Dz.U. 2007 nr 5 poz. 40 · Rozporządzenie · obowiązujący
Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 oraz z 2006 r. Nr 66, poz. 469 i Nr 120, poz. 826) zarządza się, co następuje:
W jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zwanych dalej „zakładami”, prowadzi się leczenie, rehabilitację i reintegrację osób umieszczonych w tych zakładach, uzależnionych od środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych, zwanych dalej „osobami uzależnionymi”.
Uzależnienie od środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych osób umieszczonych w zakładach ustala się na podstawie:
rozmów i obserwacji zachowania od chwili przyjęcia do zakładu;
wyników badań lekarskich;
wyników badań psychologicznych;
dokumentacji z pozawięziennych ośrodków zajmujących się leczeniem, rehabilitacją lub reintegracją osób uzależnionych.
W toku wstępnych badań lekarskich i psychologicznych oraz rozmów przeprowadzonych z osobami umieszczonymi w zakładach, a także obserwacji tych osób, ustala się w szczególności:
fakt używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych;
dane dotyczące leczenia i rehabilitacji, w związku z używaniem środków odurzających lub substancji psychotropowych, ze szczególnym uwzględnieniem leczenia substytucyjnego;
dane zawarte w treści podlegającego wykonaniu wyroku sądu i jego uzasadnieniu, jeżeli zostało sporządzone;
dane zawarte w wykazie informacji dotyczących osoby skazanego;
dane zawarte w wynikach badań osobopoznawczych i w innych dokumentach.
W razie stwierdzenia faktu używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych, osoby, o których mowa w ust. 1, poddaje się szczegółowym badaniom lekarskim w celu stwierdzenia uzależnienia od tych środków oraz potrzeby leczenia w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych.
Osoby uzależnione obejmuje się badaniami psychologicznymi w celu:
oceny stanu uzależnienia;
wyjaśnienia procesu uzależnienia i jego uwarunkowań;
ustalenia związku uzależnienia z działalnością przestępczą;
oceny stosunku osoby uzależnionej do leczenia, rehabilitacji i reintegracji;
określenia potrzeby i zakresu stosowania oddziaływania specjalistycznego w zakresie opieki psychologicznej, lekarskiej lub rehabilitacyjnej.
Leczeniem i rehabilitacją obejmuje się umieszczone w zakładach osoby uzależnione, które:
zostały zobowiązane przez sąd orzekający lub penitencjarny do poddania się takim oddziaływaniom w toku odbywania kary pozbawienia wolności;
wyraziły zgodę na poddanie się takiemu oddziaływaniu i współdziałają w wykonaniu programu leczenia i rehabilitacji.
Z wnioskiem o orzeczenie przez sąd penitencjarny obowiązku poddania się leczeniu i rehabilitacji występuje dyrektor zakładu, uwzględniając fakt skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych oraz wyniki dotychczasowego leczenia, rehabilitacji i reintegracji.
Jeżeli osoba uzależniona uporczywie odmawia współdziałania w wykonaniu programu leczenia i rehabilitacji, dyrektor zakładu zawiadamia o tym sąd, który orzekł o obowiązku poddania się osoby uzależnionej leczeniu i rehabilitacji w toku odbywania kary pozbawienia wolności.
Brak współdziałania osoby uzależnionej w wykonaniu programu leczenia i rehabilitacji uwzględnia się w szczególności przy dokonywaniu ocen okresowych postępów skazanych w resocjalizacji, opiniowaniu oraz udzielaniu nagród.
Lekarze ambulatoriów w zakresie postępowania z osobami uzależnionymi w szczególności:
rozpoznają u osób umieszczonych w zakładach uzależnienie od środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych;
informują osoby uzależnione o możliwościach i warunkach poddania się leczeniu i rehabilitacji;
kierują w razie potrzeby osoby uzależnione do pododdziałów detoksykacyjnych zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności lub do ambulatoryjnego leczenia substytucyjnego;
opracowują w razie potrzeby opinie w sprawie skierowania osób uzależnionych do oddziałów terapeutycznych;
opracowują opinie do wniosków o orzeczenie przez sąd penitencjarny obowiązku poddania się osób uzależnionych leczeniu i rehabilitacji w toku odbywania przez te osoby kary pozbawienia wolności.
