Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 sierpnia 2026 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, farmaceuty, pielęgniarki, położnej, diagnosty laboratoryjnego, fizjoterapeuty i ratownika medycznego

Załącznik do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 20 sierpnia ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

2026 r. (Dz. U. poz. …) STANDARD KSZTAŁCENIA PRZYGOTOWUJĄCEGO DO WYKONYWANIA ZAWODU FIZJOTERAPEUTY I. SPOSÓB ORGANIZACJI KSZTAŁCENIA 1. WYMAGANIA OGÓLNE 1.1. Standard ma zastosowanie do kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu fizjoterapeuty, prowadzonego na studiach na kierunku fizjoterapia, zwanych dalej „studiami”. 1.2. Studia są jednolitymi studiami magisterskimi. 1.3. Studia trwają niekrócej niż 10 semestrów. 1.4. Liczba godzin zajęć, w tym praktyk zawodowych, nie może być mniejsza niż 5242. 1.5. Liczba punktów ECTS konieczna do ukończenia studiów nie może być mniejsza niż 300. 1.6. Kierunek fizjoterapia jest przyporządkowany do dyscypliny naukowej nauki medyczne albo dyscypliny naukowej nauki o zdrowiu, albo dyscypliny naukowej nauki o kulturze fizycznej – jako dyscypliny wiodącej. 2. ZAJĘCIA I GRUPY ZAJĘĆ 2.1. Proces kształcenia jest realizowany w postaci: 1) zajęć lub grup zajęć odpowiadających poszczególnym zagadnieniom z dyscypliny naukowej, do której jest przyporządkowany kierunek studiów; 2) grup zajęć zintegrowanych łączących dwa lub więcej zagadnień z dyscypliny naukowej, do której jest przyporządkowany kierunek studiów; 3) wielodyscyplinarnych grup zajęć poświęconych określonym zagadnieniom. 2.2. W przypadku studiów o profilu: 1) ogólnoakademickim – program studiów: a) obejmuje zajęcia lub grupy zajęć związane z prowadzoną w uczelni działalnością naukową w dyscyplinie naukowej, do której jest przyporządkowany kierunek studiów, którym przypisano punkty ECTS w wymiarze większym niż 50 % liczby punktów ECTS koniecznej do ukończenia studiów,

Załącznik do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

Wyższego z dnia 20 sierpnia 2026 r. (Dz. U. poz. 1189) STANDARD KSZTAŁCENIA PRZYGOTOWUJĄCEGO DO WYKONYWANIA ZAWODU FIZJOTERAPEUTY

 – 2 – b) uwzględnia udział studentów w zajęciach przygotowujących do prowadzenia działalności naukowej lub udział w tej działalności; 2) praktycznym – program studiów obejmuje zajęcia lub grupy zajęć kształtujące umiejętności praktyczne, którym przypisano punkty ECTS w wymiarze większym niż 50 % liczby punktów ECTS koniecznej do ukończenia studiów. 3. MINIMALNA LICZBA GODZIN ZAJĘĆ ZORGANIZOWANYCH I PUNKTÓW ECTS Grupy zajęć, w ramach których są osiągane szczegółowe efekty uczenia się Liczba godzin Liczba punktów ECTS A. Biomedyczne podstawy fizjoterapii 400 25 B. Nauki ogólne 288 18 C. Podstawy fizjoterapii 765 45 D. Fizjoterapia kliniczna 1683 99 E. Metodologia badań naukowych 96 28 F. Praktyki zawodowe 1560 52 Razem 4792 267 3.1. Do dyspozycji uczelni pozostawia się niemniej niż 450 godzin zajęć (33 punkty ECTS), które mogą być realizowane jako zajęcia uzupełniające wiedzę, umiejętności lub kompetencje społeczne, z tym że program studiów umożliwia studentowi wybór zajęć, którym przypisano punkty ECTS w wymiarze niemniejszym niż 1 % liczby punktów ECTS koniecznej do ukończenia studiów. 3.2. Zajęcia z wychowania fizycznego są zajęciami obowiązkowymi na studiach stacjonarnych prowadzonymi w wymiarze niemniejszym niż 60 godzin. Zajęciom tym nie przypisuje się punktów ECTS. 3.3. Program studiów umożliwia studentom uzyskanie niemniej niż: 1) 5 punktów ECTS w ramach zajęć z dziedziny nauk humanistycznych lub nauk społecznych; 2) 22 punkty ECTS za przygotowanie pracy dyplomowej oraz 3 punkty ECTS za przygotowanie do egzaminu dyplomowego.

 – 3 – 3.4. Liczba punktów ECTS, jaka może być uzyskana w ramach kształcenia z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, nie może być większa niż 10 % liczby punktów ECTS koniecznej do ukończenia studiów. 4. PRAKTYKI ZAWODOWE Zakres praktyk zawodowych Termin praktyk zawodowych Liczba godzin Liczba punktów ECTS Praktyka asystencka niewcześniej niż w drugim semestrze studiów 90 3 Praktyka w zakresie kinezyterapii niewcześniej niż w czwartym semestrze studiów 300 10 Praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej I niewcześniej niż w piątym semestrze studiów 120 4 Praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej II niewcześniej niż w szóstym semestrze studiów 210 7 Praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej III niewcześniej niż w siódmym semestrze studiów 120 4 Wybieralna praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej I niewcześniej niż w ósmym semestrze studiów 210 7 Wybieralna praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej II w dziewiątym lub dziesiątym semestrze studiów 510 17 Razem 1560 52 4.1. W ramach praktyki asystenckiej student: 1) obserwuje czynności fizjoterapeutyczne, komunikację prowadzoną z pacjentem oraz współpracę w zespołach fizjoterapeutycznych i interdyscyplinarnych – wykonywane przez osobę posiadającą prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz osoby wykonujące inne zawody medyczne;

 – 4 – 2) poznaje zasady przygotowania pacjenta i stanowiska pracy do czynności fizjoterapeutycznych oraz zasady prowadzenia dokumentacji medycznej stosowanej w fizjoterapii; 3) wykonuje wybrane czynności fizjoterapeutyczne pod nadzorem osoby posiadającej prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty. 4.2. Praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej polega na tym, że student pod nadzorem osoby posiadającej prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty wykonuje czynności fizjoterapeutyczne z udziałem pacjentów z zaburzeniami i chorobami wieku rozwojowego, z dysfunkcjami i chorobami układu ruchu (ortopedia, traumatologia, reumatologia, neurologia, medycyna sportowa), chorobami wewnętrznymi (kardiologia, pulmonologia), z innymi chorobami (geriatria, psychiatria, onkologia, chirurgia, ginekologia i położnictwo), a także z zakresu medycyny paliatywnej, intensywnej terapii oraz adaptowanej aktywności fizycznej i sportu osób z niepełnosprawnościami. 4.3. Praktyka w zakresie kinezyterapii, fizjoterapii klinicznej oraz wybieralna praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej mogą odbywać się po zrealizowaniu zajęć umożliwiających osiągnięcie efektów uczenia się w kategorii umiejętności w zakresie wykonywania czynności u osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami – zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty. 4.4. Wybieralna praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej obejmuje wykonywanie przez studenta czynności fizjoterapeutycznych z udziałem pacjentów w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego lub w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), lub chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), lub w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie), lub medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii, lub z zakresu adaptowanej aktywności fizycznej i sportu osób z niepełnosprawnościami. Poszczególne wybieralne praktyki w zakresie fizjoterapii klinicznej mogą być realizowane w różnych działach fizjoterapii. Ostatnia wybieralna praktyka z fizjoterapii klinicznej może mieć charakter integracyjny i obejmować realizację efektów uczenia się w jednym lub kilku działach fizjoterapii. 4.5. Program praktyk zawodowych, formę i terminy ich odbywania oraz sposób weryfikacji osiągniętych efektów uczenia się ustala uczelnia.

