Dz.U. 2011 nr 113 poz. 661 · Rozporządzenie · akt posiada tekst jednolity
Na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:
Rozporządzenie określa sposób prowadzenia rejestru zabytków, krajowej ewidencji zabytków, wojewódzkich ewidencji zabytków, gminnych ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem.
Księga zawiera następujące rubryki:
numer rejestru;
wpis do rejestru;
przedmiot ochrony;
zakres ochrony;
miejsce położenia lub przechowywania zabytku;
numer księgi wieczystej — dla zabytków nieruchomych i archeologicznych;
numer katastru nieruchomości — dla zabytków nieruchomych i archeologicznych;
właściciel zabytku;
posiadacz zabytku;
skreślenie z rejestru;
uwagi.
W księdze należy czarnym atramentem wpisać w rubrykach:
numer rejestru — numer kolejny pozycji w księdze rejestru, pod którą jest wpisany zabytek;
wpis do rejestru — oznaczenie organu, który wydał decyzję w postępowaniu o wpisanie do rejestru, datę wydania decyzji i jej numer;
przedmiot ochrony — rodzaj zabytku, określenie otoczenia zabytku lub nazwę zabytku;
zakres ochrony — treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji;
miejsce położenia lub przechowywania zabytku — adres miejsca położenia lub przechowywania zabytku, z podaniem nazwy miejscowości, nazwy ulicy i numeru posesji, oraz nazwy gminy i powiatu;
numer księgi wieczystej — numer księgi wieczystej, o ile księga taka została założona;
numer katastru nieruchomości — nazwę własną jednostki ewidencyjnej oraz jej identyfikator w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, nazwę obrębu lub jego numer oraz numer działki;
właściciel zabytku — imię, nazwisko i adres osoby fizycznej lub nazwę i adres siedziby osoby prawnej będącej właścicielem zabytku bądź użytkownikiem wieczystym gruntu w dniu, w którym decyzja o wpisie do rejestru zabytków stała się ostateczna, a w przypadku współwłasności dane wszystkich współwłaścicieli; w razie zmiany danych właściciela, współwłaściciela lub użytkownika wieczystego — w rubryce umieszcza się adnotację odsyłającą do zbioru dokumentów;
posiadacz zabytku — imię, nazwisko i adres osoby fizycznej lub nazwę i adres siedziby osoby prawnej będącej posiadaczem zabytku w dniu, w którym decyzja o wpisie do rejestru zabytków stała się ostateczna; w razie zmiany danych posiadacza — w rubryce umieszcza się adnotację odsyłającą do zbioru dokumentów;
skreślenie z rejestru — oznaczenie organu, datę i numer decyzji o skreśleniu zabytku z rejestru;
uwagi — inne dane dotyczące zabytku, w tym informacje o przeniesieniu wpisu z poprzedniej księgi.
Poszczególne wpisy w księdze oddziela się poziomą linią przechodzącą przez wszystkie rubryki, wykonaną czarnym atramentem. 1) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego kieruje działem administracji rządowej — kultura i ochrona dziedzictwa narodowego, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Dz. U. Nr 216, poz. 1595). 2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 238, poz. 2390, z 2006 r. Nr 50, poz. 362 i Nr 126, poz. 875, z 2007 r. Nr 192, poz. 1394, z 2009 r. Nr 31, poz. 206 i Nr 97, poz. 804 oraz z 2010 r. Nr 75, poz. 474 i Nr 130, poz. 871. . . .
Wojewódzki konserwator zabytków dokonuje wpisu w księdze, jeżeli decyzja o wpisie zabytku do rejestru stała się ostateczna.
Niezależnie od doręczenia stronom postępowania decyzji i pouczenia o skutkach wpisu do rejestru, wojewódzki konserwator zabytków przesyła potwierdzoną kopię decyzji o wpisie zabytku do rejestru do Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz właściwemu, ze względu na miejsce położenia zabytku, wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), w przypadku gdy gmina nie jest stroną tego postępowania.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do decyzji o skreśleniu zabytku z rejestru.
Skreślenie zabytku z rejestru odnotowuje się w księdze w rubryce „skreślenie z rejestru”, a następnie cały wpis przekreśla się linią biegnącą od lewego górnego narożnika rubryki „numer rejestru” do prawego dolnego narożnika rubryki „skreślenie z rejestru”, wykonaną czerwonym atramentem.
