — przejdź do standardowych tabel powietrznych (jeśli pozwala na to czas nurkowania) lub — wykorzystując powietrze, pozostań dwukrotnie dłużej, niż wynosi przystanek z użyciem tlenu. Tabela 5 Powietrze/tlen/12 m Głębokość 15 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 18 m Głębokość 21 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 24 m Głębokość 27 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 30 m Głębokość 33 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 36 m Głębokość 39 m Głębokość 42 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 45 m Głębokość 48 m Głębokość 51 m

Powietrze/tlen/12 m Głębokość 54 m Głębokość 57 m Głębokość 60 m

7. Tabele dekompresji powierzchniowej 7.1 Metody dekompresji Dekompresja powierzchniowa stosowana jest wówczas, gdy dekompresja w wodzie stwarza ryzyko utraty zdrowia czy życia nurka (prądy, temperatura, wybuchy). Procedura ta wymaga natychmiastowego rozpoczęcia po wynurzeniu na powierzchnię (pobyt na powierzchni — interwał — powinien być jak najkrótszy i nigdy nie przekraczać 4 minut począwszy od końcowego przystanku na 9 m do rozpoczęcia suchej dekompresji pod ciśnieniem 1200 hPa (1,2 bar — odpowiadającej głębokości 12 m). W trakcie tej przerwy należy unikać wysiłku fizycznego. W komorze nurek musi natychmiast spożyć duże ilości wody niegazowanej. 7.2 Mieszanina oddechowa wykorzystywana na dnie Powietrze lub nitroks. 7.3 Metody nurkowania: — nurkowanie z niezależnymi aparatami oddechowymi, — nurkowanie ze źródłem mieszaniny oddechowej z powierzchni, — nurkowanie w mokrym dzwonie. 7.4 Tabele dekompresji powierzchniowej Zestaw tabel dekompresyjnych obejmuje głębokości od 12 do 51 m. Niedozwolone jest nurkowanie powtarzane. Po nurkowaniu z dekompresją powierzchniową obowiązuje 12 godzin przerwy przed kolejnym nurkowaniem. Metody dekompresji powierzchniowej nie obowiązują przy wysokościach większych niż 300 m npm. 7.5 Procedury awaryjne Po przekroczeniu planowanego czasu pobytu na dnie: — należy użyć z tabeli bądź następnego czasu nurkowania, bądź czasu awaryjnego, — bądź przejść do standardowych tabel powietrznych (z dekompresją w wodzie), — bądź przejść do tabeli powietrze/tlen/6 m (z dekompresją w wodzie), — bądź przejść do tabeli powietrze/tlen/12 m (tylko w dzwonie nurkowym). Przy trudnych warunkach nurkowania: — użyć następnego dłuższego czasu nurkowania. Po przekroczeniu czasu powierzchniowego (interwału) przed dekompresją: — jeśli czas przekroczył 4 minuty, jednak nie przekroczył 5 minut, wybierz z tabeli następny dłuższy czas nurkowania, — jeśli czas przekroczył 5 minut, potraktuj nurkowanie jako skróconą dekompresję i skontaktuj się z lekarzem zabezpieczającym nurkowanie. Przy braku możliwości użycia tlenu w komorze — należy sprężyć nurka wg standardowych tabel powietrznych, dla tej samej głębokości. Zastosować maksymalny dostępny w tabeli czas nurkowania konieczny dla zachowania bezpieczeństwa. Tabela 6 Tabele powietrzne/dekompresja powierzchniowa Głębokość 12 m

Tabele powietrzne/dekompresja powierzchniowa Głębokość 15 m Głębokość 18 m Głębokość 21 m

Tabele powietrzne/dekompresja powierzchniowa Głębokość 24 m Głębokość 27 m Głębokość 30 m

Tabele powietrzne/dekompresja powierzchniowa Głębokość 33 m Głębokość 36 m Głębokość 39 m

Tabele powietrzne/dekompresja powierzchniowa Głębokość 42 m Głębokość 45 m Głębokość 48 m Głębokość 51 m

8. Nurkowanie nitroksowe 8.1 Metody dekompresji W czasie nurkowania nurek oddycha mieszaniną nitroksową. Tą samą mieszaniną oddycha również w trakcie dekompresji, z wyjątkiem tabel, gdzie nurek w czasie przystanków oddycha tlenem. Nurek poddawany jest dekompresji wg tabel dla głębokości równoważnych. Są one płytsze niż rzeczywiste i dlatego skróceniu ulegają czasy dekompresji. Im wyższy procent tlenu, tym krótsza dekompresja. 8.2 Mieszanina wykorzystana na dnie Skład nitroksu zapisany jest w formie A/B, gdzie A wskazuje zawartość procentową tlenu, B — azotu. Użycie nitroksu limitowane jest maksymalnym ciśnieniem parcjalnym tlenu w mieszaninie oddechowej wynoszącym 1600 hPa (1,6 bar). 8.3 Metody nurkowania: — nurkowanie swobodne, — nurkowanie z dostarczaniem mieszaniny oddechowej z powierzchni, — nurkowania w mokrym dzwonie, — nurkowania w systemie nurkowym. 8.4 Tabele dekompresyjne Nie ma specjalnych tabel nitroksowych. Dekompresja odbywa się z wykorzystaniem tabel powietrznych, odpowiednio do głębokości równoważnych. Można wykorzystać zarówno tabele standardowe, tabele powietrze/tlen/6 m, powietrze/tlen/12 m. Metody dekompresji mogą być wykorzystane bądź dla nurkowań pojedynczych, bądź powtarzanych. 8.5 Przerwa po nurkowaniu Taka, jaką wskazują wybrane tabele. 8.6 Uwagi: — należy określić głębokość nurkowania, — użyć tabeli 7, aby określić głębokość równoważną odpowiadającą głębokości, na której używano nitroksu, — wykorzystać tę równoważną głębokość do wyznaczenia głębokości w tabeli dekompresyjnej. Jak korzystać z tabeli: — należy określić rzeczywistą głębokość, — wybrać skład mieszaniny nitroksowej, — odczytać równoważną głębokość, — wykorzystać równoważną głębokość do wyboru tabeli dekompresyjnej.

Tabela 7 Tabela do nurkowań nitroksowych metodą głębokości równoważnych

9. Nurkowanie wielopoziomowe 9.1 Metody dekompresji Zamiarem tabel jest zoptymalizowanie czasu dekompresji dla nurkowań na różnych głębokościach. Zazwyczaj takie nurkowania prowadzone są wg tabeli 8, a dekompresja prowadzona odpowiednio do równoważnej głębokości. Ponieważ głębokość ta znajduje się pomiędzy głębokościami roboczymi, odpowiadający jej czas dekompresji jest krótszy. Metoda ta jednak posiada pewne ograniczenia: — głębokości poziomów zanurzenia należy uszeregować według malejących wartości, — ostatnia głębokość w tym szeregu (o najmniejszej wartości) powinna być głębsza niż pierwszy przystanek ostatecznej dekompresji (nurkom nie wolno pracować fizycznie w czasie przystanków dekompresyjnych). 9.2 Mieszanina wykorzystana na dnie Tylko powietrze. 9.3 Tabele dekompresyjne Nie istnieją specjalne tabele przeznaczone do nurkowań wielopoziomowych. Dekompresja odbywa się z wykorzystaniem głębokości równoważnych wg tabeli powietrznych. Mogą to być zarówno tabele powietrzne standardowe powietrze/tlen/6 m, powietrze/tlen/12 m bądź tabele dekompresji powierzchniowej. 9.4 Przerwa po nurkowaniu Określona przez wybraną tabelę. 9.5 Uwagi: — głębokość równoważną określa się przed nurkowaniem, — należy określić głębokość oraz czas pobytu na każdej głębokości operacyjnej, — należy użyć tabeli 8 do obliczenia głębokości równoważnej, — jeśli dokładne wartości czasu oraz głębokości nie występują w tabeli, należy użyć najbliższych większych wartości, — aby mieć pewność, że dla równoważnych głębokości posiadamy adekwatne tabele dekompresyjne, obliczenia należy wykonać przed nurkowaniem. Jak korzystać z tabeli: — należy określić głębokość pierwszego poziomu operacyjnego D1 i odpowiadający mu czas pobytu T1, a następnie przy wykorzystaniu tabeli odczytać odpowiadający współczynnik C1, — dla poziomu drugiego, analogicznie współczynnik C2, — należy zsumować T1 i T2, a łączny czas T3 posłuży do określenia głębokości równoważnej, — podobnie sumuje się C1 i C2 uzyskując C3, — przy wykorzystaniu tabeli określa się równoważną głębokość. W kolumnie czasu należy odnaleźć T3, a następnie na przecięciu kolumn odpowiadający, równy lub większy, C3. Ten posłuży do odczytania głębokości równoważnej, — głębokość równoważna oraz czas pobytu na dnie T3 pozwolą wybrać odpowiednią tabelę dekompresyjną.