 – 5 – 5. INFRASTRUKTURA NIEZBĘDNA DO PROWADZENIA KSZTAŁCENIA 5.1. Proces kształcenia odbywa się z wykorzystaniem infrastruktury pozwalającej na osiągnięcie efektów uczenia się. 5.2. Zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne przewidziane programem studiów są realizowane w pracowniach uczelni, odpowiednio wyposażonych do realizacji tych zajęć, lub w podmiotach, z którymi uczelnia zawarła umowy lub porozumienia w tym zakresie. 5.3. Zajęcia w grupie zajęć A są realizowane w pracowniach: anatomii, fizjologii, biomechaniki i pierwszej pomocy, wyposażonych w aparaturę i urządzenia zapewniające osiągnięcie efektów uczenia się. 5.4. Zajęcia w grupie zajęć C mogą być realizowane w: 1) pracowniach kinezyterapii, fizykoterapii i masażu; 2) podmiotach wykonujących działalność leczniczą posiadających odpowiednią infrastrukturę do realizacji zajęć z zakresu medycyny fizykalnej, w tym w sanatoriach; 3) podmiotach wykonujących działalność leczniczą lub pracowniach protetycznych – prowadzących działalność w zakresie zaopatrzenia ortopedycznego oraz protetyki i ortotyki; 4) salach gimnastycznych, klubach sportowych, szkołach lub ośrodkach szkolno- -wychowawczych – posiadających odpowiednią infrastrukturę do realizacji zajęć z zakresu adaptowanej aktywności fizycznej i sportu osób z niepełnosprawnościami. 5.5. Zajęcia z zakresu kształcenia ruchowego i metodyki nauczania ruchu są realizowane z wykorzystaniem infrastruktury sportowej, w szczególności sali gimnastycznej lub hali sportowej. 5.6. Zajęcia z grupy zajęć D: 1) zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne z zakresu fizjoterapii klinicznej w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii są realizowane w podmiotach wykonujących działalność leczniczą w zakresie odpowiednim do tych zajęć (co najmniej połowa wymiaru zajęć) i z wykorzystaniem infrastruktury uczelni umożliwiającej wykonywanie czynności praktycznych przez studentów;

 – 6 – 2) zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne z zakresu diagnostyki zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty i planowania fizjoterapii są realizowane w podmiotach wykonujących działalność leczniczą z udziałem pacjentów (co najmniej połowa wymiaru zajęć) oraz w należących do uczelni pracowniach diagnostycznych i laboratoriach analizy układu ruchu. 5.7. Praktyki zawodowe odbywają się z wykorzystaniem infrastruktury uczelni oraz w podmiotach wykonujących działalność leczniczą i domach pomocy społecznej, z którymi uczelnia zawarła umowy lub porozumienia w tym zakresie. II. OSOBY PROWADZĄCE KSZTAŁCENIE 1. Kształcenie umożliwiające osiągnięcie efektów uczenia się w grupach zajęć jest prowadzone przez nauczycieli akademickich posiadających kompetencje zawodowe lub naukowe oraz doświadczenie zawodowe w zakresie właściwym dla prowadzonych zajęć lub przez inne osoby posiadające takie kompetencje oraz doświadczenie, z tym że: 1) w grupie zajęć C zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne są prowadzone przez osoby posiadające prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty i doświadczenie zawodowe w zakresie właściwym dla prowadzonych zajęć oraz przez nauczycieli akademickich posiadających kompetencje zawodowe w zakresie właściwym dla prowadzonych zajęć; 2) w grupie zajęć D: a) zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne z zakresu klinicznych podstaw fizjoterapii są prowadzone przez osoby posiadające prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty i tytuł zawodowy magistra lub przez osoby posiadające prawo wykonywania zawodu lekarza i tytuł specjalisty oraz doświadczenie zawodowe w zakresie właściwym dla prowadzonych zajęć, b) zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne z zakresu fizjoterapii klinicznej oraz planowania fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii są prowadzone przez osoby posiadające prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty i tytuł zawodowy magistra,

 – 7 – c) zajęcia kształtujące umiejętności praktyczne z zakresu diagnostyki zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty są prowadzone przez osoby posiadające prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty i tytuł zawodowy magistra (minimum dwie trzecie wymiaru zajęć) i przez nauczycieli akademickich posiadających kompetencje w zakresie diagnostyki z udziałem pacjenta (niewięcej niż jedna trzecia wymiaru zajęć), a w pracowniach diagnostycznych i laboratoriach analizy układu ruchu uczelni – również przez osoby posiadające kompetencje i doświadczenie zawodowe w zakresie właściwym dla prowadzonych zajęć, w tym w zakresie obsługi specjalistycznej aparatury diagnostycznej (np. platform dynamograficznych, systemów do analizy ruchu, elektromiografii) oraz interpretacji wyników badań w kontekście klinicznym. 2. Praktyki zawodowe są realizowane pod kierunkiem osoby posiadającej prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty i tytuł zawodowy co najmniej magistra oraz minimum pięcioletnie doświadczenie zawodowe w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych odpowiadających profilowi kształcenia objętego praktyką, a nadzór nad ich realizacją sprawuje opiekun praktyk z uczelni. III. EFEKTY UCZENIA SIĘ 1. OGÓLNE EFEKTY UCZENIA SIĘ 1.1. W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: 1) problematykę z zakresu dyscypliny naukowej nauki biologiczne, w tym rozwój, budowę i funkcje organizmu człowieka w warunkach prawidłowych i patologicznych; 2) problematykę z zakresu dyscypliny naukowej nauki medyczne, w tym epidemiologię, etiologię, patomechanizm, objawy i przebieg najczęstszych chorób; 3) problematykę z zakresu dyscyplin naukowych: psychologia, pedagogika, nauki socjologiczne, filozofia; 4) zasady oddziaływania sił mechanicznych na organizm osoby zdrowej i chorej, osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach; 5) mechanizmy działania czynników fizykalnych na organizm człowieka oraz oddziaływanie zabiegów fizykalnych w leczeniu osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach;

 – 8 – 6) wskazania i przeciwwskazania do wykonywania zabiegów z zakresu fizykoterapii, kinezyterapii, masażu i terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; 7) zalecenia do stosowania fizjoterapii w określonych stanach chorobowych; 8) zasady działania wyrobów medycznych i zasady ich stosowania w leczeniu osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach; 9) zagadnienia z zakresu teorii, metodyki i praktyki fizjoterapii; 10) zagadnienia z zakresu diagnostyki zgodnej z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty, planowania postępowania fizjoterapeutycznego oraz kontrolowania jego efektów; 11) zagadnienia związane z kształtowaniem, podtrzymywaniem i przywracaniem sprawności oraz wydolności utraconej lub obniżonej wskutek chorób lub urazów u osób w różnym wieku; 12) zasady edukacji zdrowotnej, promocji zdrowia oraz pierwotnej i wtórnej profilaktyki chorób i profilaktyki niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej); 13) prawne i ekonomiczne aspekty funkcjonowania podmiotów zajmujących się rehabilitacją (zawodową, społeczną i leczniczą); 14) etyczne, prawne i społeczne uwarunkowania wykonywania zawodu fizjoterapeuty; 15) zasady prowadzenia dokumentacji medycznej na potrzeby fizjoterapii oraz kontroli efektów postępowania fizjoterapeutycznego w leczeniu osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach; 16) zasady komunikacji z pacjentem i jego rodziną oraz w zespole interdyscyplinarnym. 1.2. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: 1) wykonywać zabiegi z zakresu fizykoterapii, kinezyterapii, masażu i terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; 2) interpretować wyniki badań diagnostycznych zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty; 3) tworzyć, weryfikować i modyfikować programy fizjoterapii osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach – stosownie do ich stanu klinicznego i funkcjonalnego, a także w ramach procesu kompleksowej rehabilitacji; 4) samodzielnie monitorować przebieg terapii osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach oraz prowadzić dokumentację medyczną stosowaną na potrzeby fizjoterapii;

 – 9 – 5) zlecać wyroby medyczne wydawane na zlecenie, zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty, dobierać wyroby medyczne do potrzeb pacjenta oraz edukować pacjentów w zakresie posługiwania się tymi wyrobami medycznymi; 6) wykorzystać techniki z zakresu adaptowanej aktywności fizycznej i sportu osób z niepełnosprawnościami – do planowania, doboru, modyfikowania oraz tworzenia różnych form zajęć rekreacyjnych i sportowych dla osób ze specjalnymi potrzebami i w różnym wieku; 7) stosować działania ukierunkowane na edukację zdrowotną, promocję zdrowia, a także pierwotną i wtórną profilaktykę chorób i profilaktykę niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej); 8) wykazać sprawność psychofizyczną niezbędną do prawidłowego demonstrowania i wykonywania zabiegów z zakresu fizjoterapii osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami oraz z różnymi rodzajami i stopniami niepełnosprawności; 9) planować własną aktywność edukacyjną i stale dokształcać się w celu aktualizacji wiedzy; 10) inspirować inne osoby do uczenia się oraz podejmowania aktywności fizycznej; 11) komunikować się z pacjentem i jego rodziną w atmosferze zaufania, z uwzględnieniem potrzeb pacjenta i jego praw; 12) komunikować się ze współpracownikami w zespole fizjoterapeutycznym i w zespole interdyscyplinarnym oraz dzielić się wiedzą; 13) wykorzystywać wiedzę w zakresie racjonalizacji i optymalizacji fizjoterapii, w tym podczas pracy w zespole fizjoterapeutycznym i w zespole interdyscyplinarnym; 14) wykonywać czynności właściwe dla zawodu fizjoterapeuty zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami etycznymi i bioetycznymi. 1.3. W zakresie kompetencji społecznych absolwent jest gotów do: 1) nawiązania i utrzymania pełnego szacunku kontaktu z pacjentem oraz okazywania zrozumienia dla różnic światopoglądowych i kulturowych; 2) wykonywania zawodu fizjoterapeuty ze świadomością roli, jaką pełni na rzecz społeczeństwa, w tym społeczności lokalnej; 3) prezentowania postawy promującej zdrowy, aktywny styl życia w trakcie czynności związanych z wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty; 4) przestrzegania praw pacjenta i zasad etyki zawodowej; 5) dostrzegania i rozpoznawania własnych ograniczeń zawodowych, dokonywania samooceny deficytów i potrzeb edukacyjnych;

 – 10 – 6) korzystania z obiektywnych źródeł informacji; 7) wdrażania zasad koleżeństwa zawodowego i współpracy w zespole fizjoterapeutycznym i w zespole interdyscyplinarnym, a także w środowisku wielokulturowym i wielonarodowościowym; 8) formułowania i wyrażania opinii dotyczących różnych aspektów działalności zawodowej i zasięgania porad ekspertów w przypadku trudności z samodzielnym rozwiązaniem problemów; 9) przyjęcia odpowiedzialności związanej z decyzjami podejmowanymi w ramach działalności zawodowej, w tym w kategoriach bezpieczeństwa własnego i innych osób. 2. SZCZEGÓŁOWE EFEKTY UCZENIA SIĘ A. BIOMEDYCZNE PODSTAWY FIZJOTERAPII anatomia (w tym anatomia prawidłowa, anatomia funkcjonalna, anatomia obrazowa, anatomia palpacyjna), biologia medyczna, genetyka, biochemia, fizjologia (w tym fizjologia ogólna, fizjologia wysiłku fizycznego, fizjologia i patofizjologia bólu, diagnostyka fizjologiczna), farmakologia w fizjoterapii, biofizyka, biomechanika (w tym biomechanika stosowana i ergonomia, biomechanika kliniczna), kinezjologia, patologia ogólna, pierwsza pomoc W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: A.W1. budowę anatomiczną i funkcje poszczególnych układów organizmu człowieka, w szczególności układu ruchu, oraz podstawowe zależności między ich budową i funkcją w warunkach zdrowia i choroby; A.W2. metody obrazowania i diagnostyki elektromedycznej, zasady ich przeprowadzania oraz ich wartość diagnostyczną; A.W3. mianownictwo anatomiczne niezbędne do opisania stanu zdrowia; A.W4. podstawowe właściwości fizyczne, budowę i funkcje komórek i tkanek organizmu człowieka; A.W5. rozwój embrionalny, organogenezę oraz etapy zarodkowego i płciowego rozwoju człowieka; A.W6. podstawowe mechanizmy procesów zachodzących w organizmie człowieka w każdym okresie życia;