W przypadku gdy w księdze dokonano omyłkowego wpisu lub postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zostało umorzone na skutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji przez właściwy organ lub na podstawie orzeczenia sądu, cały wpis przekreśla się linią biegnącą od lewego górnego narożnika rubryki „numer rejestru” do prawego dolnego narożnika rubryki „skreślenie z rejestru”, wykonaną zielonym atramentem.
Jeżeli dokonano skreślenia z rejestru części zabytku, w rubryce „zakres ochrony” niebieskim atramentem odnotowuje się przedmiot skreślenia wraz z podaniem oznaczenia organu, daty i numeru decyzji o tym skreśleniu.
Jeżeli zabytek ruchomy został przeniesiony na stałe do innego województwa, informacje, o których mowa w § 3 ust. 2, wpisuje się do właściwej księgi w województwie, w którym znajduje się obecne miejsce przechowywania zabytku.
Przeniesienie na stałe zabytku ruchomego do innego województwa odnotowuje się w księdze, w której zabytek był uprzednio wpisany w rubryce „miejsce położenia lub przechowywania zabytku”.
Jeżeli zabytek ruchomy został przeniesiony czasowo do innego województwa, wojewódzki konserwator zabytków czyni odpowiednią wzmiankę w księdze, w której zabytek jest wpisany w rubryce „miejsce położenia lub przechowywania zabytku”.
W zbiorze dokumentów zabytku wpisanego do rejestru każdy dokument oznacza się odpowiednim numerem rejestru.
Zbiór dokumentów zabytku zawiera w szczególności jego dokumentację prawną, finansową, konserwatorską, historyczną, ikonograficzną i inwentaryzacyjną.
Jeżeli wojewódzki konserwator zabytków gromadzi oddzielnie dokumentację konserwatorską, historyczną, ikonograficzną lub inwentaryzacyjną, w zbiorze dokumentów zabytku umieszcza się adnotację informującą o tym fakcie.
Karta ewidencyjna zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru zawiera następujące rubryki:
nazwa;
czas powstania;
miejscowość;
adres;
przynależność administracyjna;
współrzędne geograficzne;
poprzednie nazwy miejscowości;
właściciel i jego adres;
użytkownik i jego adres;
formy ochrony;
materiały graficzne;
historia;
opis;
kubatura;
powierzchnia użytkowa;
przeznaczenie pierwotne;
użytkowanie obecne;
stan zachowania;
istniejące zagrożenia, najpilniejsze postulaty konserwatorskie;
akta archiwalne;
uwagi;
adnotacje o inspekcjach, informacje o zmianach;
bibliografia;
opracowanie karty ewidencyjnej;
źródła ikonograficzne i miejsce ich przechowywania;
załączniki.
Dane, które nie mieszczą się na karcie ewidencyjnej zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru, umieszcza się na załączniku do karty ewidencyjnej zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru.
Wzór karty ewidencyjnej zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
Karta ewidencyjna zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru zawiera następujące rubryki:
nazwa;
czas powstania;
miejscowość;
adres;
przynależność administracyjna;
współrzędne geograficzne;
użytkowanie obecne;
stan zachowania;
materiały graficzne;
istniejące zagrożenia, najpilniejsze postulaty konserwatorskie;
adnotacje o inspekcjach, informacje o zmianach;
opracowanie karty ewidencyjnej.
Wzór karty ewidencyjnej zabytku nieruchomego niewpisanego do rejestru określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.
Karta ewidencyjna zabytku ruchomego zawiera następujące rubryki:
nazwa;
materiał, technika;
miejscowość;
adres i miejsce przechowywania;
przynależność administracyjna;
właściciel i jego adres;
forma ochrony;
opracowanie karty ewidencyjnej;
styl;
czas powstania;
autor, szkoła, warsztat;
wymiary;
liczba obiektów;
fotografia;
opis, znaki, sygnatury, napisy;
historia;
stan zachowania i najpilniejsze postulaty konserwatorskie;
akta archiwalne, źródła ikonograficzne;
adnotacje o inspekcjach, informacje o zmianach;
uwagi.
