Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie uznawania praktyki zawodowej do wykonywania zawodów konserwatora zabytków ruchomych, konserwatora zabytków nieruchomych, konserwatora zabytkowej zieleni oraz archeologa²⁾

Osoba ubiegająca się o uznanie praktyki zawodowej do wykonywania zawodów, o których mowa w § 1 pkt 1, zwana dalej „wnioskodawcą”, składa do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, zwanego dalej „ministrem”, wniosek o uznanie praktyki zawodowej, zwany dalej „wnioskiem”, wraz z dokumentami potwierdzającymi zakres odbytej praktyki zawodowej, czas trwania i miejsce jej odbycia oraz nabyte podczas odbywania tej praktyki umiejętności.

Wniosek składa się w języku polskim, a dokumenty, o których mowa w ust. 1, w języku oryginału wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego, w przypadku gdy dokumenty te sporządzono w języku innym niż język oficjalny Unii Europejskiej.

Minister dokonuje oceny formalnej wniosku.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, minister wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

W przypadku gdy wnioskodawca nie uzupełni wniosku w terminie, o którym mowa w ust. 2, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia.

Minister może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę w celu ustalenia szczegółowego przebiegu praktyki zawodowej oraz zakresu działania podmiotu, w którym była ona odbywana.

O konieczności przeprowadzenia rozmowy, o której mowa w ust. 1, minister zawiadamia wnioskodawcę w formie pisemnej, wskazując termin przeprowadzenia tej rozmowy.

W przypadku gdy wnioskodawca nie może uczestniczyć w rozmowie, o której mowa w ust. 1, w terminie, o którym mowa w ust. 2, minister na jego wniosek wyznacza inny termin.

Jeżeli wnioskodawca nie stawi się na rozmowę, o której mowa w ust. 1, w terminie, o którym mowa w ust. 2 albo 3, minister dokona rozstrzygnięcia na podstawie informacji zawartych we wniosku i dokumentach, o których mowa w § 2 ust. 1.

Minister uznaje praktykę zawodową odbytą w państwie innym niż Rzeczpospolita Polska, w formie decyzji, wskazując uznawany okres tej praktyki.

Maksymalny uznawany okres praktyki zawodowej wynosi: