Dz.U. 2010 nr 115 poz. 772 · Rozporządzenie · obowiązujący
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie pomiarów statków żeglugi śródlądowej
Na podstawie art. 26 ust. 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 857, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:
§ 2. ↗
Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1)
nośność [t] — maksymalną masę ładunku, paliwa i ruchomego balastu, którą może zabrać statek, określoną jako różnicę wyporności statku zanurzonego do wodnicy maksymalnego zanurzenia i wyporności statku pustego, mierzoną w wodzie słodkiej (o gęstości 1,000 t/m3);
2)
wyporność [m3] — objętość wody słodkiej wypartej przez statek przy danym zanurzeniu, równą objętości zanurzonej części kadłuba statku;
3)
długość [m] — długość kadłuba statku, bez odbojnic, wsporników kotwic i płetwy sterowej;
4)
największa długość lub długość gabarytowa statku [m] — długość kadłuba statku mierzoną z uwzględnieniem części stałych statku, takich jak odbojnice, wsporniki kotwic i płetwa sterowa;
5)
szerokość [m] — największą szerokość kadłuba mierzoną do zewnętrznej powierzchni poszycia, bez odbojnic i osłon kół łopatkowych;
6)
największa szerokość lub szerokość gabarytowa statku [m] — największą szerokość statku mierzoną w najszerszym miejscu, do zewnętrznych krawędzi stałych części statku, takich jak odbojnice i osłony kół łopatkowych;
7)
wysokość [m] — wysokość kadłuba mierzoną w płaszczyźnie owręża od dolnej krawędzi stępki do górnej krawędzi pokładu głównego;
8)
maksymalna wysokość przelotowa [m] — wysokość mierzoną od wodnicy statku pustego do najwyżej położonego punktu stałej konstrukcji statku;
9)
minimalna wysokość przelotowa [m] — wysokość mierzoną od wodnicy statku pustego do najwyżej położonego punktu nierozbieralnej części kadłuba statku po opuszczeniu lub zdemontowaniu sterówki, pokładówki, masztu lub komina;
10)
minimalna wolna burta [m] — odległość mierzoną w płaszczyźnie owręża od wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia do górnej krawędzi pokładu głównego;
11)
zanurzenie średnie [m] — zanurzenie obliczone jako średnia arytmetyczna wartości zanurzeń odczytanych na podziałkach zanurzenia dla danej wodnicy pływania;
12)
największe zanurzenie [m] — zanurzenie statku do wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia.
§ 3. ↗
1.
Armator składa do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej wniosek o przeprowadzenie pomiaru statku według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
2.
Organ inspekcyjny zatwierdza przedłożoną przez armatora dokumentację techniczną statku, w tym rysunek naniesionych w wyniku przeprowadzenia czynności pomiaru statku podziałek zanurzenia oraz znaków i symboli pomiarowych, po udostępnieniu przez armatora, na żądanie organu inspekcyjnego, wszystkich pomieszczeń statku oraz udzieleniu informacji niezbędnych do wykonywania pomiaru statku.
§ 4. ↗
Z zastrzeżeniem § 6, do pomiaru przedstawia się statek:
1)
bez ładunku i ruchomego balastu;
2)
z minimalnym zapasem paliwa, nieprzekraczającym 0,5 % maksymalnej dopuszczalnej wyporności statku;
3)
z właściwie rozmieszczonym pełnym wyposażeniem, załogą i zapasami, przy czym zapasy wody słodkiej nie powinny przekraczać 0,5 % maksymalnej dopuszczalnej wyporności statku;
4)
z gotowymi do pracy instalacjami;
5)
z wodą zęzową i balastową, której nie można usunąć z zęz i zbiorników balastowych w zwyczajnie przyjęty sposób;
6)
wyposażony w urządzenia maszynowe. 1) Minister Infrastruktury kieruje działem administracji rządowej — transport, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594). 2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 123, poz. 846 i Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 171, poz. 1057 oraz z 2009 r. Nr 98, poz. 818. . . . Elektronicznie podpisany przez Grzegorz Paczowski Data: 2010.06.30 13:36:41 +02'00'
§ 5. ↗
§ 6. ↗
Jeżeli statek przedstawiony do pomiaru nie spełnia warunków określonych w § 4 lub pomiar został przeprowadzony w innych warunkach niż określone w § 5 pkt 1, to w obliczeniach należy uwzględnić występującą różnicę obciążenia lub gęstości wody.
