Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 września 2004 r. w sprawie kwalifikacji osób uprawnionych do zawodowego uboju oraz warunków i metod uboju i uśmiercania zwierząt

Załącznik nr 1 PDF ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

Brzmienia tego przepisu w tej wersji nie podajemy: nie umiemy jeszcze zastosować zmiany wprowadzonej przez Dz.U. 2006 nr 153 poz. 1096 ↗.

Załącznik nr 2 PDF ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI I SPOSOBY STOSOWANIA URZĄDZEŃ DO OGŁUSZANIA ZWIERZĄT I. Urządzenie z zablokowanym bolcem 1. Urządzenie z zablokowanym bolcem ustawia się w pozycji zapewniającej uszkodzenie kory mózgowej przez bolec. 2. Niedopuszczalne jest wykonanie strzału w okolicę potyliczną w przypadku bydła. 3. Strzał wykonuje się w przypadku owiec i kóz mających rogi za podstawą rogów (potylica) w kierunku nasady języka, a u bezrogich — w najwyższy punkt czaszki (ciemię) w kierunku zgodnym z płaszczyzną przecinającą kąty żuchwy. 4. Po każdym strzale kontroluje się prawidłowe działanie mechanizmu cofającego bolec; w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego działania mechanizmu nie używa się go do czasu naprawienia. 5. W przypadku naprawy lub wymiany urządzenia z zablokowanym bolcem zapewnia się sprzęt zapasowy. II. Urządzenie udarowe 1. Stosując urządzenie udarowe: 1) używa się wyłącznie przyrządów mechanicznych wymierzonych w czaszkę; 2) używa się naboju o sile zalecanej przez producenta; 3) przykłada się przyrząd do głowy zwierzęcia w taki sposób, aby je ogłuszyć bez złamania kości czaszki. 2. Przy każdym użyciu kontroluje się prawidłowe ustawienie urządzenia. III. Pałka do ogłuszania Ogłuszenia dokonuje się w sposób powodujący natychmiastową utratę przytomności zwierzęcia trwającą do jego śmierci. IV. Elektronarkoza 1. W przypadku zwierząt ogłuszanych pojedynczo: 1) elektrody przykłada się w sposób zapewniający przepływ prądu przez mózg; miejsca przyłożenia elektrod strzyże się lub zwilża; 2) używa się urządzeń sprzężonych z urządzeniem: a) mierzącym opór elektryczny ciała zwierzęcia oraz zapobiegającym aplikacji prądu o parametrach poniżej poziomu wymaganego do skutecznego ogłuszenia, b) akustycznym lub wizualnym wskazującym czas aplikacji prądu, c) wskazującym napięcie i natężenie pod obciążeniem, umieszczone w sposób widoczny dla obsługującego. 2. W przypadku wodnej kąpieli ogłuszającej drobiu: 1) poziom wody w zbiorniku powinien zapewniać zanurzenie głowy ptaka; 2) stosuje się prąd o natężeniu i czasie wynoszącym co najmniej: a) 0,15 A przez 4 sekundy — w przypadku indyków, b) 0,13 A przez 6 sekund — w przypadku kaczek i gęsi, c) 0,12 A przez 4 sekundy — w przypadku drobiu z gatunku kura domowa, d) 0,06 A przez 4 sekundy — w przypadku przepiórek — a jeżeli stosuje się wyższe od podanego natężenie prądu, powinna następować natychmiastowa utrata świadomości przez zwierzęta trwająca do ich śmierci; 3) zapewnia się napięcie prądu wystarczające do wytworzenia mocy powodującej skuteczne ogłuszenie każdego z ptaków – w przypadku ich grupowego ogłuszania; 4) kontroluje się prawidłowość przepływu prądu oraz połączeń elektrycznych, w tym połączeń i nawilżenia pęt mocujących nogi ptaków; 5) zbiorniki do kąpieli powinny mieć rozmiary i głębokość dostosowane do gatunku ptaków; 6) nie dopuszcza się do przepełnienia zbiorników; 7) elektroda na dnie zbiornika powinna być położona na całej jego długości;

