Ustawa z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt

Główny Lekarz Weterynarii wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w szczególności dotyczące: 1) przekazywania i udostępniania Komisji Europejskiej i organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji, danych, sprawozdań, raportów, wykazów oraz powiadomień określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, 2) rozpatrywania wniosku, o którym mowa w art. 243 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, 3) występowania z wnioskiem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 2160/2003, 4) występowania do Komisji Europejskiej z wnioskiem o uzyskanie zezwoleń, o których mowa w art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 2160/2003,

5) powiadomień, o których mowa w art. 71 ust. 2 i art. 226 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, art. 31 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/692 z dnia 30 stycznia 2020 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących wprowadzania do Unii przesyłek niektórych zwierząt, materiału biologicznego i produktów pochodzenia zwierzęcego oraz przemieszczania ich i postępowania z nimi po ich wprowadzeniu (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 379, z późn. zm.11) ), zwanego dalej „rozporządzeniem 2020/692”, oraz art. 10 lit. a i art. 12 lit. a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/990 z dnia 28 kwietnia 2020 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do wymogów w zakresie zdrowia zwierząt i certyfikacji na potrzeby przemieszczania zwierząt wodnych i produktów pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od lub ze zwierząt wodnych w obrębie terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 42), zwanego dalej „rozporządzeniem 2020/990”, 6) wyrażania zgód, o których mowa w art. 54 ust. 1 lit. a i art. 56 lit. a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/688 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do wymagań w zakresie zdrowia zwierząt dotyczących przemieszczania zwierząt lądowych i jaj wylęgowych w obrębie terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 140, z późn. zm.12) ), zwanego dalej „rozporządzeniem 2020/688”, i podawania informacji o wyrażeniu tych zgód do publicznej wiadomości na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii, 7) sporządzania wykazu w celu ustalenia, o którym mowa w art. 230 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, i wykazów, o których mowa w art. 7 ust. 4 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2160/2003 i art. 29 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia 2020/692, 8) określania warunków zezwoleń na przemieszczanie, o których mowa w art. 13, art. 17 lit. b, art. 24 lit. b, art. 27 lit. b, art. 30 lit. b, art. 64 ust. 3 lit. b, art. 65 ust. 3 lit. b i art. 101 ust. 5 lit. b rozporządzenia 2020/688 – chyba że przepisy ustawy lub przepisy odrębne stanowią inaczej.

Główny Lekarz Weterynarii wykonuje zadania właściwego organu dotyczące: 1) przekazywania i udostępniania Komisji Europejskiej i organom innych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji, danych, sprawozdań, raportów, rejestrów oraz wykazów określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1; 2) przekazywania informacji publicznej, o której mowa w art. 15 rozporządzenia 2016/429; 3) zatwierdzania programów kontroli przedsiębiorstw paszowych i żywnościowych, o których mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2160/2003, w przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2160/2003, oraz przechowywania wyników realizacji tych programów; 4) zatwierdzania przemieszczenia w drodze porozumienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2020/688; 5) przyznawania odstępstw określonych w art. 32 rozporządzenia 2020/692 i w pkt 2.1 lit. a załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 200/2012 z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie unijnego celu ograniczenia występowania Salmonella enteritidis i Salmonella typhimurium w stadach brojlerów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 71 z 09.03.2012, str. 31, z późn. zm.13) ); 6) zezwoleń, o których mowa w art. 69 rozporządzenia 2020/688, w art. 28 ust. 2 rozporządzenia 2020/692 i w art. 10 lit. b, art. 12 lit. b i art. 23 lit. a rozporządzenia 2020/990; 7) wykonywania zadań określonych w art. 69 ust. 1 rozporządzenia 2016/429; 8) wyrażania zgód, o których mowa w art. 155 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/429 i art. 13 ust. 2 lit. a ppkt (ii) rozporządzenia 2020/990; 9) przeprowadzania ocen ryzyka, o których mowa w art. 95 lit. a i art. 117 lit. a rozporządzenia 2020/692; 11) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 339 z 24.09.2021, str. 29 i 40, Dz. Urz. UE L 10 z 17.01.2022, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 16 z 18.01.2023, str. 5. 12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 339 z 24.09.2021, str. 56, Dz. Urz. UE L 289 z 10.11.2022, str. 34, Dz. Urz. UE L 16 z 18.01.2023, str. 1, Dz. Urz. UE L 2023/2515 z 14.11.2023 oraz Dz. Urz. UE L 2024/3160 z 20.12.2024. 13) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 68 z 13.03.2015, str. 90 oraz Dz. Urz. UE L 46 z 18.02.2019, str. 11.

10) zgłaszania Komisji Europejskiej zmian, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2024/2623 z dnia 30 lipca 2024 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zasad zatwierdzania i uznawania statusu obszaru wolnego od choroby dla kompartmentów, w których są utrzymywane zwierzęta lądowe (Dz. Urz. UE L 2024/2623 z 04.10.2024); 11) określania szczególnych wymagań, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. a rozporządzenia 2020/688.

Z uwzględnieniem zasad i trybu określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), zwanej dalej „Kpa”, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Jeżeli przepisy ustawy przewidują złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia do powiatowego lekarza weterynarii, wojewódzkiego lekarza weterynarii albo Głównego Lekarza Weterynarii, to ten wniosek składa się lub tego zgłoszenia dokonuje się na piśmie, chyba że przepisy, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub przepisy ustawy stanowią inaczej.

Jeżeli przepisy ustawy przewidują złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia do powiatowego lekarza weterynarii, wojewódzkiego lekarza weterynarii albo Głównego Lekarza Weterynarii w sprawach, do których nie stosuje się przepisów Kpa, to ten wniosek lub to zgłoszenie spełniają wymagania określone w przepisach Kpa odpowiednio dla pisma kierowanego do organów administracji publicznej lub dla podania.

Jeżeli wniosek lub zgłoszenie, o których mowa w ust. 3: 1) nie zawierają wymaganych informacji lub danych określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub 2) nie spełniają wymagań określonych w ust. 3 – powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii albo Główny Lekarz Weterynarii wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawienia tego wniosku lub tego zgłoszenia w wyznaczonym terminie nie krótszym jednak niż 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, z pouczeniem, że nieuzupełnienie lub niepoprawienie tego wniosku lub tego zgłoszenia spowoduje pozostawienie ich bez rozpoznania.

W razie nieuzupełnienia lub niepoprawienia wniosku lub zgłoszenia, o których mowa w ust. 3, w terminie, o którym mowa w ust. 4, ten wniosek lub to zgłoszenie pozostawia się bez rozpoznania.

Jeżeli przepisy ustawy przewidują złożenie na piśmie informacji do powiatowego lekarza weterynarii, wojewódzkiego lekarza weterynarii albo Głównego Lekarza Weterynarii, ta informacja spełnia wymagania określone w przepisach Kpa dla pisma kierowanego do organów administracji publicznej.

Podmioty i posiadacze zwierząt domowych w ramach odpowiedzialności, o której mowa w art. 10 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/429, zapewniają spełnienie wymagań lokalizacyjnych, zdrowotnych, higienicznych, sanitarnych, organizacyjnych, technicznych lub technologicznych zabezpieczających przed zagrożeniem epidemiologicznym, epidemicznym lub zapewniających właściwą jakość produktów, obejmujących co najmniej wymagania dotyczące: 1) stanu zdrowia zwierząt będących przedmiotem działalności lub wykorzystywanych do jej prowadzenia, w tym odnoszące się do badań potwierdzających ten stan oraz do określonych szczepień ochronnych, lub 2) zakładów, z których pochodzą zwierzęta będące przedmiotem działalności lub wykorzystywane do jej prowadzenia, lub 3) sposobu ustalania pochodzenia zwierząt będących przedmiotem działalności lub zwierząt, z których lub od których pozyskuje się produkty wytwarzane w ramach prowadzenia działalności, lub 4) obiektów budowlanych lub miejsc, w których prowadzi się działalność, lub osób wykonujących określone czynności w ramach prowadzonej działalności oraz zakresu takich czynności, lub 5) materiału biologicznego wytwarzanego w ramach prowadzonej działalności.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, o których mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie przez podmioty i posiadaczy zwierząt domowych realizacji obowiązków w zakresie zdrowia zwierząt i bezpieczeństwa produktów w odniesieniu do danego rodzaju prowadzonej przez nich działalności i gatunku lub kategorii zwierząt oraz mając na względzie ochronę zdrowia publicznego.

Do postępowania w sprawach: 1) o których mowa w art. 55 pkt 1, 2) dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 55 pkt 1 i art. 138 ust. 1 lit. b i ust. 2 rozporządzenia 2017/625 oraz w sprawach wznowienia postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji – nie stosuje się przepisów art. 29 i art. 32 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480) oraz działu III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541, z 2024 r. poz. 1841 oraz z 2025 r. poz. 769, 1541 i 1792).

Do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 138 ust. 1 lit. b i ust. 2 rozporządzenia 2017/625, nie stosuje się przepisów art. 29 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców oraz działu III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy.

Obowiązek powiadamiania, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, dotyczy również: 1) chorób i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. b oraz c, i chorób określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 7 pkt 1 lit. a i pkt 2 innych niż choroby umieszczone w wykazie; 2) osób fizycznych lub osób prawnych mających kontakt ze zwierzętami, lekarzy weterynarii lub każdego, kto powziął informacje wskazujące na możliwość wystąpienia choroby; 3) każdego przypadku padnięcia bydła, owiec lub kóz.

Powiadomienie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/429, kieruje się także do powiatowego lekarza weterynarii.

Powody, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. a oraz b rozporządzenia 2016/429, obejmują w szczególności poronienie u bydła, świń, owiec i kóz, objawy neurologiczne u zwierząt, znaczną liczbę nagłych padnięć zwierząt, zmiany o charakterze krost, pęcherzy, nadżerek lub wybroczyn na skórze i błonach śluzowych zwierząt kopytnych.

W przypadku podejrzenia wystąpienia choroby u zwierząt utrzymywanych w zakładzie, podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne utrzymujące zwierzęta w tym zakładzie wprowadzają do czasu wykluczenia wystąpienia tej choroby środki, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/687 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zapobiegania niektórym chorobom umieszczonym w wykazie oraz ich zwalczania (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 64, z późn. zm.14) ).

Do czasu wprowadzenia środków określonych w art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1, art. 74 ust. 1 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne utrzymujące zwierzęta, w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby kategorii A, choroby kategorii B lub choroby kategorii C, stosują środki określone w art. 55 ust. 1 lit. c–e, art. 72 ust. 1 i art. 74 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 55 ust. 2 i art. 74 ust. 4 rozporządzenia 2016/429.

Podmioty i inne osoby fizyczne lub osoby prawne, w tym lekarze weterynarii, posiadacze zwierząt domowych, myśliwi, dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego, kierownicy laboratoriów urzędowych, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 12 oraz z 2025 r. poz. 1795), kierownicy weterynaryjnych laboratoriów diagnostycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2019 r. poz. 24 oraz z 2025 r. poz. 1795), i zarządcy dróg publicznych, wykonują odnoszące się do nich obowiązki, w tym dotyczące przekazywania powiadomień i stosowania środków przy podejrzeniu wystąpienia choroby, i przestrzegają nakazów, zakazów lub ograniczeń mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób lub ich zwalczanie. 14) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 247 z 13.07.2021, str. 50, Dz. Urz. UE L 328 z 22.12.2022, str. 171 oraz Dz. Urz. UE L 100 z 13.04.2023, str.

7. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia: 1) choroby podlegające obowiązkowi zwalczania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części inne niż: a) choroby umieszczone w wykazie, b) choroby kategorii A, choroby kategorii B i choroby kategorii C – w przypadku zwierząt lądowych, c) choroby kategorii A, choroby kategorii B, choroby kategorii C i choroby kategorii D – w przypadku zwierząt wodnych, 2) choroby inne niż choroby umieszczone w wykazie, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi powiadamiania na zasadach określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 – mając na względzie rozwój sytuacji epidemiologicznej, jak również ochronę zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz międzynarodowe wymagania sanitarno-weterynaryjne obowiązujące w zakresie przemieszczania zwierząt i produktów.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą system zbierania, przechowywania, analizowania i przetwarzania danych i informacji dotyczących występowania chorób oraz monitorowania odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i związanej z tymi odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

Zakłady lecznicze dla zwierząt oraz laboratoria, o których mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, przekazują powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na siedzibę zakładu leczniczego dla zwierząt lub laboratorium, o którym mowa w art. 25 ust. 2 tej ustawy: 1) informacje o podejrzeniu wystąpienia choroby, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2002 z dnia 7 grudnia 2020 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do powiadamiania unijnego i sprawozdawczości unijnej w zakresie chorób umieszczonych w wykazie, formatów i procedur dotyczących przedkładania unijnych programów nadzoru i programów likwidacji choroby i sprawozdawczości w ich zakresie oraz wnioskowania o uznanie statusu obszaru wolnego od choroby, a także komputerowego systemu informacyjnego (Dz. Urz. UE L 412 z 08.12.2020, str. 1, z późn. zm.15) ), zwanego dalej „rozporządzeniem 2020/2002”, a także o podejrzeniu wystąpienia choroby określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1 – niezwłocznie po powzięciu takiego podejrzenia; 2) comiesięczne informacje o: a) chorobach umieszczonych w wykazie innych niż choroby, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania, c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, d) chorobach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2.

Powiatowy lekarz weterynarii przechowuje i przekazuje wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii: 1) informacje o podejrzeniu wystąpienia choroby, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, lub o potwierdzeniu wystąpienia ogniska tej choroby, a także o podejrzeniu wystąpienia choroby określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1 lub o potwierdzeniu wystąpienia ogniska tej choroby – niezwłocznie po powzięciu podejrzenia wystąpienia tych chorób lub po potwierdzeniu wystąpienia ogniska tych chorób; 2) informacje o wygaszeniu ogniska chorób określonych w pkt 1 – niezwłocznie po jego wygaszeniu; 3) comiesięcznie – informacje o: a) chorobach umieszczonych w wykazie innych niż choroby, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, b) chorobach odzwierzęcych i odzwierzęcych czynnikach chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania, c) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, d) chorobach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2. 15) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 184 z 11.07.2022, str. 6 oraz Dz. Urz. UE L 179 z 14.07.2023, str. 48.

Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje: 1) sąsiednim powiatowym lekarzom weterynarii informacje: a) o podejrzeniu wystąpienia lub o potwierdzeniu wystąpienia: – choroby, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, – choroby umieszczonej w wykazie innej niż choroby, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, – choroby odzwierzęcej i odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania, – choroby określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 – niezwłocznie po powzięciu podejrzenia wystąpienia tych chorób i odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego lub po potwierdzeniu ich wystąpienia, b) określone w ust. 3 pkt 2; 2) państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu informację o potwierdzeniu wystąpienia choroby odzwierzęcej lub odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego podlegających obowiązkowi monitorowania – niezwłocznie po potwierdzeniu wystąpienia tej choroby lub tego odzwierzęcego czynnika chorobotwórczego.

Wojewódzki lekarz weterynarii przekazuje Głównemu Lekarzowi Weterynarii: 1) niezwłocznie – informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2; 2) comiesięcznie – informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 3 lit. a, b oraz d; 3) do końca marca za ubiegły rok – informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 3 lit. c.

Informacje określone w ust. 2–5 zawierają: 1) imię i nazwisko albo nazwę posiadacza zwierzęcia, u którego podejrzewa się wystąpienie choroby, lub zwierzęcia chorego albo zwierzęcia objętego monitorowaniem; 2) lokalizację zakładu, w którym jest utrzymywane zwierzę, u którego podejrzewa się wystąpienie choroby, lub zakładu, w którym choroba wystąpiła, albo zakładu objętego monitorowaniem, w tym nazwę gminy i miejscowości; 3) jeden z następujących numerów: a) numer siedziby stada, z którego pochodzi zwierzę, u którego podejrzewa się wystąpienie choroby, lub zwierzę chore albo zwierzę objęte monitorowaniem, nadany zgodnie z przepisami o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, b) weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu, w którym jest utrzymywane zwierzę, u którego podejrzewa się wystąpienie choroby, lub zakładu, w którym choroba wystąpiła, albo zakładu objętego monitorowaniem, c) weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu lub podmiotu będącego posiadaczem zwierzęcia, u którego podejrzewa się wystąpienie choroby, lub zwierzęcia chorego albo zakładu objętego monitorowaniem, nadany zgodnie z przepisami o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego; 4) inne informacje niestanowiące danych osobowych niezbędne do zapewnienia sprawnego funkcjonowania systemu przechowywania i przekazywania informacji oraz powiadamiania Komisji Europejskiej.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) przechowuje informacje otrzymane zgodnie z ust. 5 i dokonuje ich analizy; 2) wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o których mowa w art. 19 i art. 20 rozporządzenia 2016/429 oraz w art. 3, art. 4 i art. 11 rozporządzenia 2020/2002; 3) informuje, wykonując postanowienia umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, właściwe organizacje międzynarodowe o występowaniu chorób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) informuje niezwłocznie ministra właściwego do spraw rolnictwa o wyznaczeniu pierwotnego ogniska choroby; 5) powiadamia Komisję Europejską oraz inne państwa członkowskie Unii Europejskiej o: a) chorobach, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, b) chorobach umieszczonych w wykazie innych niż choroby, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002,

c) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, d) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe informacje niestanowiące danych osobowych oraz zakres, sposób i terminy przekazywania przez powiatowych lekarzy weterynarii i wojewódzkich lekarzy weterynarii oraz przez podmioty określone w ust. 2 informacji o: a) chorobach, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, b) chorobach umieszczonych w wykazie innych niż choroby, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia 2020/2002, c) wynikach monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, d) wynikach monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, e) chorobach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7, 2) szczegółowy zakres, sposób i terminy dokonywania przez Głównego Lekarza Weterynarii powiadomień, o których mowa w ust. 7 pkt 5 lit. c oraz d – mając na względzie zapewnienie sprawnego funkcjonowania systemu przechowywania i przekazywania tych informacji oraz powiadamiania Komisji Europejskiej.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej w celu oceny stanu epidemiologicznego oraz zapewnienia zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części prowadzą badania kontrolne chorób określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, choroby, dla których prowadzi się badania kontrolne, sposób prowadzenia tych badań i ich zakres, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa epidemiologicznego państwa.

Główny Lekarz Weterynarii wykonuje zadania właściwego organu w zakresie nadzoru, o których mowa w art. 26 rozporządzenia 2016/429, w tym w zakresie opracowania koncepcji nadzoru, o której mowa w art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/689 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zasad dotyczących nadzoru, programów likwidacji choroby oraz statusu obszaru wolnego od choroby w przypadku niektórych chorób umieszczonych w wykazie i niektórych nowo występujących chorób (Dz. Urz. UE L 174 z 03.06.2020, str. 211, z późn. zm.16) ), zwanego dalej „rozporządzeniem 2020/689”.

Projekt koncepcji nadzoru, o której mowa w art. 3 rozporządzenia 2020/689, w odniesieniu do danej choroby umieszczonej w wykazie lub danej nowo występującej choroby Główny Lekarz Weterynarii uzgadnia z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

Po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa projektu koncepcji nadzoru, o której mowa w art. 3 rozporządzenia 2020/689, w odniesieniu do danej choroby umieszczonej w wykazie lub danej nowo występującej choroby Główny Lekarz Weterynarii przekazuje projekt tej koncepcji ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa do akceptacji.