Tabela 8 Tabela do nurkowań wielopoziomowych metodą głębokości równoważnych

10. Nurkownia na wysokości 10.1 Metody dekompresji Ten rodzaj nurkowania wymaga modyfikacji tabel dekompresyjnych w związku z różnorodnością ciśnienia atmosferycznego (które maleje ze wzrostem wysokości npm). Zwróć uwagę, że odczyt z głębokościomierza z zamkniętą komorą manometru zależy od zmian ciśnienia referencyjnego, a więc różnicy między ciśnieniem lokalnym a atmosferycznym na poziomie morza. W rzeczywistości więc odczytywana głębokość jest mniejsza niż rzeczywista. 10.2 Tabele dekompresyjne Adaptacji tabel dekompresyjnych dokonuje się poprzez użycie głębokości równoważnych. Czas wynurzania do pierwszego przystanku dekompresyjnego, czas pobytu na przystanku oraz jego głębokość nie ulegają zmianom. Głębokość równoważna jest zawsze większa niż rzeczywista i dlatego czas dekompresji jest dłuższy niż w przypadku nurkowań odbytych na wysokości poziomu morza. Metody dekompresji takie jak dla nurkowań pierwszych bądź powtarzanych. 10.3 Przerwa po nurkowaniu Określona przez wybraną tabelę. 10.4 Uwagi: Aby mieć pewność, że dla równoważnych głębokości posiadamy adekwatne tabele dekompresyjne, obliczenia należy zawsze wykonać przed nurkowaniem. Należy określić rzeczywistą wysokość npm w metrach (bądź ciśnienie atmosferyczne w mbar lub hPa): — określić rzeczywistą głębokość nurkowania w metrach, — wykorzystać tabelę nr 9 do określenia głębokości równoważnej, — użyć tej głębokości do wyboru odpowiedniej tabeli. Jak korzystać z tabeli: — określić rzeczywistą głębokość nurkowania w metrach, — określić lokalną wysokość (bądź lokalne ciśnienie atmosferyczne), — odczytać równoważną głębokość, — w oparciu o uzyskaną wartość wybrać tabelę dekompresyjną.

Tabela 9 Tabela do nurkowań na wysokości metodą głębokości równoważnych

11. Nurkowanie w wodzie zamulonej 11.1 Metody dekompresji Z powodu zwiększonej gęstości środowiska nurkowanie w wodzie zamulonej wymaga modyfikacji tabel dekompresyjnych. Metoda opisana poniżej pozwala na nurkowanie w wodzie zamulonej o gęstości od 1,1 do 1,4. 11.2 Metody nurkowania Nurkowanie ze źródłem mieszaniny oddechowej dostarczanej z powierzchni lub nurkowanie w niezależnym sprzęcie nurkowym z użyciem liny asekuracyjnej. 11.3 Tabele dekompresyjne Modyfikacja tabel polega na zastosowaniu głębokości równoważnej. Czas wynurzenia do pierwszego przystanku dekompresyjnego, czas postoju oraz głębokość przystanków nie zmieniają się. Głębokość równoważna jest zawsze większa niż rzeczywista i dlatego czas dekompresji jest zawsze dłuższy niż w nurkowaniach morskich. Metoda wykorzystuje wszystkie prezentowane w tym opracowaniu tabele, z wyjątkiem tabel dekompresji powierzchniowej wykorzystujących tlen. Tabele mogą być wykorzystane w nurkowaniach pojedynczych lub powtórzeniowych, jednak zawsze w oparciu o głębokość równoważną. 11.4 Przerwa po nurkowaniu Określona przez wybraną tabelę. 11.5 Uwagi: Aby mieć pewność, że dla równoważnych głębokości posiadamy adekwatne tabele dekompresyjne, obliczenia należy zawsze wykonać przed nurkowaniem: — należy określić gęstość wody zamulonej, — określić rzeczywistą głębokość w metrach, — użyć tabeli 10 do określenia głębokości równoważnej, — na jej podstawie wybrać tabelę dekompresyjną. Jak korzystać z tabeli: — należy określić rzeczywistą głębokość w metrach, — określić gęstość mułu, — odczytać głębokość równoważną, — wybrać odpowiednią tabelę dekompresyjną.

Tabela 10 Tabela do nurkowania w wodzie zamulonej metodą głębokości równoważnej

12. Procedury nurkowań powtórzeniowych 12.1 Metoda z wykorzystaniem czasu równoważnego W metodzie tej wykorzystujemy tabele powietrzne standardowe, powietrze/tlen/6 m, powietrze/tlen/12 m, dla powietrza lub nitroksu. Niedozwolone są tabele dekompresji powierzchniowej. Metoda dopuszczalna jest dla pierwszego powtórzeniowego nurkowania po nurkowaniu rozumianym wg tabeli dekompresyjnej jako DOPUSZCZALNE NURKO- WANIE POWTÓRZENIOWE. Równoważny czas nurkowania zależy od głębokości nurkowania powtórzeniowego, a także od czasu pobytu na powierzchni. Równoważny czas nurkowania odnajdujemy w tabeli 11, odczytując wartość liczbową w miejscu przecięcia kolumn czasu pobytu na powierzchni z głębokością nurkowania powtórzeniowego i dodając ją do czasu rzeczywistego. Ten czas wprowadza się do wybranej tabeli dekompresyjnej razem z rzeczywistą głębokością nurkowania powtórzeniowego. Jeśli wg tabel standardowych dla powietrza, tabel powietrze/tlen/6 m, powietrze/tlen/12 m równoważny czas pobytu na dnie nie wymaga przystanku dekompresyjnego, zaleca się dla bezpieczeństwa wykonać przystanek 3-minutowy na głębokości 3 metrów. 12.2 Metoda czasu dodanego Metoda ta pozwala na wykorzystanie wszystkich rodzajów tabel powietrznych oraz z użyciem tlenu, z wyjątkiem tabel dekompresji powierzchniowej. Jest to metoda mniej zalecana niż metoda z wykorzystaniem czasu równoważnego, gdyż wymusza dłuższe czasy dekompresji. Metoda opiera się na założeniu, że dwa nurkowania traktowane są jako jedno. W obliczeniach pomija się czas pierwszej dekompresji i przerwy na powierzchni. Aby określić dekompresję dla nurkowania powtórzeniowego należy uwzględnić: — czas równy sumie czasów nurkowań dla dwóch nurkowań, — największą głębokość osiągniętą w czasie nurkowań, szczególnie, jeśli dotyczyła ona drugiego nurkowania, — bądź głębokość równoważną określaną metodą dla nurkowań wielopoziomowych z użyciem tabeli 8, jeśli drugie nurkowanie jest płytsze. Tabela 11 Tabela czasów równoważnych do nurkowań powtórzeniowych

1.1 Tabele helioks/tlen/6 m Tabele przeznaczone są do nurkowania na głębokości pomiędzy 30 m a 60 m. Dla nurkowania, którego dekompresja była zrealizowana na podstawie tabeli „helioks/tlen/6 m”, przerwa po nurkowaniu wynosi co najmniej 12 godzin. W czasie tej przerwy nie dopuszcza się żadnego następczego nurkowania, niezależnie od rodzaju gazu używanego do oddychania. 1.2 Metody nurkowania Nurkowanie może być realizowane w niezależnym sprzęcie nurkowym, z aparatem przewodowym lub w dzwonie nurkowym z ograniczeniami wynikającymi z wybranego sposobu. 1.3 Procedury dekompresyjne: — szybkość wynurzenia do pierwszego przystanku powinna wynosić 9 m/min, a nie może przekroczyć 15 m/min, — dekompresja w wodzie z przystankami co 3 m do głębokości 6 m, — ostatnia minuta czasu przystanku dekompresyjnego służy do wynurzenia się do głębokości następnego przystanku, — w końcu dekompresji nurek wynurza się z przystanku na głębokości 6 m bezpośrednio aż do powierzchni podczas ostatniej minuty czasu tego przystanku. 1.4 Mieszaniny nurkowe 1.4.1 Mieszanina używana na dnie: Mieszaniną stosowaną na dnie jest mieszanina helioksowa z procentową zawartością tlenu, przy której PO2 wynosi od 850 hPa (0,850 bar) do 1550 hPa (1,550 bar). W tabelach przeznaczonych dla mieszanin używanych na dnie zawartość procentowa tlenu zmienia się co 2 %. 1.4.2 Mieszanina dekompresyjna — w pierwszej części dekompresji wykorzystuje się mieszaninę helioksową stosowaną na dnie, — przystanek na 6 m i wynurzanie na powierzchnię odbywa się z użyciem czystego tlenu. 1.5 Warianty procedur Przekroczenie planowanego czasu nurkowania: — użyć następnego czasu nurkowania lub czasu awaryjnego lub — przestawić się na tabele helioks/tlen/12 m. Trudne warunki nurkowania — dla bezpieczeństwa zastosować kolejny dłuższy czas odczytany z tabeli. Przerwa w zaopatrzeniu w tlen Pomnożyć przez dwa czas trwania przystanku na czystym tlenie przewidzianego na 6 m i zastosować helioks 20/80 lub powietrze.

Załącznik nr 5 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

PROCEDURY DEKOMPRESJI I KOMPRESJI DLA HELIOKSU Z DEKOMPRESJĄ TLENOWĄ NA GŁĘBOKOŚCI 6 METRÓW Tabela helioks/tlen/6 m — Zawartość tlenu w mieszaninie

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 30 m Helioks 28—30 % tlenu Głębokość 33 m Helioks 28—30 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 28—30 % tlenu Głębokość 39 m Helioks 28—30 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 28—30 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 30 m Helioks 26—28 % tlenu Głębokość 33 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 26—28 % tlenu Głębokość 39 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 26—28 % tlenu Głębokość 45 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 30 m Helioks 24—26 % tlenu Głębokość 33 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 24—26 % tlenu Głębokość 39 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 24—26 % tlenu Głębokość 45 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 48 m Helioks 24—26 % tlenu Głębokość 51 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 30 m Helioks 22—24% tlenu Głębokość 33 m Helioks 22—24% tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 22—24% tlenu Głębokość 39 m Helioks 22—24% tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 22—24 % tlenu Głębokość 45 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 48 m Helioks 22—24 % tlenu Głębokość 51 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 54 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 30 m Helioks 20—22 % tlenu Głębokość 33 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 20—22 % tlenu Głębokość 39 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 20—22 % tlenu Głębokość 45 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 48 m Helioks 20—22 % tlenu Głębokość 51 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 54 m Helioks 20—22 % tlenu Głębokość 57 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 60 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 36 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 39 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 42 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 45 m elioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 48 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 51 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 54 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 57 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 60 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 63 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/6 m Głębokość 66 m Helioks 18—20 % tlenu Głębokość 69 m Helioks 18—20 % tlenu

Załącznik nr 6 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

PROCEDURY DEKOMPRESJI I KOMPRESJI DLA HELIOKSU Z DEKOMPRESJĄ TLENOWĄ NA GŁĘBOKOŚCI 12 METRÓW 1. Helioks/tlen/12 m 1.1 Helioks/tlen/12 m Tabele Użycie tabel dekompresyjnych obejmujących zakres głębokości od 30 do 78 m. Minimalna przerwa w nurkowaniu po użyciu tabel helioks/tlen/12 m wynosi 12 godzin. W tym czasie nie dopuszcza się nurkowań powtórzeniowych niezależnie od stosowanej mieszaniny oddechowej. 1.2 Metody nurkowania Wyłącznie w mokrym dzwonie. Podczas dekompresji w mokrym dzwonie musi przebywać dwóch nurków i muszą być ubezpieczani dla uniknięcia podtopienia. 1.3 Procedura dekompresji: — szybkość wynurzenia do pierwszego przystanku powinna wynosić 9 m/min i nie może przekraczać 15 m/min, — dekompresja w wodzie z przystankami co 3 m do głębokości 6 m, — ostatnia minuta czasu przystanku dekompresyjnego służy do wynurzenia się do głębokości następnego przystanku, — w końcu dekompresji nurek wynurza się z przystanku na głębokości 6 m bezpośrednio aż do powierzchni podczas ostatniej minuty czasu tego przystanku. 1.4 Mieszanina oddechowa 1.4.1 Mieszanina używana na dnie Mieszanina stosowana na dnie jest mieszaniną helioksową z procentową zawartością tlenu, przy której PO2 wynosi od 850 hPa (0,850 bar) do 1550 hPa (1,550 bar). 1.4.2 Mieszanina dekompresyjna: — wynurzenie do pierwszego przystanku dekompresyjnego jest wykonywane przy użyciu mieszaniny używanej na dnie niezależnie od głębokości pierwszego przystanku, — dla przystanków głębszych niż 30 m nurek oddycha mieszaniną używaną na dnie, — dla przystanków pomiędzy 30 m a 12 m nurek oddycha powietrzem lub mieszaniną używaną na dnie z procentową zawartością tlenu powyżej 21 %, — dla przystanków pomiędzy 12 m a powierzchnią nurek oddycha tlenem przez maskę według proto

kołu: 25 minut oddychania tlenem przez maskę, a następnie 5 minut oddychania powietrzem z dzwonu. Jeśli był on wypełniony mieszaniną używaną na dnie, należy ją zastąpić powietrzem dla przystanków zaczynających się od głębokości 12 m. 1.5 Warianty procedur Przekroczenie planowanego czasu nurkowania: — użyć następnego czasu nurkowania lub czasu awaryjnego lub — przestawić się na tabele helioks/tlen/12 m. Trudne warunki nurkowania: — dla bezpieczeństwa zastosować kolejny dłuższy czas z tabeli. Przerwa w zaopatrzeniu w tlen: — jeżeli czas pobytu na dnie na to zezwoli, użyć tabeli helioks/tlen/6 m dla przystanków na 12 i 9 metrach lub — pomnożyć przez dwa czas trwania przystanków dekompresyjnych na czystym tlenie i zastosować helioks 20/80 lub powietrze. Tabela helioks/tlen/12 m — Zawartość tlenu w mieszaninie

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 30 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 33 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 36 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 26—28 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 30 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 33 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 36 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 48 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 51 m Helioks 24—26 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 30 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 33 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 36 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 48 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 51 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 54 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 30 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 33 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 36 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 48 metrów Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 51 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 54 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 57 m Helioks 20—22% tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 60 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 36 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 48 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 51 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 54 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 57 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 60 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 63 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 66 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 69 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 39 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 42 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 45 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 48 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 51 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 54 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 57 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 60 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 63 m Helioks 17—18 % tlenu Głębokość 66 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 69 m Helioks 17—18 % tlenu Głębokość 72 m Helioks 17—18 % tlenu

Tabela helioks/tlen/12 m Głębokość 75 m Helioks 17—18 % tlenu Głębokość 78 m Helioks 17—18 % tlenu