 – 11 – A.W7. podstawowe procesy metaboliczne zachodzące na poziomie komórkowym, narządowym i ustrojowym oraz ich zmiany pod wpływem wysiłku fizycznego lub w efekcie niektórych dysfunkcji i chorób, w tym zjawiska regulacji hormonalnej, reprodukcji i procesy starzenia się; A.W8. podstawy funkcjonowania poszczególnych układów organizmu człowieka oraz narządu ruchu i narządów zmysłów; A.W9. kinezjologiczne mechanizmy kontroli ruchu i mechanizmy regulacji procesów metabolicznych zachodzących w organizmie człowieka oraz fizjologię wysiłku fizycznego; A.W10. czynniki determinujące wydolność fizyczną człowieka oraz metody jej bezpośredniej i pośredniej oceny, zasady doboru obciążeń treningowych i wpływ tych obciążeń na organizm człowieka, w tym na mechanizmy rozwoju zjawiska zmęczenia i przemęczenia; A.W11. metody oceny czynności poszczególnych narządów i układów oraz możliwości wykorzystania tych metod do diagnostyki zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty; A.W12. mechanizmy działania środków farmakologicznych stosowanych w leczeniu różnych chorób, zasady ich podawania, ograniczenia, efekty uboczne oraz możliwy wpływ na stan i sprawność pacjenta w kontekście planowania fizjoterapii; A.W13. oddziaływanie zewnętrznych czynników fizycznych na organizm człowieka; A.W14. metody oceny biomechanicznej, kinezjologicznej i interpretacji wyników oceny równowagi ciała oraz zmiennych kinematycznych i kinetycznych ruchu człowieka w fizjologii i patologii organizmu człowieka; A.W15. zasady ergonomii w codziennych czynnościach oraz w czynnościach związanych z wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty, ze szczególnym uwzględnieniem ergonomii w pracy; A.W16. mechanizmy kontroli motorycznej oraz teorie procesów kontroli motorycznej; A.W17. podstawy uczenia się kontroli postawy i ruchu oraz nauczania czynności ruchowych; A.W18. mechanizmy rozwoju zaburzeń funkcji narządów i układów oraz patofizjologiczne podłoże rozwoju chorób; A.W19. metody ogólnej oceny stanu zdrowia człowieka oraz objawy podstawowych zaburzeń i zmian chorobowych; A.W20. metody oceny podstawowych funkcji życiowych człowieka w stanie zagrożenia zdrowia lub życia;

 – 12 – A.W21. uwarunkowania genetyczne rozwoju chorób w populacji; A.W22. genetyczne i związane z fenotypem uwarunkowania umiejętności ruchowych; A.W23. charakter biopsychospołeczny bólu – mechanizmy jego powstawania, metody oceny bólu oraz społeczno-psychologiczne aspekty leczenia bólu. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: A.U1. rozpoznawać i lokalizować na fantomach i modelach anatomicznych zasadnicze struktury ludzkiego ciała, w tym elementy układu ruchu (elementy układu kostno- -stawowego, grupy mięśniowe i poszczególne mięśnie); A.U2. palpacyjnie lokalizować wybrane elementy budowy anatomicznej i ich powiązania ze strukturami sąsiednimi, w tym kostne elementy będące miejscami przyczepów mięśni i więzadeł, oraz punkty pomiarów antropometrycznych, mięśnie powierzchowne oraz ścięgna i wybrane wiązki naczyniowo-nerwowe; A.U3. określić wskaźniki biochemiczne i ich zmiany w przebiegu niektórych chorób oraz pod wpływem wysiłku fizycznego – w celu bezpiecznego stosowania fizjoterapii, w tym specjalnych metod fizjoterapii; A.U4. wykonać badania na potrzeby fizjoterapii i zinterpretować ich wyniki; A.U5. wykonać podstawowe badania w zakresie oceny funkcjonowania narządów zmysłów, układu przedsionkowego i proprioceptywnego oraz przeprowadzić interpretację ich wyników; A.U6. przeprowadzić ocenę poziomu wydolności fizycznej, tolerancji wysiłkowej, zmęczenia i przetrenowania oraz zinterpretować wyniki; A.U7. zastosować właściwą grupę leków w zabiegach fizykoterapeutycznych w różnych dysfunkcjach i chorobach; A.U8. ocenić wpływ czynników fizycznych na organizm człowieka i rozpoznawać reakcje prawidłowe i nieprawidłowe; A.U9. ocenić stan układu ruchu w warunkach statyki i dynamiki (wykonać badanie ogólne, odcinkowe, miejscowe) w celu wykrycia zaburzeń jego struktury i funkcji; A.U10. przeprowadzić ocenę biomechaniczną i kinezjologiczną równowagi ciała oraz zmiennych kinematycznych i kinetycznych ruchu człowieka w warunkach normy i stanu patologicznego oraz zinterpretować wyniki; A.U11. przewidzieć skutki stosowania różnych obciążeń mechanicznych na zmienione patologicznie struktury ciała człowieka; A.U12. ocenić poziom poszczególnych zdolności motorycznych;

 – 13 – A.U13. wykonać testy sprawności fizycznej i funkcjonalnej dla wszystkich grup wiekowych i ocenić ich wyniki; A.U14. zebrać wywiad i przeanalizować zebrane informacje na potrzeby fizjoterapii; A.U15. rozpoznawać sytuacje zagrażające zdrowiu lub życiu człowieka, udzielać pierwszej pomocy w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia oraz przeprowadzić resuscytację krążeniowo-oddechową osoby dorosłej i dziecka; A.U16. wyjaśnić biologiczne mechanizmy powstawania bólu oraz założenia, zakres i ograniczenia metod jego oceny, z uwzględnieniem modelu biopsychospołecznego, w tym diagnostyki różnicowej mechanizmów bólu. B. NAUKI OGÓLNE język obcy, psychologia (psychologia ogólna, psychologia kliniczna, psychoterapia, komunikacja), socjologia (socjologia ogólna, socjologia niepełnosprawności), pedagogika (pedagogika ogólna, pedagogika specjalna), dydaktyka fizjoterapii, podstawy prawa (prawo własności intelektualnej, prawo medyczne, prawo cywilne, prawo pracy), zdrowie publiczne, demografia i epidemiologia, ekonomia i system ochrony zdrowia, zarządzanie i marketing, filozofia, bioetyka, historia fizjoterapii, technologie informacyjne, wychowanie fizyczne W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: B.W1. psychologiczne i socjologiczne uwarunkowania funkcjonowania jednostki w społeczeństwie; B.W2. psychologiczne i społeczne aspekty postaw i działań pomocowych; B.W3. modele komunikowania się w opiece zdrowotnej, podstawowe metody komunikowania się z pacjentem, jego rodziną lub opiekunem oraz członkami zespołu fizjoterapeutycznego i zespołu interdyscyplinarnego; B.W4. znaczenie komunikacji werbalnej, niewerbalnej oraz zaufania podczas interakcji z pacjentem, jego rodziną lub opiekunem oraz członkami zespołu fizjoterapeutycznego i zespołu interdyscyplinarnego; B.W5. zasady motywowania pacjentów do prozdrowotnych zachowań i informowania o niepomyślnym rokowaniu; B.W6. podstawowe metody psychoterapii; B.W7. podstawowe zagadnienia z zakresu pedagogiki i pedagogiki specjalnej;

