Dz.U. 2019 poz. 1254 · Rozporządzenie · obowiązujący
Na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 36 ust. 7 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1915 oraz z 2019 r. poz. 1043) zarządza się, co następuje:
Rozporządzenie określa:
szczegółowe zasady i tryb postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego prowadzonego wobec mianowanych urzędników państwowych, zwanych dalej „urzędnikami”, w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;
zasady i tryb powoływania i odwoływania komisji dyscyplinarnych, zwanych dalej „komisjami”, oraz rzecznika dyscyplinarnego w Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
Postępowanie dyscyplinarne za czyn podlegający ukaraniu w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawach o wykroczenia może być prowadzone równocześnie z tymi postępowaniami.
Komisja może zawiesić postępowanie dyscyplinarne do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Komisja może podjąć zawieszone postępowanie dyscyplinarne.
W przypadku śmierci obwinionego urzędnika toczące się postępowanie dyscyplinarne podlega umorzeniu.
Jeżeli małżonek, krewny lub powinowaty w linii prostej albo rodzeństwo obwinionego urzędnika zgłoszą wniosek o podjęcie umorzonego postępowania, komisja podejmuje na nowo umorzone postępowanie z udziałem obrońcy ustanowionego przez wnioskodawców albo z urzędu przez przewodniczącego komisji.
Za obwinionego uważa się urzędnika, wobec którego rzecznik dyscyplinarny złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
W przypadku powzięcia wiadomości o naruszeniu przez urzędnika obowiązków pracownika, które może stanowić podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, zwany dalej „Przewodniczącym”, poleca rzecznikowi dyscyplinarnemu wszczęcie postępowania wyjaśniającego.
Rzecznik dyscyplinarny pisemnie zawiadamia urzędnika, którego dotyczy postępowanie, o wszczęciu postępowania wyjaśniającego.
W toku postępowania wyjaśniającego rzecznik dyscyplinarny może przesłuchiwać świadków oraz biegłych, a także przeprowadzać wszelkie inne dowody, konieczne do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
W postępowaniu wyjaśniającym rzecznik dyscyplinarny informuje urzędnika, którego dotyczy postępowanie, o jakie naruszenie obowiązku pracownika może być obwiniony oraz o możliwości złożenia wyjaśnień, a po zakończeniu postępowania umożliwia mu zapoznanie się z treścią zebranych dowodów i złożenie dodatkowych wyjaśnień.
Urzędnik, o którym mowa w ust. 2, ma prawo zgłosić wniosek o przesłuchanie w postępowaniu wyjaśniającym wskazanych przez niego osób w charakterze świadków oraz zgłaszać inne wnioski dowodowe.
Jeżeli wniosek dowodowy urzędnika ma na celu udowodnienie okoliczności, która nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub zmierza do przedłużania postępowania wyjaśniającego, rzecznik dyscyplinarny może go nie uwzględnić.
Nieusprawiedliwiona nieobecność urzędnika w pracy nie wpływa na bieg postępowania wyjaśniającego.
Postępowanie wyjaśniające powinno być prowadzone i ukończone bez zbędnej zwłoki, tak aby złożenie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego do komisji nastąpiło przed upływem miesiąca od dnia uzyskania przez Przewodniczącego wiadomości o naruszeniu przez urzędnika obowiązków pracownika.
Rzecznik dyscyplinarny przedstawia Przewodniczącemu na piśmie informację o wynikach postępowania wyjaśniającego z propozycją zaniechania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nałożenia kary porządkowej lub skierowania do komisji wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i nałożenia określonej kary dyscyplinarnej.
Informacja, o której mowa w ust. 1, przedstawia dowody zebrane w toku postępowania wyjaśniającego, wyjaśnienia i wnioski urzędnika, wobec którego toczyło się postępowanie, a także sposób realizacji tych wniosków.
Rzecznik dyscyplinarny jest związany poleceniami Przewodniczącego w zakresie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przez komisję powinien zawierać:
imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz miejsce zamieszkania obwinionego urzędnika;
dokładne określenie zarzucanego naruszenia obowiązków pracownika, ze wskazaniem czasu, miejsca i okoliczności jego dokonania;
proponowaną karę dyscyplinarną;
uzasadnienie oparte na wynikach postępowania wyjaśniającego;
wykaz świadków, którzy mają być wezwani na rozprawę, zawierający imiona, nazwiska oraz miejsca zatrudnienia;
wykaz innych dowodów.