1. Helioks/tabele do nurkowania w dzwonie 1.1 Helioks/tabele do nurkowania w dzwonie Tabele przeznaczone są do nurkowania na głębokości pomiędzy 30 m a 120 m. Dla nurkowania, którego dekompresja była zrealizowana na podstawie tabel helioks/dzwon, przerwa po nurkowaniu wynosi co najmniej 12 godzin. W czasie tej przerwy nie dopuszcza się żadnego następczego nurkowania, niezależnie od rodzaju gazu używanego do oddychania. 1.2 Metody nurkowania Nurkowanie w dzwonie z transferem pod ciśnieniem (TUP) do systemu nurkowego. 1.3 Procedura dekompresji: — szybkość wynurzenia do pierwszego przystanku powinna wynosić 9 m/min i nie może przekroczyć 15 m/min, — w czasie wynurzania należy zastosować przystanki dekompresyjne co 3 m w dzwonie lub komorze, — ostatnia minuta przystanku dekompresyjnego jest początkiem wynurzenia do następnego przystanku. 1.4 Mieszaniny nurkowe: — mieszaniną stosowaną na dnie jest mieszanina helioksowa z procentową zawartością tlenu, przy której PO2 wynosi od 850 hPa (0,850 bar) do 1550 hPa (1,550 bar). Do chwili osiągnięcia pierwszego przystanku dekompresyjnego stosuje się helioksową mieszaninę używaną na dnie, — na pierwszym przystanku dekompresyjnym nurek oddycha przez maskę w dzwonie mieszaniną helioksu z procentową zawartością tlenu 20 %—22 %, — komora jest wypełniana helioksem pod ciśnieniem z procentową zawartością tlenu od 20 %—22 % do osiągnięcia głębokości transferu. Po transferze (TUP) dekompresja jest kontynuowana w komorze z utrzymywaniem procentowej zawartości tlenu 20 %—22 %, — od 12 m do powierzchni nurek wykonuje dekompresję, oddychając tlenem przez maskę przez 25 minut z przerwami 5 minut na oddychanie mieszaniną gazów wypełniających dzwon. 1.5 Warianty procedur Przekroczenie planowanego czasu nurkowania — użyć następnego czasu nurkowania lub czasu awaryjnego. Trudne warunki nurkowania — dla bezpieczeństwa zastosować kolejny dłuższy czas z tabeli. Przerwa w zaopatrzeniu w tlen Pomnożyć przez dwa czas trwania przystanków na czystym tlenie i zastosować helioks 20/80 lub 50/50. Opóźnienie w transferze pod ciśnieniem (TUP) Jeśli nurek nie jest gotowy do transferu we właściwym czasie, wówczas może pozostać na przystanku tlenowym 10 minut na 12 m oddychając mieszaniną używaną na dnie lub helioksem 20/80 do czasu transferu do komory. Te 10 minut opóźnienia nie powinny się wliczać jako część okresu dekompresji i nie jest konieczne, aby modyfikować wdrożony protokół dekompresji. Jeśli z jakiegokolwiek powodu transfer do komory przekroczy 10 minut, to nurek musi poczekać na głębokości 12 m do czasu transferu, a dekompresję przeprowadzić według nowych wyliczeń, dodając dodatkowy czas pobytu na 12 metrach do czasu nurkowania.

Załącznik nr 7 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

PROCEDURY DEKOMPRESJI I KOMPRESJI HELIOKSOWEJ DLA DZWONU NURKOWEGO

Tabela helioksowe do nurkowań w dzwonie — Zawartość tlenu w mieszaninie

Tabele helioks/dzwon Głębokość 30 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 33 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 36 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 39 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 42 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 45 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 22—24 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 30 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 33 m Helioks 20—22 %tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 36 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 39 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 42 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 45 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 20—22 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 36 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 39 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 42 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 45 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69m Helioks 18—20 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 42 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 45 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 16—18 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 48 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 51 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 54 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 14—16 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 57 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 60 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 63 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 66 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 69 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 90 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 90 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 93 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 93 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 96 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 96 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 99 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 99 m Helioks 12—14 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 72 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 75 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 78 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 81 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 84 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 87 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 90 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 90 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 93 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 93 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 96 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 96 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 99 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 99 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 102 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 102 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 105 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 105 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 108 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 108 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 111 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 111 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 114 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 114 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 117 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 117 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 120 m Helioks 10—12 % tlenu

Tabele helioks/dzwon Głębokość 120 m Helioks 10—12 % tlenu

1. Zestaw do resuscytacji: 1) worek samorozprężalny z rezerwuarem; 2) zestaw rurek ustno-gardłowych; 3) maska do wentylacji „maska-usta”; 4) ssak (minimum mechaniczny). 2. Zestaw do pierwszej pomocy tlenowej: 1) butle z tlenem 2 × 1 500 l; 2) reduktor tlenowy, co najmniej z zaworem o stałym przepływie; 3) maska tlenowa umożliwiająca podaż tlenu o stężeniu co najmniej 90 %. 3. Sprzęt medyczny: 1) aparat do mierzenia ciśnienia tętniczego; 2) stetoskop; 3) termometr rtęciowy bądź elektroniczny do pomiaru temperatury głębokiej w odbycie lub z błony bębenkowej. 4. Materiały opatrunkowe: 1) bandaże; 2) szyny usztywniające, stabilizujące złamania (zwichnięcia); 3) opatrunki gazowe; 4) plastry z opatrunkami i zwykłe; 5) skalpel i nożyczki; 6) koce i folie termiczne. 5. Akcesoria ochronne: 1) maska twarzowa chirurgiczna; 2) rękawiczki. 6. Środki do dezynfekcji skóry. 7. Środki do dezynfekcji rany.

Załącznik nr 8 ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

WYKAZ MINIMALNEGO WYPOSAŻENIA MEDYCZNEGO BAZY PRAC PODWODNYCH