Pododdziały detoksykacyjne zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności prowadzą detoksykację, udzielają innych świadczeń zdrowotnych, a także nawiązują z tymi osobami kontakt terapeutyczny.
Do pododdziałów detoksykacyjnych zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, lekarze ambulatoriów kierują osoby uzależnione, będące w stanie zatrucia lub odstawienia środka odurzającego, substancji psychotropowej lub środka zastępczego, wymagające leczenia detoksykacyjnego. O skierowaniu tymczasowo aresztowanych do pododdziałów detoksykacyjnych zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności zawiadamia się organy, do których dyspozycji tymczasowo aresztowani pozostają.
Jeżeli tymczasowo aresztowani wymagają natychmiastowego leczenia detoksykacyjnego, organy, o których mowa w ust. 1, na wniosek lekarzy i w uzgodnieniu z dyrektorami zakładów opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności, mogą skierować osoby uzależnione bezpośrednio do pododdziałów detoksykacyjnych tych zakładów.
Karę pozbawienia wolności wobec osób uzależnionych wykonuje się w systemie terapeutycznym, w oddziałach terapeutycznych lub w oddziałach ogólnych, jeśli uczestniczą w programach leczenia substytucyjnego.
Do oddziałów terapeutycznych kieruje się skazane osoby uzależnione, niewymagające leczenia detoksykacyjnego, ale wymagające terapeutycznych metod oddziaływania, w tym specjalistycznego oddziaływania psychologicznego.
Do zadań oddziałów terapeutycznych należy zwłaszcza:
prowadzenie badań psychologicznych osób uzależnionych;
przygotowanie osób uzależnionych do udziału w procesie terapii;
kształtowanie u osób uzależnionych motywacji do powstrzymywania się od używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych;
prowadzenie psychoterapii indywidualnej osób uzależnionych;
prowadzenie psychoterapii grupowej osób uzależnionych;
przekazywanie osobom uzależnionym wiedzy dotyczącej szkód mogących powstać w przypadku powrotu do używania środków odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych;
rozwijanie umiejętności współżycia społecznego i przygotowywanie osób uzależnionych do samodzielnego życia;
ułatwianie osobom uzależnionym kształcenia zawodowego i pracy zarobkowej;
udzielanie osobom uzależnionym pomocy w kontynuowaniu leczenia, rehabilitacji i reintegracji po zwolnieniu z zakładu.
Zadania wymienione w ust. 1 realizuje się w ramach indywidualnego programu terapeutycznego.
Kierownicy jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 5, organizują kontakty z rodzinami osób uzależnionych, mające zwłaszcza na celu:
przekazanie rodzinom niezbędnych informacji dotyczących narkomanii i jej skutków, zalecanych sposobów postępowania z osobą uzależnioną oraz informacji o grupach samopomocy osób uzależnionych i ich rodzin;
wykorzystanie pozytywnego wpływu rodzin w procesie leczenia, rehabilitacji i reintegracji osób uzależnionych.
Jednostki organizacyjne, o których mowa w § 5, zwracają się do zakładu opieki zdrowotnej lub innej placówki, która prowadziła leczenie, rehabilitację lub reintegrację osoby uzależnionej, przed jej umiesz
czeniem w zakładzie o udzielenie informacji z przebiegu leczenia, rehabilitacji lub reintegracji.
W razie potrzeby kontynuowania leczenia, rehabilitacji lub reintegracji po zwolnieniu z zakładu, jednostki organizacyjne, o których mowa w § 5, wskazują osobom uzależnionym na potrzebę podjęcia starań o uzyskanie miejsca w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej albo w innej placówce prowadzącej leczenie, rehabilitację lub reintegrację osób uzależnionych.
W przypadku nieskuteczności starań, o których mowa w ust. 1, zakłady podejmują, za zgodą osób uzależnionych, działania zmierzające do umieszczenia ich w odpowiednich zakładach opieki zdrowotnej albo innych placówkach prowadzących leczenie, rehabilitację lub reintegrację osób uzależnionych.
Traci moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 sierpnia 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego i readaptacyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 77, poz. 880).
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Minister Sprawiedliwości: Z. Ziobro Dziennik Ustaw Nr 5 — 177 — Poz. 40 i 41