Ustawa z dnia 1 lipca 1958 r. o zezwoleniach na wykonywanie przemysłu, rzemiosła, handlu i niektórych usług przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej.

Ustawa dotyczy zarobkowej działalności wytwórczej, przetwórczej, handlowej i usługowej, prowadzonej przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej.

Ustawa nie dotyczy:

Do podejmowania i prowadzenia działalności określonej w ust. 2 stosuje się dotychczasowe przepisy.

Działalność określona w art. 1 ust. 1 może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia.

Od obowiązku uzyskania zezwolenia zwalnia się te rodzaje działalności, które nie wymagają w zasadniczej mierze zaopatrzenia w materiały rozdzielane przez jednostki gospodarki uspołecznionej lub polegają na świadczeniu usług dla ludności, jak również, które są prowadzone tradycyjnie przez ludność wiejską jako przemysł ludowy i artystyczny. Zwolnienie to nie dotyczy przedsiębiorstw handlowych i przemysłu gastronomicznego, zawodowego wykonywania czynności handlowych oraz innej działalności gospodarczej, która wymaga uzyskania zezwolenia ze względów bezpieczeństwa, sanitarnych lub innych gospodarczo uzasadnionych.

Od obowiązku uzyskania zezwolenia zwalnia się osoby, które ukończyły lat 60, zatrudniają nie więcej niż jedną siłę najemną, pracując w swoim zawodzie przez 20 lat i prowadzą swój zakład rzemieślniczy przynajmniej od lat 10.

Wykaz rodzajów działalności gospodarczej, do których stosuje się zwolnienie przewidziane w ust. 2, ustali Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

Do podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej zwolnionej od obowiązku uzyskania zezwolenia stosuje się dotychczasowe przepisy.

Wydanie zezwolenia przewidzianego w art. 2 ust. 1 może być uzależnione od posiadania przez ubiegającego się określonych kwalifikacji fachowych i osobistych.

Wydania zezwolenia należy odmówić, gdy:

Zezwolenia na wykonywanie rzemiosła wydawane będą w zasadzie na czas nieograniczony. Zezwolenia na wykonywanie innej działalności gospodarczej wydawane będą w zasadzie na czas ograniczony, który określi Rada Ministrów (art. 10).

W zezwoleniu należy określić rodzaj działalności gospodarczej i miejsce jej wykonywania. W zezwoleniu można ustalić szczegółowy zakres wykonywanej działalności.

Przy wydawaniu zezwolenia pobierane będą opłaty:

Zezwolenie wydaje w zakresie:

prezydium powiatowej (miejskiej, dzielnicowej) rady narodowej.

Zezwolenia wydaje się i opłaty ustala się po zasięgnięciu opinii komisji powołanej przez prezydium rady narodowej. W skład komisji powinni wejść przedstawiciele właściwych komisji rady narodowej, izby rzemieślniczej, zrzeszeń prywatnego przemysłu i prywatnego handlu i usług oraz zainteresowanych organów administracji prezydium i - w razie potrzeby - innych jednostek gospodarczych.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może przekazać właściwym organom administracji prezydiów wojewódzkich rad narodowych sprawy o wydanie zezwoleń na wykonywanie określonych rodzajów działalności z zachowaniem trybu określonego w ust. 1, a sprawy o wydanie zezwoleń na działalność o szczególnym znaczeniu gospodarczym także do zakresu działania właściwych ministrów.

Wydane zezwolenie podlega cofnięciu, jeżeli osoba, której zezwolenie wydano:

Wydane zezwolenie może być cofnięte, jeżeli osoba, której zezwolenie wydano:

Decyzję o cofnięciu zezwolenia podejmuje organ, który wydał zezwolenie, po zasięgnięciu opinii komisji, o której mowa w art. 4 ust. 2 oraz po wysłuchaniu wyjaśnień zainteresowanego.

Wydając decyzję o cofnięciu zezwolenia na podstawie ust. 2, organ wydający decyzję powinien jednocześnie określić termin zaprzestania danego rodzaju działalności. Ustalony termin, nie krótszy niż 3 miesiące, powinien umożliwić zainteresowanym zlikwidowanie prowadzonej działalności.

Wydane zezwolenie gaśnie w przypadku:

O wygaśnięciu zezwolenia orzeka organ, który wydał zezwolenie.

Wydając decyzję o wygaśnięciu zezwolenia na podstawie ust. 1 pkt 2, 3 lub 4 należy określić termin likwidacji przedsiębiorstwa (zakładu), chyba że w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 i 3 następca prawny osoby, której zezwolenie wygasło, uzyska zezwolenie na swoje imię. Przepis art. 5 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli spadkobiercami osoby zmarłej, która prowadziła na podstawie zezwolenia przedsiębiorstwo (zakład), są zstępni pozostający na utrzymaniu tej osoby w chwili jej zgonu lub małżonek, nie można im odmówić wydania zezwolenia, przy czym nie pobiera się opłaty przewidzianej w art. 3 ust. 5. Jeżeli dla prowadzenia przedsiębiorstwa (zakładu) wymagane są określone kwalifikacje fachowe, a wymienieni spadkobiercy nie posiadają tych kwalifikacji, powinni ustanowić w tym celu pełnomocnika posiadającego wymagane kwalifikacje. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie.

Kto wbrew przepisom niniejszej ustawy prowadzi działalność gospodarczą bez zezwolenia, podlega karze aresztu do lat 2 lub grzywny albo obu tym karom łącznie.

Sąd może orzec przepadek przedmiotu przestępstwa.

Osoby prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność, na którą w myśl przepisów niniejszej ustawy wymagane jest uzyskanie zezwolenia, obowiązane są, niezależnie od tego, czy posiadają koncesje (zezwolenia) wydane na podstawie innych przepisów, najpóźniej w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wystąpić o wydanie zezwolenia oraz w przypadku podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia uiścić opłatę za jego wydanie lub w razie przeciwnym zaniechać w tym terminie prowadzonej działalności.

W przypadku odmowy zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 5 ust. 4.

Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc dotychczasowe przepisy w sprawach uregulowanych ustawą.

W szczególności w stosunku do jednostek gospodarki nie uspołecznionej, które obowiązane są uzyskać zezwolenie na podstawie niniejszej ustawy, tracą moc przepisy następujących aktów prawnych, nakładające obowiązek dokonania zgłoszenia albo uzyskania koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej: