Załącznik do rozporządzenia Ministra Rolnictwa ↗
Struktura tej części nie została zweryfikowana.
i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2009 r. (poz. 94)
METODY ANALIZ ZWIĄZANE Z DOKONYWANIEM OCENY MIODU
I. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
zawartości wody w miodzie
1. Definicja
Metoda określa zawartość wody w miodzie
wyrażoną w procentach wagowych, odpowiadającą oznaczonemu współczynnikowi refrakcji lub ekstraktu.
2. Zasada metody
Zawartość wody określa się refraktometrycznie
w miodzie znajdującym się w stanie płynnym.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu laboratoryjnego oraz:
1) refraktometru;
2) wagi analitycznej, umożliwiającej zważenie z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g;
3) łaźni wodnej.
4. Wykonanie oznaczenia:
1) w probówce umieszcza się około 5 g dobrze
wymieszanego miodu, odważonego z dokładnością do 0,001 g; następnie probówkę
zamyka się korkiem, a umieszczony w niej
miód doprowadza się do stanu płynnego
przez podgrzewanie w łaźni wodnej w temperaturze 35÷45 °C;
2) za pomocą pręcika szklanego, na suchym
dolnym pryzmacie refraktometru, umieszcza się kilka kropli miodu, po czym rozprowadza się po całej powierzchni pryzmatu
i przykrywa suchym pryzmatem matowym;
3) wykonuje się pomiar i odczytuje na podziałce współczynnik załamania światła (refrakcji) z dokładnością do czwartego miejsca po
przecinku; w przypadku wykonania pomiaru
w temperaturze innej niż 20 °C, na każdy
stopień podwyższenia temperatury należy
zwiększyć zmierzony współczynnik refrakcji
o 0,00023, a na każdy stopień poniżej 20 °C
obniżyć współczynnik o tę samą wielkość.
5. Prezentacja wyników
Z tablicy odczytuje się zawartość wody w procentach wagowych, odpowiadającą oznaczonemu współczynnikowi refrakcji lub ekstraktu.
Za wynik należy przyjąć średnią arytmetyczną
wyników co najmniej dwóch równoległych
oznaczeń nieróżniących się więcej niż o 0,2 %.
Wynik podaje się z dokładnością do jednego
miejsca po przecinku.
Zależność współczynnika załamania światła (refrakcji -nD
20), zawartości wody (% m/m) i ekstraktu
w miodzie
6. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
II. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
zawartości substancji nierozpuszczalnych w wodzie zawartych w miodzie
1. Definicja
Metoda określa zawartość substancji nierozpuszczalnych w wodzie zawartych w miodzie
wyrażoną w procentach wagowych.
2. Zasada metody
Zawartość substancji nierozpuszczalnych
w wodzie zawartych w miodzie określa się na
podstawie osadu uzyskanego podczas przesączenia rozpuszczonego miodu przez sączek.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) wagi analitycznej, umożliwiającej zważenie
z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g;
2) zlewki o pojemności 150 ml;
3) sączka ilościowego z miękkiej bibuły;
4) suszarki;
5) eksykatora;
6) naczynka wagowego.
4. Wykonanie oznaczenia:
1) w zlewce o pojemności 150 ml umieszcza
się około 25 g miodu, odważonego z dokładnością do 0,01 g, i rozcieńcza w około
100 ml wody o temperaturze około 70 °C;
2) sączek ilościowy z miękkiej bibuły do sączenia wysusza się w naczyniu wagowym przez
1 godzinę w suszarce o temperaturze
100÷105 °C i waży się z dokładnością do
0,0001 g; następnie roztwór miodu przesącza się przez przygotowany sączek, osad na
sączku przemywa się wodą o temperaturze
70 °C do momentu całkowitego wypłukania
miodu z sączka, po czym sączek z osadem
umieszcza się w zważonym naczynku wagowym i suszy przez 1 godzinę w suszarce
o temperaturze 100÷105 °C; po ostudzeniu
w eksykatorze sączek z osadem należy zważyć z dokładnością do 0,0001 g.
5. Prezentacja wyników
Zawartość substancji nierozpuszczalnych w wodzie zawartych w miodzie przedstawia się w procentach wagowych. Jako wynik podaje się średnią z dwóch powtórzeń. Wynik podaje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
6. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
III. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
zawartości fruktozy, glukozy i sacharozy
w miodzie
1. Definicja
Zawartość cukrów: fruktozy, glukozy i sacharozy w miodzie stanowi ich procentowy udział,
obliczany według wzoru określonego w ust. 6.
2. Zasada metody
Po przefiltrowaniu wodnego roztworu miodu,
zawartość cukrów oznacza się metodą chromatografii cieczowej. Piki identyfikuje się na
podstawie ich czasów retencji. Oznaczenie ilościowe przeprowadza się, wykorzystując standard zewnętrzny i opierając się na powierzchni
lub wysokości piku.
3. Aparatura i sprzęt
Dopuszcza się stosowanie innej kolumny chromatograficznej oraz odpowiednio innych ustawień chromatografu niż opisane w metodzie
z zastrzeżeniem, że w przypadku sporów, za
właściwy uznaje się wynik uzyskany przy zastosowaniu kolumny i ustawień chromatografu, zgodnie z niniejszą metodą.
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) chromatografu cieczowego z detektorem refraktometrycznym (RI), pompą, autosamplerem, piecem do kolumn umożliwiającym
utrzymanie temperatury na poziomie 30 °C
oraz integratorem lub komputerem zbierającym dane pomiarowe;
2) kolumny chromatograficznej ze stali nierdzewnej, o średnicy 4,6 mm, o długości
250 mm, wypełnionej żelem krzemionkowym modyfikowanym grupami aminowymi, o rozmiarze cząstek 5÷7 μm;
3) wagi analitycznej, umożliwiającej zważenie
z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g;
4) łaźni ultradźwiękowej;
5) strzykawki z filtrem strzykawkowym o porach 0,45 μm;
6) fiolek do próbek;
7) kolby miarowej o pojemności 100 ml;
8) pipety o pojemności 25 ml;
9) zlewki.
4. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) metanol o stopniu czystości do HPLC;
2) acetonitryl o stopniu czystości do HPLC;
3) wodę destylowaną lub demineralizowaną
albo o co najmniej równorzędnej czystości;
4) wzorce chromatograficzne glukozy, fruktozy
i sacharozy.
5. Wykonanie oznaczenia:
1) odważa się z dokładnością do 0,001 g około:
2 g glukozy, 1,5 g fruktozy i 0,25 g sacharozy,
naważki wzorców rozpuszcza się w zlewce
w około 40 ml wody; następnie pipetą przenosi się 25 ml metanolu do kolby pomiarowej o pojemności 100 ml; po czym przenosi
się ilościowo roztwór wzorców do kolby
z metanolem i uzupełnia się do kreski wodą;
mieszanina wzorców ma trwałość 4 tygodnie — jeżeli jest przechowywana w temperaturze +4 °C, lub 6 miesięcy — jeżeli jest
przechowywana w temperaturze –18 °C;
2) należy odważyć około 5 g miodu z dokładnością do 0,001 g; po czym w zlewce rozpuszcza się miód w około 40 ml wody; pipetą przenosi się 25 ml metanolu do kolby pomiarowej o pojemności 100 ml; następnie
przenosi się ilościowo roztwór miodu do
kolby z metanolem i uzupełnia się do kreski
wodą; przechowuje się tak jak roztwór wzorcowy;
3) za pomocą strzykawki z filtrem strzykawkowym napełnia się fiolki autosamplera oddzielnie roztworem próbki i roztworem
wzorcowym;
4) przygotowuje się fazę ruchomą; należy wymieszać acetonitryl z wodą w stosunku
80:20 (v/v) i odgazować;
5) podczas analizy chromatograficznej stosuje
się poniższe ustawienia chromatografu:
a) przepływ: 1,3 ml/min,
b) temperatura kolumny i detektora: 30 °C,
c) objętość próbki podawana na kolumnę:
10 μl;
6) jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie
analizy w 30 °C i jeżeli detektor nie może
być termostatowany w 30 °C, analizę przeprowadza się w temperaturze pokojowej;
7) roztwór próbki oraz roztwór wzorcowy poddaje się chromatografii.
6. Obliczenia oraz prezentacja wyników:
1) cukry w miodzie identyfikuje się, a ich ilość
określa poprzez porównanie czasów retencji
i powierzchni pików cukrów w miodzie z tymi,
które są obecne w roztworze wzorcowym;
2) procentowy udział cukru „W” oblicza się
według wzoru:
A1 x V1 x m1
W = ——————— x 100,
A2 x V2 x m0
w którym:
A1 — oznacza powierzchnię piku lub wysokość piku określonego cukru w roztworze próbki, w jednostkach powierzchni lub długości,
A2 — oznacza odpowiednio powierzchnię
piku lub wysokość piku określonego
cukru w roztworze wzorcowym, w jednostkach powierzchni lub długości,
V1 — oznacza całkowitą objętość roztworu
próbki, w mililitrach,
V2 — oznacza całkowitą objętość roztworu
wzorcowego, w mililitrach,
m1 — oznacza naważkę wzorca danego cukru, w gramach,
m0 — oznacza naważkę miodu, w gramach;
3) wynik końcowy podaje się z dokładnością
do jednego miejsca po przecinku; zawartość
fruktozy i glukozy podaje się jako sumę tych
dwóch cukrów; zawartość sacharozy podaje
się jako wynik odrębny.
7. Powtarzalność
1) różnica między wynikami dwóch oznaczeń
zawartości glukozy przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu na
tej samej próbce, przez tego samego analityka, w tych samych warunkach, nie powinna przekraczać 1,1 g na 100 g próbki;
2) różnica między wynikami dwóch oznaczeń
zawartości fruktozy przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu na
tej samej próbce, przez tego samego analityka, w tych samych warunkach, nie powinna przekraczać 1,0 g na 100 g próbki;
3) różnica między wynikami dwóch oznaczeń
zawartości sacharozy przeprowadzonych
jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu na tej samej próbce, przez tego samego analityka, w tych samych warunkach,
nie powinna przekraczać 0,4 g na 100 g
próbki.
8. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
IV. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
zawartości 5-hydroksymetylofurfuralu
w miodzie
1. Definicja
Metoda określa stężenie 5-(hydroksymetylo-)furano-2-karboaldehydu. Wynik wyraża się
w miligramach na kilogram.
2. Zasada metody
Zawartość hydroksymetylofurfuralu (HMF)
określa się w klarownym, przefiltrowanym,
wodnym roztworze miodu przy użyciu metody
HPLC z odwróconymi fazami i detekcją UV.
Otrzymany sygnał porównuje się z wzorcami
o znanym stężeniu.
3. Aparatura i sprzęt
Dopuszcza się stosowanie innej kolumny chromatograficznej oraz odpowiednio innych ustawień chromatografu niż opisane w metodzie
z zastrzeżeniem, że w przypadku sporów, za
właściwy uznaje się wynik uzyskany przy zastosowaniu kolumny i ustawień chromatografu, zgodnie z niniejszą metodą.
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) chromatografu cieczowego HPLC z detektorem UV oraz integratorem lub komputerem
z odpowiednim oprogramowaniem;
2) kolumny z wypełnieniem dla fazy odwróconej C18;
3) filtru membranowego o porach 0,45 μm;
4) wagi analitycznej, umożliwiającej zważenie
z dokładnością do 1 mg i odczyt do 0,1 mg;
5) kolby miarowej o pojemności: 50, 100 ml;
6) zlewki o pojemności 50 ml;
7) pipety o pojemności 0,5 ml.
4. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) wodę-metanol (90+10 objętościowo), oba
odczynniki o stopniu czystości do HPLC — faza ruchoma;
2) roztwory wzorcowe: roztwór wodny 5-(hydroksymetylo-)furano-2-karboaldehydu, 1, 2,
5 i 10 mg/l, roztwór powinien zostać przygotowany w dniu użycia;
3) żelazocyjanek potasu K4Fe(CN)6 x 3H2O;
4) octan cynku Zn(CH3COO)2 x 2H2O;
5) roztwór Carreza I: 15 g żelazocyjanku potasowego 3-wodnego rozpuścić w wodzie
w kolbie pomiarowej o pojemności 100 ml
i uzupełnić wodą do kreski;
6) roztwór Carreza II: 30 g octanu cynku 2-wodnego rozpuścić w wodzie w kolbie pomiarowej o pojemności 100 ml i uzupełnić wodą
do kreski.
5. Wykonanie oznaczenia:
1) oznaczanie zawartości HMF w roztworze
wzorcowym: absorbancja A przygotowane
go roztworu wzorcowego jest określana
przy użyciu spektrofotometru UV przy długości fali 285 nm w 1 cm kwarcowych kuwetach wobec wody jako ślepej próbki; stężenie roztworu wzorcowego oblicza się według wzoru:
A
X = —————— x 1000,
1 x 133,57
w którym:
X — oznacza stężenie roztworu wzorcowego, w miligramach na litr,
A — oznacza absorbancję roztworu
wzorcowego,
133,57 — oznacza wartość absorpcji a1 %;
cm
2) wyliczona zawartość musi korespondować
ze specyfikacjami podanymi przez dostawcę; roztwór wzorcowy przechowuje się
w temperaturze 4÷8 °C w atmosferze azotu;
roztwór jest skrajnie higroskopijny; jeśli stężenie HMF jest wyższe od 50 mg/kg, odważa
się mniejszą naważkę próbki miodu;
3) oznaczanie zawartości HMF w roztworze
próbki miodu: odważa się około 10 g próbki
miodu z dokładnością do 0,0001 g do 50 ml
zlewki; następnie rozpuszcza się próbkę
w około 25 ml wody i przenosi ilościowo do
kolby miarowej o pojemności 50 ml; po czym
dodaje się po 0,5 ml roztworów Carreza I
i Carreza II, a następnie kolbę uzupełnia do
kreski wodą; potem przesącza się przez sączek karbowany i następnie przefiltrowuje
przez filtr membranowy o porach 0,45 μm
w celu otrzymania roztworu próbki gotowego
do analizy chromatograficznej; jeżeli próbka
jest poddawana analizie w czasie do pół godziny od przygotowania roztworu, nie jest konieczne stosowanie roztworów Carreza;
4) podczas analizy chromatograficznej stosuje
się poniższe ustawienia chromatografu:
a) szybkość przepływu: 1,0 ml/minutę,
b) objętość nastrzyku: 20 μl roztworu próbki
lub roztworu wzorcowego,
c) detekcja: UV długość fali 285 nm;
5) poddaje się chromatografii roztwór próbki
oraz roztwór wzorcowy.
6. Obliczenia i sposób przedstawienia
wyników
Zawartość HMF w roztworze próbki oblicza się
poprzez porównanie odpowiednich powierzchni pików dla roztworu próbki oraz roztworu wzorcowego, po uwzględnieniu rozcieńczenia. Istnieje liniowa zależność pomiędzy
stężeniem a powierzchnią piku dla HMF. Wyniki podaje się w mg/kg miodu z dokładnością
do jednego miejsca po przecinku.
7. Powtarzalność
Różnica między wynikami dwóch oznaczeń
przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim
odstępie czasu na tej samej próbce, przez tego
samego analityka, w tych samych warunkach,
nie powinna przekraczać:
1) 10 % średniego wyniku dla zawartości HMF
poniżej 20 mg/kg;
2) 5 % średniego wyniku dla zawartości HMF
równej lub wyższej 20 mg/kg.
8. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
V. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
zawartości proliny w miodzie
1. Zasada oznaczania
Oznaczanie zawartości proliny polega na wyodrębnieniu jej z innych aminokwasów miodu
za pomocą izopropanolu i pomiarów kolorymetrycznych jej barwnego kompleksu z ninhydryną. Wynik wyraża się w miligramach na
100 g miodu.
2. W metodzie używa się podstawowego
sprzętu laboratoryjnego oraz spektrofotometru.
3. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) stężony kwas mrówkowy;
2) 3 % (m/m) roztwór ninhydryny w dwumetoksyetanolu wolnym od nadtlenków (eter
jednometylowy glikolu etylenowego —
CH3OCH2CH2OH);
3) wodny roztwór izopropanolu 1:1 (V/V);
4) wzorzec proliny.
4. Wykonanie oznaczenia:
1) odważa się około 2,5 g miodu z dokładnością do czwartego miejsca po przecinku
i przenosi ilościowo do kolby pomiarowej
o pojemności 50 ml, dopełnia się wodą do
kreski;
2) za pomocą pipety przenosi się 0,5 ml roztworu miodu do 3 probówek (20 x 150 mm,
z teflonowym korkiem i nakrętkami), dodaje
0,25 ml stężonego kwasu mrówkowego,
1 ml 3 % (m/m) roztworu ninhydryny
w dwumetoksyetanolu wolnym od nadtlenków; po czym zamyka się, miesza i umieszcza na 15 minut we wrzącej łaźni wodnej;
następnie studzi się do 22 °C w ciągu 5 minut i dodaje 5 ml wodnego roztworu izopropanolu [1:1 (V/V)]; po czym należy wymieszać i zmierzyć ekstynkcję przy długości fali
520 nm, obok próbki zerowej zrobionej
z 0,5 ml roztworu miodu, 1,25 ml wody
i 5 ml wodnego roztworu izopropanolu
[1:1 (V/V)];
3) sporządza się krzywą wzorcową w następujący sposób:
a) odważa się 40 mg (z dokładnością do
0,0001 g) proliny i rozpuszcza w 1 000 ml
wody; z tego pobiera się 10, 25, 50 ml
i rozcieńcza wodą do 100 ml,
b) z otrzymanych roztworów oraz z roztworu
wyjściowego pobiera się po 0,5 ml i oznacza ekstynkcję (jak w pkt 2), stosując zamiast roztworu miodu kolejne rozcieńczenie proliny,
c) krzywą wzorcową wykreśla się w układzie: absorpcja — μg proliny/0,5 ml;
4) z krzywej wzorcowej odczytuje się zawartość proliny.