Do zmiany zaakceptowanej koncepcji nadzoru, o której mowa w art. 3 rozporządzenia 2020/689, w odniesieniu do danej choroby umieszczonej w wykazie lub danej nowo występującej choroby stosuje się przepisy ust. 1–3.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) wykonuje zadania: a) państwa członkowskiego Unii Europejskiej określone w art. 28 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2016/429, b) właściwego organu określone w art. 11 rozporządzenia 2020/689 – dotyczące unijnego programu nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429; 2) nadzoruje realizację unijnego programu nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429.

Unijny program nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, przed jego przedłożeniem Komisji Europejskiej Główny Lekarz Weterynarii uzgadnia z ministrem właściwym do spraw: 1) finansów publicznych – pod względem finansowym; 2) rolnictwa – pod względem merytorycznym. 16) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 194 z 02.06.2021, str. 10, Dz. Urz. UE L 192 z 31.07.2023, str. 9 oraz Dz. Urz. UE L 233 z 21.09.2023, str. 24.

Po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską unijnego programu nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, Główny Lekarz Weterynarii przekazuje ten program ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Zatwierdzony unijny program nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, Główny Lekarz Weterynarii zamieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.

Do zmiany zatwierdzonego unijnego programu nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, stosuje się przepisy ust. 1–3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa komunikat o: 1) zatwierdzeniu unijnego programu nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, oraz jego zmiany; 2) adresie strony internetowej, na której zostały zamieszczone zatwierdzone unijny program nadzoru, o którym mowa w art. 28 rozporządzenia 2016/429, oraz jego zmiany.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) zawiera z Komisją Europejską umowę o udzieleniu dotacji, o której mowa w pkt 2.1 akapit piąty załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/690 z dnia 28 kwietnia 2021 r. ustanawiającego program na rzecz rynku wewnętrznego, konkurencyjności przedsiębiorstw, w tym małych i średnich przedsiębiorstw, dziedziny roślin, zwierząt, żywności i paszy, oraz statystyk europejskich (Program na rzecz jednolitego rynku) oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014 i (UE) nr 652/2014 (Dz. Urz. UE L 153 z 03.05.2021, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 2021/690”; 2) niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw rolnictwa o zawarciu umowy o udzieleniu dotacji, o której mowa w pkt 2.1 akapit piąty załącznika I do rozporządzenia 2021/690.

Główny Lekarz Weterynarii jest właściwy w zakresie opracowywania i przedkładania do zatwierdzenia Komisji Europejskiej: 1) projektów obowiązkowych programów likwidacji chorób, o których mowa w art. 31 ust. 1 rozporządzenia 2016/429; 2) projektów nieobowiązkowych programów likwidacji chorób, o których mowa w art. 31 ust. 2 rozporządzenia 2016/429: a) objętych finansowaniem unijnym, b) nieobjętych finansowaniem unijnym; 3) narodowych programów kontroli, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2160/2003; 4) programów monitorujących TSE, o których mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001.

Projekty programów wymienionych w ust. 1 Główny Lekarz Weterynarii przed ich przedłożeniem Komisji Europejskiej uzgadnia z ministrem właściwym do spraw: 1) finansów publicznych – pod względem finansowym; 2) rolnictwa – pod względem merytorycznym.

Po zatwierdzeniu przez Komisję Europejską projektów programów i programów wymienionych w ust. 1 Główny Lekarz Weterynarii przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Zatwierdzone przez Komisję Europejską programy wymienione w ust. 1 Główny Lekarz Weterynarii zamieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.

Do zmiany zatwierdzonych programów wymienionych w ust. 1 stosuje się przepisy ust. 1–3.

Główny Lekarz Weterynarii jest właściwy w zakresie stwierdzenia spełnienia warunków, o których mowa w art. 31 ust. 2 akapit drugi lit. a oraz b rozporządzenia 2016/429, i wycofania zatwierdzonych nieobowiązkowych programów likwidacji chorób, o których mowa w art. 31 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa komunikat o: 1) zatwierdzeniu programów wymienionych w ust. 1 oraz ich zmian; 2) adresie strony internetowej, na której zostały zamieszczone zatwierdzone programy wymienione w ust. 1 oraz ich zmiany.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) zawiera z Komisją Europejską umowę o udzieleniu dotacji, o której mowa w pkt 2.1 akapit piąty załącznika I do rozporządzenia 2021/690, w odniesieniu do programów wymienionych w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 4; 2) niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw rolnictwa o zawarciu umowy o udzieleniu dotacji, o której mowa w pkt 2.1 akapit piąty załącznika I do rozporządzenia 2021/690, w odniesieniu do programów wymienionych w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3 i 4.

Główny Lekarz Weterynarii może opracować: 1) krajowy program likwidacji choroby umieszczonej w wykazie innej niż choroba kategorii A, choroba kategorii B lub choroba kategorii C, 2) krajowy program likwidacji choroby innej niż choroba umieszczona w wykazie – biorąc pod uwagę sytuację epidemiologiczną w odniesieniu do danej choroby.

Programy, o których mowa w ust. 1, zawierają co najmniej: 1) opis sytuacji epidemiologicznej w odniesieniu do choroby, dla której te programy są opracowywane; 2) analizę szacunkowych kosztów oraz przewidywanych korzyści wynikających z wprowadzenia tych programów; 3) czas trwania tych programów oraz określenie celów pośrednich i celu, który ma zostać osiągnięty do dnia ich zakończenia; 4) określenie obszaru lub kompartmentu, na których będą realizowane te programy; 5) opis środków zapobiegania chorobom, kontroli lub zwalczania chorób, które będą objęte tymi programami, w tym w przypadku podejrzenia wystąpienia lub potwierdzenia wystąpienia choroby objętej tymi programami; 6) opis organizacji stron uczestniczących w tych programach, nadzoru nad tymi stronami i ról tych stron.

Programy, o których mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii uzgadnia z ministrem właściwym do spraw: 1) finansów publicznych – pod względem finansowym; 2) rolnictwa – pod względem merytorycznym.

Po uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 3, Główny Lekarz Weterynarii przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa programy, o których mowa w ust. 1, do zatwierdzenia. Zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw rolnictwa programy, o których mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii zamieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.

Do zmiany programów, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ust. 1–4.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa komunikat o: 1) zatwierdzeniu programów, o których mowa w ust. 1, oraz ich zmian; 2) adresie strony internetowej, na której zostały zamieszczone zatwierdzone programy, o których mowa w ust. 1, oraz ich zmiany.

Główny Lekarz Weterynarii może opracować na wniosek organizacji zrzeszającej podmioty prowadzące działalność w zakresie utrzymywania zwierząt program likwidacji chorób, mając na względzie ułatwienie przemieszczania lub wywozu zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego i poprawę sytuacji epidemiologicznej państwa.

Program, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany przez podmioty, o których mowa w ust. 1, które przystąpiły do tego programu dobrowolnie, pod nadzorem organów Inspekcji Weterynaryjnej.

Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: 1) dane o sytuacji epidemiologicznej dotyczące danej choroby; 2) warunki uczestnictwa w tym programie, w tym warunki i terminy przystąpienia do programu i rezygnacji z uczestnictwa w nim;

3) zasady i tryb ponoszenia kosztów uczestnictwa w tym programie; 4) analizę szacunkowych kosztów realizacji tego programu i przewidywanych korzyści wynikających z jego realizacji; 5) czas realizacji tego programu i określenie celu, który ma zostać osiągnięty do dnia jego zakończenia; 6) określenie obszaru, na którym będzie realizowany ten program; 7) określenie statusów zdrowotnych stad lub obszarów objętych tym programem, a także celów, które mają zostać osiągnięte w odniesieniu do danego statusu, wymagań niezbędnych do uzyskania i zachowania uznania danego statusu oraz określenie warunków i skutków jego zawieszenia lub cofnięcia; 8) wymagania dotyczące osób pobierających próbki do badań laboratoryjnych w ramach realizacji tego programu; 9) określenie laboratoriów upoważnionych do przeprowadzania badań laboratoryjnych w ramach realizacji tego programu.

Koszty realizacji programu, o którym mowa w ust. 1, w tym koszty pobierania próbek do badań laboratoryjnych i koszty tych badań laboratoryjnych oraz koszty nadzoru sprawowanego przez organy Inspekcji Weterynaryjnej, ponoszą podmioty, o których mowa w ust. 1, realizujące ten program.

Program, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii uzgadnia z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

Po uzgodnieniu, o którym mowa w ust. 5, Główny Lekarz Weterynarii przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa program, o którym mowa w ust. 1, do akceptacji. Zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa program, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii zamieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii.

Do zmiany programu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ust. 1–6.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw rolnictwa komunikat o: 1) zaakceptowaniu programu, o którym mowa w ust. 1, oraz jego zmiany; 2) adresie strony internetowej, na której zostały zamieszczone zaakceptowane program, o którym mowa w ust. 1, oraz jego zmiany.

Podmioty objęte zatwierdzonymi i zaakceptowanymi programami wymienionymi w art. 14–16 i art. 19 stosują środki zapobiegania chorobom, kontroli lub zwalczania chorób obejmujące co najmniej środki określone w art. 25 lub art. 27 objęte tymi programami oraz ponoszą koszty związane ze stosowaniem tych środków określone w przepisach wydanych na podstawie ust.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe rodzaje środków wymienionych w ust. 1 oraz rodzaje kosztów, o których mowa w tym przepisie, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji programów wymienionych w art. 14–16 i art. 19, a także choroby oraz gatunki lub kategorie zwierząt objętych tymi programami.

Przyznania, zawieszenia i wycofania statusu obszaru wolnego od danej choroby na poziomie zakładu, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2020/689, oraz przyznania i wycofania statusu zakładu zabezpieczonego przed wektorami, o których mowa w art. 44 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2020/689, powiatowy lekarz weterynarii dokonuje w drodze decyzji.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie występowania do Komisji Europejskiej z wnioskami o: a) zatwierdzenie statusu obszaru wolnego od choroby dla państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub jego stref, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2016/429, b) zatwierdzenie statusu obszaru nieobjętego szczepieniami dla państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub jego stref, o których mowa w art. 36 ust. 3 rozporządzenia 2016/429, c) uznanie statusu obszaru wolnego od choroby dla kompartmentu, o których mowa w art. 37 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429; 2) wykonuje zadanie właściwego organu dotyczące obszaru sezonowo wolnego od zakażenia BTV, o którym mowa w art. 40 ust. 3 rozporządzenia 2020/689; 3) wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej dotyczące tymczasowej deklaracji, o których mowa w art. 83 ust. 1 lit. a oraz b rozporządzenia 2020/689;

4) ustanawia, prowadzi i aktualizuje wykazy, o których mowa w art. 38 rozporządzenia 2016/429, oraz podaje te wykazy do publicznej wiadomości na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii; 5) wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie powiadamiania Komisji Europejskiej w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 2 i art. 42 ust. 3 rozporządzenia 2016/429.

Zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie zastosowania środków określonych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 i zniesienia tych środków wykonuje: 1) powiatowy lekarz weterynarii – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze właściwości tego powiatowego lekarza weterynarii; 2) wojewoda – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii; 3) minister właściwy do spraw rolnictwa – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze przekraczającym obszar województwa.

Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku konieczności wprowadzenia środków określonych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 na obszarze przekraczającym obszar jego właściwości niezwłocznie informuje o tym właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera co najmniej: 1) określenie choroby; 2) uzasadnienie wprowadzenia określonych środków.

Powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii.

Powiatowy lekarz weterynarii uchyla rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

Wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii uchyla rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, wprowadza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, w drodze rozporządzenia, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 w przypadku ich wprowadzenia na obszarze przekraczającym obszar województwa, mając na względzie zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby.

W zakresie swojej właściwości powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii i Główny Lekarz Weterynarii: 1) wykonują zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie opracowywania i aktualizacji planów gotowości, o których mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, i planu kryzysowego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001, zwanych dalej „planami gotowości”, oraz szczegółowych instrukcji, o których mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 2016/429; 2) przeprowadzają ćwiczenia symulacyjne, o których mowa w art. 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429.

Główny Lekarz Weterynarii: 1) koordynuje przeprowadzanie ćwiczeń symulacyjnych, o których mowa w art. 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429; 2) występuje z wnioskiem, o którym mowa w art. 49 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Opracowane przez Głównego Lekarza Weterynarii plany gotowości są po przeprowadzeniu konsultacji, o których mowa w art. 43 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, przekazywane przez Głównego Lekarza Weterynarii ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa.

Organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, podmioty prowadzące działalność w zakresie pozyskiwania, wytwarzania, przetwarzania produktów lub obrotu produktami oraz podmioty dysponujące środkami materiałowymi i technicznymi, których udział jest niezbędny przy likwidacji chorób, współpracują z organami Inspekcji Weterynaryjnej przy opracowywaniu i realizacji planów gotowości.

Podmioty, o których mowa w ust. 4: 1) na wniosek organu Inspekcji Weterynaryjnej, o którym mowa w ust. 1, przekazują w zakresie wskazanym przez ten organ informacje, które są niezbędne do opracowania i aktualizacji planów gotowości; 2) realizują wynikające z planów gotowości zadania przewidziane dla tych podmiotów; 3) biorą udział w ćwiczeniach symulacyjnych, o których mowa w art. 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej w celu realizacji zadań określonych w planach gotowości mogą zawierać umowy i porozumienia z podmiotami, o których mowa w ust. 4.

Obowiązek współpracy, o którym mowa w ust. 4, dotyczy podmiotów prowadzących działalność, której rodzaj i zakres wpływają na możliwość sprawnej i efektywnej likwidacji chorób.

Realizacja zadań wynikających z planów gotowości przez podmioty, o których mowa w ust. 4, jest finansowana ze środków budżetu państwa.

Prowadzenie szkolenia osób, o których mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001, zwanego dalej „szkoleniem”, wymaga uzyskania upoważnienia wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Wojewódzki lekarz weterynarii udziela upoważnienia, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, jeżeli podmiot zamierzający prowadzić szkolenie przedstawi program szkolenia oraz określi warunki i sposób jego przeprowadzenia, które zapewniają właściwe przeszkolenie w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 999/2001, a także przedstawi listę osób, które mają przygotowanie gwarantujące prawidłowe przeprowadzenie szkolenia.

Podmiot prowadzący szkolenie po przeprowadzonym szkoleniu: 1) sporządza listę osób uczestniczących w szkoleniu i przekazuje ją wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu; 2) wydaje osobom uczestniczącym w szkoleniu zaświadczenie potwierdzające ukończenie tego szkolenia.

Lista, o której mowa w ust. 3 pkt 1, zawiera: 1) datę i miejsce przeprowadzenia szkolenia; 2) nazwę podmiotu, który przeprowadził szkolenie; 3) imiona i nazwiska osób uczestniczących w szkoleniu; 4) daty i miejsca urodzenia osób uczestniczących w szkoleniu; 5) numery identyfikacyjne Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (numery PESEL) osób uczestniczących w szkoleniu, a w przypadku osób uczestniczących w szkoleniu nieposiadających numerów PESEL – numery paszportów lub innych dokumentów potwierdzających tożsamość.

Listę, o której mowa w ust. 3 pkt 1, wojewódzki lekarz weterynarii przechowuje przez 5 lat od dnia zakończenia szkolenia.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowy zakres tematów, jaki powinien zawierać program szkolenia, o którym mowa w ust. 2, 2) szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania szkolenia, 3) wzór zaświadczenia potwierdzającego ukończenie szkolenia – mając na względzie ochronę zdrowia publicznego, w tym zapewnienie przestrzegania zasad bezpieczeństwa przy postępowaniu z materiałem szczególnego ryzyka oraz możliwość identyfikacji osób, które ukończyły szkolenie.

Środki zwalczania chorób określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, w sprawach indywidualnych powiatowy lekarz weterynarii wprowadza w drodze decyzji.

Środkami zwalczania chorób określonymi w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, wprowadzanymi zgodnie z ust. 1, są w szczególności: 1) nakaz odosobnienia, strzeżenia lub obserwacji zwierząt chorych lub zakażonych lub zwierząt, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia; 2) wyznaczenie określonego miejsca jako ogniska choroby;

3) nakaz zabicia lub uboju zwierząt chorych lub zakażonych, zwierząt, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia, lub zwierząt z gatunków podatnych na daną chorobę; 4) nakaz oczyszczenia i odkażenia miejsc oraz środków transportu, a także odkażenia, zniszczenia lub usunięcia pasz, ściółki, obornika i przedmiotów, z którymi miały kontakt zwierzęta chore lub zakażone lub zwierzęta, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia, w sposób wykluczający ryzyko rozprzestrzeniania się choroby; 5) zakaz czasowego opuszczania ogniska choroby przez osoby, które miały lub mogły mieć kontakt ze zwierzętami chorymi lub zakażonymi lub zwierzętami, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia; 6) nakaz odkażania rzeczy osób, które miały lub mogły mieć kontakt ze zwierzętami chorymi lub zakażonymi lub zwierzętami, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia; 7) zakaz karmienia zwierząt określonymi paszami lub pojenia z określonych zbiorników i ujęć wody; 8) zakaz wprowadzania do ogniska choroby, przeprowadzania przez ognisko choroby i wyprowadzania z ogniska choroby zwierząt lub wprowadzania do ogniska choroby i wywożenia z ogniska choroby produktów, zwłok zwierzęcych i pasz; 9) nakaz: a) udostępniania zwierząt w celu przeprowadzenia badania klinicznego lub zwłok zwierzęcych do sekcji z pobraniem próbek do badań laboratoryjnych, b) wykonywania określonych zabiegów na zwierzętach, w tym przeprowadzania szczepień; 10) zakaz używania zwierząt do rozmnażania; 11) określenie sposobu postępowania ze zwierzętami chorymi lub zakażonymi, zwierzętami, u których podejrzewa się wystąpienie choroby lub zakażenia, ze zwłokami zwierzęcymi, ze skażonymi produktami lub paszami lub z produktami lub paszami, co do których podejrzewa się, że są skażone; 12) nakaz unieszkodliwienia zwłok zwierzęcych, produktów pozyskanych od zwierząt, których zwłoki zostały unieszkodliwione, oraz przedmiotów, z którymi miały kontakt zabite zwierzęta, przez podmioty prowadzące działalność w zakresie przetwarzania i wykorzystywania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych; 13) nakaz podjęcia przez posiadacza zakładu określonych działań w celu zabezpieczenia zakładu przed czynnikiem chorobotwórczym; 14) nakaz podjęcia przez posiadacza zakładu określonych działań w celu umożliwienia wykonania odstrzału sanitarnego lub odłowu zwierząt dzikich lub zakaz podejmowania działań utrudniających lub uniemożliwiających wykonanie tego odstrzału lub odłowu; 15) nakaz przeprowadzenia uboju przez podmioty zajmujące się ubojem zwierząt, z określeniem warunków jego przeprowadzenia; 16) nakaz transportu do wskazanych miejsc zwierząt lub zwłok zwierzęcych przez podmioty zajmujące się ich transportem; 17) nakaz przetworzenia produktów przez podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji produktów, a jeżeli jest to konieczne – zastosowania określonej technologii do tego przetworzenia.

Jeżeli na obszarze innego powiatu zachodzi konieczność zastosowania środków, o których mowa w ust. 2 pkt 12 i 15–17, powiatowy lekarz weterynarii wnioskuje o zastosowanie tych środków do właściwego dla tego powiatu powiatowego lekarza weterynarii, który wydaje decyzję w sprawie zastosowania tych środków.

Decyzje w sprawie środków zwalczania chorób określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, i w przepisach wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

W przypadku wprowadzenia środka, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1, polegającego na obserwacji zwierzęcia, u którego podejrzewa się wystąpienie zakażenia wirusem wścieklizny, które mogło zakazić człowieka lub inne zwierzę: 1) obserwacja tego zwierzęcia trwa 15 dni; 2) to zwierzę poddaje się badaniu klinicznemu w pierwszym, piątym, dziesiątym i piętnastym dniu od dnia prawdopodobnego zakażenia człowieka lub innego zwierzęcia wirusem wścieklizny lub pogryzienia człowieka lub innego zwierzęcia.

Jeżeli po 15 dniach obserwacji, o której mowa w ust. 1, nie jest możliwe potwierdzenie wystąpienia lub wykluczenie choroby u zwierzęcia, to okres obserwacji, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może zostać przedłużony do 21 dni i to zwierzę w ostatnim dniu tej obserwacji poddaje się badaniu klinicznemu.

Do czasu zakończenia obserwacji, o której mowa w ust. 1, zwierzęcia nie zabija się, chyba że zachodzi konieczność bezzwłocznego jego zabicia w celu skrócenia jego cierpienia lub bólu. W takim przypadku od zabitego zwierzęcia pobiera się próbki do badań laboratoryjnych w kierunku wścieklizny.

Środki zwalczania chorób określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, powiatowy lekarz weterynarii wprowadza na obszarze swojej właściwości, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego.

Środkami zwalczania chorób określonymi w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, wprowadzanymi zgodnie z ust. 1 są w szczególności: 1) określenie obszaru, na którym występuje choroba lub zagrożenie jej wystąpienia, oraz sposobu oznakowania tego obszaru; 2) czasowe ograniczenie przemieszczania się osób lub przemieszczania pojazdów; 3) czasowy zakaz organizowania: a) widowisk lub zgromadzeń, b) targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych; 4) czasowy nakaz zawieszenia prowadzenia określonej działalności; 5) zakaz utrzymywania, chowu lub hodowli zwierząt z gatunków podatnych na chorobę; 6) czasowy zakaz dokarmiania zwierząt łownych; 7) ograniczenie przemieszczania albo zakaz przemieszczania zwierząt niektórych gatunków, zwłok zwierzęcych, produktów lub pasz i innych przedmiotów, które mogą spowodować rozprzestrzenianie się choroby; 8) nakaz zaopatrywania zwierząt lub produktów w świadectwa zdrowia wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii; 9) nakaz zgłaszania powiatowemu lekarzowi weterynarii przez posiadaczy zwierząt miejsc, w których przebywają zwierzęta z gatunków podatnych na daną chorobę; 10) nakaz przeprowadzenia zabiegów na zwierzętach, w tym szczepień; 11) nakaz oczyszczania, odkażania, deratyzacji i dezynsekcji miejsc przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przetwarzania zwłok zwierzęcych, produktów, pasz, a także oczyszczania i odkażania środków transportu; 12) nakaz wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt na określonym obszarze, w tym nakaz wykonania przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich; 13) nakaz zgłaszania przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich przypadków padnięć lub podejrzenia wystąpienia choroby u określonych gatunków zwierząt lub nakaz dostarczania odstrzelonych zwierząt łownych do określonych miejsc; 14) nakaz zagospodarowania w określony sposób tusz odstrzelonych lub upolowanych zwierząt łownych, zwłok tych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od tych zwierząt; 15) nakaz: a) zamykania przez zarządców dróg publicznych przejść dla zwierząt znajdujących się w pasach drogowych lub b) wykonywania przez zarządców dróg publicznych przeszkód technicznych, w tym budowy, utrzymania lub usunięcia ogrodzeń lub zabezpieczeń technicznych, lub c) wykładania przez zarządców dróg publicznych mat dezynfekcyjnych i ich utrzymywania po wyłożeniu w stanie zapewniającym skuteczne działanie produktu biobójczego lub używania urządzeń zapewniających skuteczną dezynfekcję; 16) nakaz wykonania przez zarządców przejść granicznych określonych działań lub zastosowania na przejściach granicznych określonego sprzętu, urządzeń i materiałów; 17) nakaz podjęcia określonych działań w celu zabezpieczenia zakładu przed czynnikiem chorobotwórczym; 18) nakaz pobierania próbek do badań laboratoryjnych i określenie sposobu ich pobierania;

19) nakaz odłowu zwierząt dzikich i określenie sposobu jego przeprowadzenia oraz nakaz określonego postępowania z odłowionymi zwierzętami, w tym ich uśmiercenia i zagospodarowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; 20) nakaz określonego sposobu postępowania przez podmioty prowadzące odłów zwierząt łownych lub wyłapywanie bezdomnych zwierząt z odłowionymi lub wyłapanymi zwierzętami; 21) nakaz poszukiwania, zbierania, usuwania lub unieszkodliwiania padłych zwierząt zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009 lub zgodnie z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009; 22) nakaz przewozu zwierząt lub transportu zwłok zwierzęcych przez przewoźników lub podmioty zajmujące się transportem zwłok zwierzęcych do wskazanych miejsc; 23) nakaz zastosowania określonej technologii przez podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji, przetwarzania lub dystrybucji produktów lub pasz; 24) nakaz utrzymywania zwierząt, w tym ich karmienia lub pojenia, w określony sposób; 25) nakaz dokumentowania w określony sposób przeprowadzenia określonych czynności, w tym oczyszczania, odkażania, deratyzacji lub dezynsekcji; 26) nakaz oznakowania w określony sposób zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.

Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazów, o których mowa w ust. 2 pkt 13, 14, pkt 15 lit. c, pkt 16, 21 i 23, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją tych nakazów.

W przypadku wydania nakazów, o których mowa w ust. 2 pkt 12, 19, 21 i 22, właściciele lub posiadacze gruntów, których dotyczą te nakazy, oraz inne osoby mają obowiązek powstrzymania się od podejmowania czynności utrudniających lub uniemożliwiających realizację tych nakazów.

W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 21, w zakresie niezbędnym do jego wykonania nie stosuje się nakazów, zakazów i ograniczeń wynikających z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 884 i 1673).

W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 21, na obszarze parku narodowego, ten nakaz wykonuje dyrektor parku narodowego jako organ ochrony przyrody wyznaczony zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Niezwłocznie po spełnieniu warunków określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 powiatowy lekarz weterynarii uchyla wydane rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1.

Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku konieczności wprowadzenia środków zwalczania chorób określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, na obszarze przekraczającym obszar jego właściwości niezwłocznie informuje o tym właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: 1) określenie choroby; 2) określenie obszaru objętego ograniczeniami; 3) uzasadnienie wprowadzenia określonych środków zwalczania choroby.

Wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki zwalczania chorób określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c.

Środkami zwalczania chorób określonymi w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, wprowadzanymi zgodnie z ust. 3, są w szczególności: 1) określenie obszaru, na którym występuje choroba lub zagrożenie jej wystąpienia, oraz sposobu oznakowania tego obszaru; 2) czasowe ograniczenie przemieszczania się osób lub przemieszczania pojazdów; 3) czasowy zakaz organizowania: a) widowisk lub zgromadzeń, b) targów, wystaw, pokazów lub konkursów zwierząt, polowań i odłowów zwierząt łownych;

4) czasowy nakaz zawieszenia prowadzenia określonej działalności; 5) zakaz utrzymywania, chowu lub hodowli zwierząt z gatunków podatnych na chorobę; 6) czasowy zakaz dokarmiania zwierząt łownych; 7) ograniczenie przemieszczania albo zakaz przemieszczania zwierząt niektórych gatunków, zwłok zwierzęcych, produktów lub pasz i innych przedmiotów, które mogą spowodować rozprzestrzenianie się choroby; 8) nakaz zaopatrywania zwierząt lub produktów w świadectwa zdrowia wystawiane przez urzędowego lekarza weterynarii; 9) nakaz zgłaszania powiatowemu lekarzowi weterynarii przez posiadaczy zwierząt miejsc, w których przebywają zwierzęta z gatunków podatnych na chorobę; 10) nakaz przeprowadzenia zabiegów na zwierzętach, w tym szczepień; 11) nakaz oczyszczania, odkażania, deratyzacji i dezynsekcji miejsc przebywania zwierząt lub miejsc przechowywania i przetwarzania zwłok zwierzęcych, produktów i pasz, a także oczyszczania i odkażania środków transportu; 12) nakaz wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt na określonym obszarze, w tym nakaz wykonania przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich; 13) nakaz zgłaszania przez dzierżawców lub zarządców obwodów łowieckich przypadków padnięć lub podejrzenia wystąpienia choroby u określonych gatunków zwierząt lub nakaz dostarczania odstrzelonych zwierząt łownych do określonych miejsc; 14) nakaz zagospodarowania w określony sposób tusz odstrzelonych lub upolowanych zwierząt łownych, zwłok tych zwierząt lub produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego pozyskanych od tych zwierząt; 15) nakaz: a) zamykania przez zarządców dróg publicznych przejść dla zwierząt znajdujących się w pasach drogowych lub b) wykonywania przez zarządców dróg publicznych przeszkód technicznych, w tym budowy, utrzymania lub usunięcia ogrodzeń lub zabezpieczeń technicznych, lub c) wykładania przez zarządców dróg publicznych mat dezynfekcyjnych i ich utrzymywania po wyłożeniu w stanie zapewniającym skuteczne działanie produktu biobójczego lub używania urządzeń zapewniających skuteczną dezynfekcję; 16) nakaz wykonania przez zarządców przejść granicznych określonych działań lub zastosowania na przejściach granicznych określonego sprzętu, urządzeń i materiałów; 17) nakaz podjęcia określonych działań w celu zabezpieczenia zakładu przed czynnikiem chorobotwórczym; 18) nakaz pobierania próbek do badań laboratoryjnych i określenie sposobu ich pobierania; 19) nakaz odłowu zwierząt dzikich i określenie sposobu jego przeprowadzenia oraz nakaz określonego postępowania z odłowionymi zwierzętami, w tym ich uśmiercenia i zagospodarowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; 20) nakaz określonego sposobu postępowania przez podmioty prowadzące odłów zwierząt łownych lub wyłapywanie bezdomnych zwierząt z odłowionymi lub wyłapanymi zwierzętami; 21) nakaz poszukiwania, zbierania, usuwania lub unieszkodliwiania padłych zwierząt zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009 lub zgodnie z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009; 22) nakaz przewozu zwierząt lub transportu zwłok zwierzęcych przez przewoźników lub podmioty zajmujące się transportem zwłok zwierzęcych do wskazanych miejsc; 23) nakaz wykonywania na określonym obszarze ogrodzeń ograniczających lub zatrzymujących migrację zwierząt z terenów leśnych przez właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe; 24) nakaz zastosowania określonej technologii przez podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji, przetwarzania lub dystrybucji produktów lub pasz; 25) nakaz utrzymywania zwierząt, w tym ich karmienia lub pojenia, w określony sposób; 26) nakaz dokumentowania w określony sposób przeprowadzenia określonych czynności, w tym oczyszczania, odkażania, deratyzacji lub dezynsekcji; 27) nakaz oznakowania w określony sposób zwierząt i produktów pochodzenia zwierzęcego.

Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazów, o których mowa w ust. 4 pkt 13 i 14, pkt 15 lit. c oraz pkt 16, 21 i 24, przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją tych nakazów.

W przypadku wydania nakazów, o których mowa w ust. 4 pkt 12, 19 i 21–23, właściciele lub posiadacze gruntów, których dotyczą te nakazy, oraz inne osoby mają obowiązek powstrzymania się od podejmowania czynności utrudniających lub uniemożliwiających realizację tych nakazów.

W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w ust. 4 pkt 21, w zakresie niezbędnym do jego wykonania nie stosuje się nakazów, zakazów i ograniczeń wynikających z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

W przypadku wydania nakazu, o którym mowa w ust. 4 pkt 21, na obszarze parku narodowego, ten nakaz wykonuje dyrektor parku narodowego jako organ ochrony przyrody wyznaczony zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, w przypadku gdy poniesione przez niego koszty związane z realizacją nakazu, o którym mowa w ust. 4 pkt 23, nie zostały pokryte ze środków funduszu leśnego zgodnie z art. 58 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2025 r. poz. 567 i 1795) ze względu na wyczerpanie się tych środków.

Niezwłocznie po spełnieniu warunków określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 wojewoda uchyla na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wydane rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3.

W przypadku gdy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich został wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3 albo art. 29 na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach w rozumieniu art. 5 pkt 14 tej ustawy, ten odstrzał wykonuje Polski Związek Łowiecki.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakazów, nakazów i ograniczeń wynikających z przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i wprowadzonych na jej podstawie nie stosuje się w zakresie niezbędnym do wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich, z tym że przeprowadzenie tego odstrzału odbywa się po ustaleniu warunków jego przeprowadzenia z: 1) dyrektorem parku narodowego – w odniesieniu do obszaru parku narodowego; 2) regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do obszaru rezerwatu przyrody.

Odstrzału sanitarnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do zwierząt dzikich objętych ochroną gatunkową.

Podmiotowi, który poniósł koszty związane z realizacją nakazu odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich, przysługuje ze środków budżetu państwa zryczałtowany zwrot kosztów za każdą sztukę odstrzelonego zwierzęcia dzikiego, zwany dalej „ryczałtem”.

Ryczałt przysługuje: 1) myśliwemu wykonującemu odstrzał sanitarny zwierząt dzikich oraz 2) Polskiemu Związkowi Łowieckiemu – w przypadkach, o których mowa w ust. 1, albo dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego, na którego obszarze wykonano odstrzał sanitarny zwierząt dzikich – i podlega podziałowi między te podmioty.

Powiatowy lekarz weterynarii ustala ryczałt i dokonuje jego wypłaty: 1) Polskiemu Związkowi Łowieckiemu – w przypadkach, o których mowa w ust. 1, albo 2) dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego, na którego obszarze wykonano odstrzał sanitarny zwierząt dzikich.

Polski Związek Łowiecki albo dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego, na którego obszarze wykonano odstrzał sanitarny zwierząt dzikich, przekazuje myśliwym, którzy wykonali ten odstrzał, przysługującą im część ryczałtu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) wysokość ryczałtu, mając na względzie koszty wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich, dojazdu do miejsca przeprowadzenia tego odstrzału, transportu tuszy do miejsca wskazanego przez powiatowego lekarza weterynarii i koszty przechowywania tusz zwierząt dzikich lub koszty unieszkodliwienia zwłok zwierząt dzikich lub ich części; 2) sposób podziału ryczałtu między podmioty, o których mowa w ust. 5, mając na względzie udział tych podmiotów w kosztach wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich, dojazdu do miejsca prowadzenia tego odstrzału, transportu tuszy do miejsca wskazanego przez powiatowego lekarza weterynarii i udział tych podmiotów w kosztach przechowywania tusz zwierząt dzikich lub unieszkodliwienia zwłok zwierząt dzikich lub ich części.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, sposób i termin wypłaty ryczałtu, mając na względzie zapewnienie sprawnej jego wypłaty.

W przypadku gdy nakaz wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich został wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3 albo art. 29, Polski Związek Łowiecki na wniosek powiatowego lekarza weterynarii wyznacza poszczególnym dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich do wykonania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich osoby posiadające uprawnienia do wykonywania polowania.

W przypadku niewykonywania przez dzierżawcę obwodu łowieckiego nakazu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 pkt 12–14 lub art. 28 ust. 4 pkt 12–14 i 25, z przyczyn leżących po stronie tego dzierżawcy, dyrektor regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe lub starosta na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, powiatowego lekarza weterynarii lub Polskiego Związku Łowieckiego wypowiadają umowę dzierżawy obwodu łowieckiego.

Na wniosek organu Inspekcji Weterynaryjnej Polski Związek Łowiecki, dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego przekazują temu organowi informacje niezbędne do zwalczania chorób dotyczące: 1) zwierząt łownych, w tym o liczbie zwierząt łownych występujących na danym obszarze i o szacowanej zmianie stanu liczebnego tych zwierząt w danym okresie, 2) planów łowieckich i ich wykonania – w formie i w terminie określonych w tym wniosku.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może zlecić instytutowi badawczemu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2024 r. poz. 534 oraz z 2025 r. poz. 1017 i 1080) przeprowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w celu umożliwienia pozyskania informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 1, lub zlecić wykonanie działań polegających na pozyskaniu tych informacji.

Minister właściwy do spraw rolnictwa zapewnia instytutowi badawczemu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych środki finansowe z budżetu państwa na przeprowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych i na wykonanie działań, o których mowa w ust. 4.

Osobie uprawnionej do wykonywania polowania, która wykonuje odstrzał sanitarny zwierząt dzikich wprowadzony w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3 albo art. 29, przysługuje zwolnienie od pracy lub z wykonywania zajęć służbowych w dniu, w którym wykonuje ten odstrzał.

Pracownik, żołnierz lub funkcjonariusz będący osobą, o której mowa w ust. 1, uprzedzają odpowiednio pracodawcę lub przełożonego o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności w pracy lub niewykonywania zajęć służbowych z powodu wykonywania odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich i uzgadniają termin tej nieobecności lub tego niewykonywania zajęć służbowych odpowiednio z pracodawcą lub przełożonym.

Dowodem usprawiedliwiającym nieobecność w pracy lub niewykonywanie zajęć służbowych, o których mowa w ust. 2, jest pisemne oświadczenie podmiotu, któremu nakazano wykonanie odstrzału sanitarnego zwierząt dzikich, potwierdzające udział odpowiednio danego pracownika, żołnierza lub funkcjonariusza będących osobą, o której mowa w ust. 1, w odstrzale sanitarnym zwierząt dzikich w danym dniu.

Pracodawca lub przełożony zwalnia od pracy lub z wykonywania zajęć służbowych odpowiednio pracownika, żołnierza lub funkcjonariusza będących osobą, o której mowa w ust. 1, w terminie uzgodnionym z tym pracownikiem, żołnierzem lub funkcjonariuszem, przy czym łączny wymiar zwolnień od pracy lub z wykonywania zajęć służbowych z tego tytułu nie może przekroczyć 6 dni w danym roku kalendarzowym.

Za czas zwolnienia od pracy lub z wykonywania zajęć służbowych, o którym mowa w ust. 4, pracownik, żołnierz lub funkcjonariusz będący osobą, o której mowa w ust. 1, zachowują prawo do wynagrodzenia lub uposażenia ustalonego na zasadach dotyczących ustalania wynagrodzenia lub uposażenia przysługujących za urlop wypoczynkowy.

W przypadku wystąpienia zagrożenia chorobą lub potwierdzenia wystąpienia choroby, na wniosek organu Inspekcji Weterynaryjnej: 1) zarządcy dróg publicznych: a) zamykają przejścia dla zwierząt znajdujące się w pasach drogowych lub b) wykonują przeszkody techniczne, w tym budują ogrodzenia lub zabezpieczenia techniczne, lub c) wykładają maty dezynfekcyjne i po wyłożeniu utrzymują je w stanie zapewniającym skuteczne działanie produktu biobójczego lub używają urządzeń zapewniających skuteczną dezynfekcję; 2) właściwi nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe wykonują na określonym obszarze ogrodzenia ograniczające lub zatrzymujące migrację zwierząt dzikich z terenów leśnych; 3) zarządcy przejść granicznych na tych przejściach granicznych wykonują określone działania lub stosują określony sprzęt, urządzenia i materiały.

Ze środków budżetu państwa przysługuje zwrot kosztów faktycznie poniesionych w związku z realizacją obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, w przypadku gdy poniesione przez niego koszty związane z realizacją obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie zostały pokryte ze środków funduszu leśnego zgodnie z art. 58 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ze względu na wyczerpanie się tych środków.

W przypadku stwierdzenia, że podmiot nie stosuje się do nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 i art. 40, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, nakazuje: 1) usunięcie stwierdzonych uchybień w określonym terminie albo 2) zabicie lub ubój zwierząt określonych gatunków i zakazuje utrzymywania w zakładzie zwierząt tych gatunków.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

W przypadku gdy podmiot nie zastosuje się do nakazu określonego w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, powiatowy lekarz weterynarii wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

Powiatowy lekarz weterynarii może uchylić zakaz utrzymywania w zakładzie zwierząt określonych gatunków przed zniesieniem nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 i art. 40, niewcześniej jednak niż przed upływem roku od dnia wprowadzenia tego zakazu, jeżeli kontrola urzędowa przeprowadzona na wniosek podmiotu wykaże, że w zakładzie jest zapewnione spełnianie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 i art. 40.

Powiatowy lekarz weterynarii uchyla zakaz utrzymywania w zakładzie zwierząt określonych gatunków niezwłocznie po zniesieniu nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29 i art. 40.

Za zwierzęta zabite lub poddane ubojowi z nakazu powiatowego lekarza weterynarii, o którym mowa w ust. 1 i 3, nie przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa.

W przypadku wystąpienia zagrożenia chorobą umieszczoną w wykazie, podejrzenia wystąpienia tej choroby lub potwierdzenia jej wystąpienia w punkcie kontroli granicznej, o którym mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia 2017/625, w którym przeprowadza się kontrolę zwierząt i towarów, zwanym dalej „punktem kontroli granicznej”, zadania właściwego organu wykonuje graniczny lekarz weterynarii. Przepisy art. 25 stosuje się odpowiednio.

W przypadku określonym w ust. 1 graniczny lekarz weterynarii powiadamia powiatowego lekarza weterynarii i Głównego Lekarza Weterynarii o wprowadzeniu środków zwalczania chorób określonych w art. 25 ust. 2.

Główny Lekarz Weterynarii może opracować propozycję wprowadzenia dodatkowych środków zwalczania chorób, o których mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Propozycja wprowadzenia dodatkowych środków zwalczania chorób, o których mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, zawiera co najmniej: 1) wskazanie tych środków, w tym w odniesieniu do zwierząt dzikich; 2) uzasadnienie wprowadzenia tych środków; 3) wskazanie gatunków lub kategorii zwierząt lub zakładów, miejsc lub rodzajów działalności, które mają zostać objęte wprowadzanymi środkami; 4) określenie skutków wprowadzenia tych środków.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe środki zwalczania chorób, o których mowa w art. 71 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, mając na względzie szczególne okoliczności epidemiologiczne oraz warunki gospodarcze i społeczne, o których mowa w art. 71 ust. 1 lit. a oraz d rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia: 1) krajowe środki zwalczania w zakresie nieuregulowanym w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a, które stosuje się w przypadku podejrzenia wystąpienia lub potwierdzenia wystąpienia u zwierząt choroby kategorii B lub choroby kategorii C na obszarach nieobjętych programami likwidacji takiej choroby, lub 2) krajowe środki zwalczania, które stosuje się w przypadku podejrzenia wystąpienia lub potwierdzenia wystąpienia u zwierząt choroby określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1 – mając na względzie przepisy art. 170 i art. 171 rozporządzenia 2016/429 – w odniesieniu do zwierząt lądowych i przepisy art. 226 rozporządzenia 2016/429 – w odniesieniu do zwierząt wodnych, a także przepisy Unii Europejskiej wydane na podstawie rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, określając krajowe środki zwalczania na podstawie ust. 1: 1) wybiera je w odniesieniu do danej choroby odpowiednio z katalogu środków określonych w art. 53–71 rozporządzenia 2016/429 i określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na postawie rozporządzenia 2016/429 lub 2) może wskazać inne środki niż środki wymienione w pkt 1 niezbędne do zapobiegania rozprzestrzenianiu się danej choroby i jej zwalczania.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, określając krajowe środki zwalczania na podstawie ust. 1, wskazuje gatunki lub grupy zwierząt, do których mają być zastosowane te środki.

W zakresie swojej właściwości powiatowy lekarz weterynarii, wojewódzki lekarz weterynarii i Główny Lekarz Weterynarii wykonują zadania właściwego organu dotyczące: 1) sporządzania planu szczepień i ustanawiania obszarów tych szczepień, o których mowa w art. 69 ust. 1 rozporządzenia 2016/429; 2) podejmowania decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2023/361 z dnia 28 listopada 2022 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących stosowania niektórych weterynaryjnych produktów leczniczych do celów zapobiegania niektórym chorobom umieszczonym w wykazie i ich zwalczania (Dz. Urz. UE L 52 z 20.02.2023, str. 1).

Podjęcie decyzji określonej w ust. 1 pkt 2 przez powiatowego lekarza weterynarii lub wojewódzkiego lekarza weterynarii jest uzależnione od wydania zgody przez Głównego Lekarza Weterynarii.

Aby zapewnić efektywne zwalczanie chorób umieszczonych w wykazie lub chorób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1 lub zapobieganie tym chorobom, mogą zostać wprowadzone środki dotyczące stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych w odniesieniu do tych chorób określone w art. 46 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, środki dotyczące stosowania weterynaryjnych produktów leczniczych w odniesieniu do chorób umieszczonych w wykazie lub chorób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 1, mając na względzie zapewnienie efektywnego zapobiegania tym chorobom i ich zwalczanie, a także kryteria określone w art. 46 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 i przepisy Unii Europejskiej wydane na podstawie art. 47 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej prowadzą dokumentację związaną ze zwalczaniem chorób.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób prowadzenia dokumentacji związanej ze zwalczaniem chorób lub wzory dokumentów zawierających informacje o chorobach, mając na względzie ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się chorób.

Organy Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej, Inspekcji Transportu Drogowego, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, Inspekcji Ochrony Środowiska, Policji, Krajowej Administracji Skarbowej, Straży Granicznej, dyrektorzy parków narodowych, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i regionalni dyrektorzy ochrony środowiska, Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Zarząd Główny Polskiego Związku Łowieckiego i jednostki samorządu terytorialnego współpracują przy zwalczaniu chorób, w tym chorób odzwierzęcych, w szczególności przez wzajemne informowanie się o podejrzeniu wystąpienia lub o potwierdzeniu wystąpienia choroby.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób współpracy, o której mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego i zdrowia zwierząt.

Psy powyżej 3. miesiąca życia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dzikie lisy na obszarach określonych w programie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1, i w przepisach wydanych na podstawie ust. 10 pkt 1, podlegają obowiązkowemu ochronnemu szczepieniu przeciwko wściekliźnie.

Posiadacz psa ma obowiązek zaszczepić go przeciwko wściekliźnie w terminie 30 dni od dnia ukończenia przez psa

miesiąca życia, a następnie nie rzadziej niż co 12 miesięcy od dnia przeprowadzenia ostatniego szczepienia. 3. Szczepienie psa przeciwko wściekliźnie przeprowadza lekarz weterynarii świadczący usługi weterynaryjne w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt.

Szczepienie psa przeciwko wściekliźnie przeprowadza się na koszt posiadacza tego psa.

Po przeprowadzeniu szczepienia psa przeciwko wściekliźnie posiadaczowi psa wydaje się zaświadczenie, a jeżeli dla psa został wydany paszport – upoważniony lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 24d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych przy przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym i zwierząt cyrkowych oraz o stosowaniu substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i beta- -agonistycznym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1075 oraz z 2025 r. poz. 1795), który przeprowadził to szczepienie, dokonuje wpisu w tym paszporcie.

Lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 3, prowadzi wykaz posiadaczy psów zaszczepionych przeciwko wściekliźnie, który przechowuje przez 3 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, za który został sporządzony.

Wykaz, o którym mowa w ust. 6, zawiera następujące informacje: 1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres posiadacza zaszczepionego psa; 2) opis zaszczepionego psa, a także numer wszczepionego transpondera albo numer tatuażu, jeżeli ten pies został oznakowany; 3) datę i godzinę wszczepienia transpondera, jeżeli szczepienie psa zostało poprzedzone wszczepieniem transpondera, albo datę i godzinę odczytu transpondera albo tatuażu, jeżeli zaszczepiony pies został oznakowany; 4) datę i godzinę zaszczepienia psa, nazwę, numer serii i datę ważności szczepionki.

Lekarz weterynarii, o którym mowa w ust. 3, przekazuje do: 1) 3. dnia każdego miesiąca za poprzedni miesiąc – informacje o liczbie psów zaszczepionych przeciwko wściekliźnie albo o nieprzeprowadzeniu tych szczepień w danym miesiącu, 2) 15. dnia każdego miesiąca za poprzedni miesiąc – informacje, o których mowa w ust. 7 – powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na lokalizację zakładu leczniczego dla zwierząt.

Szczepienie dzikich lisów przeciwko wściekliźnie przeprowadza wojewódzki lekarz weterynarii.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia: 1) warunki i sposób przeprowadzania ochronnych szczepień dzikich lisów przeciwko wściekliźnie, w tym obszary, na których przeprowadza się te szczepienia, rodzaj szczepionki i sposób jej podania, mając na względzie zmniejszenie ryzyka występowania tej choroby; 2) wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz wzór i sposób prowadzenia wykazu, o którym mowa w ust. 6, mając na względzie ujednolicenie danych zawartych w tym zaświadczeniu i sposobu prowadzenia tego wykazu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części obowiązek ochronnego szczepienia przeciwko wściekliźnie zwierząt innych niż psy i dzikie lisy, mając na względzie zmniejszenie ryzyka występowania tej choroby.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 11, minister właściwy do spraw rolnictwa określi w nim wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz wzór i sposób prowadzenia wykazu, o którym mowa w ust. 6, w odniesieniu do zwierząt, w stosunku do których został wprowadzony obowiązek ochronnego szczepienia przeciwko wściekliźnie, mając na względzie ujednolicenie danych zawartych w tym zaświadczeniu i sposobu prowadzenia tego wykazu.

W przypadku wprowadzenia obowiązku ochronnego szczepienia przeciwko wściekliźnie zwierząt innych niż psy i dzikie lisy zgodnie z ust. 11, przepisy ust. 3–8 stosuje się odpowiednio.

Za bydło, świnie, owce, kozy, konie, kury, kaczki, gęsi, indyki, perlice, przepiórki, kuropatwy, bażanty, strusie (Struthio camelus), jeleniowate utrzymywane w warunkach fermowych (jeleń szlachetny – Cervus elaphus, jeleń sika – Cervus nippon i daniel – Dama dama), rodziny pszczele (pszczoła miodna – Apis mellifera) i ryby słodkowodne zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej oraz za takie zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób określonych w załączniku nr 1 do ustawy albo padłe po dokonaniu przez posiadacza powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lub w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, jeżeli organ Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził, że te zwierzęta padły z powodu zachorowania na chorobę, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia.

Wartość rynkową zwierzęcia określa się na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii i przez 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego powiatowego lekarza weterynarii spośród rzeczoznawców powołanych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, choroby, przy zwalczaniu których przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, inne niż wymienione w załączniku nr 1 do ustawy, w odniesieniu do poszczególnych gatunków zwierząt wymienionych w ust. 1 lub ich kategorii, mając na względzie zapewnienie sprawnego zwalczania tych chorób.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) powołuje rzeczoznawców spośród osób, które mają miejsce zamieszkania w powiecie, na którego obszarze jest położona gmina objęta właściwością miejscową tego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), oraz: 1) posiadają wykształcenie wyższe uzyskane po ukończeniu studiów w zakresie rolnictwa lub wykształcenie średnie lub średnie branżowe i mają kwalifikacje do pracy w zawodach rolniczych lub 2) ukończyły studia podyplomowe w zakresie związanym z rolnictwem, lub 3) posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe i mają co najmniej 3-letni staż pracy w gospodarstwie rolnym, lub 4) posiadają co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe i mają kwalifikacje do pracy w zawodach rolniczych oraz co najmniej 3-letni staż pracy w gospodarstwie rolnym, lub

5) posiadają co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe lub zasadnicze branżowe i mają co najmniej 5-letni staż pracy w gospodarstwie rolnym, lub 6) uzyskały stopień naukowy w zakresie nauk rolniczych – i złożyły wniosek o powołanie na rzeczoznawcę.

W przypadku szacowania w gospodarstwach rolnych, w których jest prowadzona produkcja ekologiczna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1235), rzeczoznawca jest obowiązany posiadać wiedzę praktyczną w zakresie prowadzenia gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona taka produkcja, lub być wpisany do rejestru inspektorów rolnictwa ekologicznego, o którym mowa w art. 14 ust. 1 tej ustawy, w jednym albo dwóch rodzajach specjalizacji określonych w tym przepisie.

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, mogą wystąpić również: 1) sołtys lub 2) izba rolnicza, lub 3) związek zawodowy rolników, lub 4) organizacja społeczno-zawodowa rolników, lub 5) izba gospodarcza o zasięgu krajowym utworzona przez grupy producentów rolnych i ich związki oraz przedsiębiorców prowadzących działalność przetwórczą lub handlową w zakresie produktów lub grupy produktów, o których mowa w przepisach o grupach producentów rolnych i ich związkach, lub 6) grupa producentów rolnych i ich związek, o których mowa w ustawie z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1145).

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje o kandydacie na rzeczoznawcę: 1) imię i nazwisko; 2) miejsce zamieszkania i adres; 3) adres do doręczeń; 4) numer telefonu, adres poczty elektronicznej lub adres do doręczeń elektronicznych – jeżeli ten kandydat je posiada; 5) informacje o wykształceniu.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 1) kopie dokumentów potwierdzających wykształcenie kandydata na rzeczoznawcę; 2) oświadczenie kandydata na rzeczoznawcę o jego stażu pracy w gospodarstwie rolnym – jeżeli jest wymagany; 3) oświadczenie kandydata na rzeczoznawcę o jego doświadczeniu w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona produkcja ekologiczna w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 czerwca 2022 r. o rolnictwie ekologicznym i produkcji ekologicznej – jeżeli jest wymagane.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) powiadamia na piśmie powiatowego lekarza weterynarii o powołaniu rzeczoznawcy i przekazuje jego imię i nazwisko, adres do doręczeń, a także numer telefonu, adres poczty elektronicznej lub adres do doręczeń elektronicznych, jeżeli zostały zawarte we wniosku, o którym mowa w ust. 1.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odwołuje rzeczoznawcę: 1) na wniosek powiatowego lekarza weterynarii, jeżeli rzeczoznawca: a) nie ma miejsca zamieszkania w powiecie, na którego obszarze jest położona gmina objęta właściwością miejscową tego wójta (burmistrza, prezydenta miasta), b) przeprowadza szacowanie niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 48; 2) na wniosek rzeczoznawcy.

Do powiadamiania o odwołaniu rzeczoznawcy przepis ust. 6 stosuje się odpowiednio.

Rzeczoznawcy przysługuje wynagrodzenie za godzinę szacowania w wysokości 1/120 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za rok poprzedni ogłaszanego w drodze obwieszczenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Wynagrodzenie określone w ust. 9 powiatowy lekarz weterynarii wypłaca ze środków budżetu państwa.

W przypadku zwierzęcia, które może zostać poddane ubojowi, odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 ust. 1, pomniejsza się o kwotę uzyskaną ze sprzedaży tego zwierzęcia.

Odszkodowanie ze środków budżetu państwa przysługuje również za zniszczone z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób produkty pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny, pasze i sprzęt, które nie mogą zostać poddane odkażaniu.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, odszkodowanie określone w tym przepisie przysługuje w wysokości wartości rynkowej zniszczonych produktów pochodzenia zwierzęcego, materiału biologicznego, pasz i sprzętu określonej na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii i przez 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego powiatowego lekarza weterynarii spośród rzeczoznawców powołanych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

Z szacowania powiatowy lekarz weterynarii sporządza protokół szacowania, który zawiera: 1) imiona i nazwiska osób przeprowadzających szacowanie; 2) miejsce i datę oraz czas rozpoczęcia i zakończenia szacowania; 3) opis zwierzęcia, produktów lub sprzętu podlegających szacowaniu; 4) wyszczególnienie kwot szacowania ustalonych przez poszczególnych rzeczoznawców i powiatowego lekarza weterynarii; 5) podpisy osób biorących udział w szacowaniu.

Odszkodowania określone w ust. 2 i art. 45 ust. 1 nie przysługują za wszystkie zwierzęta objęte nakazem zabicia lub poddania ubojowi i za wszystkie produkty pochodzenia zwierzęcego, materiał biologiczny, pasze i sprzęt objęte nakazem zniszczenia, jeżeli: 1) posiadacz zwierzęcia wprowadził do swojego zakładu lub wyprowadził z niego zwierzę z gatunku podatnego na chorobę – w przypadku gdy ten posiadacz wiedział, że to zwierzę jest chore lub zakażone lub podejrzewał wystąpienie choroby lub zakażenia u tego zwierzęcia; 2) posiadacz zwierzęcia wprowadził do swojego zakładu nieoznakowane zwierzę z gatunku podatnego na chorobę lub zwierzę, co do którego nie może wskazać jego zbywcy – w przypadku gdy ten posiadacz nie zgłosił faktu nabycia tego zwierzęcia zgodnie z przepisami o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; 3) zwierzęta w stadzie były rozmnażane z naruszeniem przepisów o zdrowiu zwierząt obowiązujących w tym zakresie w okresie 12 miesięcy przed potwierdzeniem wystąpienia choroby; 4) posiadacz zwierzęcia w okresie 30 dni przed potwierdzeniem wystąpienia choroby wprowadził do swojego zakładu produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, produkty pochodzenia zwierzęcego lub materiał biologiczny, o których wiedział, że mogły być skażone czynnikiem chorobotwórczym wywołującym tę chorobę; 5) w zakładzie przed upływem 6 miesięcy od dnia zakończenia ostatecznego oczyszczenia i odkażenia wykonanego w związku ze zwalczaniem ogniska choroby zostanie ponownie potwierdzone wystąpienie ogniska tej choroby; 6) zwierzęta stanowią własność podmiotów prowadzących: a) zarobkowy transport zwierząt lub transport wykonywany w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej, b) targi, wystawy, pokazy lub konkursy zwierząt, c) obrót zwierzętami, d) obrót produktami pochodzenia zwierzęcego, materiałem biologicznym lub paszami, e) ubój zwierząt lub produkcję mięsa.

Posiadaczowi zwierzęcia przysługuje odszkodowanie określone w ust. 2 i art. 45 ust. 1 zmniejszone: 1) od 15 % do 30 % – w przypadku gdy ten posiadacz nie wykonywał w odniesieniu do zwierząt z gatunków podatnych na chorobę obowiązków określonych w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt w okresie 6 miesięcy przed potwierdzeniem wystąpienia ogniska choroby, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2;

2) od 15 % do 60 % – w przypadku gdy ten posiadacz: a) nie dokonał powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lub w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub b) nie zastosował się do środków określonych w art. 25 lub do środków określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 29, art. 39 ust. 1 lub art. 40 w celu zapobiegania wystąpieniu lub zwalczania choroby, w okresie 30 dni przed wystąpieniem ogniska choroby.

Odszkodowania określone w ust. 2 i art. 45 ust. 1 powiatowy lekarz weterynarii przyznaje w drodze decyzji.

