Dz.U. 2010 nr 116 poz. 778 · Rozporządzenie · akt posiada tekst jednolity
Na podstawie art. 12 ust. 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002, z późn. zm.3)) zarządza się, co następuje:
Rozporządzenie określa minimalne warunki utrzymywania:
bydła, z wyjątkiem cieląt,
koni, owiec, kóz, strusi, przepiórek, perlic, lisów polarnych, lisów pospolitych, jenotów, norek, tchórzy, królików, szynszyli, nutrii, jeleni i danieli,
indyków, gęsi i kaczek, w gospodarstwach utrzymujących co najmniej 100 sztuk tych ptaków — odrębnie dla każdego gatunku, w tym obsadę zwierząt w zależności od systemów utrzymywania.
Zwierzęta wymienione w § 1 utrzymuje się:
w pomieszczeniu przeznaczonym do ich utrzymywania, z wyjątkiem lisów polarnych, lisów pospolitych, jenotów, norek i tchórzy;
Zwierzętom utrzymywanym w systemie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zapewnia się możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi.
Zwierzętom wymienionym w § 1 zapewnia się opiekę i właściwe warunki utrzymywania uwzględniające minimalne normy powierzchni w zależności od systemów utrzymywania.
Zwierzęta wymienione w § 1 utrzymuje się w warunkach:
nieszkodliwych dla ich zdrowia oraz niepowodujących urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień;
zapewniających im swobodę ruchu, a w szczególności możliwość kładzenia się, wstawania oraz leżenia;
umożliwiających kontakt wzrokowy z innymi zwierzętami.
Pomieszczenia, w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1, oświetla się przystosowanym dla danego gatunku zwierząt światłem sztucznym lub zapewnia dostęp światła naturalnego.
Odchody zwierząt wymienionych w § 1 oraz niezjedzone resztki paszy usuwa się z pomieszczeń, w których utrzymuje się te zwierzęta, tak często, aby uniknąć wydzielania się nieprzyjemnych woni i zanieczyszczenia paszy lub wody. Pomieszczenia te zabezpiecza się przed muchami i gryzoniami.
Wyposażenie i sprzęt przeznaczone do karmienia i pojenia zwierząt wymienionych w § 1 umieszcza się w taki sposób, aby zminimalizować ryzyko zanieczyszczenia paszy lub wody oraz ułatwić bezkonfliktowy dostęp tych zwierząt do paszy i wody.
Wyposażenie i sprzęt, o którym mowa w ust. 1:
powinny być tak skonstruowane, umieszczone, obsługiwane i utrzymywane, aby nie powodowały nadmiernego hałasu; 1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje działem administracji rządowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 216, poz. 1599).
Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają w zakresie w nim określonym postanowienia dyrektywy Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącej ochrony zwierząt gospodarskich (Dz. Urz. WE L 221 z 08.08.1998, str. 23; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 316). 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959, z 2005 r. Nr 33, poz. 289 i Nr 175, poz. 1462, z 2006 r. Nr 249, poz. 1830, z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, z 2009 r. Nr 18, poz. 97, Nr 79, poz. 668 i Nr 92, poz. 753 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278. . . .
2) sprawdza się co najmniej raz dziennie, a wykryte usterki niezwłocznie usuwa.
Podłoga w pomieszczeniach, w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1, powinna być twarda, równa i stabilna, a jej powierzchnia gładka i nieśliska.
W pomieszczeniach, w których utrzymuje się zwierzęta wymienione w § 1, obieg powietrza, stopień zapylenia, temperaturę, względną wilgotność powietrza i stężenie gazów utrzymuje się na poziomie nieszkodliwym dla zwierząt.
Bydłu, owcom, kozom, indykom, gęsiom, kaczkom, strusiom, przepiórkom, perlicom, lisom polarnym, lisom pospolitym, jenotom, norkom, tchórzom, królikom, szynszylom, nutriom, jeleniom i danielom zapewnia się stały dostęp do wody.
Konie poi się wodą co najmniej trzy razy dziennie.
Urządzenia do pojenia instaluje się w sposób zabezpieczający wodę przed wylewaniem się.
Bydło, konie, owce, kozy, króliki, szynszyle, nutrie karmi się co najmniej dwa razy dziennie paszą dostosowaną do ich gatunku, wieku, masy ciała i stanu fizjologicznego.
Jelenie, daniele, indyki, gęsi, kaczki, strusie, przepiórki, perlice, lisy polarne, lisy pospolite, jenoty, norki i tchórze karmi się co najmniej raz dziennie paszą dostosowaną do ich gatunku, wieku, masy ciała i stanu fizjologicznego.