 – 14 – B.W8. ograniczenia i uwarunkowania edukowania osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej), zasady radzenia sobie z problemami pedagogicznymi tych osób oraz współczesne tendencje w rewalidacji osób z niepełnosprawnościami; B.W9. podstawowe formy i sposoby przekazywania informacji z wykorzystaniem środków dydaktycznych w zakresie nauczania fizjoterapii, prowadzenia szkoleń i doskonalenia zawodowego; B.W10. zasady wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz funkcjonowania samorządu zawodowego fizjoterapeutów; B.W11. przepisy prawne związane z wykonywaniem zawodu fizjoterapeuty, w tym prawa pacjenta, obowiązki pracodawcy i pracownika oraz elementy prawa cywilnego, prawa pracy, oraz przepisy w zakresie ochrony własności przemysłowej i prawa autorskiego, a także zasady odpowiedzialności cywilnej w praktyce fizjoterapeutycznej; B.W12. czynniki decydujące o zdrowiu oraz o zagrożeniu zdrowia; B.W13. zasady edukacji zdrowotnej i promocji zdrowia, profilaktyki niepełnosprawności, w tym fizjoprofilaktyki pierwotnej i wtórnej, oraz elementy polityki społecznej w ochronie zdrowia; B.W14. uwarunkowania zachowań zdrowotnych pacjenta i czynniki ryzyka oraz skalę problemów związanych z niepełnosprawnością w ujęciu demograficznym i epidemiologicznym; B.W15. zasady analizy demograficznej oraz podstawowe pojęcia statystyki epidemiologicznej; B.W16. zasady organizacji i finansowania systemu ochrony zdrowia w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ekonomiczne uwarunkowania udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu fizjoterapii; B.W17. zasady kierowania zespołem fizjoterapeutycznym oraz organizacji i zarządzania podmiotami prowadzącymi działalność leczniczą w zakresie fizjoterapii i rehabilitacji; B.W18. zasady zatrudniania osób z różnymi stopniami niepełnosprawności; B.W19. zasady etyki zawodu fizjoterapeuty oraz zasady etyczne współczesnego marketingu świadczeń zdrowotnych; B.W20. historię fizjoterapii oraz kierunki rozwoju nauczania zawodowego; B.W21. rolę i zadania krajowych i międzynarodowych organizacji fizjoterapeutycznych i innych organizacji zrzeszających fizjoterapeutów, które działają w systemie ochrony zdrowia;

 – 15 – B.W22. nowoczesne technologie medyczne i cyfrowe stosowane w rehabilitacji, w tym systemy telemedyczne, robotyczne, systemy analizy ruchu oraz narzędzia wspomagające monitorowanie terapii u pacjentów, służące do opracowywania i przedstawiania danych medycznych; B.W23. główne działy filozofii. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: B.U1. porozumiewać się w jednym z języków obcych na poziomie B2+ Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego; B.U2. dostrzegać i rozpoznawać, w zakresie bezpiecznego stosowania fizjoterapii, problemy psychologiczne u osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami oraz oceniać wpływ tych problemów na przebieg i skuteczność fizjoterapii; B.U3. zastosować odpowiednie formy fizjoterapii wspomagające proces rewalidacji osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej); B.U4. organizować działania ukierunkowane na edukację zdrowotną, promocję zdrowia i profilaktykę niepełnosprawności oraz pierwotną i wtórną profilaktykę chorób; B.U5. przeprowadzić badanie przesiewowe w pierwotnej i wtórnej profilaktyce chorób i profilaktyce niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej); B.U6. oszacować koszt postępowania fizjoterapeutycznego; B.U7. organizować działalność fizjoterapeutyczną w warunkach systemu ochrony zdrowia; B.U8. identyfikować podstawowe problemy etyczne dotyczące współczesnej medycyny, ochrony życia i zdrowia oraz uwzględniać w planowaniu i przebiegu fizjoterapii uwarunkowania kulturowe, religijne i etniczne pacjentów; B.U9. wykazać umiejętności ruchowe z zakresu wybranych form aktywności fizycznej (rekreacyjnych i zdrowotnych); B.U10. przeprowadzić rozmowę z pacjentem w każdym wieku, jego rodziną lub opiekunem – z zastosowaniem techniki aktywnego słuchania i wyrażania empatii, a także rozmawiać z pacjentem o jego sytuacji zdrowotnej w atmosferze zaufania podczas całego postępowania fizjoterapeutycznego; B.U11. udzielać pacjentowi informacji o celu, przebiegu i ewentualnym ryzyku proponowanych działań diagnostycznych lub fizjoterapeutycznych i uzyskać jego świadomą zgodę na te działania;

 – 16 – B.U12. komunikować się ze współpracownikami w ramach zespołu fizjoterapeutycznego oraz interdyscyplinarnego, udzielać im informacji zwrotnej i wsparcia; B.U13. stosować nowoczesne technologie medyczne i cyfrowe wykorzystywane w rehabilitacji, w tym systemy telemedyczne, robotyczne, systemy analizy ruchu oraz narzędzia wspomagające monitorowanie terapii u pacjentów, służące do opracowywania i przedstawiania danych medycznych. C. PODSTAWY FIZJOTERAPII fizjoterapia ogólna, kształcenie ruchowe i metodyka nauczania ruchu, kinezyterapia, terapia manualna, medycyna fizykalna (fizykoterapia, balneoklimatoterapia, odnowa biologiczna), masaż, metody specjalne fizjoterapii (metody reedukacji posturalnej, reedukacji nerwowo-mięśniowej, neurorehabilitacji, terapii neurorozwojowej), adaptowana aktywność fizyczna, sport osób z niepełnosprawnościami, wyroby medyczne, fizjoprofilaktyka i promocja zdrowia W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: C.W1. pojęcia z zakresu kompleksowej rehabilitacji; C.W2. mechanizmy zaburzeń funkcjonalnych i strukturalnych wywołanych chorobą lub urazem; C.W3. mechanizmy oddziaływania oraz możliwe skutki uboczne zabiegów fizjoterapeutycznych; C.W4. metody oceny budowy i funkcji ciała człowieka oraz jego aktywności w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; C.W5. narzędzia diagnostyczne i metody oceny stanu pacjenta w różnym wieku, w różnych dysfunkcjach i chorobach oraz metody oceny zaburzeń funkcjonalnych i strukturalnych wywołanych chorobą lub urazem; C.W6. zasady doboru środków, form i metod fizjoterapeutycznych w zależności od rodzaju dysfunkcji, choroby, stanu i wieku pacjenta; C.W7. teoretyczne i metodyczne podstawy procesu uczenia się i nauczania czynności ruchowych; C.W8. teoretyczne, metodyczne i praktyczne podstawy kinezyterapii, terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; C.W9. wskazania i przeciwwskazania do ćwiczeń i technik stosowanych w kinezyterapii, terapii manualnej oraz do stosowania specjalnych metod fizjoterapii;