3. Zapewnia się, jeżeli jest to konieczne, ręczne wspomaganie czynności wykonywanych automatycznie. V. Dwutlenek węgla Stosując dwutlenek węgla, zapewnia się: 1) co najmniej 70 % koncentrację dwutlenku węgla w komorze do ogłuszania świń; 2) komorę oraz mechanizm przenoszący zwierzęta do niej; komora powinna być zaprojektowana, wykonana i utrzymywana w sposób zapobiegający zranieniu świń, ściskaniu ich klatek piersiowych oraz umożliwiający zwierzętom pozostawanie w pozycji stojącej do czasu utraty świadomości; 3) wystarczające oświetlenie komory i mechanizmu przenoszącego zwierzęta do niej tak, aby świnie mogły widzieć otoczenie i inne zwierzęta; 4) wyposażenie komory w urządzenie dokonujące pomiaru koncentracji gazu oraz alarmujące za pomocą sygnałów akustycznych i wizualnych spadek jego koncentracji poniżej wymaganego poziomu; 5) umieszczenie świń przed wprowadzeniem do komory w zagrodach i kontenerach, w których mogą widzieć inne zwierzęta, a następnie przeprowadzenie do komory przed upływem 30 sekund od ich wejścia do urządzenia; 6) przeprowadzenie zwierząt do miejsca maksymalnego stężenia gazu.

Załącznik nr 3 PDF ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

Brzmienia tego przepisu w tej wersji nie podajemy: nie umiemy jeszcze zastosować zmiany wprowadzonej przez Dz.U. 2006 nr 153 poz. 1096 ↗.

Załącznik nr 4 PDF ↗

Struktura tej części nie została zweryfikowana.

SZCZEGÓŁOWE WARUNKI I METODY UŚMIERCANIA ZWIERZĄT FUTERKOWYCH Zwierzęta futerkowe uśmierca się przez zastosowanie: 1) urządzenia bolcowego penetrującego, ustawionego w sposób pozwalający na uszkodzenie kory mózgowej, przy czym po ogłuszeniu zwierzęta niezwłocznie wykrwawia się; 2) środka znieczulającego w dawce powodującej natychmiastową utratę świadomości, a następnie śmierć; 3) porażenia prądem elektrycznym powodującego zatrzymanie akcji serca, przy czym elektrody przykłada się w sposób umożliwiający przepływ prądu bezpośrednio przez mózg i serce; w przypadku lisów, jeżeli elektrody przykłada się do nosa i odbytu, stosuje się prąd o natężeniu wynoszącym 0,3 A przez co najmniej 3 sekundy; 4) tlenku węgla lub dwutlenku węgla, przy czym: a) komora, w której zwierzęta są poddawane działaniu gazu, powinna być zaprojektowana, wykonana i utrzymywana w sposób zapobiegający powstawaniu urazów u zwierząt oraz zapewniający możliwość ich obserwacji, b) stosuje się stężenie gazu powodujące natychmiastową utratę świadomości i śmierć zwierzęcia; uśmiercanie rozpoczyna się, gdy w komorze zawartość gazu, dostarczanego ze 100 % źródła, wynosi co najmniej 1 % objętości dla tlenku węgla,

c) tlenek węgla produkowany przez przystosowany do tego celu silnik spalinowy może być stosowany wyłącznie w przypadku łasicowatych i szynszyli, po schłodzeniu i przefiltrowaniu oraz gdy jest wolny od drażniących substancji lub gazów; zwierząt nie umieszcza się w komorach przed osiągnięciem 1 % stężenia gazu, d) wdychany gaz powoduje u zwierząt głębokie znieczulenie, a następnie śmierć, e) zwierzęta pozostają w komorze do czasu stwierdzenia ich śmierci; 5) dwutlenku węgla — w przypadku łasicowatych i szynszyli; 6) chloroformu — w przypadku szynszyli, przy czym: a) komora powinna być zaprojektowana, wykonana i utrzymywana w sposób zapobiegający powstawaniu urazów u zwierząt oraz zapewniający możliwość ich obserwacji, b) zwierzęta umieszcza się w komorze, gdy występuje w niej nasycony związek chloroformu z powietrzem, c) wdychany gaz powoduje głębokie znieczulenie, a następnie śmierć zwierzęcia, d) zwierzęta pozostają w komorze do czasu stwierdzenia ich śmierci. Dziennik Ustaw Nr 205 — 14381 — Poz. 2102 i 2103