Wprowadzenie
Łódzka Specjalna Strefa Ekonomiczna (ŁSSE) została utworzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1997 r. w sprawie ustanowienia łódzkiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 46, poz. 289, z późn. zm.) wydanym na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z późn. zm.). Jej obecny obszari granice zostały ustalone w drodze kolejnych zmian rozporządzenia ustanawiającego ŁSSE. Na koniec 2008 r. obszar strefy wyniósł 908,1992 ha i obejmował tereny miast: Bełchatów, Koło, Konstantynów Łódzki, Kutno, Łęczyca, Łódź, Ozorków, Piotrków Trybunalski, Radomsko, Rawa Mazowiecka, Sieradz, Tomaszów Mazowiecki, Turek, Warszawa, Zduńska Wola, Zgierz i Żyrardów oraz gmin: Aleksandrów Łódzki, Grodzisk Mazowiecki, Kleszczów, Ksawerów, Nowe Skalmierzyce, Opatówek, Ostrzeszów, Sławno, Słupca, Stryków, Tomaszów Mazowiecki, Ujazd, Widawa, Wieluń, Wolborz, Zduńska Wolai Żabia Wola. Zgodnie z założeniami pierwotnego planu rozwoju strefy, wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998 r. w sprawie ustalenia planu rozwoju Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. U. Nr 139, poz. 900, z późn. zm.), funkcjonowanie ŁSSE miało doprowadzić m.in. do aktywizacji gospodarczej regionu poprzez wdrażanie rozwiązań stymulujących optymalne wykorzystanie dostępnych zasobów ludzkich, infrastruktury techniczneji społecznej.