 – 17 – C.W10. teoretyczne, metodyczne i praktyczne podstawy fizykoterapii, masażu, balneoklimatoterapii oraz odnowy biologicznej; C.W11. wskazania i przeciwwskazania do stosowania zabiegów z zakresu fizykoterapii, masażu, balneoklimatoterapii oraz odnowy biologicznej; C.W12. zasady doboru różnych form adaptowanej aktywności fizycznej, sportu, turystyki oraz rekreacji terapeutycznej w procesie leczenia i podtrzymywania sprawności osób ze specjalnymi potrzebami, w tym osób z niepełnosprawnościami; C.W13. regulacje prawne dotyczące udziału w sporcie, w tym igrzyskach paralimpijskich i zawodach sportowych, osób z niepełnosprawnościami oraz zna organizacje działające w sferze aktywności fizycznej osób z niepełnosprawnościami; C.W14. zagrożenia i ograniczenia treningowe związane z niepełnosprawnością; C.W15. zasady działania wyrobów medycznych i zasady ich stosowania w leczeniu osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; C.W16. regulacje prawne dotyczące wykazu wyrobów medycznych; C.W17. wskazania i przeciwwskazania do zastosowania wyrobów medycznych; C.W18. zasady i metody promocji zdrowego stylu życia. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: C.U1. przeprowadzić badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe oraz wykonać podstawową diagnostykę na potrzeby fizjoterapii; C.U2. prowadzić dokumentację medyczną pacjenta z uwzględnieniem programu fizjoterapii; C.U3. dobierać i prowadzić kinezyterapię ukierunkowaną na kształtowanie i doskonalenie wydolności fizycznej oraz poszczególnych zdolności motorycznych osób w różnym wieku i różnym stanie zdrowia; C.U4. dobierać i prowadzić kinezyterapię ukierunkowaną na edukację i reedukację posturalną, edukację i reedukację funkcji kończyny górnej, pionizacji i funkcji chodu osób w różnym wieku i różnym stanie zdrowia; C.U5. edukować pacjenta w zakresie wykonywania ćwiczeń ruchowych w warunkach domowych, sposobu posługiwania się wyrobami medycznymi i wykorzystywania przedmiotów codziennego użytku w celach terapeutycznych; C.U6. edukować rodzinę lub opiekuna osoby ze specjalnymi potrzebami w zakresie opieki nad taką osobą;

 – 18 – C.U7. dobierać i prowadzić funkcjonalny trening medyczny osób w różnym wieku i różnym stanie zdrowia, w tym z użyciem odpowiednich przyborów, przyrządów, sprzętu i aparatury; C.U8. dobierać ćwiczenia dla osób z różnymi zaburzeniami i w różnym stanie zdrowia oraz metodycznie nauczać poprawnego ich wykonania; C.U9. wykazać umiejętności ruchowe konieczne do demonstracji i zapewnienia bezpieczeństwa podczas wykonywania poszczególnych ćwiczeń; C.U10. zaplanować, dobrać i wykonać zabiegi z zakresu kinezyterapii, masażu, terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; C.U11. obsługiwać i stosować sprzęt i urządzenia z zakresu kinezyterapii, masażu, terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; C.U12. wykazać zaawansowane umiejętności manualne pozwalające na zastosowanie właściwej techniki z zakresu kinezyterapii, masażu, terapii manualnej oraz specjalnych metod fizjoterapii; C.U13. zaplanować, dobrać i wykonać zabiegi z zakresu fizykoterapii, balneoklimatoterapii oraz odnowy biologicznej; C.U14. obsługiwać aparaturę do wykonywania zabiegów z zakresu fizykoterapii, balneoklimatoterapii oraz odnowy biologicznej; C.U15. edukować osoby ze specjalnymi potrzebami, w tym osoby z niepełnosprawnościami, w zakresie różnych form adaptowanej aktywności fizycznej, sportu, turystyki oraz rekreacji terapeutycznej; C.U16. edukować w zakresie samoobsługi i lokomocji, w tym w zakresie samodzielnego przemieszczania się i pokonywania przeszkód terenowych na wózku aktywnym, osobę z niepełnosprawnością; C.U17. prowadzić zajęcia z wybranych dyscyplin sportowych dla osób z niepełnosprawnościami, w tym zademonstrować elementy techniki i taktyki stosowane w tych dyscyplinach; C.U18. dobrać wyroby medyczne stosownie do rodzaju dysfunkcji i potrzeb pacjenta na każdym etapie fizjoterapii oraz edukować pacjenta w zakresie posługiwania się nimi; C.U19. podejmować działania promujące zdrowy styl życia oraz opracować program profilaktyczny dla pacjentów różnej płci, pacjentów w różnym wieku, stanie zdrowia oraz w różnych warunkach, ze szczególnym uwzględnieniem aktywności fizycznej i uczestnictwa pacjenta w życiu codziennym.

 – 19 – D. FIZJOTERAPIA KLINICZNA kliniczne podstawy fizjoterapii, diagnostyka zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty oraz planowanie i stosowanie fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: D.W1. etiologię, epidemiologię, patomechanizm, objawy i przebieg dysfunkcji narządowych i układowych w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii – w stopniu umożliwiającym optymalne stosowanie fizjoterapii; D.W2. zasady oceny biomechanicznej oraz elektrofizjologicznej układu ruchu, analizy chodu oraz wydolności fizycznej w warunkach prawidłowych oraz u pacjentów z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.W3. metody oceny funkcjonowania narządów i układów w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii – w stopniu umożliwiającym optymalne stosowanie fizjoterapii; D.W4. zasady przeprowadzania badania podmiotowego i przedmiotowego oraz interpretacji wyników tych badań na potrzeby fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii;

 – 20 – D.W5. zasady diagnozowania oraz zasady i sposoby leczenia w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii – w stopniu umożliwiającym optymalne stosowanie fizjoterapii; D.W6. zasady planowania oraz doboru metod i środków na potrzeby fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.W7. zasady kwalifikacji i prehabilitacji do zabiegów chirurgicznych oraz stosowane metody leczenia operacyjnego, w tym zabiegi z zakresu chirurgii małoinwazyjnej, implantologii oraz transplantologii, w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.W8. zasady postępowania fizjoterapeutycznego na oddziałach intensywnej terapii u pacjentów w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.W9. zasady pionizacji i reedukacji chodu oraz oceny wydolności fizycznej w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.W10. możliwości i zasady usprawniania osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami, chorobami lub niepełnosprawnościami – w zakresie korzystania z przedmiotów codziennego użytku, aktywizacji i rewalidacji tych osób oraz możliwości dostosowania warunków mieszkaniowych do ich potrzeb zdrowotnych i bezpiecznego pokonywania barier;