5. Obliczenia oraz prezentacja wyników
Zawartość proliny w mg/100 g miodu (P) oblicza się według wzoru:
P = A x 4,
w którym:
A — oznacza ilość μg proliny w 0,5 ml badanego roztworu (odczyt z krzywej wzorcowej),
4 — oznacza współczynnik rozcieńczeń.
Różnica między wynikami dwóch oznaczeń
przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim
odstępie czasu na tej samej próbce, przez tego
samego analityka, w tych samych warunkach,
nie powinna przekraczać 5 % wyniku średniego. Wynik podaje się z dokładnością do jednego miejsca po przecinku.
6. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
Vl. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
udziału pyłku przewodniego w miodzie
1. Definicja
Udział pyłku przewodniego w miodzie określa
się na podstawie analizy pyłkowej miodu.
Z próbki miodu wyodrębnia się pyłek rośliny,
którego zawartość występuje w znacznej przewadze. Wynik wyraża się w procentach.
2. Zasada metody
Oznaczanie polega na określeniu procentowego udziału pyłków poszczególnych gatunków
roślin w miodzie. Na tej podstawie określa się
odmianę miodu nektarowego nazwą tej rośliny, której procentowa zawartość pyłku w miodzie występuje w znacznej przewadze.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) wagi technicznej;
2) mikroskopu laboratoryjnego;
3) wirówki 3000 obrotów/minutę;
4) palnika spirytusowego;
5) termometru ze skalą stopniową do 100 °C.
4. Wykonanie oznaczenia:
1) waży się około 10 g miodu w probówce wirówkowej o pojemności 20 ml, dopełnia się
wodą o temperaturze około 50 °C do 20 ml
i miesza pręcikiem do całkowitego rozpuszczenia miodu; następnie wiruje się przez
5÷10 minut przy prędkości 3000 obrotów/minutę; po czym pipetą odciąga się
ostrożnie płyn znad osadu; napełnia się probówki wodą do 20 ml i powtórnie wiruje,
a następnie dekantuje; gdy osadu jest około
0,1 ml, pozostawia się nad nim warstwę wody grubości około 0,5 cm, gdy osadu jest
około 0,3 ml, pozostawia się 1 cm warstwę
wody; osad należy wymieszać;
2) pobiera się mikropipetą 0,1 ml dokładnie
wymieszanego osadu, przenosi na szkiełko
podstawowe i rozprowadza równomiernie
na powierzchni 1 cm2 (wykreślonego
uprzednio na odwrotnej względem rozmazu
stronie szkiełka); z drugiej probówki w identyczny sposób przygotowuje się drugi rozmaz na tym samym szkiełku podstawowym;
preparat należy nieco podsuszyć. Umieszcza się kroplę żelatyny na szkiełku przykrywkowym, szkiełka należy połączyć, kładąc
szkiełko przykrywkowe od góry na szkiełko
podstawowe; przed przystąpieniem do wykonania preparatu należy zwrócić uwagę na
dokładne umycie szkiełek, pręcików i pipet;
3) preparat początkowo bada się ogólnie dla
zorientowania się, czy powstał równomierny rozkład ziaren pyłku na szkiełku; należy
policzyć 300 kolejnych ziaren pyłku, przesuwając preparat pasami równomiernie za pomocą śrub stolika; liczbę ziaren pyłku poszczególnych roślin zestawia się w tabeli;
gatunki nieokreślone zapisuje się jako inne;
oddzielnie notuje się liczbę ziaren pyłku
roślin wiatropylnych i nienektarujących.
5. Prezentacja wyników:
1) od policzonych 300 ziaren pyłku należy odliczyć wszystkie ziarna pyłku roślin wiatropylnych i niewydzielających nektaru; udział
pyłku przewodniego (X) oblicza się w procentach według wzoru:
p x 100
X = —————,
z
w którym:
p — oznacza liczbę ziaren pyłku występującego w znacznej przewadze,
z — oznacza liczbę ziaren pyłku roślin
nektarujących;
2) w celu dokładniejszego określenia odmiany
miodu przyjmuje się średnią z kilku oznaczeń (co najmniej dwóch);
3) w przypadku różnicy między wynikami z poszczególnych oznaczeń większej niż 5 %, wykonuje się następne oznaczania; do obliczenia średniej przyjmuje się dwa lub trzy wyniki o najbliższej względem siebie wartości.
6. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
VIl. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
przewodności elektrycznej właściwej
miodu
1. Definicja
Przewodnością elektryczną właściwą miodu
jest przewodność 1 ml 20 % (m/m) roztworu
miodu w przeliczeniu na suchą masę, w temperaturze 20 °C. Wynik wyraża się w milisimensach na centymetr (mS x cm–1).
2. Zasada metody
Oznaczanie przewodności elektrycznej właściwej miodu polega na pomiarze oporu elektrycznego za pomocą naczynka konduktometrycznego, roztworu zawierającego 20 g
miodu w przeliczeniu na suchą masę, w 100 ml
wody destylowanej.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) miernika przewodności;
2) wagi analitycznej;
3) łaźni wodnej;
4) naczynka konduktometrycznego;
5) termometru ze skalą stopniową do 100 °C;
6) kolby miarowej o pojemności: 100 ml
i 1000 ml;
7) zlewki.
4. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) wodę świeżo destylowaną;
2) roztwór chlorku potasu, 0,1 M, przygotowany na dzień przed zastosowaniem w następujący sposób: w 1000 ml kolbie rozpuszcza
się w niewielkiej ilości wody (świeżo destylowanej) 7,4557 g chlorku potasu (KCl) wysuszonego w temperaturze 130 °C i dopełnia do kreski.
5. Wykonanie oznaczenia:
1) odważa się z dokładnością do 0,001 g naważkę około 20 g miodu w przeliczeniu na
suchą masę, wyliczoną według wzoru:
20 g x 100
M = ——————,
MS
w którym:
M — oznacza potrzebną naważkę miodu,
w gramach,
MS — oznacza zawartość suchej masy, która jest równa: 100 % minus zawartość wody (oznaczonej według metody analizy — w zakresie oznaczania
zawartości wody w miodzie);
2) odważoną ilość miodu rozpuszcza się w niewielkiej ilości wody destylowanej w 100 ml
kolbie miarowej i dopełnia do kreski;
3) jeżeli naczynko konduktometryczne nie ma
wyznaczonej stałej, określa się ją w następujący sposób:
a) umieszcza się 40 ml roztworu chlorku potasu w zlewce; następnie podłącza się naczynko konduktometryczne do miernika
przewodności, przemywa je roztworem
chlorku potasu i zanurza w roztworze
wraz z termometrem, po czym odczytuje
się przewodność elektryczną roztworu
w mS w momencie, gdy roztwór osiągnie
temperaturę 20 °C (± 0,5 °C); w celu uniknięcia zafałszowania odczytu w związku
z efektem polaryzacji, czas pomiaru powinien być możliwie najkrótszy,
b) oblicza się stałą naczynka K według wzoru:
K = 11,691 x 1/G,
w którym:
K — oznacza stałą naczynka w cm–1,
G — oznacza przewodność elektryczną w mS, mierzoną przy
użyciu naczynka konduktometrycznego,
11,691 — suma wartości średniej przewodności elektrycznej wody
świeżo destylowanej
w mS x cm–1 oraz przewodności elektrycznej 0,1 M roztworu
chlorku potasu, w temperaturze 20 °C,
c) po określeniu stałej naczynka, przepłukuje się elektrodę wodą destylowaną;
4) 40 ml roztworu próbki przelewa się do zlewki, zlewkę umieszcza się w łaźni wodnej
o temperaturze 20 °C; naczynko konduktometryczne należy opłukać pozostałą częścią
roztworu próbki; następnie zanurza się naczynko pomiarowe (czujnik) w roztworze
próbki i odczytuje wynik pomiaru, gdy temperatura roztworu będzie wynosiła 20 °C
(± 0,5 °C); w celu uniknięcia zafałszowania
odczytu w związku z efektem polaryzacji,
czas pomiaru powinien być możliwie najkrótszy.
6. Obliczenia oraz prezentacja wyników:
1) przewodność elektryczną właściwą miodu
wyraża się w milisimensach x centymetr–1
(mS x cm–1), wyliczając według wzoru:
SH = K x G,
w którym:
SH — oznacza przewodność elektryczną roztworu miodu wyrażoną
w mS x cm–1,
K — oznacza stałą naczynka wyrażoną
w cm–1,
G — oznacza przewodność wyrażoną
w mS;
2) wynik (SH) należy wyrazić z dokładnością
do 0,001 mS x cm–1.
7. Powtarzalność
Różnica między wynikami dwóch oznaczeń
przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu na tej samej próbce,
przez tego samego analityka, w tych samych
warunkach, nie powinna przekraczać 10 %
wyniku średniego.
8. Z analizy laboratoryjnej sporządza
się protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe,
łącznie ze szczegółami każdej okoliczności,
która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
VIIl. Metoda analizy — w zakresie oznaczania pH i wolnych kwasów w miodzie
1. Definicja
Wolną kwasowość miodu stanowi zawartość
wszystkich wolnych kwasów.
Wynik wyraża się w milirównoważnikach na
kilogram miodu (mval/kg), określonych za
pomocą tej metody.
2. Zasada metody
W roztworze wodnym próbki miodu mierzone jest pH. Roztwór jest miareczkowany za
pomocą roztworu wodorotlenku sodu o stężeniu 0,1 M do pH 8,30.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu laboratoryjnego oraz:
1) pH-metru o dokładności 0,01 jednostki;
2) mieszadła magnetycznego;
3) wagi analitycznej, umożliwiającej zważenie z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g;
4) biurety o pojemności 10 ml o dokładności
0,02 ml lub automatycznego titratora;
5) zlewki o pojemności 250 ml.
4. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) wodę destylowaną wolną od dwutlenku węgla;
2) roztwory buforowe do kalibracji pH-metru
o pH około 4,0; pH około 7,0 i pH około 9,0;
3) mianowany roztwór wodorotlenku sodu
o stężeniu 0,1 M.
5. Wykonanie oznaczenia:
1) pH-metr kalibruje się przy pH około 4,0;
pH około 7,0 i pH około 9,0 w sposób zgodny z dokumentacją techniczną;
2) w zlewce 250 ml rozpuszcza się 10 g miodu
odważonego z dokładnością do 0,001 g
w 75 ml wody destylowanej wolnej od dwutlenku węgla;
3) w roztworze próbki, mieszanym przy użyciu
mieszadła magnetycznego, zanurza się elektrody pH; następnie odczytuje wynik i notuje pH z dokładnością do drugiego miejsca
po przecinku; po czym miareczkuje się za
pomocą 0,1 M roztworu NaOH do pH = 8,3
(stabilny odczyt powinien zostać otrzymany
w przeciągu około 120 sekund od rozpoczęcia miareczkowania);
4) zapisuje się pomiar z dokładnością do drugiego miejsca po przecinku.