Osobom, którym nie przysługują odszkodowania określone w ust. 2 i art. 45 ust. 1, a które przyczyniły się do szybkiej likwidacji choroby, wojewódzki lekarz weterynarii na wniosek powiatowego lekarza weterynarii może przyznać nagrodę ze środków budżetu państwa.

Wypłacone odszkodowania określone w ust. 2 i art. 45 ust. 1 nie podlegają zajęciu na pokrycie należności publicznych, jeżeli zostaną wykorzystane na odtworzenie wcześniej posiadanego stanu zwierząt, materiału biologicznego, pasz lub sprzętu.

Podmiotowi, który dokonał nakładów związanych: 1) z zabiciem lub ubojem zwierząt, transportowaniem zwierząt lub zwłok zwierzęcych albo unieszkodliwieniem zwłok zwierzęcych w związku z wykonaniem nakazów, o których mowa w art. 45 ust. 1, 2) ze zniszczeniem produktów pochodzenia zwierzęcego, materiału biologicznego, paszy i sprzętu, które nie mogły zostać poddane odkażaniu, w związku z wykonaniem nakazów, o których mowa w ust. 2, 3) z przeprowadzeniem czynności, o których mowa w części B załącznika IV do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2020/687 z dnia 17 grudnia 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zapobiegania niektórym chorobom umieszczonym w wykazie oraz ich zwalczania, w związku z wykonaniem nakazów organów Inspekcji Weterynaryjnej wydanych przy zwalczaniu chorób – przysługuje ze środków budżetu państwa zwrot poniesionych nakładów.

Do postępowania prowadzonego w celu egzekucji nakazu zabicia lub poddania ubojowi zwierząt, zniszczenia albo unieszkodliwienia zwłok zwierzęcych i zniszczenia produktów pochodzenia zwierzęcego, materiału biologicznego, pasz i sprzętu, które nie mogły zostać poddane odkażaniu, oraz do przeprowadzenia oczyszczania i odkażania, w przypadku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, o którym mowa w art. 1a pkt 12 lit. b tiret drugie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132, 620 i 1302), nie stosuje się przepisów art. 129 i art. 132–135 tej ustawy. Koszty postępowania egzekucyjnego są pokrywane ze środków budżetu państwa.

Posiadaczowi zwierzęcia, który dokonał powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lub w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, przysługuje ze środków budżetu państwa zapomoga za zwierzę, które padło zanim organ Inspekcji Weterynaryjnej otrzymał to powiadomienie, jeżeli ten organ stwierdził, że zwierzę padło z powodu zachorowania na chorobę, przy zwalczaniu której przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 ust. 1.

Wysokość zapomogi, o której mowa w ust. 1, stanowi 2/3 wartości rynkowej zwierzęcia określonej zgodnie z art. 45 ust.

3. Do ustalania zapomogi, o której mowa w ust. 1, w tym do szacowania zwierząt, przepisy art. 47 i przepisy wydane na podstawie art. 48 stosuje się odpowiednio.

Obowiązkowi monitorowania podlegają choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze, których wykaz jest określony w załączniku nr 2 do ustawy.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze podlegające obowiązkowi monitorowania inne niż określone w załączniku nr 2 do ustawy, mając na względzie tendencje epidemiologiczne i epidemiczne wśród zwierząt i ludzi, obecność odzwierzęcych czynników chorobotwórczych w paszach lub w produktach pochodzenia zwierzęcego.

Monitorowanie obejmuje zbieranie, przechowywanie, analizowanie i rozpowszechnianie danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z tymi odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe.

W ramach realizacji obowiązku monitorowania: 1) Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny zapewniają: a) zbieranie, przechowywanie, analizowanie i niezwłoczne udostępnianie wyników tego monitorowania do publicznej wiadomości na stronie internetowej administrowanej odpowiednio przez Główny Inspektorat Weterynarii i Główny Inspektorat Sanitarny, b) objęcie tym monitorowaniem wszystkich etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, c) stałą współpracę polegającą na wymianie informacji i szczegółowych danych dotyczących występowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z tymi odzwierzęcymi czynnikami chorobotwórczymi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe; 2) Główny Inspektor Sanitarny prowadzi badania epidemiologiczne ognisk chorób odzwierzęcych przenoszonych przez żywność; 3) Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z Komisją Europejską.

Za ognisko, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, uważa się wystąpienie: 1) w określonych warunkach co najmniej 2 przypadków zachorowań ludzi na chorobę odzwierzęcą przenoszoną przez żywność lub zakażeń ludzi czynnikiem chorobotwórczym wywołującym tę chorobę lub 2) sytuacji, w której obserwowana liczba przypadków zachorowań na chorobę odzwierzęcą przenoszoną przez żywość przekracza spodziewaną liczbę zachorowań i te zachorowania są powiązane z jednym źródłem pokarmu lub istnieje prawdopodobieństwo takiego powiązania.

Minister właściwy do spraw rolnictwa informuje Komisję Europejską o organie właściwym do współpracy z Komisją Europejską w zakresie obowiązku monitorowania.

Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym może opracować projekt programu monitorowania lub projekt skoordynowanego programu monitorowania, z których każdy obejmuje co najmniej jedną chorobę odzwierzęcą lub co najmniej jeden odzwierzęcy czynnik chorobotwórczy podlegające obowiązkowi monitorowania.

Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia: 1) w przypadku programu monitorowania co najmniej: a) określenie populacji (gatunków) zwierząt lub etapów produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, b) charakter i rodzaj danych, które mają być zebrane w ramach programu monitorowania, c) definicje przypadków, d) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i zasady ich pobierania i przekazywania do tych badań, e) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych, f) zakres, sposób i terminy przekazywania informacji między organami Inspekcji Weterynaryjnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej; 2) w przypadku skoordynowanego programu monitorowania co najmniej: a) cel programu, b) okres realizacji programu,

c) obszar geograficzny lub region objęte programem, d) choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte monitorowaniem, e) rodzaje próbek pobieranych do badań laboratoryjnych i wymagania, jakie powinny spełniać te próbki, f) minimalną liczbę próbek pobieranych do badań laboratoryjnych, g) metody przeprowadzania badań laboratoryjnych, h) organy właściwe do realizacji programu i zadania tych organów, i) źródła finansowania realizacji programu, j) szacunkowe koszty realizacji programu i sposób ich finansowania, k) sposób i termin przedstawienia sprawozdania z realizacji programu.

Główny Lekarz Weterynarii i Główny Inspektor Sanitarny po ustanowieniu przez Komisję Europejską programu monitorowania lub skoordynowanego programu monitorowania zapewniają ich realizację.

Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o wynikach realizacji programu, o którym mowa w ust. 3.

Inspekcja Weterynaryjna i Państwowa Inspekcja Sanitarna prowadzą monitorowanie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i bakterii komensalnych w zakresie, w jakim stanowią zagrożenie dla zdrowia publicznego.

Posiadacze zwierząt gospodarskich i podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności nieodpłatnie udostępniają zwierzęta i produkty do prowadzenia przez organy Inspekcji Weterynaryjnej i Państwowej Inspekcji Sanitarnej monitorowania, o którym mowa w ust. 1. Do monitorowania przepisy art. 19 ust. 1–1c, 3 i 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej stosuje się odpowiednio.

Główny Lekarz Weterynarii jest właściwym organem w zakresie przygotowywania i przekazywania Komisji Europejskiej i Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności informacji i dokumentów dotyczących monitorowania, o którym mowa w ust. 1, w tym informacji i dokumentów wymaganych do współfinansowania prowadzenia tego monitorowania ze środków pochodzących z Unii Europejskiej.

Główny Lekarz Weterynarii w porozumieniu z Głównym Inspektorem Sanitarnym wydaje instrukcję monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe obejmującą następujące dane: 1) gatunki zwierząt i produkty objęte monitorowaniem; 2) rodzaje bakterii lub szczepy bakterii objęte monitorowaniem; 3) strategię pobierania próbek do badań laboratoryjnych stosowaną w ramach monitorowania; 4) środki przeciwdrobnoustrojowe objęte monitorowaniem; 5) metodologię laboratoryjną stosowaną do: a) wykrywania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, b) identyfikacji izolatów drobnoustrojów; 6) metody stosowane do zbierania danych.

Minister właściwy do spraw rolnictwa opracowuje krajowy plan działania na rzecz ograniczenia ryzyka dla zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego związanego ze stosowaniem środków przeciwdrobnoustrojowych w medycynie weterynaryjnej, uwzględniając co najmniej uwarunkowania krajowe w zakresie produkcji zwierzęcej i stosowania środków przeciwdrobnoustrojowych oraz mając na względzie wpływ ujętych w tym planie działań na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko.

Krajowy plan działania, o którym mowa w ust. 5, określa co najmniej: 1) cel, jaki ma zostać osiągnięty w zakresie ograniczenia ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt i dla środowiska związanego ze stosowaniem środków przeciwdrobnoustrojowych; 2) działania, jakie powinny zostać podjęte, aby cel, o którym mowa w pkt 1, został osiągnięty; 3) podmioty odpowiedzialne za realizację działań, o których mowa w pkt 2, i monitorowanie osiągnięcia celu, o którym mowa w pkt 1, oraz sposób prowadzenia tego monitorowania.

Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, krajowy plan działania, o którym mowa w ust. 5, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Minister właściwy do spraw rolnictwa dokonuje: 1) przeglądu krajowego planu działania, o którym mowa w ust. 5, nie rzadziej niż co 5 lat; 2) zmiany krajowego planu działania, o którym mowa w ust. 5 – w przypadku niezrealizowania działań, o których mowa w ust. 6 pkt 2, lub zagrożenia niezrealizowania celu, o którym mowa w ust. 6 pkt 1.

Do zmian krajowego planu działania, o którym mowa w ust. 5, stosuje się przepisy ust. 5–7.

Podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji: 1) produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz przekazują próbki do badań laboratoryjnych w kierunku chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania i przechowują wyniki tych badań przez 2 lata; 2) produktów pochodzenia zwierzęcego przechowują produkty pochodzenia zwierzęcego lub próbki tych produktów pochodzenia zwierzęcego, które mogły wywołać lub które podejrzewa się, że wywołały choroby odzwierzęce przenoszone przez żywność, w celu ich udostępnienia do badań laboratoryjnych.

Laboratoria przeprowadzające badania w kierunku chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania przechowują izolaty odzwierzęcych czynników chorobotwórczych i przekazują je właściwym krajowym laboratoriom referencyjnym.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje próbek i częstotliwość ich przekazywania do badań laboratoryjnych, o których mowa w ust. 1, 2) czas przechowywania produktów lub próbek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3) terminy przekazywania izolatów odzwierzęcych czynników chorobotwórczych krajowym laboratoriom referencyjnym, o których mowa w ust. 2 – mając na względzie zapewnienie reprezentatywności wyników przeprowadzanych badań laboratoryjnych i prawidłowego monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych.

W sprawach rejestracji grupy zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429, i w sprawach zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury, o których mowa w art. 177 rozporządzenia 2016/429, oraz w sprawach zatwierdzenia kompartmentu, o którym mowa w art. 37 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. d rozporządzenia 2016/429, jest właściwy: 1) powiatowy lekarz weterynarii dla tej grupy zakładów akwakultury albo tego kompartmentu zlokalizowanych na obszarze jego właściwości; 2) wojewódzki lekarz weterynarii dla tej grupy zakładów akwakultury albo tego kompartmentu zlokalizowanych na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii, a w przypadku gdy ta grupa zakładów akwakultury albo ten kompartment są zlokalizowane na obszarze przekraczającym obszar województwa – wojewódzki lekarz weterynarii, na którego obszarze właściwości jest zlokalizowana większa część tej grupy zakładów akwakultury albo tego kompartmentu.

Wojewódzki lekarz weterynarii jest właściwym organem do przeprowadzania kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wojewódzki lekarz weterynarii upoważnia wojewódzkiego lekarza weterynarii, na którego obszarze właściwości jest położona większa część grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu określonych w ust. 1, do przeprowadzania kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych, o których mowa w ust. 2.

Powiatowy lekarz weterynarii i wojewódzki lekarz weterynarii wzajemnie niezwłocznie powiadamiają się i informują Głównego Lekarza Weterynarii o zatwierdzeniu kompartmentu określonego w ust. 1 i o wszystkich okolicznościach mających wpływ na utrzymanie tego zatwierdzenia w formie dokumentu elektronicznego lub za pomocą systemu teleinformatycznego.

Zgłoszenie w celu rejestracji: 1) zakładów, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia 2016/429, i zakładów, o których mowa w art. 94 ust. 1 lit. a–d rozporządzenia 2016/429, które są zwolnione z obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zatwierdzenie na podstawie art. 94 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 84 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/1345 z dnia 1 sierpnia 2022 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do rejestracji i zatwierdzania zakładów, w których utrzymywane są zwierzęta lądowe, a także pobierania, produkcji, przetwarzania lub przechowywania materiału biologicznego (Dz. Urz. UE L 202 z 02.08.2022, str. 27), 2) przewoźników, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 87 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429 i art. 3 ust. 1–3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2035 z dnia 28 czerwca 2019 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do przepisów dotyczących zakładów utrzymujących zwierzęta lądowe i wylęgarni oraz identyfikowalności niektórych utrzymywanych zwierząt lądowych i jaj wylęgowych (Dz. Urz. UE L 314 z 05.12.2019, str. 115, z późn. zm.17) ), zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/2035”, 3) podmiotów zajmujących się gromadzeniem zwierząt niezależnie od zakładu, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 90 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, 4) zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia 2016/429, zakładów akwakultury, o których mowa w art. 176 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, które są zwolnione z obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zatwierdzenie, o którym mowa w art. 176 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 70 ust. 1 pkt 2, i zakładów akwakultury określonych w art. 176 ust. 4 lit. a rozporządzenia 2016/429 oprócz informacji, o których mowa w art. 172 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429, 5) zakładów i podmiotów innych niż zakłady i podmioty wymienione w art. 55 pkt 1 lit. a tiret pierwsze–ósme i w lit. b, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają rejestracji na zasadach określonych w art. 84 rozporządzenia 2016/429, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 1 pkt 3 oprócz informacji, o których mowa w art. 84 ust. 1 lit. b i art. 172 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429 – zawiera numer PESEL podmiotu, a w przypadku podmiotu nieposiadającego numeru PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, numer identyfikacji podatkowej (NIP) – jeżeli taki numer został nadany i miejsce zamieszkania podmiotu, adres zakładu, numer telefonu, adres do doręczeń, adres strony internetowej, adres poczty elektronicznej lub adres do doręczeń elektronicznych podmiotu – jeżeli je posiada.

Obowiązek, o którym mowa w art. 84 ust. 2, art. 87 ust. 2 i art. 90 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, obejmuje również dodatkowe informacje określone w ust. 1.

Zgłoszenie w celu rejestracji zakładów i podmiotów, o której mowa w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009, i wniosek o zatwierdzenie, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, oprócz informacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1069/2009, zawiera: 1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu; 2) miejsce prowadzenia działalności – jeżeli jest inne niż adres podmiotu wskazany w pkt 1; 3) numer PESEL podmiotu, a w przypadku podmiotu nieposiadającego numeru PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość albo NIP – jeżeli taki numer został nadany; 4) numer telefonu, adres do doręczeń, adres strony internetowej, adres poczty elektronicznej lub adres do doręczeń elektronicznych podmiotu – jeżeli je posiada; 5) określenie charakteru czynności wykonywanych z wykorzystaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych jako materiału wyjściowego; 6) wskazanie kategorii i rodzaju stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i wskazanie działalności innej niż wykonywanie czynności, o których mowa w pkt 5 – jeżeli taka działalność jest prowadzona; 17) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 191 z 16.06.2020, str. 3, Dz. Urz. UE L 267 z 14.08.2020, str. 6, Dz. Urz. UE L 366 z 04.11.2020, str. 1, Dz. Urz. UE L 438 z 08.12.2021, str. 38 oraz Dz. Urz. UE L 79 z 17.03.2023, str. 46.

7) numer podmiotu w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo numer identyfikacyjny w ewidencji gospodarstw rolnych, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2025 r. poz. 865 i 1700) – jeżeli taki numer został nadany.

Obowiązek, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, obejmuje również dodatkowe informacje określone w ust. 1.

Powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wydaje decyzje w sprawach: 1) rejestracji grupy zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429; 2) zatwierdzenia zakładów, grupy zakładów akwakultury, statusu albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b–d; 3) zatwierdzenia zakładów, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009; 4) warunkowego zatwierdzenia zakładów, grupy zakładów akwakultury, statusu albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b–d; 5) warunkowego zatwierdzenia zakładów, o którym mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009; 6) przedłużenia warunkowego zatwierdzenia zakładów, grupy zakładów akwakultury, statusu albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b–d; 7) zawieszenia zatwierdzenia zakładów, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009; 8) zawieszenia zatwierdzenia zakładów, grupy zakładów akwakultury, statusu albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b–d; 9) cofnięcia zatwierdzenia zakładów, grupy zakładów akwakultury, statusu albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b–d; 10) cofnięcia zatwierdzenia zakładów, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1069/2009; 11) nałożenia specjalnych obowiązków na zakłady, o których mowa w art. 46 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1069/2009; 12) wydania zakazu, o którym mowa w art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009; 13) nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego: a) zakładowi, przewoźnikowi, podmiotowi, zakładowi akwakultury lub grupie zakładów akwakultury wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. a, b) zakładowi lub podmiotowi podlegającym rejestracji, o której mowa w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009.

Wniosek o: 1) rejestrację grupy zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 172 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429, 2) zatwierdzenie: a) zakładów, o których mowa w art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 96 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 i w art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/1345 z dnia 1 sierpnia 2022 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do rejestracji i zatwierdzania zakładów, w których utrzymywane są zwierzęta lądowe, a także pobierania, produkcji, przetwarzania lub przechowywania materiału biologicznego, a w przypadku zakładów określonych w art. 94 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429 – również informacji, o których mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/999 z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego przepisy dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zatwierdzania zakładów zajmujących się materiałem biologicznym i identyfikowalności materiału biologicznego bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych (Dz. Urz. UE L 221 z 10.07.2020, str. 99), b) zakładów akwakultury, o których mowa w art. 176 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, grup zakładów akwakultury, o których mowa w art. 177 rozporządzenia 2016/429, zakładów zajmujących się żywnością pochodzącą od lub ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób, o których mowa w art. 179 rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 180 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, c) statusu zakładu odizolowanego, o którym mowa w art. 95 i art. 178 rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji, o których mowa w art. 96 ust. 1 i art. 180 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 – zawiera numer PESEL podmiotu, a w przypadku podmiotu nieposiadającego numeru PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, NIP – jeżeli taki numer został nadany i miejsce zamieszkania podmiotu, numer telefonu, adres do doręczeń, adres strony internetowej, adres poczty elektronicznej lub adres do doręczeń elektronicznych podmiotu – jeżeli je posiada, a w przypadku zakładów zajmujących się żywnością pochodzącą od lub ze zwierząt wodnych objętych zwalczaniem chorób, o których mowa w art. 179 rozporządzenia 2016/429 – ponadto informację o typie systemu oczyszczania ścieków.

Wniosek o zatwierdzanie kompartmentu, o którym mowa w art. 37 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. d rozporządzenia 2016/429, oprócz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 5 rozporządzenia 2016/429 zawiera: 1) miejsce zamieszkania i adres zarządzającego kompartmentem w rozumieniu art. 2 pkt 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2024/2623 z dnia 30 lipca 2024 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zasad zatwierdzania i uznawania statusu obszaru wolnego od choroby dla kompartmentów, w których są utrzymywane zwierzęta lądowe, zwanego dalej „zarządzającym kompartmentem”; 2) numer PESEL zarządzającego kompartmentem, a w przypadku zarządzającego kompartmentem nieposiadającego numeru PESEL – numer paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość albo NIP – jeżeli taki numer został nadany, albo numer identyfikacji podatkowej nadany w państwie pochodzenia zarządzającego kompartmentem – w przypadku gdy zarządzający kompartmentem nie posiada obywatelstwa polskiego; 3) weterynaryjne numery identyfikacyjne zakładów, które wchodzą w skład kompartmentu.

W przypadku gdy zakład lub podmiot zarejestrowany nie zastosował się do środków, o których mowa w art. 138 ust. 2 lit. d oraz h–k rozporządzenia 2017/625, powiatowy lekarz weterynarii wydaje, w drodze decyzji, zakaz prowadzenia określonego rodzaju działalności i skreśla zakład lub podmiot z rejestru zakładów i podmiotów zarejestrowanych.

W przypadku gdy zakład zatwierdzony nie zastosował się do środków, o których mowa w art. 138 ust. 2 lit. d oraz h–k rozporządzenia 2017/625, powiatowy lekarz weterynarii wydaje, w drodze decyzji, zakaz prowadzenia określonego rodzaju działalności.

W przypadku wydania decyzji, o których mowa w: 1) ust. 1 pkt 9 i ust. 5 – powiatowy lekarz weterynarii skreśla odpowiednio zakład lub grupę zakładów akwakultury wymienione w art. 55 pkt 1 lit. b z rejestru zakładów zatwierdzonych; 2) ust. 1 pkt 10 i 12 – powiatowy lekarz weterynarii skreśla zakłady i podmioty, które zostały zarejestrowane lub zatwierdzone zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009, z rejestru zakładów i podmiotów zarejestrowanych i zatwierdzonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009.

Obowiązek, o którym mowa w art. 96 ust. 2, art. 172 ust. 2 i art. 180 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, obejmuje również dodatkowe informacje określone w ust. 2.

Wojewódzki lekarz weterynarii: 1) prowadzi i aktualizuje rejestr, o którym mowa w art. 185 ust. 1: a) lit. a rozporządzenia 2016/429 – w odniesieniu do grup zakładów akwakultury zlokalizowanych na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii, zwany dalej „rejestrem zarejestrowanych grup zakładów akwakultury”, b) lit. b rozporządzenia 2016/429 – w odniesieniu do grup zakładów akwakultury zlokalizowanych na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii, zwany dalej „rejestrem zatwierdzonych grup zakładów akwakultury”; 2) niezwłocznie dokonuje wpisu grupy zakładów akwakultury do rejestru zarejestrowanych grup zakładów akwakultury i nadaje tej grupie weterynaryjny numer identyfikacyjny; 3) niezwłocznie po dokonaniu zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury dokonuje wpisu tej grupy zakładów do rejestru zatwierdzonych grup zakładów akwakultury i nadaje tej grupie zakładów weterynaryjny numer identyfikacyjny.

Wojewódzki lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wydaje decyzje w sprawach: 1) rejestracji grupy zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429; 2) zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b oraz d; 3) warunkowego zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b oraz d; 4) przedłużenia warunkowego zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b oraz d; 5) zawieszenia zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b oraz d; 6) cofnięcia zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury albo kompartmentu wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b oraz d.

W przypadku gdy grupa zakładów akwakultury, o której mowa w art. 172 ust. 4 rozporządzenia 2016/429, nie spełnia warunków, o których mowa w tym przepisie, lub gdy została wydana decyzja o cofnięciu zatwierdzenia grupy zakładów akwakultury, o której mowa w ust. 2 pkt 6, wojewódzki lekarz weterynarii skreśla tę grupę zakładów akwakultury odpowiednio z rejestru zarejestrowanych grup zakładów akwakultury lub z rejestru zatwierdzonych grup zakładów akwakultury.

Do zakresu informacji zawartych w rejestrze: 1) zarejestrowanych grup zakładów akwakultury, 2) zatwierdzonych grup zakładów akwakultury – przepisy art. 61 i art. 62 stosuje się odpowiednio.

Decyzje o: 1) rejestracji grupy zakładów akwakultury, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429, 2) zatwierdzeniu zakładów wymienionych w art. 55 pkt 1 lit. b tiret pierwsze, drugie i czwarte, 3) zatwierdzeniu grupy zakładów akwakultury, o których mowa w art. 177 rozporządzenia 2016/429, 4) zatwierdzeniu zakładów, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, 5) warunkowym zatwierdzeniu grupy zakładów akwakultury, o których mowa w art. 177 rozporządzenia 2016/429, 6) warunkowym zatwierdzeniu zakładów, o którym mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 – zawierają weterynaryjny numer identyfikacyjny.

Decyzje o zawieszeniu i cofnięciu zatwierdzenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 7–10 i art. 65 ust. 2 pkt 5 i 6, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Powiatowy lekarz weterynarii i wojewódzki lekarz weterynarii wzajemnie niezwłocznie udostępniają sobie prowadzone przez te organy rejestry, w tym niezwłocznie przekazują informacje o wydanych decyzjach, a także o wszelkich zmianach w odniesieniu do prowadzonej działalności i informacji zawartych w tych rejestrach, w formie dokumentu elektronicznego lub za pomocą systemu teleinformatycznego.

Powiatowy lekarz weterynarii i wojewódzki lekarz weterynarii niezwłocznie przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii prowadzone przez te organy rejestry, w tym niezwłocznie przekazują informacje o wydanych decyzjach, a także o wszelkich zmianach w odniesieniu do prowadzonej działalności i informacji zawartych w tych rejestrach, w formie dokumentu elektronicznego lub za pomocą systemu teleinformatycznego.

Główny Lekarz Weterynarii prowadzi zbiorczy rejestr, który obejmuje informacje zawarte w rejestrze: 1) zakładów i podmiotów zarejestrowanych, 2) zakładów zatwierdzonych, 3) zarejestrowanych grup zakładów akwakultury, 4) zatwierdzonych grup zakładów akwakultury, 5) zakładów i podmiotów zarejestrowanych i zatwierdzonych zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009 – i aktualizuje ten rejestr.

Główny Lekarz Weterynarii udostępnia na stronie administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii informacje zawarte w rejestrach wymienionych w ust. 1 pkt 2, 4 i 5 obejmujące: 1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu lub zakładu; 2) numer telefonu, adres strony internetowej i adres poczty elektronicznej podmiotu; 3) weterynaryjny numer identyfikacyjny; 4) datę zatwierdzenia, w tym datę warunkowego zatwierdzenia i okres, na jaki to zatwierdzenie zostało wydane, oraz datę każdego zawieszenia lub cofnięcia zatwierdzenia; 5) rodzaj zakładu; 6) wskazanie kategorii i rodzaju stosowanych produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i wskazanie działalności innej niż wykonywanie czynności, o których mowa w art. 63 pkt 6 – jeżeli taka działalność jest prowadzona – w przypadku rejestru wymienionego w ust. 1 pkt 5; 7) status zdrowotny zakładu – w przypadku rejestrów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 4; 8) informacje o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 138 ust. 2 lit. d–k rozporządzenia 2017/625; 9) informację o zaprzestaniu działalności.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, o których mowa w ust. 2, mając na względzie zapewnienie sprawnego nadzoru nad podmiotami i zakładami wpisanymi do rejestrów wymienionych w ust. 1.

Powiadomień, o których mowa w art. 84 ust. 2, art. 87 ust. 2, art. 90 ust. 2 i art. 96 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, oraz dostarczenia informacji, o których mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, dokonuje się niezwłocznie, jednak niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia zaistnienia danego zdarzenia.

Obowiązek dostarczania informacji, o których mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, w terminie określonym w ust. 1 dotyczy również zakładów, które podlegają zatwierdzeniu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009.

Powiadomień, o których mowa w art. 172 ust. 2 i art. 180 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, dokonuje się niepóźniej niż na 7 dni przed planowanym dniem wprowadzenia zmiany.

Informacje o położeniu zakładu, w którym są utrzymywane pszczoły, oraz o liczbie pni pszczelich w tym zakładzie podmiot prowadzący ten zakład przekazuje powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na lokalizację tego zakładu w terminach do dnia 31 marca oraz do dnia 30 września każdego roku kalendarzowego.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia: 1) określić: a) niektóre kategorie zakładów, które są zwolnione z obowiązku rejestracji, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia 2016/429, b) niektóre kategorie przewoźników, które są zwolnione z obowiązku rejestracji, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. b rozporządzenia 2016/429,

c) niektóre kategorie podmiotów zajmujących się gromadzeniem zwierząt, które są zwolnione z obowiązku rejestracji, o której mowa w art. 93 akapit pierwszy lit. c rozporządzenia 2016/429, d) niektóre zakłady akwakultury, które są zwolnione z obowiązku rejestracji, o której mowa w art. 173 akapit pierwszy lit. a rozporządzenia 2016/429, 2) zwolnić z obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zatwierdzenie, o którym mowa w art. 176 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, 3) określić zakłady lub podmioty inne niż zakłady lub podmioty wymienione w art. 55 pkt 1 lit. a tiret pierwsze–ósme i lit. b, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają rejestracji na zasadach określonych w art. 84 rozporządzenia 2016/429 – mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego i ryzyko dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, jakie stwarza prowadzenie danej działalności.

W przypadku określenia przez ministra właściwego do spraw rolnictwa w przepisach wydanych na podstawie ust. 1 pkt 3 zakładów lub podmiotów innych niż zakłady lub podmioty wymienione w art. 55 pkt 1 lit. a tiret pierwsze–ósme i lit. b, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będą podlegały rejestracji na zasadach określonych w art. 84 rozporządzenia 2016/429, do tych zakładów lub podmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 10, art. 11, art. 25, art. 93 akapit drugi i art. 102–106 rozporządzenia 2016/429 oraz art. 7 i art. 57 ust. 2.

Do zakładów lub podmiotów innych niż zakłady lub podmioty wymienione w art. 55 pkt 1 lit. a tiret pierwsze–ósme i lit. b, które na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będą podlegały rejestracji na zasadach określonych w art. 84 rozporządzenia 2016/429, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 1 pkt 3 w zakresie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych stosuje się przepisy rozporządzenia 2017/625 i przepisy wydane na podstawie rozporządzenia 2017/625.

Do przemieszczania zwierząt akwakultury, w tym w celu ich uwolnienia do środowiska naturalnego, i do przemieszczania dzikich zwierząt wodnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 218 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429 i przepisy Unii Europejskiej wydane na podstawie art. 218 ust. 3 i 4 rozporządzenia 2016/429 stosuje się odpowiednio.

Podmiot przemieszczający zwierzęta określone w ust. 1 przekazuje powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce wysyłki tych zwierząt informację o ich przemieszczeniu.

Żubry (Bison bonasus) inne niż żubry utrzymywane przez człowieka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przemieszcza się, jeżeli oprócz wymagań określonych w art. 155 rozporządzenia 2016/429 i w art. 101 rozporządzenia 2020/688: 1) zostaną oznakowane w sposób zapewniający ich identyfikowalność, przy użyciu trudnego do usunięcia fizycznego środka identyfikacji umieszczonego na ciałach tych żubrów lub możliwego do wykrycia środka identyfikacji umieszczonego w ciałach tych żubrów niepóźniej niż do dnia poprzedzającego przemieszczenie tych żubrów; 2) każdy z przemieszczanych żubrów zostanie poddany badaniom w celu wykluczenia obecności czynników chorobotwórczych niewcześniej niż 30 dni przed dniem przemieszczenia tych żubrów.

Podmiot, który przemieszcza żubry, o których mowa w ust. 1, prowadzi dokumentację przemieszczanych żubrów w sposób umożliwiający: 1) identyfikację tych żubrów, podmiotu dokonującego tego przemieszczenia, przewoźnika, podmiotu, do którego te żubry są przemieszczane, oraz państwa i miejsca ich przeznaczenia; 2) ustalenie daty tego przemieszczenia oraz statusu zdrowotnego tych żubrów.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki i sposób oznakowania żubrów, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, 2) szczegółowe wymagania, jakie powinny być spełnione przy przemieszczaniu żubrów, o których mowa w ust. 1, 3) zakres badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 4) szczegółowy zakres i sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 2 – mając na względzie zapobieganie chorobom i ich zwalczanie, ochronę zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz zapewnienie identyfikowalności żubrów, o których mowa w ust. 1, i nadzoru nad ich przemieszczaniem.

Główny Lekarz Weterynarii na wniosek zainteresowanego podmiotu, w drodze decyzji: 1) udziela zezwoleń, o których mowa w art. 128, art. 138 ust. 1, art. 165 ust. 1, art. 201 ust. 2 i art. 204 ust. 1 rozporządzenia 2016/429; 2) przyznaje odstępstwa, o których mowa w art. 139 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 i art. 45 ust. 1 rozporządzenia 2020/686; 3) udziela zgód, o których mowa w art. 157 ust. 4 rozporządzenia 2016/429 i art. 45 ust. 2 rozporządzenia 2020/686.

Główny Lekarz Weterynarii realizuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej określone w art. 198 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/429.

Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznakowania materiału biologicznego, mając na względzie art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/999 z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego przepisy dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 w odniesieniu do zatwierdzania zakładów zajmujących się materiałem biologicznym i identyfikowalności materiału biologicznego bydła, świń, owiec, kóz i koniowatych.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w drodze rozporządzenia: 1) udzielić zezwolenia, o którym mowa w art. 133 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 2016/429, mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego; 2) ustanowić wymagania w odniesieniu do uwalniania zwierząt wodnych do środowiska naturalnego, o którym mowa w art. 199 rozporządzenia 2016/429, mając na względzie warunki określone w tym przepisie.

Zwierzęta lub materiał biologiczny, dla których w przepisach rozporządzenia 2016/429 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/429 nie zostały określone wymagania, mogą być wprowadzane do Unii Europejskiej z państw trzecich lub terytoriów po spełnieniu wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ust.

2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia: 1) wymagania w zakresie zdrowia lub sposobu identyfikacji zwierząt odnośnie do poszczególnych gatunków lub kategorii zwierząt lub odnośnie do rodzaju materiału biologicznego przy wprowadzaniu do Unii Europejskiej: a) zwierząt, dla których w przepisach rozporządzenia 2016/429 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/429 nie zostały określone takie wymagania, z uwzględnieniem gatunku lub kategorii tych zwierząt lub ich przeznaczenia lub b) materiału biologicznego, dla którego w przepisach rozporządzenia 2016/429 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/429 nie zostały określone takie wymagania, z uwzględnieniem rodzaju tego materiału lub jego przeznaczenia, 2) wymagania, jakim powinny odpowiadać świadectwa zdrowia zwierząt, w które zaopatruje się przesyłki zwierząt lub materiał biologiczny, sposób ich wystawiania i wzory tych świadectw, z uwzględnieniem gatunku lub kategorii tych zwierząt lub ich przeznaczenia lub z uwzględnieniem rodzaju materiału biologicznego lub jego przeznaczenia – mając na względzie stan bezpieczeństwa epidemiologicznego i epidemicznego państwa trzeciego, z którego są wprowadzane te zwierzęta lub ten materiał biologiczny, oraz biorąc pod uwagę kwestie, o których mowa w art. 235 i art. 236 rozporządzenia 2016/429.

W przypadku wydania rozporządzenia na podstawie ust. 2 Główny Lekarz Weterynarii udostępnia na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii listę zakładów, które spełniają wymagania równoważne wymogom określonym w części 9 załącznika I do rozporządzenia 2019/2035, znajdujących się w państwach trzecich i na terytoriach, z których można wprowadzać gatunki lub kategorie zwierząt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zwierzęta lub materiał biologiczny, dla których w przepisach rozporządzenia 2016/429 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia 2016/429 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 79 ust. 2 nie zostały określone wymagania w zakresie zdrowia zwierząt odnośnie do wprowadzania do Unii Europejskiej, mogą być wprowadzane z państw trzecich lub terytoriów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa końcowego przeznaczenia, jeżeli: 1) Główny Lekarz Weterynarii wydał pozwolenie na ich wprowadzenie; 2) przesyłka zwierząt lub materiału biologicznego są zaopatrzone w oryginał świadectwa zdrowia zwierząt wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii tego państwa trzeciego lub terytorium, z którego są wysyłane te zwierzęta lub ten materiał biologiczny.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest udzielane, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego podmiotu, jeżeli: 1) ten podmiot lub zakład, za który ten podmiot odpowiada, znajdują się pod nadzorem organów Inspekcji Weterynaryjnej; 2) zwierzęta objęte tym pozwoleniem nie stanowią zagrożenia epidemiologicznego.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się niepóźniej niż 30 dni przed dniem zamierzonego wprowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przesyłki zwierząt lub materiału biologicznego określonych w ust. 1.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera: 1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu; 2) wskazanie gatunku lub kategorii zwierząt, planowanego wykorzystania zwierząt oraz – jeżeli jest to możliwe – wieku, płci i liczby wprowadzanych zwierząt, a w przypadku materiału biologicznego – typu i rodzaju materiału biologicznego oraz jego przeznaczenia; 3) rodzaj zakładu i rodzaj produkcji w miejscu pochodzenia i przeznaczenia zwierząt lub materiału biologicznego; 4) planowane miejsce przeznaczenia zwierząt lub materiału biologicznego; 5) nazwę państwa lub terytorium pochodzenia zwierząt lub materiału biologicznego; 6) nazwę organu, który sprawuje nadzór nad zakładem, z którego pochodzą zwierzęta lub z którego pochodzi materiał biologiczny; 7) wskazanie punktu kontroli granicznej i zamierzonego terminu wprowadzenia do tego punktu kontroli granicznej zwierząt lub materiału biologicznego.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się dowód uiszczenia opłaty za rozpatrzenie tego wniosku w wysokości określonej w przepisach o Inspekcji Weterynaryjnej.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 2: 1) zawiera potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz numer i datę wydania tego pozwolenia; 2) jest sporządzane co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym jest przeprowadzana kontrola w punkcie kontroli granicznej lub w innym miejscu niż punkt kontroli granicznej.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera określenie wymagań zgodnie z art. 234 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

Główny Lekarz Weterynarii, udzielając pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, bierze pod uwagę kwestie, o których mowa w art. 235 i art. 236 rozporządzenia 2016/429.

Zwierzęta przeznaczone do celów naukowych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 48 lit. b rozporządzenia 2017/625 mogą być wprowadzane z państw trzecich lub terytoriów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa końcowego przeznaczenia, jeżeli: 1) Główny Lekarz Weterynarii wydał pozwolenie na ich wprowadzenie; 2) przesyłka zwierząt jest zaopatrzona w oryginał świadectwa zdrowia zwierząt wystawionego przez urzędowego lekarza weterynarii tego państwa trzeciego lub terytorium, z którego są wysyłane te zwierzęta.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest udzielane, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego podmiotu, jeżeli zwierzęta: 1) pochodzą z zakładu lub obszaru wolnego od chorób, na które dany gatunek zwierząt jest podatny; 2) nie stanowią zagrożenia epidemiologicznego.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, składa się niepóźniej niż 14 dni przed dniem zamierzonego wprowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przesyłki zwierząt określonej w ust. 1 pkt 2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera: 1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres podmiotu; 2) wskazanie gatunku zwierząt oraz – jeżeli jest to możliwe – kategorii lub liczby wprowadzanych zwierząt; 3) wskazanie planowanego wykorzystania zwierząt; 4) planowane miejsce przeznaczenia zwierząt; 5) miejsce i nazwę państwa lub terytorium pochodzenia zwierząt; 6) określenie zamierzonego terminu wprowadzenia zwierząt; 7) określenie terminu wykorzystania zwierząt do celów naukowych.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się dowód opłaty za rozpatrzenie tego wniosku w wysokości określonej w przepisach o Inspekcji Weterynaryjnej.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 2: 1) zawiera potwierdzenie spełnienia wymagań określonych w pozwoleniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oraz numer i datę wydania tego pozwolenia; 2) jest sporządzane co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym jest przeprowadzana kontrola w punkcie kontroli granicznej lub w innym miejscu niż punkt kontroli granicznej.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera określenie: 1) szczegółowych wymagań w zakresie zdrowia zwierząt dla zwierząt objętych przesyłką; 2) sposobu postępowania ze zwierzętami wykorzystanymi do celów naukowych i ze zwierzętami, które nie zostały wykorzystane do tych celów; 3) terminu wykorzystania zwierząt do celów naukowych.