W przypadku gdy wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie spełnia wymogów, o których mowa w § 10, przewodniczący komisji zwraca wniosek rzecznikowi dyscyplinarnemu w celu usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia dokonania zwrotu, informując o tym Przewodniczącego.
Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza, jeżeli:
czynu nie popełniono albo popełniony czyn nie zawiera znamion naruszenia obowiązków pracownika uzasadniających odpowiedzialność dyscyplinarną;
obwiniony nie podlega orzecznictwu komisji;
obwiniony zmarł;
upłynął termin do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.
Przewodniczący komisji wyznacza termin rozprawy. Termin na wyznaczenie rozprawy wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
Termin rozprawy wyznacza się tak, aby między dniem zawiadomienia o rozprawie a dniem rozprawy upłynęło co najmniej 5 dni.
W przypadku, o którym mowa w § 11, termin na wyznaczenie rozprawy liczy się od dnia złożenia przez rzecznika dyscyplinarnego uzupełnionego wniosku.
Po złożeniu przez rzecznika dyscyplinarnego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący komisji wyznacza skład orzekający komisji I instancji.
Do składu orzekającego nie może być wyznaczona osoba, która:
jest świadkiem lub występuje jako biegły w sprawie;
była lub pozostaje z obwinionym w sporze sądowym;
jest małżonkiem lub krewnym obwinionego w linii prostej albo krewnym w linii bocznej do trzeciego stopnia;
pozostaje z obwinionym w stosunku powinowactwa w linii prostej;
pozostaje w służbowej zależności z obwinionym;
jest przełożonym obwinionego.
Członek składu orzekającego, który podlega wyłączeniu, zawiadamia o tym przewodniczącego komisji i wstrzymuje się od udziału w sprawie.
Członek składu orzekającego może być wyłączony na uzasadniony wniosek rzecznika dyscyplinarnego lub obwinionego. O wyłączeniu postanawia przewodniczący komisji.
Jeżeli wniosek o wyłączenie dotyczy przewodniczącego komisji zasiadającego w składzie orzekającym, przewodniczący komisji wyznacza na swoje miejsce innego członka komisji.
Przewodniczący komisji wzywa obwinionego i rzecznika dyscyplinarnego, a w razie potrzeby świadków i inne osoby do stawienia się na rozprawę.
Wraz z wezwaniem na rozprawę obwinionemu doręcza się odpis wniosku rzecznika dyscyplinarnego o wszczęciu postępowania wraz z listą członków składu orzekającego, a rzecznikowi dyscyplinarnemu - listę członków składu orzekającego.
Obwinionego poucza się jednocześnie o prawie do korzystania z pomocy obrońcy, prawie przeglądania akt i sporządzania notatek oraz składania wniosków o uzupełnienie dowodów w sprawie.
Przewodniczący składu orzekającego zapewnia stronom możliwość składania wyjaśnień i wniosków w sprawie oraz umożliwia im zadawanie pytań, a także wypowiadanie się co do wniosków strony przeciwnej i zebranych w sprawie dowodów.
W toku rozprawy rzecznik dyscyplinarny, obwiniony oraz jego obrońca mogą składać wnioski i przedstawiać dowody.
Komisja I instancji dąży do wszechstronnego zbadania sprawy i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, może dopuścić wszelkie dowody, nawet niepowołane przez strony, jeżeli uzna, że są potrzebne do uzupełnienia materiału dowodowego.
Rozprawa ulega odroczeniu w przypadku niestawienia się strony, która nie została wezwana na rozprawę w sposób określony w § 15 ust. 2, lub w razie usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego lub jego obrońcy oraz w przypadku, o którym mowa w § 21 ust. 1. W takich przypadkach przewodniczący komisji wyznacza nowy termin rozprawy.
Przewodniczący składu orzekającego otwiera, prowadzi i zamyka rozprawę.
Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący składu orzekającego i protokolant.
Protokolanta wyznacza przewodniczący komisji, spośród pracowników Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, którzy nie są członkami komisji i wyrazili zgodę na objęcie tej funkcji.
Protokół zawiera:
wskazanie daty, czasu i miejsca rozprawy oraz osób w niej uczestniczących;
przebieg rozprawy oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników;
wydane w toku rozprawy postanowienia i zarządzenia, a jeżeli postanowienia i zarządzenia zostały wydane poza rozprawą - wzmiankę o ich wydaniu;
w miarę potrzeby, stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu rozprawy.
