Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2018 r. w sprawie umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariuszy Służby Więziennej

Umundurowanie składa się z zestawu:

Wyposażenie polowe dzieli się na specjalne i interwencyjne.

Wzory, opis, warunki oraz sposób noszenia składników umundurowania i wyposażenia polowego są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

Normy należności składników umundurowania dla funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej są określone w tabeli nr 1 w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Normy należności składników umundurowania dla funkcjonariuszy w służbie stałej są określone w tabeli nr 2 w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Normy uzupełniające należności składników umundurowania dla funkcjonariuszy, którym nadano wyższy stopień Służby Więziennej, są określone w tabelach nr 3-6 w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Normy należności dla funkcjonariuszy wchodzących w skład kompanii honorowej, dowódcy uroczystości, dowódcy kompanii honorowej i pocztu sztandarowego są określone w tabelach nr 9 i 10 w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Prawo do umundurowania i wyposażenia polowego funkcjonariusz nabywa z chwilą nawiązania stosunku służbowego.

Umundurowanie wydane funkcjonariuszowi w okresie służby przygotowawczej po mianowaniu do służby stałej jest zaliczane na poczet bieżącej należności.

Wyposażenie polowe specjalne, które jest określone w tabeli nr 7 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, przysługuje funkcjonariuszowi:

Za zgodą kierownika jednostki organizacyjnej funkcjonariusz inny niż wymieniony w ust. 1 może otrzymać do użytkowania wyposażenie polowe specjalne, jeżeli jest to uzasadnione warunkami wykonywania zadań służbowych lub rodzajem szkolenia specjalistycznego.

Wyposażenie polowe interwencyjne, które jest określone w tabeli nr 8 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, przysługuje funkcjonariuszowi wchodzącemu w skład Grupy Interwencyjnej Służby Więziennej oraz wykładowcy szkolenia technik interwencyjnych.

Funkcjonariusz, któremu nie przysługuje wyposażenie polowe specjalne, może dokonać zakupu takiego wyposażenia oraz nosić je podczas wykonywania obowiązków służbowych.

Podstawową formą realizacji uprawnienia funkcjonariusza do umundurowania stanowiącego pierwszą należność mundurową jest wydanie gotowych składników umundurowania według norm.

W przypadku braku możliwości realizacji uprawnienia w formie, o której mowa w ust. 1, realizacja uprawnienia do umundurowania może odbyć się przez:

Normy materiałów na szycie umundurowania są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Wypłata równowartości pieniężnej za składniki umundurowania realizowane w tej formie obliczana jest według cen obowiązujących w dniu powstania uprawnienia do umundurowania.

Realizacja uprawnienia funkcjonariusza do wyposażenia polowego odbywa się wyłącznie przez wydanie gotowych składników.

Funkcjonariuszowi mogą być wydane używane składniki wyposażenia polowego po ocenie ich wartości użytkowej uwzględniającej stopień zużycia przez okres dotychczasowego ich użytkowania i po ponownym, komisyjnym ustaleniu nowego okresu ich używalności.

Ponowne wydanie funkcjonariuszowi składników wyposażenia polowego dopuszczalne jest w przypadku:

Ponowne wydanie funkcjonariuszowi składnika umundurowania, wydawanego w ramach pierwszej należności mundurowej, jest dopuszczalne w przypadku utraty lub zniszczenia składnika umundurowania z przyczyn niezawinionych przez funkcjonariusza, z wyłączeniem naturalnego zużycia, w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych lub zdarzeniem losowym.

Podstawą wydania składników umundurowania i wyposażenia polowego w związku z zaistnieniem przypadków, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2 oraz w ust. 8, jest pisemny wniosek funkcjonariusza zatwierdzony przez kierownika jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub kierownika jednostki organizacyjnej, do której funkcjonariusz jest oddelegowany.

Funkcjonariusz mianowany na stałe, któremu do dnia ustania stosunku służbowego nie wydano przysługujących mu składników umundurowania stanowiących pierwszą należność, otrzymuje w zamian za te składniki równowartość pieniężną odpowiadającą ich pełnej wartości, obliczoną według cen obowiązujących w dniu powstania należności.

Funkcjonariusz w służbie przygotowawczej, który do dnia ustania stosunku służbowego nie otrzymał przysługujących mu składników umundurowania stanowiących pierwszą należność, nie otrzymuje w zamian za te składniki równowartości pieniężnej.

Składniki umundurowania i wyposażenia polowego mają okresy używalności, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Okresy używalności oznak służby są równe okresom używalności umundurowania, do którego zostały wydane.

Okresy używalności składników wyposażenia polowego są okresami minimalnymi, które mogą zostać wydłużone, jeżeli składniki te nadal mają właściwości użytkowe. Liczone są one od dnia realizacji należności.

Okres użytkowania liczony jest od dnia wydania składnika do dnia jego zwrotu lub utraty albo do dnia utraty uprawnienia.

Do okresu użytkowania nie wlicza się czasu trwania urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego oraz okresu zawieszenia w czynnościach służbowych.