Bydło, z wyjątkiem cieląt, utrzymywane w systemie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, utrzymuje się:
na uwięzi;
W systemie utrzymywania bydła, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, wymiary wydzielonego legowiska powinny wynosić w przypadku utrzymywania:
W systemie utrzymywania bydła, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, powierzchnia, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
krów i jałówek powyżej 7. miesiąca ciąży — co najmniej 4,5 m2;
jałówek powyżej 6. miesiąca życia, jednak nie dłużej niż do 7. miesiąca ciąży — co najmniej 2,2 m2;
bydła opasowego o masie ciała do 300 kg — co najmniej 1,6 m2;
bydła opasowego o masie ciała powyżej 300 kg — co najmniej 2,2 m2;
buhajów — co najmniej 9 m2. . . .
W systemie utrzymywania bydła, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, powierzchnia, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
jałówek powyżej 19. miesiąca życia, jednak nie dłużej niż do 7. miesiąca ciąży — co najmniej 2 m2;
jałówek powyżej 6. miesiąca życia do 19. miesiąca życia — co najmniej 1,6 m2;
bydła opasowego o masie ciała do 300 kg — co najmniej 1,3 m2;
bydła opasowego o masie ciała powyżej 300 kg — co najmniej 1,8 m2.
Powierzchnia boksu, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
koni dorosłych, których wysokość w kłębie wynosi do 1,47 m — co najmniej 6 m2;
koni dorosłych, których wysokość w kłębie wynosi powyżej 1,47 m — co najmniej 9 m2;
klaczy ze źrebięciem — co najmniej 12 m2.
Powierzchnia pomieszczenia dla owiec utrzymywanych pojedynczo powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
tryka — co najmniej 3 m2;
matki z jagnięciem — co najmniej 2,5 m2 i dodatkowo co najmniej 0,7 m2 dla każdego następnego jagnięcia ssącego;
jarki — co najmniej 1,5 m2;
tryczka — co najmniej 2 m2;
skopka — co najmniej 0,8 m2.
Powierzchnia pomieszczenia dla owiec utrzymywanych grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
tryków — co najmniej 2 m2;
matek z jagniętami — co najmniej 1,5 m2 i dodatkowo co najmniej 0,5 m2 dla każdego jagnięcia ssącego;
jarek — co najmniej 0,8 m2;
tryczków — co najmniej 1,5 m2;
skopków — co najmniej 0,6 m2.
W przypadku utrzymywania kóz w kojcu bez uwięzi grupowo powierzchnia kojca, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić dla:
kóz dorosłych — co najmniej 1,5 m2 i dodatkowo co najmniej 0,3 m2 dla koźlęcia ssącego;
kozłów — co najmniej 1,5 m2;
kozłów reproduktorów — co najmniej 3 m2;
koźląt — co najmniej 1 m2.
Powierzchnia wybiegu, o którym mowa w § 17 ust. 3, w przeliczeniu na jedną kozę, powinna wynosić co najmniej 4 m2, a w przypadku kozłów — co najmniej 6 m2.
kaczek, strusi, przepiórek i perlic
W celu przeciwdziałania wydziobywaniu piór i kanibalizmowi u indyków lekarz weterynarii, technik weterynarii lub pod ich nadzorem osoba obsługująca te indyki może przycinać im, przed ukończeniem 9. dnia życia, dzioby.
Z każdego sektora pomieszczenia zapewnia się strusiom wyjście na oddzielny wybieg.
W sektorach, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powierzchnia, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku:
strusi młodych — co najmniej 0,3 m2, przy czym powierzchnia całego pomieszczenia powinna wynosić co najmniej 5 m2;
strusi dorosłych — co najmniej 3,5 m2, przy czym powierzchnia całego pomieszczenia powinna wynosić co najmniej 15 m2.
Strusiom na wybiegu zapewnia się możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi.
Powierzchnia wybiegu, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku:
strusi młodych — co najmniej 5 m2, przy czym powierzchnia całego wybiegu powinna wynosić co najmniej 30 m2;
strusi dorosłych — co najmniej 100 m2, przy czym powierzchnia całego wybiegu powinna wynosić co najmniej 400 m2.
W przypadku utrzymywania przepiórek w klatkach jednopoziomowych lub wielopoziomowych grupowo powierzchnia podłogi w klatkach, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić dla:
przepiórek nieśnych — co najmniej 0,025 m2, przy czym wysokość klatki powinna wynosić co najmniej 0,2 m;
przepiórek mięsnych — co najmniej 0,006 m2, przy czym wysokość klatki powinna wynosić co najmniej 0,2 m.