§ 7. ↗
1.
Wielkości zmierzone lub obliczone przy pomiarze statku określa się w następujący sposób:
1)
długość, szerokość, wysokość i zanurzenie — w metrach, z dokładnością do dwóch znaków po przecinku;
2)
wolną burtę — w metrach, z dokładnością do trzech znaków po przecinku;
3)
objętość (wyporność) dla wody słodkiej — w metrach sześciennych, z dokładnością do trzech znaków po przecinku;
4)
masę (nośność) — w tonach, z dokładnością do trzech znaków po przecinku.
2.
Przy zaokrąglaniu do określonego miejsca po przecinku ostatnią cyfrę zwiększa się o 1, jeżeli następna cyfra po przecinku jest równa lub większa niż 5.
3.
Wyniki pomiaru statku zapisuje się w protokole pomiarowym, który stanowi podstawę do wydania przez organ inspekcyjny zaświadczenia z pomiaru statku.
4.
Wzór zaświadczenia z pomiaru statku określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
§ 8. ↗
1.
Pomiar statku przeznaczonego do przewozu ładunków polega na określeniu jego nośności i następujących wymiarów kadłuba: długości, szerokości, wysokości, zanurzenia, minimalnej wolnej burty, a także wymiarów gabarytowych statku: największej długości, największej szerokości oraz maksymalnej i minimalnej wysokości przelotowej.
2.
Pomiarem objęta jest część statku pomiędzy wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia a wodnicą statku pustego, wyposażonego w sposób określony w § 4 lub, na wniosek armatora, poziomą płaszczyzną przechodzącą przez najniższy punkt kadłuba statku.
§ 9. ↗
1.
Część statku, która ma być pomierzona, dzieli się na sekcje płaszczyznami poziomymi, wyznaczającymi odpowiednie wodnice, albo płaszczyznami siecznymi przechodzącymi przez prostą stanowiącą przecięcie płaszczyzn wymienionych w § 8 ust.
2.
Grubość sekcji powinna być tak dobrana, aby przy danym kształcie kadłuba statku można było obliczyć ich objętość z wystarczającą dokładnością. 2. Objętość sekcji oblicza się przez pomnożenie połowy sumy pól górnej i dolnej wodnicy przez grubość sekcji.
3.
Objętość sekcji ograniczonej płaszczyznami siecznymi oblicza się w sposób, o którym mowa w ust. 2, przy czym jako średnią grubość przyjmuje się pionową odległość między górną i dolną płaszczyzną w środku geometrycznym płaszczyzny środkowego przekroju sekcji. W obliczeniach można przyjmować dla wszystkich sekcji pionową odległość w wypadkowym środku geometrycznym.
§ 10. ↗
1.
W celu obliczenia powierzchni każdej wodnicy dzieli się ją rzędnymi prostopadłymi do płaszczyzny symetrii statku na części jednakowej długości.
2.
Do obliczenia powierzchni poszczególnych części, w zależności od ich kształtu, stosuje się metody przyjęte w teorii okrętu do obliczania przekrojów wodnicowych, w tym wzór Simpsona.
3.
Dla dziobowych i rufowych części można stosować aproksymację, w szczególności elipsą lub parabolą.
§ 11. ↗
Wynik dzielenia objętości sekcji przez jej grubość wyrażoną w centymetrach stanowi wartość wyporności statku na każdy centymetr średniego zanurzenia danej sekcji.
§ 12. ↗
1.
Pomiar statku nieprzeznaczonego do przewozu ładunków — oprócz określenia wymiarów kadłuba i wymiarów gabarytowych — ogranicza się do obliczenia metodą uproszczoną wyporności dla wodnicy maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia i dla wodnicy statku pustego albo dla jednej z tych wodnic.
2.
Przy obliczaniu wyporności mogą być wykorzystywane wymiary podane w dokumentacji technicznej statku.
§ 13. ↗
1.
Obliczenie metodą uproszczoną wyporności dla danej wodnicy polega na pomnożeniu długości tej wodnicy przez jej szerokość i średnie zanurzenie do tej wodnicy, określone w środku jej długości, oraz przez współczynnik pełnotliwości kadłuba.
2.
Współczynniki pełnotliwości określa się na podstawie dokumentacji technicznej statku, a przy braku krzywych hydrostatycznych — przyjmuje się wartości współczynnika ogólnie stosowane dla danego typu statku. Przy braku innych podstaw, przyjmuje się wartość współczynnika pełnotliwości równą 0,7.
§ 14. ↗
Weryfikację pomiarów przeprowadza się w celu stwierdzenia, czy wszystkie dane zawarte w świadectwie pomiarowym są aktualne, oraz sprawdzenia wymiarów, w tym zanurzenia w stanie pustym przy każdym znaku pomiarowym.
§ 15. ↗
W razie stwierdzenia zmian wymiarów lub zmian mających wpływ na wyporność statku dokonuje się ponownego pomiaru statku.
§ 16. ↗
Przy ponownym pomiarze statku usuwa się nieaktualne istniejące znaki pomiarowe, symbole pomiarowe i podziałki zanurzenia. . . .
§ 17. ↗
Znak pomiarowy składa się z linii poziomej o długości 300 mm i linii pionowej o długości 200 mm, umieszczonej pod linią poziomą w połowie jej długości, albo z płytki poziomej o wymiarach 300x40 mm i płytki pionowej o wymiarach 200x40 mm, umieszczonej pod płytką poziomą w połowie jej długości.
§ 18. ↗
1.
Liczba znaków pomiarowych zależy od przeznaczenia i długości statku i nie może być mniejsza niż:
1)
trzy pary — na statku przeznaczonym do przewozu ładunków o długości równej lub większej niż 40 m;
2)
dwie pary — na statku przeznaczonym do przewozu ładunków o długości mniejszej niż 40 m;
3)
jedna para — na statku nieprzeznaczonym do przewozu ładunków.
2.
Znaki pomiarowe umieszcza się na obu burtach tak, aby linia pozioma lub dolna krawędź płytki poziomej pokrywała się z wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia, dla którego statek został pomierzony.
3.
Znaki pomiarowe rozmieszcza się symetrycznie względem środka geometrycznego wodnicy leżącej w połowie odległości pomiędzy wodnicą statku pustego i wodnicą maksymalnego dopuszczalnego zanurzenia. Odległość pomiędzy znakami powinna wynosić 1/n długości statku, gdzie n jest liczbą par znaków większą niż 1.
4.
Znaki pomiarowe nanosi się na kadłubie statku w sposób trwały, przez wyżłobienie lub napunktowanie linii albo przez naspawanie płytek na poszycie i odpowiednio kontrastowe ich pomalowanie.
§ 19. ↗
1.
Symbol pomiarowy składa się z liter rozpoznawczych organu inspekcyjnego oraz numeru świadectwa pomiarowego statku.
2.
Symbol pomiarowy nanosi się w sposób trwały na znakach pomiarowych oraz dodatkowo, w dobrze widocznym miejscu, określonym w świadectwie pomiarowym, w dowolnej części statku tak, aby nie był narażony na uszkodzenie lub zniszczenie.
§ 20. ↗
Symbole pomiarowe nanosi się na wszystkich znakach pomiarowych, jeżeli liczba ich par jest nie większa niż 2, a przy 3 parach — tylko na środkowej parze znaków.
§ 21. ↗
Obok znaków pomiarowych, na poszyciu kadłuba statku umieszcza się, z zastrzeżeniem § 23, podziałki zanurzenia. Typy, wymiary, rozmieszczenie, sposób wykonania i barwy podziałek zanurzenia powinny odpowiadać normie PN-W-18052 (ISO 7606).
§ 22. ↗
Za bazę pomiarową, czyli punkt zerowy podziałki zanurzenia, przyjmuje się dolną krawędź stępki lub dolną krawędź kadłuba, jeżeli statek nie ma stępki.
§ 23. ↗
Podziałki zanurzenia na statku nieprzeznaczonym do przewozu ładunków, o zanurzeniu nie większym niż 1 m, umieszcza się na wniosek armatora.
§ 24. ↗
§ 25. ↗
§ 26. ↗
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.3) Minister Infrastruktury: C. Grabarczyk 3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie pomiarów statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 4, poz. 40), które na podstawie art. 4 ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej oraz ustawy o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 98, poz. 818) traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. . . .