Do oceny wartości użytkowej zwracanych składników wyposażenia polowego kierownik jednostki organizacyjnej powołuje komisję.

W przypadku zwolnienia ze służby funkcjonariusza w służbie przygotowawczej na podstawie art. 96 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, 5-9 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, zwanej dalej „ustawą”, lub wygaśnięcia stosunku służbowego na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2-8 ustawy funkcjonariusz ten zwraca równowartość pieniężną za wydane składniki umundurowania za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności tych składników, obliczoną według cen obowiązujących w dniu zwolnienia lub wygaśnięcia stosunku służbowego.

W przypadku realizacji uprawnienia do umundurowania w formie, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 1, zwraca równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności tych składników, obliczoną według dokonanego mu zwrotu kosztów poniesionych na ich wykonanie.

Składniki wyposażenia polowego podlegają zwrotowi wówczas, gdy ich okres używalności upłynął oraz gdy utraciły wartość użytkową, z wyjątkiem składników niepodlegających zwrotowi, zgodnie z tabelą nr 7 w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Funkcjonariusz w służbie stałej, który został zwolniony ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 1, 5 -7 ustawy lub któremu wygasł stosunek służbowy na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2-8 ustawy, oraz funkcjonariusz w służbie przygotowawczej, który został zwolniony ze służby na podstawie art. 96 ustawy lub któremu wygasł stosunek służbowy na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 2-8 ustawy, w przypadku gdy wydano im trzewiki specjalne, których okres używalności nie upłynął, są obowiązani zwrócić równowartość pieniężną za te trzewiki za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, obliczoną według cen obowiązujących w dniu zwolnienia lub ustania stosunku służbowego.

W przypadku utraty lub zniszczenia składników wyposażenia polowego:

Funkcjonariusz, któremu wygasło uprawnienie do wyposażenia polowego, jest obowiązany do zwrotu wydanych składników wyposażenia polowego, z wyjątkiem składników niepodlegających zwrotowi zgodnie z tabelą nr 7 w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub ich wykupu za równowartość pieniężną za czas, jaki pozostał do końca okresu używalności, obliczoną według cen obowiązujących w dniu wygaśnięcia uprawnienia do wyposażenia polowego.

W przypadku wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza w związku z art. 97 ust. 1 pkt 9 i 10 ustawy wydane składniki umundurowania i wyposażenia polowego nie podlegają zwrotowi i są zdejmowane z ewidencji.

Funkcjonariusz do umundurowania może nosić ordery, odznaczenia, medale i odznaki oraz ich baretki.

Sposób noszenia orderów, odznaczeń, medali i odznak oraz ich baretek określa rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie opisu, materiału, wymiarów, wzorów rysunkowych oraz sposobu i okoliczności noszenia odznak orderów i odznaczeń (Dz. U. poz. 452, z późn. zm.²⁾).

Odznaki ustanowione przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nosi się w sposób określony w przepisie stanowiącym.

Kierownik jednostki organizacyjnej może ustalić rodzaj umundurowania funkcjonariuszy podległej jednostki organizacyjnej na określoną okoliczność, zgodny z odpowiednimi normami umundurowania i wyposażenia polowego.

Okoliczności występowania w umundurowaniu ze sznurem galowym, orderami, medalami, odznakami oraz ich baretkami w zależności od charakteru wystąpienia i warunków atmosferycznych ustala:

Funkcjonariusz nosi umundurowanie oraz wyposażenie polowe stosownie do warunków atmosferycznych. Podstawowe zestawy umundurowania oraz wyposażenia polowego są określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

Sposób łączenia składników umundurowania i wyposażenia polowego specjalnego jest określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia.

Funkcjonariusz może nosić do umundurowania lub wyposażenia polowego:

Podczas uroczystości funkcjonariusz nie może występować z przedmiotami określonymi w ust. 3 pkt 8 i 9.

Wygląd oraz sposób noszenia przedmiotów wymienionych w ust. 3 nie może naruszać powagi umundurowania i wyposażenia polowego.

Funkcjonariusz jest obowiązany do posiadania kompletnego umundurowania i wyposażenia polowego, zgodnego z obowiązującymi wzorami.

Umundurowanie i wyposażenie polowe funkcjonariusza podczas wykonywania obowiązków służbowych powinno być należycie dopasowane, czyste i wyprasowane.

Stan jakościowy umundurowania i wyposażenia polowego oraz zgodność składników mundurowych z obowiązującymi normami podlegają kontroli podczas zarządzanego nie rzadziej niż raz na dwa lata apelu mundurowego.

Składniki umundurowania i wyposażenia polowego, których wzory obowiązywały do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, są wydawane w pierwszej kolejności do wyczerpania zapasów magazynowych przez okres nie dłuższy niż 3 lata od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Użytkowanie składników umundurowania i wyposażenia polowego, o których mowa w ust. 1, jest dopuszczalne przez okres nie dłuższy niż 4 lata od dnia wejścia w życie rozporządzenia.