Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają określone w ustawie grunty indywidualnych i uspołecznionych gospodarstw rolnych oraz dochody z niektórych rodzajów upraw i produkcji zwierzęcej, zwanych dalej „działami specjalnymi produkcji rolnej”.

Za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uważa się obszar użytków rolnych, lasów i gruntów leśnych, gruntów pod stawami oraz gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa o łącznej powierzchni przekraczającej 0,5 ha, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu:

Przez wspólną gospodarkę rolną rozumie się wspólne prowadzenie gospodarstwa rolnego, a w szczególności wspólne dokonywanie upraw i zbiorów oraz zaspokajania potrzeb z przychodów uzyskiwanych z tego gospodarstwa jako całości.

Za działy specjalne produkcji rolnej dla celów podatku rolnego uważa się:

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić, które z wymienionych w ust. 4 rodzaje upraw i produkcji zwierzęcej ze względu na ich rozmiary lub wiek upraw nie stanowią działu specjalnego produkcji rolnej, a także - po zasięgnięciu opinii właściwych komisji sejmowych - może uznać za dział specjalny produkcji rolnej inne uprawy i rodzaje produkcji zwierzęcej niż wymienione w ust. 4.

Obowiązek podatkowy w podatku rolnym od gruntów ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach gospodarki uspołecznionej będących w dniu 1 stycznia roku podatkowego właścicielami lub samoistnymi posiadaczami gospodarstw rolnych.

Obowiązek podatkowy w podatku rolnym od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach gospodarki uspołecznionej będących właścicielami lub samoistnymi posiadaczami gruntu od miesiąca, w którym rozpoczęto prowadzenie działów specjalnych na tym gruncie.

W wypadku prowadzenia działów specjalnych przez spółkę prawa cywilnego zawartą w formie aktu notarialnego obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 2, ciąży na spółce.

Obowiązek podatkowy z tytułów określonych w ust. 1 i 2 ciąży również na jednostkach gospodarki uspołecznionej będących posiadaczami zależnymi.

Jeżeli gospodarstwo rolne lub dział specjalny produkcji rolnej stanowi współwłasność małżonków lub odrębną własność każdego z nich, obowiązek podatkowy ciąży łącznie na obojgu małżonkach.

W wypadku chowu zwierząt futerkowych przez osoby fizyczne obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu zwierząt, jeżeli własność zwierząt zostanie udokumentowana i potwierdzona przez organizacje społeczno-zawodowe lub spółdzielnie hodowców drobnego inwentarza.

Obowiązek podatkowy w podatku rolnym ciąży także na osobach fizycznych oraz na osobach prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej, które gospodarują na gruntach państwowych na podstawie zawartej umowy lub bezumownie, z tym że obowiązek podatkowy w podatku rolnym od gruntów rozpoczyna się z dniem 1 stycznia tego roku, w którym objęto grunty w zagospodarowanie, a jeżeli objęcie nastąpiło po żniwach - z dniem 1 stycznia roku następnego. Obowiązek podatkowy wygasa z upływem tego roku, w ciągu którego ustało gospodarowanie, a jeżeli gospodarowanie ustało przed żniwami - z końcem roku poprzedniego.

Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym od gruntów stanowi liczba hektarów przeliczeniowych.

Liczbę hektarów przeliczeniowych ustala się na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów oraz zaliczenia do okręgu podatkowego.

Przeliczeniu na hektary przeliczeniowe nie podlegają grunty, na których znajdują się obiekty służące do prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej, oraz grunty zajęte pod uprawy podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym z działów specjalnych.

Ustala się 4 okręgi podatkowe, do których zalicza się gminy, miasta oraz dzielnice w miastach w zależności od warunków ekonomicznych i produkcyjno-klimatycznych.

Ustala się następujące przeliczniki powierzchni użytków rolnych:

Grunty pod lasami przelicza się na hektary przeliczeniowe przy zastosowaniu przelicznika dla VI klasy gruntów ornych.

Grunty pod stawami zarybionymi bez względu na miejsce położenia przelicza się na hektary przeliczeniowe według następujących przeliczników:

Grunty pod stawami nie zarybionymi przelicza się na hektary przeliczeniowe według przeliczników ustalonych w ust. 5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, zalicza każdą gminę, miasto oraz dzielnicę miasta do jednego z czterech okręgów podatkowych, kierując się kryteriami określonymi w art. 4 ust. 4.