Podmiot wprowadzający zwierzęta określone w przepisach wydanych na podstawie art. 48 lit. b rozporządzenia 2017/625, który uzyskał pozwolenie, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1: 1) zgłasza powiatowemu lekarzowi weterynarii wprowadzenie przesyłki w terminie do dnia następującego po dniu dostarczenia zwierząt objętych tą przesyłką; 2) informuje powiatowego lekarza weterynarii o wykorzystaniu zwierząt do celów naukowych.

Powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, lub po upływie terminu, o którym mowa w art. 81 ust. 7 pkt 3, przeprowadza kontrolę urzędową w celu sprawdzenia, czy sposób postępowania ze zwierzętami jest zgodny ze sposobem określonym w pozwoleniu, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1.

W przypadkach, o których mowa w art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429, powiatowy lekarz weterynarii wprowadza, w drodze decyzji, środki nadzwyczajne określone w tych przepisach.

Decyzje o wprowadzeniu środków nadzwyczajnych określonych w art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429 podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Środki nadzwyczajne, o których mowa w art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429, powiatowy lekarz weterynarii wprowadza na obszarze swojej właściwości w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego.

Niezwłocznie po spełnieniu warunków określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 powiatowy lekarz weterynarii uchyla wydane rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1.

Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku konieczności wprowadzenia środków nadzwyczajnych, o których mowa w art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429, na obszarze przekraczającym obszar jego właściwości niezwłocznie informuje o tym właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: 1) określenie choroby; 2) określenie obszaru objętego ograniczeniami; 3) uzasadnienie wprowadzenia określonych środków nadzwyczajnych.

Wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki nadzwyczajne, o których mowa w art. 257 ust. 1 i art. 258 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/429.

Niezwłocznie po spełnieniu warunków określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 wojewoda uchyla na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wydane rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3.

W przypadku, o którym mowa w art. 260 rozporządzenia 2016/429, środki nadzwyczajne określone w art. 260 lit. a rozporządzenia 2016/429 wprowadza, w drodze decyzji: 1) graniczny lekarz weterynarii – w odniesieniu do przesyłek zwierząt lub produktów pochodzących z państw trzecich lub terytoriów lub środków transportu, lub innych przedmiotów, które mogły mieć kontakt z takimi przesyłkami i które znajdują się w miejscu objętym terytorialnym zakresem działania tego granicznego lekarza weterynarii; 2) powiatowy lekarz weterynarii – w odniesieniu do przesyłek zwierząt lub produktów pochodzących z państw trzecich lub terytoriów lub środków transportu, lub innych przedmiotów, które mogły mieć kontakt z takimi przesyłkami i które znajdują się w miejscu zlokalizowanym na obszarze właściwości tego powiatowego lekarza weterynarii.

Graniczny lekarz weterynarii albo powiatowy lekarz weterynarii wykonują zadania właściwego organu określone w art. 260 lit. b rozporządzenia 2016/429.

W przypadku określonym w art. 261 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić z wnioskiem do Komisji Europejskiej o przyjęcie środków nadzwyczajnych, o których mowa w tym przepisie.

W przypadku gdy Komisja Europejska nie przyjęła środków nadzwyczajnych w wyniku wystąpienia, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa może tymczasowo wprowadzić, w drodze rozporządzenia, środki nadzwyczajne, o których mowa w art. 260 lit. a rozporządzenia 2016/429, mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia publicznego.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1) powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wykonuje zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej i właściwej władzy określone w rozporządzeniu nr 1069/2009 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009; 2) Główny Lekarz Weterynarii wykonuje zadania: a) państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwego organu i właściwej władzy w zakresie udostępniania oraz przekazywania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej informacji, dokumentów i danych oraz dokonywania zgłoszeń i składania wniosków określonych w rozporządzeniu nr 1069/2009 i w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009, b) właściwego organu i krajowego punktu kontaktowego w sprawach, o których mowa w art. 20 i art. 30 rozporządzenia nr 1069/2009 oraz w art. 16 ust. 2 i art. 27 ust. 1 akapit drugi lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L 54 z 26.02.2011, str. 1, z późn. zm.19) ), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 142/2011”.

Graniczny lekarz weterynarii wykonuje zadania: 1) właściwego organu odpowiedzialnego za punkt kontroli granicznej, właściwego organu punktu kontroli granicznej oraz właściwego organu i urzędowego lekarza weterynarii w punkcie kontroli granicznej określone w rozporządzeniu nr 142/2011; 2) właściwego organu określone w art. 27 ust. 1 akapit pierwszy, art. 28 ust. 1 i 3, w ust. 1 lit. c załącznika XII i w ust. 4 lit. b w sekcji 2 w rozdziale I załącznika XIV do rozporządzenia nr 142/2011. 19) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 198 z 30.07.2011, str. 3, Dz. Urz. UE L 314 z 14.11.2012, str. 5, Dz. Urz. UE L 326 z 24.11.2012, str. 3, Dz. Urz. UE L 98 z 06.04.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 164 z 18.06.2013, str. 11, Dz. Urz. UE L 201 z 26.07.2013, str. 31, Dz. Urz. UE L 289 z 31.10.2013, str. 80, Dz. Urz. UE L 57 z 27.02.2014, str. 21, Dz. Urz. UE L 165 z 04.06.2014, str. 33, Dz. Urz. UE L 3 z 07.01.2015, str. 10, Dz. Urz. UE L 28 z 02.02.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 119 z 09.05.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 138 z 25.05.2017, str. 92, Dz. Urz. UE L 182 z 13.07.2017, str. 31, Dz. Urz. UE L 182 z 13.07.2017, str. 34, Dz. Urz. UE L 61 z 28.02.2019, str. 1, Dz. Urz. UE L 171 z 26.06.2019, str. 100, Dz. Urz. UE L 185 z 11.07.2019, str. 26, Dz. Urz. UE L 321 z 12.12.2019, str. 45, Dz. Urz. UE L 321 z 12.12.2019, str. 73, Dz. Urz. UE L 43 z 17.02.2020, str. 69, Dz. Urz. UE L 172 z 03.06.2020, str. 3, Dz. Urz. UE L 179 z 09.06.2020, str. 5, Dz. Urz. UE L 182 z 10.06.2020, str. 3, Dz. Urz. UE L 194 z 18.06.2020, str. 1, Dz. Urz. UE L 386 z 18.11.2020, str. 6, Dz. Urz. UE L 197 z 04.06.2021, str. 68, Dz. Urz. UE L 336 z 23.09.2021, str. 42, Dz. Urz. UE L 384 z 29.10.2021, str. 84, Dz. Urz. UE L 393 z 08.11.2021, str. 4, Dz. Urz. UE L 394 z 09.11.2021, str. 4, Dz. Urz. UE L 402 z 15.11.2021, str. 4, Dz. Urz. UE L 78 z 08.03.2022, str. 1, Dz. Urz. UE L 100 z 28.03.2022, str. 6, Dz. Urz. UE L 2023/2613 z 24.11.2023 oraz Dz. Urz. UE L 2024/1719 z 21.06.2024.

Decyzje wydane w sprawach, o których mowa w: 1) ust. 1 lit. e ppkt (iii) w sekcji 2, 2) ust. 2 lit. c w sekcji 3, 3) lit. b w sekcji 4 – w rozdziale II załącznika VI do rozporządzenia nr 142/2011, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy z przepisów rozporządzenia nr 1069/2009 lub z przepisów wydanych na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009 wynika obowiązek lub możliwość podjęcia lub wykonania przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, właściwy organ, zatwierdzonego lekarza weterynarii lub urzędowego lekarza weterynarii określonych zadań lub czynności, określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje zadań określonych w tych przepisach, w tym wykonywanych przez organy Inspekcji Weterynaryjnej lub urzędowych lekarzy weterynarii, lub sposób wykonywania tych zadań lub 2) nakazy, zakazy lub ograniczenia wynikające z tych przepisów, w tym wprowadzane przez dany organ Inspekcji Weterynaryjnej – mając na względzie zapobieganie zagrożeniu stwarzanemu przez produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne dla zdrowia ludzi lub zwierząt i ograniczenie lub zlikwidowanie tego zagrożenia.

Niedopuszczalny jest przewóz wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i przechowywanie na tym terytorium nawozów organicznych i polepszaczy gleby w rozumieniu art. 3 pkt 22 rozporządzenia nr 1069/2009 w opakowaniach i workach o wadze przekraczającej 50 kg, które zostały oznakowane w sposób określony w ust. 2 lit. c ppkt (ii) tiret drugie w rozdziale II załącznika VIII do rozporządzenia nr 142/2011.

Niedopuszczalne jest zanieczyszczanie pasz produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi, które nie są dozwolone w żywieniu określonych gatunków, grup wiekowych lub kategorii zwierząt, przy produkcji, przechowywaniu, składowaniu, wprowadzaniu do obrotu, przewozie i stosowaniu pasz zawierających produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, które są przeznaczone do żywienia tych gatunków, grup wiekowych lub kategorii zwierząt zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia nr 999/2001.

Przy przewozie wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych dopuszcza się przekazywanie informacji, o których mowa w art. 21 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, przez ich umieszczenie w dokumencie handlowym, w który zaopatruje się produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i produkty pochodne.

Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu handlowego, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt, a także sprawny przepływ informacji o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub o produktach pochodnych.

Powiatowy lekarz weterynarii zakazuje, w drodze decyzji, posiadaczowi zwierząt gospodarskich przemieszczania tych zwierząt w przypadku powzięcia podejrzenia, że w żywieniu tych zwierząt były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne.

Zwierzęta gospodarskie, w odniesieniu do których została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1, mogą być przemieszczone wyłącznie do rzeźni w celu zabicia. Przed dokonaniem przemieszczenia posiadacz tych zwierząt informuje powiatowego lekarza weterynarii, który wydał taką decyzję, o lokalizacji rzeźni, do której zostaną przemieszczone te zwierzęta.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii niezwłocznie podejmuje czynności mające na celu potwierdzenie albo wykluczenie podejrzenia, że w żywieniu zwierząt gospodarskich były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne.

W przypadku wykluczenia podejrzenia, że w żywieniu zwierząt gospodarskich były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, powiatowy lekarz weterynarii cofa, w drodze decyzji, zakaz, o którym mowa w ust. 1.

W przypadku potwierdzenia podejrzenia, że w żywieniu zwierząt gospodarskich były stosowane niedozwolone produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji, zabicie takich zwierząt.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 5, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Powiatowy lekarz weterynarii zakazuje, w drodze decyzji, posiadaczowi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, produktów pochodnych lub produktów zawierających produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne lub wytworzonych z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub z produktów pochodnych wykonywania czynności z wykorzystaniem tych produktów, jeżeli ten posiadacz: 1) nie dokonał rejestracji zakładu i podmiotu, o której mowa w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009, lub 2) nie uzyskał zatwierdzenia zakładu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, albo warunkowego zatwierdzenia zakładu, o którym mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wykonywanie czynności z wykorzystaniem produktów wymienionych w ust. 1, zbycie lub udostępnienie tych produktów mogą być dokonane wyłącznie po uzyskaniu zgody powiatowego lekarza weterynarii, wydanej w drodze decyzji, na warunkach określonych w tej zgodzie.

Powiatowy lekarz weterynarii cofa, w drodze decyzji, zakaz, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy posiadacz produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, produktów pochodnych lub produktów zawierających produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne lub wytworzonych z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub z produktów pochodnych dokona rejestracji zakładu i podmiotu, o której mowa w art. 23 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1069/2009, lub uzyska zatwierdzenie zakładu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, albo warunkowe zatwierdzenie zakładu, o którym mowa w art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Minister właściwy do spraw rolnictwa, w przypadku gdy przepisy rozporządzenia nr 1069/2009 lub przepisy Unii Europejskiej wydane na podstawie rozporządzenia nr 1069/2009 upoważniają państwo członkowskie Unii Europejskiej do wprowadzenia odrębnych regulacji prawnych, może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych oraz tryb postępowania z tymi produktami, w tym wprowadzić zakazy, nakazy i ograniczenia, oraz wskazać przypadki, w których takich zakazów, nakazów i ograniczeń nie stosuje się, mając na względzie realizację celów określonych w przepisach Unii Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa epidemiologicznego i zapewnienie ochrony zdrowia ludzi i zwierząt.

Jeżeli wprowadzenie zakazów, nakazów i ograniczeń, o których mowa w ust. 1, wymaga indywidualnego rozstrzygnięcia o prawach lub o obowiązkach adresatów przepisów wymienionych w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii dokonuje tego rozstrzygnięcia w drodze decyzji.

Kto: 1) będąc obowiązanym do zapewnienia spełniania wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2, nie zapewnia spełnienia tych wymagań, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 3, 2) będąc obowiązanym do wprowadzenia środków bioasekuracji, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b rozporządzenia 2016/429, nie wprowadza tych środków lub wprowadza je niezgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b lub ust. 4 lit. a rozporządzenia 2016/429 lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 10 ust. 6 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 5, 3) będąc osobą zawodowo zajmującą się zwierzętami w rozumieniu art. 4 pkt 26 rozporządzenia 2016/429, nie podejmuje w zakresie swoich kompetencji działań służących zminimalizowaniu ryzyka rozprzestrzeniania się chorób w odniesieniu do zwierząt lub produktów, o których mowa w art. 10 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 6, 4) będąc obowiązanym do spełnienia wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 87 ust. 3, art. 94 ust. 3, art. 97 ust. 2, art. 176 ust. 4 lub art. 181 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, nie spełnia tych wymagań, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 3,8,

5) będąc podmiotem, o którym mowa w art. 11 ust. 4 rozporządzenia 2016/429, nie udostępnia informacji określonych w tym przepisie lub udostępnia te informacje w niepełnym zakresie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 4, 6) zajmując się czynnikami chorobotwórczymi do celów badań, edukacji, diagnostyki lub wytwarzania szczepionek i innych produktów biologicznych, nie wykonuje obowiązków określonych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,4 do 5, 7) będąc obowiązanym do zapewnienia przeprowadzania kontroli stanu zdrowia zwierząt, o której mowa w art. 25 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie zapewnia przeprowadzania tej kontroli zgodnie z tym przepisem lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 25 ust. 3 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 4, 8) będąc obowiązanym do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w art. 10 ust. 1 pkt 1, nie dokonuje tego powiadomienia lub dokonuje go niezgodnie z tymi przepisami lub niezgodnie z art. 10 ust. 1 lub 2, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6, 9) będąc obowiązanym do wprowadzenia środków określonych w art. 55 ust. 1 lit. c–e, art. 72 ust. 1 lub art. 74 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 55 ust. 2 lub w art. 74 ust. 4 rozporządzenia 2016/429 w przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 5, nie wprowadza tych środków, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6, 10) będąc obowiązanym do przekazania informacji, o których mowa w art. 11 ust. 2, nie przekazuje tych informacji lub przekazuje te informacje niezgodnie z tym przepisem, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 8, 11) nie stosuje się do środków określonych w art. 20 ust. 1 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 2, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 6, 12) będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie pozyskiwania, wytwarzania, przetwarzania produktów lub obrotu produktami lub będąc podmiotem dysponującym środkami materiałowymi i technicznymi, których udział jest niezbędny przy likwidacji chorób, nie współpracuje z organami Inspekcji Weterynaryjnej przy opracowywaniu i realizacji planów gotowości, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,4 do 8, 13) nie stosuje się do środków zwalczania chorób określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, wprowadzonych w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 25 ust. 1, art. 83 ust. 1 lub art. 87 ust. 1 albo w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie art. 22 ust. 4 lub 5, art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 3, art. 84 ust. 1 lub art. 85 ust. 3 albo wprowadzonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 8, art. 29 pkt 2, art. 86 pkt 2, art. 88 ust. 2 lub art. 89 albo w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 259 ust. 1, art. 261 ust. 1 lub art. 262 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 8, 14) utrudnia lub uniemożliwia realizację wydanych nakazów, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 12, 19, 21 lub 22 lub w art. 28 ust. 4 pkt 12, 19 i 21–23, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 5, 15) utrudnia lub uniemożliwia realizację czynności lub działań wykonywanych w odniesieniu do zwierząt dzikich w związku ze zwalczaniem chorób, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 5, 16) stosuje weterynaryjne produkty lecznicze niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 41 ust. 4, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 8, 17) będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz, nie przekazuje próbek do badań laboratoryjnych w kierunku chorób odzwierzęcych lub odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania lub nie przechowuje wyników tych badań zgodnie z art. 54 ust. 1 pkt 1 lub przekazuje te próbki niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 54 ust. 3 pkt 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 8, 18) będąc podmiotem prowadzącym działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, nie przechowuje tych produktów pochodzenia zwierzęcego lub próbek, o których mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, w celu ich udostępnienia do badań laboratoryjnych, lub przechowuje je niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 54 ust. 3 pkt 2, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 8, 19) prowadząc laboratorium przeprowadzające badania w kierunku chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi monitorowania, nie przechowuje izolatów odzwierzęcych czynników chorobotwórczych lub nie przekazuje tych izolatów właściwym krajowym laboratoriom referencyjnym lub przekazuje je niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 54 ust. 3 pkt 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 8,

20) przemieszcza zwierzęta utrzymywane lub produkty na obszarach objętych ograniczeniami bez zezwolenia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub przemieszcza te zwierzęta utrzymywane lub te produkty niezgodnie z instrukcjami, o których mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 5, 21) będąc obowiązanym do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 66 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje tego powiadomienia, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 22) będąc podmiotem prowadzącym zakład, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 84 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, w terminie określonym w art. 68 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 23) będąc przewoźnikiem, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 87 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, w terminie określonym w art. 68 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 24) będąc podmiotem określonym w art. 90 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 90 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, w terminie określonym w art. 68 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 25) prowadzi zakład bez uzyskania zatwierdzeń, o których mowa w art. 94 ust. 1 lub art. 95 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 1 do 8, 26) będąc podmiotem określonym w art. 96 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w tym przepisie, w terminie określonym w art. 68 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 2, 27) będąc podmiotem prowadzącym zakład akwakultury, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 172 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, w terminie określonym w art. 68 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 28) prowadzi zakład lub grupę zakładów bez uzyskania zatwierdzeń, o których mowa w art. 176 ust. 1, art. 177, art. 178 lub art. 179 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 1 do 8, 29) będąc podmiotem określonym w art. 180 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w tym przepisie, w terminie określonym w art. 68 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 2, 30) będąc obowiązanym do prowadzenia, przechowywania lub udostępniania organom Inspekcji Weterynaryjnej dokumentacji określonej w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 lit. a–c, nie prowadzi, nie przechowuje lub nie udostępnia tej dokumentacji lub ją prowadzi, przechowuje lub udostępnia niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 4, 31) przemieszcza zwierzęta, o których mowa w art. 124 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, z lub do zakładu bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 124 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 125 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 32) transportując zwierzęta, o których mowa w art. 125 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie wprowadza środków określonych w art. 125 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 125 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 lub wprowadza te środki niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 33) przemieszcza do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zwierzęta, o których mowa w art. 126 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 126 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 131 ust. 1, art. 136 ust. 2, art. 137 ust. 2, art. 140, art. 141, art. 144 ust. 1, art. 147 lub art. 151 ust. 3 lub 4 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6, 34) będąc obowiązanym do wprowadzenia środków, o których mowa w art. 126 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, nie wprowadza tych środków, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6, 35) przyjmując z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej do zakładu lub rzeźni zwierzęta, o których mowa w art. 127 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje obowiązków określonych w art. 127 rozporządzenia 2016/429 lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tym przepisem, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 5, 36) przemieszcza bez zezwolenia zwierzęta, o których mowa w art. 128 rozporządzenia 2016/429, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6, 37) przemieszcza przez terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zwierzęta, o których mowa w art. 129 rozporządzenia 2016/429, przeznaczone na wywóz do państwa trzeciego lub na terytorium bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 6,