Rozprawę dyscyplinarną rozpoczyna odczytanie przez rzecznika dyscyplinarnego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, po czym przesłuchuje się obwinionego, a następnie, w miarę potrzeby, przesłuchuje się świadków, bada dokumenty lub przeprowadza inne dowody.
W przypadku gdy w materiale dowodowym zebranym w toku postępowania wyjaśniającego występują istotne braki, a ich uzupełnienie na rozprawie powodowałoby znaczne trudności, przewodniczący składu orzekającego wydaje postanowienie o uzupełnieniu przez rzecznika dyscyplinarnego materiału dowodowego, wskazując te braki oraz określając termin na ich uzupełnienie. Termin ten nie może być dłuższy niż 30 dni. Rozprawę odracza się do czasu uzupełnienia materiału dowodowego.
Jeżeli materiał dowodowy nie zostanie uzupełniony w terminie, rzecznik dyscyplinarny przedstawia przewodniczącemu składu orzekającego pisemne wyjaśnienie dotyczące przyczyn nieuzupełnienia tego materiału. Przewodniczący składu orzekającego, w uzgodnieniu z przewodniczącym komisji, może wyznaczyć dodatkowy termin na uzupełnienie materiału dowodowego, nie dłuższy jednak niż 14 dni.
Na wniosek przewodniczącego składu orzekającego przewodniczący komisji wyznacza nowy termin rozprawy.
Po zakończeniu postępowania dowodowego przewodniczący składu orzekającego udziela głosu kolejno rzecznikowi dyscyplinarnemu, obrońcy obwinionego oraz obwinionemu.
Po wysłuchaniu stron przewodniczący składu orzekającego zamyka rozprawę, po czym komisja niezwłocznie przystępuje do narady.
Przebieg narady i przebieg głosowania są tajne. Podczas narady i głosowania, poza członkami składu orzekającego, może być obecny jedynie protokolant.
Orzeczenie zapada większością głosów. Głosowanie odbywa się odrębnie co do winy i co do kary. Członek składu orzekającego nie może wstrzymać się od głosowania.
Członek składu orzekającego może zgłosić zdanie odrębne. Wzmiankę o zamieszczeniu zdania odrębnego zamieszcza się w orzeczeniu.
Komisja I instancji rozstrzyga sprawę po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego, na podstawie swobodnej oceny materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie.
Komisja I instancji wymierza karę, biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia czynu, stopień winy, szkodliwość społeczną czynu, a także zachowanie się obwinionego przed popełnieniem naruszenia obowiązków pracownika i po jego popełnieniu.
Jeżeli obwiniony dopuścił się kilku naruszeń obowiązków pracownika, wymierza się łącznie jedną karę za wszystkie czyny.
Niezwłocznie po głosowaniu sporządza się orzeczenie na piśmie. Po podpisaniu orzeczenia przez skład orzekający przewodniczący składu orzekającego ogłasza orzeczenie.
Orzeczenie powinno zawierać:
oznaczenie komisji, imiona i nazwiska członków składu orzekającego, rzecznika dyscyplinarnego i protokolanta oraz datę rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia;
imię i nazwisko, miejsce pracy i stanowisko służbowe obwinionego oraz imię, nazwisko i miejsce pracy obrońcy obwinionego;
dokładne określenie zarzucanego czynu;
rozstrzygnięcie co do winy i co do kary;
pouczenie o terminie i trybie wniesienia odwołania;
podpisy członków składu orzekającego.
Komisja I instancji z urzędu uzasadnia orzeczenie. Uzasadnienie orzeczenia sporządza przewodniczący składu orzekającego.
Uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać wskazanie faktów, które komisja I instancji uznała za udowodnione, dowodów, na których się oparła, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu orzeczenia należy ponadto wskazać okoliczności, które skład orzekający miał na względzie przy wymiarze kary.
Uzasadnienie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego.
Odwołanie strony od orzeczenia komisji I instancji powinno zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest zaskarżone w całości czy w części, określenie i zwięzłe uzasadnienie wniosków i zarzutów oraz podpis strony lub obrońcy obwinionego.
Odwołanie może być cofnięte do chwili rozpoczęcia rozprawy w postępowaniu odwoławczym. Cofnięcie odwołania pociąga za sobą uprawomocnienie się orzeczenia komisji I instancji.
Komisja I instancji doręcza Przewodniczącemu odpis odwołania, po czym niezwłocznie przekazuje akta sprawy komisji II instancji.
Przewodniczący komisji I instancji wydaje postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania, jeżeli zostało ono wniesione po upływie terminu lub przez osobę nieuprawnioną.