 – 21 – D.W11. zasady edukacji pacjentów w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami oraz rodziny lub opiekunów tych pacjentów – w zakresie posługiwania się wyrobami medycznymi w warunkach domowych w celach terapeutycznych i samoobsługowych; D.W12. zasady edukacji oraz profilaktyki chorób (pierwotnej, wtórnej) i profilaktyki niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej) u pacjentów w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.W13. wpływ procesu starzenia się na przebieg fizjoterapii geriatrycznej pacjentów z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.W14. zagrożenia związane z hospitalizacją osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.W15. specyfikę postępowania z pacjentami w różnym wieku mających chorobę psychiczną; D.W16. zasady współpracy i komunikacji w zespole fizjoterapeutycznym oraz interdyscyplinarnym w planowaniu fizjoterapii i opieki nad pacjentem, jego rodziną lub opiekunem, zapewniające ciągłość i kompleksowość terapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.W17. zasady stosowania Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (International Classification of Functioning, Disability and Health, ICF) w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.W18. możliwości wykorzystania technologii informatycznych w fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii;

 – 22 – D.W19. zasady diagnostyki zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty i zasady planowania leczenia pacjentów z bólem przewlekłym w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: D.U1. przeprowadzić analizę biomechaniczną oraz elektrofizjologiczną układu ruchu w warunkach normy i stanu patologicznego u osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.U2. przeprowadzić badanie i zinterpretować wyniki badań wydolności fizycznej i analizy chodu zrealizowanej w warunkach normy i stanu patologicznego u osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.U3. zinterpretować wyniki badań w zakresie funkcjonowania narządów i układów w warunkach normy, w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii – w stopniu umożliwiającym optymalne stosowanie fizjoterapii; D.U4. przeprowadzić badanie podmiotowe i przedmiotowe oraz zinterpretować jego wyniki na potrzeby fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U5. kwalifikować pacjentów do fizjoterapii, planować, dobierać i wykonywać fizjoterapię pacjentów z zaburzeniami i chorobami wieku rozwojowego, z dysfunkcjami i chorobami układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), z chorobami wewnętrznymi (w kardiologii, pulmonologii), z innymi chorobami (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii;

 – 23 – D.U6. kwalifikować pacjentów do fizjoterapii, planować, dobierać i wykonywać fizjoterapię pacjentów w różnym wieku, pacjentów będących przed zabiegiem operacyjnym i po takim zabiegu, pacjentów w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U7. kwalifikować pacjentów do fizjoterapii, planować, dobierać i wykonywać fizjoterapię na oddziale intensywnej terapii u pacjentów z zaburzeniami i chorobami wieku rozwojowego, z dysfunkcjami i chorobami układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), z chorobami wewnętrznymi (w kardiologii, pulmonologii), z innymi chorobami (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U8. przeprowadzić pionizację, edukację i reedukację chodu, stosować metody poprawy wydolności fizycznej u pacjentów z zaburzeniami i chorobami wieku rozwojowego, z dysfunkcjami i chorobami układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), z chorobami wewnętrznymi (w kardiologii, pulmonologii), z innymi chorobami (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U9. instruować pacjentów z zaburzeniami i chorobami wieku rozwojowego, z dysfunkcjami i chorobami układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), z chorobami wewnętrznymi (w kardiologii, pulmonologii), z innymi chorobami (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii, instruować rodziny lub opiekunów tych pacjentów w zakresie korzystania z przedmiotów codziennego użytku, możliwości dostosowania warunków mieszkaniowych, likwidowania i pokonywania barier, aktywizacji i rewalidacji; D.U10. edukować pacjentów w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami, edukować rodziny lub opiekunów tych pacjentów w zakresie posługiwania się wyrobami medycznymi w warunkach domowych w celach terapeutycznych i samoobsługowych;

 – 24 – D.U11. edukować pacjentów, rodziny lub opiekunów tych pacjentów oraz prowadzić pierwotną i wtórną profilaktykę chorób i profilaktykę niepełnosprawności u pacjentów w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; D.U12. uwzględnić w postępowaniu fizjoterapeutycznym zagrożenia związane z hospitalizacją pacjentów z różnymi dysfunkcjami i chorobami, w różnym wieku i w różnych warunkach; D.U13. postępować z pacjentami w różnym wieku mających współistniejącą chorobę psychiczną – zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty; D.U14. stosować zasady współpracy i komunikacji w zespole fizjoterapeutycznym, interdyscyplinarnym, z pacjentami, rodzinami lub opiekunami tych pacjentów oraz zapewniać ciągłość i kompleksowość terapii; D.U15. stosować Międzynarodową Klasyfikację Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (International Classification of Functioning, Disability and Health, ICF) w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U16. stosować technologie informatyczne w postępowaniu fizjoterapeutycznym u pacjentów w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii; D.U17. uwzględnić metody diagnostyczne i zasady planowania leczenia w postępowaniu fizjoterapeutycznym u pacjentów z bólem przewlekłym w chorobach wieku rozwojowego, układu ruchu, w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii.

 – 25 – E. METODOLOGIA BADAŃ NAUKOWYCH badania naukowe w fizjoterapii, statystyka biomedyczna, informacja naukowa, praktyka fizjoterapeutyczna oparta na dowodach naukowych W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: E.W1. metody i techniki badawcze stosowane w badaniach naukowych; E.W2. metody biostatystyki. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: E.U1. korzystać ze specjalistycznej literatury naukowej krajowej i zagranicznej; E.U2. zaplanować badanie naukowe z prawidłowym doborem metod i narzędzi badawczych oraz analiz statystycznych, omówić cele i spodziewane wyniki badań; E.U3. przeprowadzić badanie naukowe, zinterpretować i udokumentować jego wyniki; E.U4. przeanalizować badanie naukowe i odnieść je do aktualnego stanu wiedzy; E.U5. zaprezentować wyniki badania naukowego. F. PRAKTYKI ZAWODOWE praktyka asystencka, praktyka w zakresie kinezyterapii, praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej I, II, III oraz wybieralna praktyka w zakresie fizjoterapii klinicznej I, II obejmująca kliniczne podstawy fizjoterapii, diagnostykę zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty oraz planowanie fizjoterapii w zaburzeniach i chorobach wieku rozwojowego, w dysfunkcjach i chorobach układu ruchu (w ortopedii, traumatologii, reumatologii, neurologii, medycynie sportowej), chorobach wewnętrznych (w kardiologii, pulmonologii), w innych chorobach (w geriatrii, psychiatrii, onkologii, chirurgii, ginekologii i położnictwie) oraz medycynie paliatywnej i w intensywnej terapii W zakresie wiedzy absolwent zna i rozumie: F.W1. zasady wykorzystania na potrzeby fizjoterapii zjawisk fizycznych zachodzących w organizmie człowieka pod wpływem czynników zewnętrznych; F.W2. zasady wykorzystania teoretycznych, metodycznych i praktycznych podstaw stosowania kinezyterapii, terapii manualnej, specjalnych metod fizjoterapii, ergonomii oraz fizykoterapii i masażu;