W przypadku utrzymywania przepiórek w systemie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, powierzchnia, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić co najmniej 0,04 m2.
Powierzchnię, na której utrzymuje się przepiórki, trwale zabezpiecza się ogrodzeniem o wysokości co najmniej 2 m i przykrywa siatką.
futerkowych
Lisy polarne, lisy pospolite, jenoty, norki i tchórze utrzymuje się pojedynczo lub grupowo na wolnym powietrzu, w zadaszonych klatkach uniemożliwiających tym zwierzętom wydostawanie się na zewnątrz.
Zwierzęta futerkowe stada podstawowego gatunków, o których mowa w ust. 1, utrzymuje się pojedynczo.
Wymiary klatki powinny wynosić w przypadku:
lisów i jenotów utrzymywanych grupowo, przy utrzymywaniu więcej niż 2 sztuk w klatce:
wysokość — co najmniej 0,5 m,
powierzchnię podłogi, o której mowa w pkt 4 lit. b, powiększa się o co najmniej 0,4 m2 na każdego dodatkowego lisa lub jenota, przy czym jej szerokość powinna wynosić co najmniej 0,8 m, a długość co najmniej 0,9 m;
norek i tchórzy utrzymywanych grupowo, przy utrzymywaniu więcej niż 2 sztuk w klatce:
wysokość — co najmniej 0,35 m,
powierzchnię podłogi, o której mowa w pkt 5 lit. b, powiększa się o co najmniej 0,065 m2 na każdą dodatkową norkę lub tchórza, przy czym jej szerokość powinna wynosić co najmniej 0,3 m, a długość co najmniej 0,6 m.
Klatki dla kotnych i odchowujących młode samic lisów i jenotów wyposaża się w domek wykotowy.
Króliki utrzymuje się pojedynczo lub grupowo, przy czym króliki stada podstawowego utrzymuje się pojedynczo.
Samce i samice królików po osiągnięciu dojrzałości płciowej utrzymuje się oddzielnie.
Powierzchnia podłogi w klatce dla królików utrzymywanych grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
królików o masie ciała do 2,5 kg — co najmniej 0,06 m2;
królików o masie ciała powyżej 2,5 do 6 kg — co najmniej 0,08 m2;
królików o masie ciała powyżej 6 kg — co najmniej 0,1 m2.
Powierzchnia podłogi w kojcu dla królików utrzymywanych pojedynczo oraz samic z młodymi powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
królików o masie ciała do 2,5 kg — co najmniej 0,18 m2, przy czym jej szerokość — co najmniej 0,4 m, a długość — co najmniej 0,45 m;
królików o masie ciała powyżej 2,5 do 6 kg — co najmniej 0,24 m2, przy czym jej szerokość — co najmniej 0,4 m, a długość — co najmniej 0,6 m;
królików o masie ciała powyżej 6 kg — co najmniej 0,315 m2, przy czym jej szerokość — co najmniej 0,45 m, a długość — co najmniej 0,7 m.
Powierzchnia podłogi w kojcu dla królików utrzymywanych grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
królików o masie ciała do 2,5 kg — co najmniej 0,06 m2;
królików o masie ciała powyżej 2,5 do 6 kg — co najmniej 0,08 m2;
królików o masie ciała powyżej 6 kg — co najmniej 0,1 m2.
Klatkę i kojec dla samic królików, z wyjątkiem samic utrzymywanych na ściółce, wyposaża się w domek wykotowy.
Jeleniom i danielom utrzymywanym w systemie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, zapewnia się w okresie pastwiskowym stały dostęp do pastwiska o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.
Powierzchnię pastwiska zabezpiecza się trwałym i wytrzymałym ogrodzeniem o wysokości co najmniej 2 m, wykonanym z siatki, uniemożliwiającym wydostawanie się jeleni i danieli na zewnątrz.
Gospodarstwo, w którym są utrzymywane jelenie lub daniele, wyposaża się w zagrodę umożliwiającą wykonywanie zabiegów weterynaryjnych lub zootechnicznych.
Jeleniom lub danielom utrzymywanym w systemie, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, zapewnia się możliwość korzystania z zacienionych miejsc.
Powierzchnia boksu, o którym mowa w ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę, powinna wynosić w przypadku utrzymywania:
jeleni do 12. miesiąca życia — co najmniej 2 m2;
jeleni powyżej 12. miesiąca życia — co najmniej 3 m2;
danieli do 12. miesiąca życia — co najmniej 1 m2;
danieli powyżej 12. miesiąca życia — co najmniej 1,5 m2.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: w z. A. Ławniczak . . .