6. Obliczenia oraz prezentacja wyników:
1) pH — według pomiaru pH-metru, wynik podaje się z dokładnością do drugiego miejsca
po przecinku;
2) wolną kwasowość (N) wyraża się w mval/kg
miodu:
N = ml 0,1 M NaOH x 10;
wynik podaje się z dokładnością do jednego
miejsca po przecinku.
7. Powtarzalność
Różnica między wynikami dwóch oznaczeń
przeprowadzonych jednocześnie lub w krótkim
odstępie czasu na tej samej próbce, przez tego
samego analityka, w tych samych warunkach,
nie powinna przekraczać 10 % wyniku średniego.
8. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe,
łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
IX. Metoda analizy — w zakresie oznaczania
liczby diastazowej w miodzie
1. Definicja
Jednostkę aktywności diastazy określa się jako
taką ilość enzymu, która przekształca 0,01 g
skrobi do określonego punktu końcowego
w czasie jednej godziny w temperaturze 40 °C
w warunkach testowych. Wyniki wyraża się
w jednostkach Schade na gram miodu.
2. Zasada metody
Aktywność diastatyczną miodu określa się metodą fotometryczną, w której jako substrat stosowana jest nierozpuszczalna skrobia koniugowana z błękitnym barwnikiem. Jest ona hydrolizowana przez amylazę, co prowadzi do otrzymania rozpuszczalnych w wodzie fragmentów
łańcucha skrobi, tworzących z barwnikiem niebieskie połączenia, których absorbancja mierzona jest fotometrycznie przy długości fali
620 nm. Absorbancja roztworu jest proporcjonalna do aktywności diastatycznej próbki.
3. Aparatura i sprzęt
W metodzie używa się podstawowego sprzętu
laboratoryjnego oraz:
1) fotometru;
2) mieszadła (mikrowytrząsarki);
3) łaźni wodnej z termostatem;
4) czasomierza;
5) wagi analitycznej, umożliwiającej ważenie
z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g;
6) bibuły filtracyjnej;
7) kuwety 1 cm;
8) pipety o pojemności 1 ml i 5 ml.
4. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) test do oznaczania aktywności α-amylazy
(skrobia koniugowana z błękitnym barwnikiem);
2) wodorotlenek sodu o stężeniu 0,5 M;
3) bufor octanowy (0,1 M, pH 5,2): rozpuszcza
się 13,6 g octanu sodu 3-wodnego w wodzie,
następnie doprowadza się pH roztworu do
5,2 za pomocą lodowatego kwasu octowego
(1—2 ml) i rozcieńcza do 1 litra wodą.
5. Wykonanie oznaczenia:
1) przygotowuje się próbkę ślepą; umieszcza
się 5,0 ml buforu octanowego w probówce;
2) przygotowuje się roztwór próbki miodu; waży się 1,00 g miodu i przenosi ilościowo za
pomocą buforu octanowego do kolby miarowej o pojemności 100 ml, dopełnia do
kreski buforem fosforanowym; procedurę
przeprowadza się w ciągu godziny;
3) przenosi się 5,0 ml roztworu próbki do probówki i umieszcza w łaźni wodnej o temperaturze 40 °C; probówkę z próbką ślepą
również umieszcza się w łaźni wodnej
o temperaturze 40 °C; po upływie około
15 minut, za pomocą szczypców, do obu
roztworów dodaje się po tabletce testu do
oznaczania aktywności α-amylazy (skrobia
koniugowana z błękitnym barwnikiem); włącza się czasomierz;
4) miesza się roztwory przy użyciu mieszadła
do momentu rozpuszczenia tabletek (około
10 sekund), a następnie przenosi się je z powrotem do łaźni wodnej; dokładnie po
15 minutach dodaje się 1 ml roztworu wodorotlenku sodu (przerwanie reakcji enzymatycznej);
5) za pomocą mieszadła należy wymieszać
roztwory ponownie przez około 5 sekund;
natychmiast przefiltrowuje się roztwory
przez bibułę filtracyjną i mierzy absorbancję
w 1 cm kuwetach przy długości fali 620 nm,
stosując wodę jako próbkę referencyjną; absorbancję dla roztworu próbki ślepej odejmuje się od absorbancji roztworu próbki
(ΔA620); jeśli absorbancja jest większa od
1,0, rozcieńcza się roztwór próbki wodą
i uwzględnia rozcieńczenie podczas obliczania wyników.
6. Obliczenia oraz prezentacja wyników
Dla wartości liczby diastazowej (LD) z przedziału: 8—40 wyznacza się wartość LD według
wzoru:
LD = 28,2 x ΔA620 + 2,64,
w którym:
ΔA620 — oznacza różnicę absorbancji badanego roztworu miodu i próbki
ślepej,
28,2 i 2,64 — oznaczają stałe uwzględniające
zależność między aktywnością
diastatyczną miodu.
Dla wartości liczby diastazowej (LD) z przedziału: 0—8 wyznacza się wartość LD według poniższego wzoru:
LD = 35,2 x ΔA620 – 0,46,
w którym:
ΔA620 — oznacza różnicę absorbancji badanego roztworu miodu i próbki
ślepej,
35,2 i 0,46 — oznaczają stałe uwzględniające
zależność między aktywnością
diastatyczną miodu.
7. Powtarzalność
Różnica między wynikami absorbancji dwóch
oznaczeń przeprowadzonych jednocześnie lub
w krótkim odstępie czasu na tej samej próbce,
przez tego samego analityka, w tych samych
warunkach, nie powinna przekraczać wartości
wyliczonej według wzoru:
r = 0,02 + 0,03 x A620,
w którym:
r — oznacza różnicę między wynikami dwóch oznaczeń przeprowa
dzonych jednocześnie lub w krótkim odstępie czasu na tej samej
próbce, przez tego samego analityka, w tych samych warunkach,
0,02 i 0,03 — oznaczają stałe uwzględniające
zależność między aktywnością
diastatyczną miodu,
A620 — oznacza średnią arytmetyczną
absorbancji dwóch oznaczeń
próbki przy długości fali 620 nm.