 – 26 – F.W3. zasady wykorzystania diagnostyki na potrzeby fizjoterapii oraz planowania fizjoterapii w warunkach normy oraz stanach patologicznych u osób w różnym wieku, z różnymi dysfunkcjami i chorobami; F.W4. metody oceny zaburzeń strukturalnych i funkcjonalnych wywołanych chorobą lub urazem i zasady interpretowania podstawowych reakcji człowieka na chorobę i ból, w tym przewlekły, na potrzeby fizjoterapii; F.W5. zasady prowadzenia dokumentacji medycznej na potrzeby fizjoterapii; F.W6. zasady i metody promocji zdrowia oraz pierwotnej i wtórnej profilaktyki chorób i profilaktyki niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej) z uwzględnieniem edukacji zdrowotnej; F.W7. zasady doboru różnych form adaptowanej aktywności fizycznej i sportu w celu podtrzymywania sprawności osób ze specjalnymi potrzebami; F.W8. zasady działania wyrobów medycznych stosowanych w kompleksowej rehabilitacji; F.W9. zasady postępowania oparte na dowodach naukowych w fizjoterapii (Evidence Based Medicine oraz Evidence Based Physiotherapy); F.W10. zasady współpracy fizjoterapeuty w zespole interdyscyplinarnym w procesie kompleksowej rehabilitacji; F.W11. prawne, etyczne i metodyczne aspekty prowadzenia badania zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty; F.W12. zasady i metody promocji zdrowia oraz rolę fizjoterapeuty w propagowaniu zdrowego, aktywnego stylu życia; F.W13. podstawowe zagadnienia dotyczące zaburzeń psychosomatycznych i metod z zakresu budowania świadomości ciała; F.W14. organizację i zadania samorządu zawodowego fizjoterapeutów oraz prawa i obowiązki jego członków. W zakresie umiejętności absolwent potrafi: F.U1. przygotować pacjentów i stanowisko pracy do czynności fizjoterapeutycznych oraz przeprowadzić wybrane czynności fizjoterapeutyczne; F.U2. wprowadzić dane i uzyskane informacje oraz opis efektów zabiegów i czynności fizjoterapeutycznych do dokumentacji medycznej pacjenta; F.U3. przeprowadzić badania i testy diagnostyczne zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty niezbędne do doboru środków i metod fizjoterapeutycznych;

 – 27 – F.U4. wykonywać zabiegi z zakresu kinezyterapii, terapii manualnej, fizykoterapii i masażu; F.U5. zastosować wyroby medyczne oraz edukować pacjentów w zakresie ich użytkowania; F.U6. stosować i obsługiwać aparaturę i sprzęt do fizjoterapii i testów diagnostycznych zgodnie z uprawnieniami zawodowymi fizjoterapeuty oraz przygotować miejsce wykonywania czynności fizjoterapeutycznych; F.U7. organizować i realizować działania ukierunkowane na edukację zdrowotną, promocję zdrowia oraz pierwotną i wtórną profilaktykę chorób i profilaktykę niepełnosprawności (intelektualnej, ruchowej, sprzężonej); F.U8. tworzyć, weryfikować i modyfikować programy usprawniania osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami układu ruchu i innych układów oraz narządów – stosownie do ich stanu klinicznego i funkcjonalnego oraz celów kompleksowej rehabilitacji; F.U9. wykazać sprawność psychofizyczną niezbędną do prawidłowego demonstrowania i wykonywania zabiegów z zakresu kinezyterapii, masażu i terapii manualnej oraz stosowania specjalnych metod fizjoterapii u osób z różnymi dysfunkcjami i chorobami oraz różnymi rodzajami i stopniami niepełnosprawności; F.U10. dobierać na każdym etapie rehabilitacji wyroby medyczne do rodzaju dysfunkcji i potrzeb pacjentów; F.U11. współpracować w zespole fizjoterapeutycznym oraz interdyscyplinarnym zapewniającym opiekę nad pacjentami oraz komunikować się z innymi członkami zespołu, z pacjentami i rodzinami lub opiekunami tych pacjentów; F.U12. określić zakres swoich uprawnień zawodowych i współpracować w zespole interdyscyplinarnym oraz przyjmować odpowiedzialność za udział w podejmowaniu decyzji; F.U13. samodzielnie wykonywać powierzone zadania i właściwie organizować własną pracę oraz ponosić odpowiedzialność za realizowane świadczenia zdrowotne; F.U14. wskazywać sposoby rozwiązywania problemów zawodowych przedstawianych przez członków zespołu, z uwzględnieniem zasad etycznych; F.U15. stosować się do zasad deontologii zawodowej, w tym do zasad etyki zawodowej fizjoterapeuty; F.U16. przestrzegać praw pacjenta.

 – 28 – IV. SPOSÓB WERYFIKACJI OSIĄGNIĘTYCH EFEKTÓW UCZENIA SIĘ 1. Weryfikacja osiągniętych efektów uczenia się wymaga zastosowania zróżnicowanych form sprawdzania, adekwatnych do kategorii wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych, których dotyczą te efekty. 2. Osiągnięte efekty uczenia się w kategorii wiedzy można weryfikować za pomocą egzaminów pisemnych lub ustnych. 3. Jako formy egzaminów pisemnych można stosować eseje, raporty, krótkie ustrukturyzowane pytania, testy wielokrotnego wyboru (Multiple Choice Questions, MCQ), testy wielokrotnej odpowiedzi (Multiple Response Questions, MRQ), testy wyboru Tak/Nie lub dopasowania odpowiedzi. 4. Egzaminy powinny być standaryzowane i ukierunkowane na sprawdzenie wiedzy na poziomie wyższym niż sama znajomość zagadnień (poziom zrozumienia zagadnień, umiejętność analizy i syntezy informacji oraz rozwiązywania problemów). 5. Weryfikacja osiągniętych efektów uczenia się w kategorii umiejętności w zakresie komunikowania się oraz umiejętności proceduralnych (manualnych) wymaga bezpośredniej obserwacji studenta demonstrującego umiejętność w standaryzowanych warunkach. 6. Egzamin dyplomowy powinien być przeprowadzony w formie umożliwiającej sprawdzenie wiedzy i umiejętności zdobytych w okresie studiów. Egzamin dyplomowy składa się z: 1) egzaminu teoretycznego obejmującego testy wielokrotnego wyboru (Multiple Choice Questions, MCQ), testy wielokrotnej odpowiedzi (Multiple Response Questions, MRQ), testy wyboru Tak/Nie lub dopasowania odpowiedzi; 2) egzaminu praktycznego w formie egzaminu w warunkach klinicznych z udziałem pacjenta lub egzaminu standaryzowanego (Objective Structured Clinical Examination, OSCE); 3) obrony pracy dyplomowej.