Wojewódzka rada narodowa na wniosek terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia wojewódzkiego może w szczególnych, gospodarczo uzasadnionych wypadkach zaliczyć niektóre gminy do innego okręgu podatkowego niż określony w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, jednakże nie może to spowodować zmniejszenia liczby hektarów przeliczeniowych dla tego województwa o więcej niż 0,5%.

Rada narodowa stopnia podstawowego na wniosek terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia podstawowego może w szczególnych, gospodarczo uzasadnionych wypadkach zaliczyć niektóre wsie do innego okręgu podatkowego niż określony dla gminy, na podstawie upoważnień zawartych w ust. 1 i 2, jednakże nie może to spowodować zmniejszenie liczby hektarów przeliczeniowych dla tej gminy o więcej niż 0,5%.

Podatek rolny z 1 hektara przeliczeniowego stanowi równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczoną według cen urzędowych obowiązujących w uspołecznionych jednostkach skupu dla zbóż kontraktowanych w dniu 1 stycznia roku podatkowego, z wyłączeniem premii okresowych.

W latach 1985 i 1986 podatek rolny od gruntów ustala się w wysokości równowartości pieniężnej:

Termin wejścia w życie przepisu o wysokości podatku ustalonej w ust. 1 określi uchwała Sejmu.

Podstawą opodatkowania podatkiem rolnym od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej stanowi dochód obliczony przy zastosowaniu norm szacunkowych dochodu z określonej jednostki powierzchni upraw lub jednostek produkcji zwierzęcej.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii właściwych komisji sejmowych, określa normy szacunkowe dochodu, o których mowa w ust. 1.

Wojewódzka rada narodowa, na wniosek terenowego organu administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia wojewódzkiego, w zależności od miejscowych warunków i opłacalności upraw lub produkcji, może obniżać lub podwyższać w całym województwie albo na niektórych jego obszarach w granicach do 20% normy szacunkowe dochodu, o których mowa w ust. 2, ze wszystkich lub niektórych rodzajów upraw i produkcji zwierzęcej.

Na wniosek podatnika podstawa opodatkowania może być ustalana na podstawie faktycznych przychodów i wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, pod warunkiem prowadzenia ksiąg wykazujących te przychody i wydatki; o zamiarze założenia ksiąg podatnik jest obowiązany zawiadomić właściwy urząd skarbowy przed rozpoczęciem roku podatkowego.

Podatek rolny od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się według następującej skali:

Rolnicze spółdzielnie produkcyjne prowadzące działy specjalne produkcji rolnej płacą podatek rolny od dochodu z tych działów według stawek zależnych od wysokości dochodu przypadającego na rodziny członków spółdzielni.

Jednostki gospodarki uspołecznionej nie wymieniona w ust. 2, które prowadzą działy specjalne produkcji rolnej płacą podatek w wysokości 10% dochodu z tych działów.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może podwyższyć kwotę dochodu z działów specjalnych produkcji rolnej, podlegającą opodatkowaniu według stałej stawki procentowej, oraz zmniejszać stawki podatku określone w ust. 1.

Jeżeli osoba fizyczna lub osoba prawna nie będąca jednostką gospodarki uspołecznionej oprócz dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej, przekraczających w roku podatkowym 400 tys. zł, osiąga również:

dochody te, po odliczeniu należnego podatku dochodowego lub opłaty skarbowej, łączy się z dochodami z działów specjalnych produkcji rolnej w celu określenia stopy procentowej podatku rolnego z działów specjalnych produkcji rolnej.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do małżonków osiągających dochody z działów specjalnych produkcji rolnej, jeżeli jedno z nich lub oboje uzyskują dochody z działalności produkcyjno-usługowej lub działalności podlegającej podatkowi wyrównawczemu.

W wypadkach określonych w art. 9 podatek rolny od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej ustala się w następujący sposób:

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustala szczegółowe zasady i tryb wymiaru podatku od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej.

Zwalnia się od podatku rolnego od gruntów:

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zwalniać od podatku rolnego inne grunty niż określone w ust. 1.

Podatnikom podatku rolnego przysługują ulgi z tytułu:

Ulga inwestycyjna z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat.

Wysokość ulgi z tytułów określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 6 nie może przekraczać 60% kwoty podatku rolnego, należnego w danym roku podatkowym.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi zasady, wysokość i tryb stosowania ulg wymienionych w ust. 1.

Ulgi w podatku gruntowym, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, stosuje się do czasu ich wykorzystania, jednak przez okres nie dłuższy niż określony w tych przepisach.

Ulgi przyznane na podstawie przepisów ustawy o podatku wyrównawczym stosuje się do czasu ich wykorzystania.