Wynik podaje się z dokładnością do pierwszego miejsca po przecinku.
8. Z analizy laboratoryjnej sporządza się
protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
X. Metoda sprawdzania spełniania wymagań organoleptycznych miodu
1. Definicja
Sprawdzanie spełniania wymagań organoleptycznych miodu ocenia się, badając barwę,
konsystencję, smak i zapach miodu, określonych za pomocą tej metody.
2. Zasada metody
Miód bada się za pomocą narządu wzroku, węchu i smaku.
3. Badania obejmują sprawdzanie:
1) barwy;
2) konsystencji;
3) smaku;
4) zapachu.
4. Wykonanie badań:
1) barwę bada się przez obserwację:
a) miodu płynnego, klarownego, bez pęcherzyków powietrza; badany miód o temperaturze 35÷45 °C powinien znajdować się
w probówce ze szkła bezbarwnego
o średnicy 10 mm; obserwację przeprowadza się przy świetle dziennym, oglądając próbkę pod światło,
b) powierzchni przekroju bryły miodu skrystalizowanego, przy świetle dziennym;
2) konsystencję bada się przez obserwację
ściekania miodu z metalowego lub drewnianego mieszadła; w przypadku badania miodu skrystalizowanego sprawdzanie konsystencji polega na ocenie wyglądu kryształków w rozmazie miodu na szkiełku przedmiotowym;
3) smak bada się przez degustację płynnego
miodu o temperaturze pokojowej;
4) zapach bada się przez wąchanie miodu;
miód przeznaczony do badania lekko podgrzewa się i rozciera na szkiełku przedmiotowym lub blaszce aluminiowej; badanie
przeprowadza się w pomieszczeniu wolnym
od obcych zapachów.
5. Wyniki badań organoleptycznych opisuje się w zestawieniu tabelarycznym,
w którym dla zawartości każdego zbadanego opakowania podaje się barwę,
konsystencję, smak i zapach.
XI. Metoda sprawdzania występowania
oznak fermentacji miodu
Oznaki fermentacji miodu wykrywa się na podstawie oględzin zewnętrznych, badania zapachu
oraz badania smaku miodu. Burzenie się (pienienie) w całej objętości miodu lub na jego powierzchni, charakterystyczny zapach i posmak
fermentacji świadczą o występowaniu oznak fermentacji miodu.
XII. Metody wykrywania obecności dekstryn
skrobiowych, melasu, skrobi, sztucznych
barwników i rozkruszka w miodzie
1. Za pomocą metod wykrywa się obecność w miodzie:
1) dekstryn skrobiowych;
2) melasu;
3) skrobi;
4) sztucznych barwników;
5) rozkruszka.
2. W metodach używa się podstawowego
sprzętu laboratoryjnego oraz:
1) stereoskopu;
2) mikroskopu;
3) łaźni wodnej z termostatem;
4) czasomierza;
5) wagi analitycznej, umożliwiającej ważenie
z dokładnością do 0,001 g i odczyt do
0,0001 g.
3. Jeżeli w metodzie nie określono inaczej, to stosuje się odczynniki o stopniu czystości: czysty do analiz (cz.d.a.).
W metodzie wykorzystuje się:
1) 10 % (m/m) roztwór taniny;
2) stężony kwas solny;
3) 96 % (V/V) alkohol etylowy;
4) krystaliczny octan ołowiawy;
5) tlenek ołowiawy;
6) zasadowy octan ołowiawy;
7) alkohol metylowy;
8) jod;
9) jodek potasu;
10) białą przędzę wełnianą;
11) 10 % (m/m) roztwór węglanu sodu;
12) 10 % (m/m) roztwór kwaśnego siarczanu
potasowego;
13) 1 % (V/V) roztwór amoniaku;
14) 0,1 mol/l roztwór kwasu solnego;
15) eter naftowy;
16) 5 % (m/m) roztwór wodorotlenku sodowego.