38) będąc podmiotem prowadzącym rzeźnię, nie dokonuje uboju, o którym mowa w art. 132 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, w terminie określonym w tym przepisie lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 132 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 4, 39) będąc podmiotem zajmującym się gromadzeniem zwierząt, nie spełnia wymagań określonych w art. 134 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 135 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 4, 40) przemieszcza zwierzęta, o których mowa w art. 138 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, bez zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 4, 41) przemieszcza zwierzęta, o których mowa w art. 139 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem odstępstw przyznanych na podstawie tego przepisu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 3, 42) będąc obowiązanym do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 152 akapit pierwszy rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje tego powiadomienia lub dokonuje go niezgodnie z art. 152 rozporządzenia 2016/429 lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 154 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 43) przemieszcza do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zwierzęta dzikie, które są zwierzętami lądowymi, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 155 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 156 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 44) przemieszcza żubry, o których mowa w art. 76 ust. 1, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 76 ust. 1 lub 2 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 76 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 45) będąc podmiotem, o którym mowa w art. 121 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie oznakowuje materiału biologicznego zgodnie z art. 121 rozporządzenia 2016/429, z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 122 ust. 1 lub 2 lub art. 123 rozporządzenia 2016/429 lub z przepisami wydanymi na podstawie art. 78 ust. 1 lub oznakowuje ten materiał niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 3, 46) przemieszcza materiał biologiczny bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 157 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 47) będąc podmiotem, o którym mowa w art. 158 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, przyjmuje materiał biologiczny z zakładu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, nie wykonując obowiązków określonych w art. 158 rozporządzenia 2016/429 lub wykonując te obowiązki niezgodnie z tym przepisem, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 5, 48) przemieszcza do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej materiał biologiczny zwierząt utrzymywanych z gatunków bydło, owce, kozy i świnie oraz materiał biologiczny zwierząt koniowatych i drobiu bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 159 lub art. 161 ust. 1 lub 3 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 160 lub art. 161 ust. 6 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 49) przemieszczając do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej materiał biologiczny zwierząt utrzymywanych z gatunków bydło, owce, kozy i świnie oraz materiał biologiczny zwierząt koniowatych i drobiu, nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 163 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tym przepisem lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 163 ust. 5 lub 6 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 3, 50) przemieszcza do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej materiał biologiczny zwierząt, o których mowa w art. 164 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, inny niż materiał biologiczny zwierząt utrzymywanych z gatunków bydło, owce, kozy i świnie oraz materiał biologiczny zwierząt koniowatych i drobiu bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 164 ust. 1 lub 3 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 164 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 51) przemieszcza materiał biologiczny do celów naukowych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 165 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub bez zachowania lub z naruszeniem warunków określonych w tym zezwoleniu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 4, 52) będąc obowiązanym do wykonania obowiązków określonych w art. 166 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje tych obowiązków lub wykonuje je niezgodnie z tymi przepisami lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 166 ust. 3 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 5,

53) przemieszczając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej produkty pochodzenia zwierzęcego, nie wykonuje obowiązków w zakresie zaopatrzenia przesyłek tych produktów pochodzenia zwierzęcego w świadectwo zdrowia zwierząt, o którym mowa w art. 167 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, określonych w art. 167 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429 lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tymi przepisami lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 167 ust. 5 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 54) przemieszczając do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej produkty pochodzenia zwierzęcego, nie dokonuje powiadomienia, o którym mowa w art. 169 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub dokonuje tego powiadomienia niezgodnie z tym przepisem lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 169 ust. 5 lub 6 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 55) przemieszcza zwierzęta wodne bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 191 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 56) przemieszczając lub transportując zwierzęta wodne, nie wprowadza środków określonych w art. 191 ust. 1 lub 3 lub art. 192 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub wprowadza te środki niezgodnie z tymi przepisami lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 192 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 57) wykorzystuje zwierzęta wodne niezgodnie z art. 193 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 58) będąc obowiązanym do wykonania obowiązków określonych w art. 194 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje tych obowiązków lub wykonuje je niezgodnie z tym przepisem, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 5, 59) przemieszcza przez terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zwierzęta akwakultury przeznaczone na wywóz do państwa trzeciego lub na terytorium bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 195 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 60) przemieszcza zwierzęta wodne z zakładu akwakultury lub ze środowiska naturalnego do innego zakładu akwakultury lub uwalnia te zwierzęta wodne do środowiska naturalnego bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 196 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 61) przemieszcza zwierzęta wodne z zakładu akwakultury lub ze środowiska naturalnego do innego zakładu akwakultury lub uwalnia te zwierzęta wodne do środowiska naturalnego w przypadku, o którym mowa w art. 196 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, bez zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 62) przemieszcza zwierzęta akwakultury bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 197 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 197 ust. 3 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 6, 63) przemieszcza zwierzęta akwakultury w przypadku, o którym mowa w art. 198 rozporządzenia 2016/429, bez zezwolenia, o którym mowa w tym przepisie, lub bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 6, 64) uwalnia zwierzęta wodne do środowiska naturalnego, o którym mowa w art. 199 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tym przepisie, w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 206 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 6, 65) przemieszcza zwierzęta dzikie, które są zwierzętami wodnymi w przypadku, o którym mowa w art. 200 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tych przepisach lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 200 ust. 3 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 6, 66) przemieszcza żywe zwierzęta akwakultury przeznaczone do spożycia przez ludzi bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 201 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 201 ust. 3 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 3, 67) przemieszcza żywe zwierzęta dzikie, które są zwierzętami wodnymi, przeznaczone do spożycia przez ludzi bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 202 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 202 ust. 3 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 3,

68) przemieszcza żywe zwierzęta wodne, o których mowa w art. 202 ust. 2 rozporządzenia 2016/429, przeznaczone do spożycia przez ludzi bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 202 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 202 ust. 3 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 6, 69) przemieszcza zwierzęta wodne do odizolowanego zakładu akwakultury bez zachowania lub z naruszeniem warunków określonych w art. 203 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 203 ust. 2 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,4 do 6, 70) przemieszcza zwierzęta wodne do celów naukowych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 204 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, lub bez zachowania lub z naruszeniem warunków określonych w tym zezwoleniu lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 71) przemieszczając zwierzęta wodne, o których mowa w art. 205 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie wprowadza środków, o których mowa w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 72) przemieszcza zwierzęta wodne, o których mowa w art. 205 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 205 ust. 2 lub art. 206 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 73) przemieszcza zwierzęta akwakultury bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 208 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 211 ust. 1 lit. b lub c lub art. 214 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 74) przemieszcza zwierzęta wodne inne niż zwierzęta akwakultury w przypadku, o którym mowa w art. 209 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tym przepisie lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 211 lub art. 214 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 75) przemieszcza zwierzęta wodne inne niż zwierzęta akwakultury przeznaczone do zakładu akwakultury lub do uwolnienia do środowiska naturalnego bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 208 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 211 lub art. 214 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 76) przemieszczając zwierzęta akwakultury do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, nie wykonuje obowiązków w zakresie zaopatrzenia przesyłek tych zwierząt akwakultury w deklarację, o której mowa w art. 218 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, określonych w art. 218 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 218 ust. 3 lub 4 rozporządzenia 2016/429 lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 77) będąc obowiązanym do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 219 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje tego powiadomienia lub dokonuje go niezgodnie z art. 219 rozporządzenia 2016/429 lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 221 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 78) będąc obowiązanym do wykonania obowiązków określonych w art. 222 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 222 ust. 3 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje tych obowiązków lub wykonuje je niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 5, 79) przemieszczając produkty pochodzenia zwierzęcego, o których mowa w art. 223 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje obowiązków w zakresie zaopatrzenia przesyłek tych produktów pochodzenia zwierzęcego w świadectwo zdrowia zwierząt, o którym mowa w tym przepisie, określonych w art. 223 ust. 1 lub 3 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 223 ust. 6 rozporządzenia 2016/429 lub wykonuje te obowiązki niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 6, 80) będąc obowiązanym do dokonania powiadomienia, o którym mowa w art. 225 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, nie dokonuje tego powiadomienia lub dokonuje go niezgodnie z art. 225 ust. 1 lub 3 rozporządzenia 2016/429 lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 221 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 81) wprowadzając do Unii Europejskiej zwierzęta lub produkty, podczas ich transportu nie wprowadza środków określonych w art. 242 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 242 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 lub wprowadza te środki niezgodnie z tymi przepisami lub z przepisami Unii Europejskiej wydanymi na podstawie art. 242 ust. 3 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4,

82) będąc obowiązanym do wykonania obowiązków określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 228 ust. 1 lub 2 rozporządzenia 2016/429, nie wykonuje tych obowiązków lub wykonuje je niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 5, 83) wprowadza do Unii Europejskiej zwierzęta, materiał biologiczny lub produkty pochodzenia zwierzęcego z państw trzecich lub terytoriów bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w art. 229 rozporządzenia 2016/429, w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 234 ust. 2, art. 237 ust. 4 lub art. 239 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 79 ust. 2, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 8, 84) wprowadza z państw trzecich lub terytoriów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa końcowego przeznaczenia zwierzęta lub materiał biologiczny, o których mowa w art. 80 ust. 1, bez uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1, lub bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tym pozwoleniu lub w art. 80 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 8, 85) wprowadza z państw trzecich lub terytoriów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa końcowego przeznaczenia zwierzęta określone w art. 81 ust. 1 bez uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 81 ust. 1 pkt 1, lub bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w tym pozwoleniu lub w art. 81 ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,3 do 5, 86) będąc podmiotem, o którym mowa w art. 82 ust. 1, nie zgłasza powiatowemu lekarzowi weterynarii wprowadzenia przesyłki w terminie określonym w art. 82 ust. 1 pkt 1 lub nie informuje powiatowego lekarza weterynarii o wykorzystaniu zwierząt do celów naukowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,2 do 4, 87) wprowadzając do Unii Europejskiej czynniki chorobotwórcze, nie wprowadza środków określonych w art. 240 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 240 ust. 2 rozporządzenia 2016/429 lub wprowadza te środki niezgodnie z tymi przepisami, podlega karze pieniężnej w wysokości od 1 do 8, 88) wprowadza do Unii Europejskiej materiał roślinny, o którym mowa w art. 241 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, bez zachowania lub z naruszeniem wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej wydanych na podstawie art. 241 ust. 2 lub 4 rozporządzenia 2016/429, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,5 do 4 – przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Kto, będąc lekarzem weterynarii: 1) stosuje weterynaryjne produkty lecznicze niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 41 ust. 4, podlega karze pieniężnej w wysokości od 1 do 8, 2) nie wydaje zaświadczenia, o którym mowa w art. 44 ust. 5, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 3) nie prowadzi wykazu posiadaczy psów zaszczepionych przeciwko wściekliźnie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2, 4) nie przekazuje informacji, o których mowa w art. 44 ust. 8, w terminie określonym w tym przepisie, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2 – przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Kto, będąc upoważnionym lekarzem weterynarii, o którym mowa w art. 24d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych przy przemieszczaniu w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym i zwierząt cyrkowych oraz o stosowaniu substancji o działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i beta-agonistycznym, nie dokonuje wpisu w paszporcie w przypadku, o którym mowa w art. 44 ust. 5, o ile taki paszport został mu przedłożony, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,1 do 2 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 98 i art. 99, nakłada, w drodze decyzji, powiatowy lekarz weterynarii albo graniczny lekarz weterynarii.

W przypadku ponownego popełnienia takiego samego czynu, o którym mowa w art. 98 lub art. 99, w okresie 2 lat poprzedzających rok nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w tych przepisach, wysokość tej kary pieniężnej ustala się, dokonując powiększenia o 25 % wysokości kary pieniężnej poprzednio wymierzonej za popełnienie takiego czynu.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 98 i art. 99, są uiszczane na rachunek bankowy odpowiednio właściwego powiatowego inspektoratu weterynarii albo granicznego inspektoratu weterynarii w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.

Kto, będąc: 1) posiadaczem psa, nie wykonuje obowiązku ochronnego szczepienia psa przeciwko wściekliźnie w terminie, o którym mowa w art. 44 ust. 2, 2) obowiązanym do wykonania obowiązku ochronnego szczepienia zwierząt innych niż psy lub dzikie lisy przeciwko wściekliźnie, w przypadku wprowadzenia tego obowiązku w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 11, nie wykonuje tego obowiązku lub wykonuje go niezgodnie z tymi przepisami – podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2025 r. poz. 860, 1178 i 1661).

Rozporządzenia wydane na podstawie art. 45 ust. 1 i art. 46 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 114 zachowują moc do czasu ich uchylenia i mogą być zmieniane w tym czasie na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 28 ust. 3 niniejszej ustawy.

Niezwłocznie po spełnieniu warunków określonych w art. 68 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 odpowiednio powiatowy lekarz weterynarii albo wojewoda uchyla wydane rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1.

Programy wprowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części na podstawie art. 57 ust. 3 i 7 ustawy zmienianej w art. 114: 1) zachowują moc do dnia, w którym upływa okres, na jaki zostały wprowadzone; 2) mogą być zmieniane na podstawie niniejszego przepisu.

Do zmian programów wprowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części na podstawie art. 57 ust. 3 i 7 ustawy zmienianej w art. 114 stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nasienie bydła pozyskane przed dniem 1 maja 2004 r., które zostało dopuszczone do przechowywania i umieszczania na rynku wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 18 pkt 1 lit. b i art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy zmienianej w art. 114, może być przechowywane i przemieszczane wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest przechowywane w oddzielnym pomieszczeniu i zostanie użyte wyłącznie do zabiegów sztucznego unasienniania lub do kontynuacji programu hodowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylającego niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”) (Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 66, z późn. zm.36) ). 36) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 77 z 20.03.2018, str. 18.

Ograniczenia w przechowywaniu i umieszczaniu na rynku wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nasienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczą nasienia, które zostało zgromadzone w centrum pozyskiwania nasienia lub w centrum przechowywania nasienia, ani nasienia, które zostało przywiezione z państw członkowskich Unii Europejskiej, dopuszczonego do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r.

Zarodki bydła pozyskane przed dniem 11 maja 2004 r., które zostały dopuszczone do przechowywania i umieszczania na rynku wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przepisach wydanych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 18 pkt 1 lit. b i art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 ustawy zmienianej w art. 114, mogą być przechowywane i przemieszczane wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są przechowywane w oddzielnym pomieszczeniu i zostaną użyte wyłącznie do kontynuacji programu hodowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylającego niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”).

Ograniczenia w przechowywaniu i umieszczaniu na rynku wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zarodków, o których mowa w ust. 1, nie dotyczą zarodków, które zostały przywiezione z państw członkowskich Unii Europejskiej, dopuszczonych do obrotu przed dniem 11 maja 2004 r.

Rejestr, o którym mowa w art. 24d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114 w brzmieniu dotychczasowym, staje się rejestrem, o którym mowa w art. 24d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Lekarze weterynarii wpisani do rejestru, o którym mowa w art. 24d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114 w brzmieniu dotychczasowym, stają się lekarzami weterynarii wpisanymi do rejestru, o którym mowa w art. 24d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Podmioty prowadzące działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. b, g, j, k, n oraz p ustawy zmienianej w art. 114, wpisane do rejestru określonego w art. 11 ust. 1 tej ustawy, stają się podmiotami lub zakładami zarejestrowanymi zgodnie z przepisami niniejszej ustawy, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przekażą brakujące informacje, których obowiązek przekazania wynika z przepisów określonych w art. 1 pkt 1 lit. a niniejszej ustawy.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii, w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia przekazania informacji określonych w ust. 1, nadaje podmiotom lub zakładom, o których mowa w ust. 1, weterynaryjny numer identyfikacyjny, jeżeli ten numer nie został im nadany.

Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 1, nie przekażą informacji określonych w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii wzywa te podmioty do przekazania tych informacji w wyznaczonym terminie, nie krótszym jednak niż 30 dni, licząc od dnia doręczenia tego wezwania, z pouczeniem, że nieprzekazanie tych informacji spowoduje wykreślenie tych podmiotów z rejestru zakładów i podmiotów zarejestrowanych w terminie 14 dni od dnia upływu terminu wyznaczonego na przekazanie tych informacji.

Podmioty, działalność nadzorowana i obiekty budowlane lub miejsca określone w art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114, które zostały zatwierdzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i które nie wymagają zatwierdzenia zgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/429, stają się odpowiednio podmiotami lub zakładami zarejestrowanymi zgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/429, jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przekażą brakujące informacje, których obowiązek przekazania wynika z przepisów określonych w art. 1 pkt 1 lit. a niniejszej ustawy.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii w terminie 30 dni od dnia przekazania informacji określonych w ust. 1 wydaje decyzję o zmianie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadanego podmiotom lub zakładom określonym w ust. 1.

Podmioty, działalność nadzorowana i obiekty budowlane lub miejsca określone w art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 114, które zostały zatwierdzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i które wymagają zatwierdzenia zgodnie z przepisami rozporządzenia 2016/429, stają się zakładami zatwierdzonymi zgodnie z tymi przepisami.

Podmioty prowadzące zakłady zatwierdzone, o których mowa w ust. 1, przekazują brakujące informacje, których obowiązek przekazania wynika z przepisów określonych w art. 1 pkt 1 lit. a, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii w terminie 30 dni od dnia przekazania informacji określonych w tym przepisie wydaje decyzję o zmianie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego nadanego zakładom określonym w ust. 1.

Jeżeli podmioty prowadzące zakłady zatwierdzone, o których mowa w ust. 1, nie przekażą informacji określonych w ust. 2, powiatowy lekarz weterynarii wzywa te podmioty do przekazania tych informacji w wyznaczonym terminie, jednak nie krótszym niż 30 dni, licząc od dnia doręczenia tego wezwania, z pouczeniem, że nieprzekazanie tych informacji spowoduje wykreślenie tych podmiotów z rejestru zakładów zatwierdzonych.

Jeżeli podmioty prowadzące zakłady zatwierdzone, o których mowa w ust. 1, nie przekażą informacji określonych w ust. 2 w terminie określonym w ust. 4, powiatowy lekarz weterynarii wykreśla te podmioty z rejestru zakładów zatwierdzonych i informuje o tym te podmioty na piśmie w terminie 14 dni od dnia dokonania tego wykreślenia.