Wzór karty ewidencyjnej zabytku ruchomego określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.
Karta ewidencyjna zabytku archeologicznego zawiera następujące rubryki:
lokalizacja;
położenie fizycznogeograficzne;
utwór geologiczny;
dostępność terenu;
klasyfikacja funkcjonalno-kulturowo-chronologiczna stanowiska;
opis obszaru stanowiska;
zagrożenia;
wnioski konserwatorskie;
aktualna ochrona;
opracowanie karty ewidencyjnej;
weryfikacja konserwatorska;
zbiory i numer inwentarza;
mapa w skali 1:10 000 — układ współrzędnych kartograficznych;
historia badań stanowiska;
dokumentacja;
literatura;
inne dane.
Wzór karty ewidencyjnej zabytku archeologicznego określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.
Kartę ewidencyjną zabytku sporządza się co najmniej w 2 egzemplarzach, z których jeden jest włączany do wojewódzkiej ewidencji zabytków, a drugi do krajowej ewidencji zabytków.
Wojewódzki konserwator zabytków włącza kartę ewidencyjną zabytku do wojewódzkiej ewidencji zabytków po sprawdzeniu, czy dane zawarte w karcie ewidencyjnej zabytku są wyczerpujące i zgodne ze stanem faktycznym, a także czy dokumentacja fotograficzna zabytku umożliwia jego identyfikację.
Generalny Konserwator Zabytków włącza kartę ewidencyjną zabytku do krajowej ewidencji zabytków po otrzymaniu tej karty od wojewódzkiego konserwatora zabytków. . . .
O włączeniu zabytku nieruchomego do wojewódzkiej ewidencji zabytków wojewódzki konserwator zabytków zawiadamia właściwą gminę, w celu ujęcia tego zabytku w gminnej ewidencji zabytków.
Kartę ewidencyjną nieruchomości lub rzeczy ruchomej, która przestała być zabytkiem, wyłącza się z krajowej i wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz przechowuje w archiwum zakładowym Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do karty adresowej zabytku, o której mowa w § 17, z tym że karta ta jest przechowywana w archiwum zakładowym urzędu gminy.
Zbiór dokumentów nieruchomości lub rzeczy ruchomej, o których mowa w ust. 1, przechowuje się w archiwum zakładowym wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków.
Karta adresowa zabytku nieruchomego zawiera następujące rubryki:
nazwa;
czas powstania;
miejscowość;
adres;
przynależność administracyjna;
formy ochrony;
opracowanie karty adresowej;
fotografia z opisem wskazującym orientację albo mapa z zaznaczonym stanowiskiem archeologicznym.
Wzór karty adresowej zabytku nieruchomego określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.
Wójt (burmistrz, prezydent miasta) włącza kartę adresową zabytku nieruchomego do gminnej ewidencji zabytków po sprawdzeniu, czy dane zawarte w karcie adresowej są wyczerpujące i zgodne ze stanem faktycznym.
W karcie informacyjnej wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem umieszcza się w szczególności następujące dane:
określenie rodzaju i nazwy własnej zabytku;
opis zabytku z podaniem wymiarów oraz materiałów i technik użytych do jego wykonania;
określenie właściciela lub posiadacza zabytku;
wskazanie miejsca kradzieży zabytku;
określenie daty kradzieży lub wywiezienia za granicę zabytku niezgodnie z prawem;
informację, czy zabytek jest wpisany do rejestru zabytków lub czy znajduje się w krajowej ewidencji zabytków.
Jeżeli jest to możliwe, do karty informacyjnej zabytku dołącza się jego zdjęcie.
Z dniem wejścia w życie rozporządzenia:
dotychczas prowadzone księgi rejestru zabytków stają się księgami rejestru w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;
dotychczas wykonane karty ewidencyjne zabytku stają się kartami ewidencyjnymi zabytku w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;
dotychczas wykonane karty adresowe zabytku nieruchomego stają się kartami adresowymi zabytku nieruchomego w rozumieniu niniejszego rozporządzenia;
dotychczas prowadzony krajowy wykaz zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem staje się krajowym wykazem zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.3) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego: B. Zdrojewski 3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. Nr 124, poz. 1305), które utraciło moc z dniem 5 czerwca 2010 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 75, poz. 474). . . .