4. Wykrywanie obecności:
1) dekstryn skrobiowych w miodzie:
a) odważa się 5 g miodu, rozpuszcza się go
w 10 ml wody, podgrzewając na łaźni
wodnej, aż do uzyskania jednorodnego
roztworu,
b) dodaje się 0,5 ml 10 % (m/m) roztworu
taniny w celu wytrącenia białka, następnie studzi się i po sklarowaniu odsącza
się lub odwirowuje,
c) z otrzymanego przesączu pobiera się
2 ml, dodaje 2 krople stężonego kwasu
solnego i 20 ml 96 % (V/V) alkoholu etylowego,
d) powstanie białego lub mlecznego zmętnienia świadczy o obecności dekstryn
skrobiowych z syropu ziemniaczanego;
2) melasu w miodzie:
a) przygotowuje się roztwór zasadowego
octanu ołowiawego: odważa się 15 g krystalicznego octanu ołowiawego i 5 g tlenku ołowiawego, rozciera razem w moździerzu, zsypuje mieszaninę do kolby
stożkowej, dodaje 5 ml wody i ogrzewa
na łaźni wodnej, kilkakrotnie wstrząsając,
aż do otrzymania białej mieszaniny,
b) dodaje się 45 ml gorącej wody i ogrzewa
przez 15 minut, kolbę zamyka i pozostawia aż do opadnięcia osadu,
c) roztwór dekantuje się znad osadu, następnie szybko przesącza się; sprawdza
się ciężar właściwy, wyrażany w gramach
na mililitr (g/ml),
d) do 5 ml 20 % (m/m) roztworu badanego
miodu dodaje się 2,5 ml zasadowego
octanu ołowiawego i 22,5 ml alkoholu
metylowego, następnie należy wymieszać,
e) wytworzenie się obfitego, brunatnożółtego osadu świadczy o zanieczyszczeniu
melasem; potwierdzenie wyników można
uzyskać przez stwierdzenie dużej zawartości popiołu w miodzie;
3) skrobi w miodzie:
a) przygotowuje się roztwór jodu: 1 g jodu
i 2 g jodku potasu rozciera się w moździerzu z 2÷3 ml wody, następnie dodaje
300 ml wody; przesącza i przechowuje
w ciemnej butelce; zamiast roztworu jodu
dopuszcza się stosowanie płynu Lugola,
b) badany miód rozcieńcza się wodą w stosunku 1:4, zagotowuje, studzi się, dodaje
2÷3 krople roztworu jodu w jodku potasowym i wstrząsa,
c) niebieskie zabarwienie świadczy o obecności skrobi w miodzie;
4) sztucznych barwników w miodzie:
białą przędzę wełnianą moczy się dokładnie
przez 10 godzin w 10 % (m/m) roztworze
węglanu sodowego, następnie dokładnie
wypłukuje w wodzie i wysusza w temperaturze pokojowej,
a) wykrywanie barwników kwaśnych:
— 5 mg miodu rozpuszcza się w zlewce
o pojemności 50 ml w 25 ml wody, następnie dodaje się 1 ml 10 % (m/m)
roztworu kwaśnego siarczanu potasowego, wkłada 2 nitki wełny długości
około 10 cm i gotuje na wolnym ogniu
przez 10 minut,
— wyjmuje się wełnę, przemywa ją wodą, wkłada do zlewki o pojemności
50 ml, zawierającej 10 ml 1 % (V/V)
roztworu amoniaku i kilka porcelanek,
gotuje przez 30 minut pod przykryciem,
— jeżeli roztwór zabarwi się, usuwa się
wełnę, a na jej miejsce wkłada nową,
po czym do roztworu dodaje się 1 ml
10 % (m/m) roztworu kwaśnego siarczanu potasowego i gotuje przez
10 minut,
— zabarwienie się wełny świadczy
o obecności w miodzie sztucznego
barwnika kwaśnego;
b) wykrywanie barwników zasadowych
w miodzie:
— 5 g miodu rozpuszcza się w zlewce
o pojemności 50 ml w 25 ml wody, dodaje 1 ml 1 % (m/m) roztworu amoniaku i 2 nitki wełny, gotuje przez 10 minut,
— wyjmuje się nitki, płucze je w wodzie,
przenosi do zlewki o pojemności 50 ml
zawierającej 10 ml wody z dodatkiem
0,1 mol/l roztworu kwasu solnego i gotuje przez 30 minut,
— jeżeli roztwór zabarwi się, usuwa się
wełnę, wkłada nowe nitki, dodaje 2 ml
1 % (m/m) roztworu amoniaku i gotuje przez 10 minut,
— zabarwienie się przędzy wełnianej
świadczy o obecności w miodzie
sztucznych barwników zasadowych;
5) rozkruszka w miodzie:
a) 50 g miodu, pobranego z wierzchniej warstwy, rozpuszcza się w około 200 ml gorącej wody; następnie roztwór przesącza się
przez sączek na lejku sitowym (Buchnera)
podłączonym do wodnej pompy próżniowej, nalewając roztwór tak, aby nie zwilżyć ścianek lejka,
b) osad przemywa 3÷4 razy gorącą wodą,
następnie alkoholem etylowym i eterem
naftowym; bibułę z osadem sprawdza się
pod stereoskopem przy 25-krotnym powiększeniu,
c) w razie potrzeby zidentyfikowania wykrytego rozkruszka (Thyroglyphus sp. Carpo
glyphus sp. Glysophagus sp.) przenosi się
go z bibuły na szkiełko przedmiotowe, zalewa kilkoma kroplami 5 % (m/m) roztworu wodorotlenku sodowego, po czym przykrywa szkiełkiem przykrywkowym i ogląda
pod mikroskopem, stosując małe powiększenie.
5. Z analizy laboratoryjnej sporządza
się protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione
w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik
oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.
XIII. Metoda wykrywania miodu sfermentowanego lub z zatrzymaną fermentacją
1. Metoda określa wykrywanie występowania miodu sfermentowanego lub
z zatrzymaną fermentacją na podstawie ogólnej liczby komórek drożdży
oraz liczby martwych komórek drożdży znajdujących się w osadzie miodowym.
2. Zasada metody
Ogólną liczbę komórek drożdży oraz liczbę
martwych komórek drożdży znajdujących się
w osadzie miodowym określa się przy użyciu
techniki mikroskopii fluorescencyjnej.
3. W metodzie używa się podstawowego sprzętu laboratoryjnego oraz:
1) wagi analitycznej;
2) urządzenia z techniką mikroskopii fluorescencyjnej.
4. W metodzie wykorzystuje się odczynniki i materiały pomocnicze według
aplikacji producenta urządzenia
z techniką mikroskopii fluorescencyjnej.
5. Preparat przygotowuje się według zaleceń właściwych dla danego urządzenia. Oznaczenie ogólnej liczby komórek drożdżowych oraz liczby martwych komórek drożdżowych wykonuje się według procedur właściwych
dla urządzenia, za pomocą którego
jest wykonywane oznaczenie.
6. Z analizy laboratoryjnej sporządza
się protokół, który zawiera:
1) nazwę zastosowanej metody;
2) uzyskane wyniki;
3) wszystkie czynności niewymienione
w metodzie lub uznane za nieobowiązkowe, łącznie ze szczegółami każdej okoliczności, która mogła wpłynąć na wynik
oznaczenia;
4) informacje niezbędne do pełnego zidentyfikowania próbki.