Dz.U. 2010 nr 118 poz. 803 · Rozporządzenie · obowiązujący
Na podstawie art. 39d ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:
Rozporządzenie określa:
szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego, w zakresie minimalnego wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego;
minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego;
kryteria kwalifikacji osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym;
sposób postępowania z pacjentem urazowym.
Centrum urazowe zapewnia dostęp do sprzętu i aparatury medycznej, umożliwiających całodobowe i niezwłoczne wykonywanie badań diagnostycznych, bez konieczności przewożenia pacjenta urazowego specjalistycznymi środkami transportu sanitarnego, w szczególności:
RTG;
USG, USG — Doppler;
Echo-kardiografii;
tomografii komputerowej (spiralnej, wielorzędowej);
rezonansu magnetycznego;
angiografii i radiologii interwencyjnej;
diagnostyki laboratoryjnej, w tym mikrobiologicznej.
Szpital, w którym znajduje się centrum urazowe, dysponuje sprzętem zapewniającym:
łączność telefoniczną realizowaną co najmniej przez jednego operatora telefonii stacjonarnej i jednego operatora telefonii mobilnej z:
lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego,
dyspozytorami medycznymi,
innymi zakładami opieki zdrowotnej,
regionalnymi centrami krwiodawstwa i krwiolecznictwa;
bezprzewodowe przywoływanie osób, w szczególności członków zespołu urazowego;
dokonywanie bieżących konsultacji telemedycznych między oddziałami szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe, oraz z innymi zakładami opieki zdrowotnej w sposób gwarantujący zachowanie poufności danych osoby, której konsultacja dotyczy, w szczególności poprzez system kodowania danych umożliwiających identyfikację danych osobowych.
W skład zespołu urazowego wchodzą co najmniej:
lekarz szpitalnego oddziału ratunkowego posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny ratunkowej;
lekarz lub lekarze posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny mającej zastosowanie w leczeniu pacjenta urazowego w szczególności chirurgii ogólnej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, neurochirurgii lub chirurgii naczyniowej;
lekarz posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub lekarz posiadający specjalizację II stopnia w dziedzinie anestezjologii lub anestezjologii i reanimacji lub anestezjologii i intensywnej terapii.
Pracami zespołu urazowego kieruje kierownik zespołu urazowego. 1) Minister Zdrowia kieruje działem administracji rządowej — zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Zdrowia (Dz. U. Nr 216, poz. 1607). 2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 89, poz. 590 i Nr 166, poz. 1172, z 2008 r. Nr 17, poz. 101 i Nr 237, poz. 1653, z 2009 r. Nr 11, poz. 59 i Nr 122, poz. 1007 oraz z 2010 r. Nr 107, poz. 679. . . .
W razie potrzeby, w zależności od rodzaju obrażeń występujących u pacjenta urazowego, w skład zespołu urazowego wchodzi lekarz lub lekarze posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w innych dziedzinach medycyny niż wymienione w ust. 1; decyzję w tym zakresie podejmuje kierownik zespołu urazowego.
Osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego kwalifikuje się do leczenia w centrum urazowym w przypadku, gdy jest pacjentem urazowym w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, spełniającym następujące kryteria:
występujące co najmniej dwa spośród następujących obrażeń anatomicznych:
penetrujące rany głowy lub tułowia lub urazy tępe z objawami uszkodzenia narządów wewnętrznych głowy, klatki piersiowej i brzucha,
amputacja kończyny powyżej kolana lub łokcia,
rozległe zmiażdżenia kończyn,
uszkodzenie rdzenia kręgowego,
złamanie kończyny z uszkodzeniem naczyń i nerwów,
złamanie co najmniej dwóch proksymalnych kości długich kończyn lub miednicy;
towarzyszące co najmniej dwa spośród następujących zaburzeń parametrów fizjologicznych:
ciśnienie skurczowe krwi równe lub poniżej 80 mm Hg,
tętno co najmniej 120 na minutę,
częstość oddechu poniżej 10 lub powyżej 29 na minutę,
stan świadomości w skali Glasgow (GCS) równy lub poniżej 8,
saturacja krwi tętniczej równa lub poniżej 90 %.
Osoba wchodząca w skład zespołu ratownictwa medycznego zgłasza dyspozytorowi medycznemu stwierdzenie kryteriów, o których mowa w § 5, i pozostaje w kontakcie z lekarzem szpitalnego oddziału ratunkowego szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, w którym znajduje się centrum urazowe, do czasu przyjęcia pacjenta urazowego do tego oddziału.
Przepisu ust. 1, w zakresie obowiązku pozostawania w kontakcie z lekarzem szpitalnego oddziału ratunkowego szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, nie stosuje się do lotniczego zespołu ratownictwa medycznego.
Kierownik zakładu opieki zdrowotnej, w którym nie znajduje się centrum urazowe, lub lekarz przez niego wyznaczony, w przypadku stwierdzenia kryteriów, o których mowa w § 5, pozostaje w kontakcie z lekarzem szpitalnego oddziału ratunkowego szpitala, w którym znajduje się centrum urazowe, najbliższego pod względem czasu dotarcia.
W szpitalnym oddziale ratunkowym zlokalizowanym w szpitalu, w którym funkcjonuje centrum urazowe, przeprowadza się wstępną diagnostykę pacjenta urazowego oraz jego leczenie w zakresie niezbędnym dla stabilizacji funkcji życiowych.
Decyzję w sprawie kolejności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej pacjentowi urazowemu, w przypadku rozbieżności pomiędzy członkami zespołu urazowego, podejmuje kierownik zespołu urazowego.
Dalsza diagnostyka i wielospecjalistyczne leczenie pacjenta urazowego w centrum urazowym odbywa się w oddziale wskazanym przez kierownika zespołu urazowego.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Minister Zdrowia: w z. J. Szulc . . .
— 9754 — . . .
— 9755 — . . .
— 9756 — . . .