Jeżeli niedotrzymanie terminu do złożenia odwołania nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu.
Przewodniczący komisji I instancji przywraca termin do wniesienia odwołania na wniosek strony, która uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek przyczyn od niej niezależnych.
Wniosek o przywrócenie terminu strona składa, wraz z odwołaniem, w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Na postanowienie o odmowie przyjęcia odwołania oraz o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania przysługuje zażalenie do przewodniczącego komisji II instancji w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Komisja II instancji, po przeprowadzeniu rozprawy, utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie, uchyla orzeczenie w całości lub w części i wydaje w tym zakresie nowe orzeczenie albo przekazuje sprawę komisji I instancji do ponownego rozpatrzenia lub w przypadku określonym w § 12 umarza postępowanie. Wydanie orzeczenia na niekorzyść obwinionego może nastąpić jedynie w przypadku wniesienia przez rzecznika dyscyplinarnego odwołania na niekorzyść obwinionego.
W ponownym rozpatrywaniu sprawy w komisji I instancji nie może uczestniczyć członek komisji, który brał udział w wydaniu uchylonego orzeczenia.
Wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem może nastąpić, jeżeli:
okaże się, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, są fałszywe;
orzeczenie zostało wydane w wyniku przestępstwa;
orzeczenie zostało wydane z udziałem członka lub członków komisji, którzy podlegają wyłączeniu na podstawie § 14 ust. 2;
wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe fakty lub dowody istniejące w dniu orzekania, nieznane komisji, która wydała orzeczenie.
Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego może złożyć ukarany, jego obrońca lub rzecznik dyscyplinarny, a po śmierci ukaranego - krewny lub powinowaty w linii prostej, małżonek lub rodzeństwo.
Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym osoba, o której mowa w § 35, dowiedziała się o przyczynie uzasadniającej wznowienie.
O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego orzeka na posiedzeniu niejawnym komisja, która wydała orzeczenie kończące postępowanie.
W rozpatrywaniu wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie może uczestniczyć członek komisji, który brał udział w wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie.
Postanowienie o wznowieniu postępowania doręcza się ukaranemu, jego obrońcy i rzecznikowi dyscyplinarnemu, a jeżeli wniosek o wznowienie postępowania złożyła inna osoba - również tej osobie.
Na wydane przez komisję I instancji postanowienie o odmowie wznowienia postępowania przysługuje zażalenie do komisji II instancji.
Na wydane przez komisję II instancji postanowienie o odmowie wznowienia postępowania przysługuje zażalenie do komisji II instancji. Przepis § 37 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Zażalenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, składa się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Do postępowania wznowionego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisją I instancji.
Przewodniczący, powołując komisję, ustala liczbę jej członków w taki sposób, aby zapewnić sprawne rozpatrywanie spraw i umożliwić powołanie co najmniej dwóch składów orzekających.
Przewodniczący komisji kieruje pracą komisji, w szczególności:
zaznajamia się z każdą sprawą wpływającą do komisji i wyznacza terminy rozpraw;
ustala składy orzekające komisji oraz powołuje przewodniczącego składu orzekającego, jeżeli sam nie przewodniczy składowi;
zapewnia prawidłowy i sprawny przebieg postępowania dyscyplinarnego, a także zgodność postępowania z obowiązującymi przepisami.
Zastępca przewodniczącego komisji, wskazany przez przewodniczącego komisji, zastępuje przewodniczącego komisji w trakcie jego nieobecności lub w przypadku, gdy z innych przyczyn nie może on kierować pracą komisji.
Urzędnik, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, może być powołany na członka tylko jednej komisji.
W przypadku zmniejszenia się składu komisji, Przewodniczący dokonuje uzupełnienia składu komisji w trybie przewidzianym do powoływania członków komisji. Członkostwo nowego członka komisji wygasa z upływem kadencji komisji.
Członkowie komisji pełnią swoje obowiązki do czasu powołania nowej komisji.
W przypadku zaistnienia okoliczności uniemożliwiających członkowi komisji wykonywanie obowiązków, w szczególności urlopu bezpłatnego, służby wojskowej lub długotrwałej choroby, może on być odwołany przed upływem kadencji komisji w trybie, w jakim został powołany.
Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie może czasowo pełnić swoich funkcji lub podlega wyłączeniu, Przewodniczący powołuje spośród mianowanych urzędników inną osobę do wykonywania w danej sprawie zadań rzecznika dyscyplinarnego.
Do osoby, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzecznika dyscyplinarnego.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2019 r.